Opinions

Een film die zeer langzaam maar zeker onder de huid gaat zitten, culminerend in een van de prachtigste eindshots ooit op het celluloid.

Maar stiekem, echt heel erg stiekem, (sssttttt), is het een documentaire. Over de Koerdische kwestie in Turkije; enigszins subtiel verpakt in een familie-drama. De gesprekken op de cassettes zijn echt, en moeder en zoon, zijn ook in het echt de moeder en zoon van het gezin waar het allemaal om draait. En moederlief steelt de show met haar verdrietige doch prangende blik, en haar treuren om haar man en haar verloren zoon Hassan die ze vermanend (doch met sprankelende humor) keer op keer aan de telefoon toespreekt.

Authentiek en daardoor juist schitterend en somber. Een film die weet te raken en te ontroeren.

Het grootste probleem van Babe 2 is het verwachtingspatroon. Men verwacht weer een vrolijke feel-good film voor de gehele familie, met name de kinderen. Iets wat Babe 1 meer dan lukte (ook voor deel 1 is het gemiddelde uitermate laag, een vloek die sowieso heerst op jeugdfilms).

Babe 2 is niet zonnig en erg feel-good, iets wat de poster nog uitstraalt. Babe 2 is samen te vatten als Jim Henson meets Jeunet [Delicatessen maar voornamelijk La Cité des Enfants Perdus] meets film-noir. Donker, spannend, maar zeker ook volwassen op veel punten.

Babe 2 is geen kopie van Babe 1, iets wat veel mensen (en kinderen) toch gehoopt hadden. Dat wordt natuurlijk afgestraft (never change a winning team). En dat verdient deze curieuze film naar mijn mening totaal niet. Het is vooral de art direction die opvalt. Ook maar eens die (goedkope) dvd aanschaffen.

Uitermate tegenvallende Laurel & Hardy vehikel. Verschrikkelijke liedjes, slecht acteerwerk, een aap gehezen in een Mickey Mouse pakje [too obvious, deze sneer richting Disney], nou ja, alles veels te kinderachtig. Dit moet een kindermatinee-film geweest zijn. Een minieme 2,5* [veelal door de sets en de grappen + grollen van de twee heren].

nee, Karen Blixen (ja, die van Out of Africa).

Na een zwerftocht in Schiedam, wist ik toch nog een barkruk (au) te bemachtigen bij een volle voorstelling in het in Schiedam welbekende filmhuis (zo'n 40 mensen de weg gevraagd, die me wel wisten te vertellen waar de videotheek was).

Film met een heerlijke cast, incl. de schildpad en kwartels. Het zijn de kleine dingen die het doen in de film. Nergens wil de film zich manifesteren als groots, zelfs niet in de muziek die maar mondjesmaat aanwezig is. De eerste helft van de film is er overigens nog geen spoor te vinden van Babette. Een noodzakelijke eerste helft blijkt wel. Een prachtige finale is het resultaat met een slotakkoord dat uitermate bevredigend is.

Het wordt tijd dat deze klassieker op dvd wordt uitgebracht in Nederland. Zal niet misstaan in de Cinemien/Homescreen eetfilms reeks. Want een herziening in normale omstandigheden is wenselijk. Een houten kont, een ratelende projector en een haperende geluidsband zijn toch factoren die de film niet mogen beinvloeden. Voor nu, 4*. Een verhoging na herziening zit ik waarschijnlijk in.

Hallelujah!

Maar wel vermakelijke wansmaak met een visie. Ongetwijfeld beinvloedt door Sam Raimi's Evil Dead w.b. mix van horror en humor.

Als iedere amateur-filmer met een laag budget zo iets in elkaar kan flansen, graag. De film straalt ondanks de amateuristische feeling (m.n. het acteerwerk van Jackson himself) toch liefde, plezier (iets wat veelal mist in grote miljoenen-produkties) en talent uit.

Bad Taste is pret, geen prut. Vooruit, 3.5*

Vermakelijke doch ietwat trage kinderfilm met een sociaal-maatschappelijk sausje. Een sausje dat erin gepeperd wordt zonder vervelend te worden.

Een film over materialisme. Het meisje en later ook haar broer worden veelal genegeerd door de volwassenen in het verhaal. Iedereen heeft wel haast of alleen tijd voor zijn/haar eigen probleempjes. De kleine Kazeih kan goed pruillipjes trekken. Als dan de Afghaanse jongen, een vluchteling die geld probeert te verdienen door ballonnen te verkopen, degene is die er voor zorgt dat het verhaal een happy end verkrijgt, is het opmerkelijk dat Kazeih en haar broer hem niet eens bedanken en hem in de eindscene compleet negeren. Kinderlijke onschuld of toch niet?

Met de charme van een Nieuwsuur-reportage gedraaid, lukt het de Humanistische Omroep ditmaal een documentaire aan de kijker voor te schotelen die past binnen hun straatje (humanistische zorgverlening aan gevangenen), maar tegelijkertijd snijden ze in hun eigen vingers. Want hoe verschrikkelijk suf is het wel niet als meneer Vlug het presteert om een opdrachtje schools voor te lezen van een blaadje papier, terwijl het de bedoeling is om 'gezellig met koekjes en koffie' met elkaar te kletsebetsen over normen en waarden. Au! Iedere humanist zou zich dan kunnen afvragen of het dan wel zin heeft.

Ik weet niet of de geestelijk verzorger binnen de groepsgesprekken de taak heeft om als gespreksleider te fungeren, maar zelfs dat lukt hem niet. Keer op keer horen we slechts 1 persoon z'n mond open doen. Lijkt me nu niet echt de bedoeling van zo'n groepsbijeenkomst.

De man-op-man-gesprekken zijn dan wel weer zinvol (inclusief koektrommel), en weten het nut van de geestelijke verzorging nog enigszins goed te praten.

Bezint voordat u begint, Humanistische Omroep!

Onderhoudende jeugdfilm die echter compleet verpest wordt door de dramatisch slechte prestaties van de kind-acteurs. De special effects van de vliegende bal zijn uitzonderlijk goed, Ernst Löw leeft zich uit als bad guy, en de verscheidene thema's krijgen voldoende aandacht. De kinderen hadden wel wat meer coaching mogen krijgen. Slechts 2*.

Grappig weetje: de hond Mingus wordt gespeeld door (volgens de aftiteling) Liz Taylor.

Ultrasomber portret van voormalig wereldkampioen "latin dance" Slavik Kryklyvyy die alles op alles zet om nog eenmaal op het hoogste treedje van het podest te mogen beklimmen. Twee Deense documentaire-makers zitten hem behoorlijk flink op de huid. Alle ups en downs worden zonder opsmuk in beeld gebracht. Sympathie voor Slavik verdwijnt al snel als sneeuw voor de zon.

Hoogtepunt is de dans op Michael Buble's versie van Always on My Mind. Van de druk op de play-knop tot en met de dichtgaande deur en de verdwijning van Anna, en dat allemaal zonder woordenwisseling. Pijnlijke en hevig emotionele minuten die niet te scripten zijn.

Alleen voor deze scene al is deze documentaire een must see, en zeker niet alleen voor liefhebbers van dans.

Het was het allemaal net niet. Te veel lichte kleuren, te veel [bloody obvious] special effects, een aantal mis-caste acteurs, en een aantal slecht uitgewerkte scenes die aan kracht verloren (in vergelijking met het briljante boek).

De Stad der Blinden (lezen, allemaal) daarentegen is prima verfilmbaar zonder [bloody obvious] special effects.

Een film die w.b. thematiek een must-see voor ondergetekende is. Gelukkig toch een (piepkleine) release alhier en deze week aangekomen alhier in het zuiden van Nederland.

Sissako zet het Afrikaanse perspectief als het gaat om globaliserings-problemen goed op de kaart. Alhoewel het van mij wel wat pittiger mocht (maar cinema is nu eenmaal niet de juiste uitlaadklep). En Sissako weet dat hij cinema maakt. Oog voor kleine details (er is een gewaad dat iedere dag op de drooglijn hangt, dat later een speciale betekenis krijgt), prachtige kleuren, sprekende gezichten en personages, en een mix van een traan en een lach (dat kindje met z'n piepschoentjes, briljant gevonden, je hoort hem overal lopen).

Een van de hoogtepunten is de prime-time-tv-movie in de film zelf. Een Afrikaanse western, Death in Timbuktu, waar een aantal filmmakers (waaronder Sissako zelf) als cowboys opgejaagd worden door Danny Glover, hoofdproducent van Bamako. Een scene vol symboliek.

Ik kan me voorstellen dat zij die niet thuis zijn in de thematiek of nooit in Afrika geweest zijn een saaie filmavond kunnen beleven. Sissako is geen gemakkelijke regisseur, zijn veelgeprezen Heremakono kon mij ook niet bekoren. Bamako daarentegen was genieten. Dikke 4 sterren.

Mij kun je opvegen bij de op- en aftiteling. Iedere punch is raak. "Er hadden nog wel meer grappen bij gemogen", zei de azijnpissende Mug.

Banshun haalt net niet het emotie-niveau van Tokyo Story.

Mooi verhaal, de registrerende kunde van Ozu en camera-man, fijne soundtrack, en veel prachtige scenes, zoals de fiets-scene en het Noh-theater. Het stuk dat gespeeld werd in het Noh-theater, had dat inhoudelijk iets te maken met het thema van de film? Het lied werd niet ondertiteld namelijk...iemand?

Lovende woorden inderdaad, en toch 'maar' 3,5 sterren. Daar is 1 hoofdreden voor: (zie ook poster) de lach van Setsuko Hara. Op de meest vreemde en onlogische momenten [bijv. de scene dat ze met die professor aan de bar zit en zegt dat ze het onrein vindt dat hij is hertrouwd] in de film (m.n. in het eerste gedeelte) staat die lach op haar gelaat. Pure ergernis mijnerzijde. Ik ben niet de enige lees ik.

Ozu's stijl en thematiek bevalt me prima. Grootste persoonlijke gebrek is dat ik me niet 100% kan identificeren met de Japanse cultuur. Ik voel me meer een toerist dan een aanwezig familielid die alles bekijkt vanuit de luie stoel.

Intrigerend verhaal naar de roman Barabbas van Pär Lagerkvist, die daarvoor overigens de Nobelprijs voor de Literatuur kreeg. En nee, dit wist ik niet voordat ik de film keek.

Je merkt wel dat Barabbas een gewaagde produktie is. De gedachten/ideeen van Barabbas - waar het voornamelijk om draait in de roman- krijgen gelukkig de ruimte, en dat maakt de film intrigerend. Maar goed, de jaren 50-60 waren de hoogtij-decennia voor de gladiatoren-films, dus spectaculaire massa-gevecht-scenes in geweldige decors krijgen veel aandacht. Misschien ook wel te veel aandacht, waardoor de filosofische monologen van Barabbas een beetje verzanden, helaas door een te veel mompelende Anthony Quinn. We weten allemaal dat articulatie niet zijn sterkste punt is, en die is toch wel nodig voor deze zware rol als je het mij vraagt. De rest van de cast is ook niet bijzonder, veelal onbekend m.u.v. Jack Palance en een piepklein rolletje voor Ernest Borgnine.

Leuke produktie, maar toch knaagt de uitwerking van dit psychologische drama versus gladiatorenfilm.

De roman werd tevens eerder verfilmd [camerawerk van Nykvist] in Zweden, dat zich - naar het blijkt - voornamelijk richt op het filosofisch gereutel van Barabbas.

Wedden dat je ook hebt meegezongen met Old MacDonald had a farm en Twinkle Twinkle Little Star!?

Barney, de paarse dino, is uitermate irritant. Nog irritanter dan alle Studio100 personages bij elkaar maal duizend. En de kinderen zijn te enthousiast.

Ondanks vervelende fouten ziet de film er kleurrijk uit, heeft het zelfs grapjes en spitsvondigheden waar deze volwassen vent om kon (glim)lachen.

1 twinkle twinkle little star

Het is al te makkelijk om Basic Instinct 2 te 'bashen'. Ten eerste, was het natuurlijk compleet onnodig om 15 jaar na Verhoevens film een vervolg te draaien. Ten tweede, wie zit er nog te wachten op het oude vel van Stone, we hebben alles van haar al gezien.

Toch is het Sharon Stone die deze film geheel naar haar toe trekt. Ook al moet ze daarvoor een aantal keren uit de kleren, de mysterieuze erotische femme fatale weet ze toch weer goed neer te zetten, m.u.v. de belachelijke openings-scene.

De twee grootste problemen van Basic Instinct 2 zijn 1) David Morrissey. On-charismatisch, stijf en geheel incompetent als het aankomt op uiten van geloofwaardige emoties. 2) Het scenario, dat aan het eind geheel in duigen valt qua geloofwaardigheid. Yeah right.

Twee kleine sterren die voornamelijk te danken zijn aan Stone. Oud vel, plastische chirurgie, of body doubles. Wat maakt het uit.

Indrukwekkende mengelmoes van cinema vérité danwel neo-realisme (inderdaad). Een hommage aan het Franse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, in het bijzonder het personeel (top + bottom) van de Franse Spoorwegen. Geportretteerd door de helden zelf, om het belang van deze film alvast in een historisch perspectief te plaatsen.

Allereerst laat de zwartwit-film in geuren en kleuren zien op welke manieren de Spoorwegen vluchtelingen helpen via verstopplekjes voor personen en belangrijke documenten. En sabbotage-acties in het logistieke centrum. Al snel verplaatst het perspectief van de film naar 1 belangrijke actie, namelijk de rol van de Spoorwegen inzake D-Day. Deze grootschalige sabbotage-actie wordt dunnetjes overgedaan, en is naast geestig ook fascinerend. Zeker ook qua beelden. Wat is het toch lekker om zo'n 10 locomotieven van een brug te zien denderen!!

Pippo spreekt nog over een hamer en sikkel op het eind. Niet gezien overigens, maar het zou me niks verbazen. Overigens ademt La Bataille du Rail sowieso Sovjet-cinema uit. Prachtige close-ups van gezichten, of een klein gedetailleerd shot naar iets kleins, en natuurlijk de vele shots van de hemelblauwe lucht met hier en daar een wolkje als er weer iets gebeurt wat het daglicht niet kan verdragen. De executie-scene is wellicht een perfect voorbeeld hiervan, een scene die door merg en been gaat, en het kameraadschap nog eens extra benadrukt.

Fascinerend schouwspel met hier en daar wat flaws (de ongeinspireerde dubbing van de Duitsers) en de poging om wat clowneske personages in het verhaal te weven die er gewoon niet thuis horen.

Een van de grotere prijswinnaars in Cannes, niet onverdienstelijk.

Toch 4 sterren waard, ipv 3,5 sterren die ik gaf 'direct' na de film. (bijna) Alle scenes vallen nu meer op hun plaats.

Het plot is enigszins geniaal te noemen, maar ook de sfeer die voornamelijk opgewekt wordt door een rustig ronddraaiende registrerende camera en natuurlijk de geluidseffecten en de prachtige muziek maken van deze film een 'mooie' kijkervaring.

Een meesterwerk is het niet. Met name de hoofdpersoon komt vaak over als een pannenkoek (om even de woorden te stelen van bioscoopzaal) waar ik me zo nu en dan aan stoorde. Ook bevatte de films een aantal scenes die ronduit vervelend waren (zoals het strijken van de Mexicaanse vlag). Maar de grootste ergernis was toch wel het moment wanneer Marcos Ana neersteekt. Niet met een schaats [zoals het script eigenlijk zou moeten gaan?], maar met een keukenmes. Iedereen was in shock in de zaal door deze 'plotselinge' gebeurtenis. Terwijl ik me doodergerde aan het feit dat er opeens een mes vandaan werd getoverd, ipv de voor de hand liggende schaatsen (waar voordat hij de eerste keer weggaat nog netjes de camera werd ingezoomd op die voorwerpen). Misschien moest dat een van de verrassingen zijn van de filmmaker?
Wat ik me ook afvraag is het gebruik van 'porno'. Was het nodig om zowel in de begin- als eindscene Marcos gepijpt zien te worden door Ana? Als het niet zo expliciet in beeld was gebracht, had het volgens mij hetzelfde effect gehad (voor mij dan) qua verhaalstructuur. Het was niet nodig, maar blijkbaar wel voor 'de naamsbekendheid' van de film...

Heerlijke slechte campy cult. Eerlijk is eerlijk, holy heartattack, de film zit boordevol briljante dialogen en one-liners die me her en daar lieten bulderen van het lachen, buikpijn kreeg ik ervan.

Ik keek vroeger ook met veel plezier naar de tv-serie. Wat een geluk (in de woorden van Robin: holy horseshoe!) dat ik de dvd van deze hilarische film uit een uitverkoopbak wist te vissen. Daar was geen anti-haai-spray voor nodig.

- Let's commandeer a taxi!

- No, Robin. Not at this time of day. Luckily, we're in tip-top condition. It'll be faster if we run. Let's go!

- Holy marathon! I'm getting a stitch, Batman!

Wie dweilt me op!? Toch maar 3,5* Wat een komedie!

Alleraardigste Batman-flick. Grootste domper is toch wel het ontbreken van een zogenaamde Batman-villain. Het komt nogal on-Batmans over nu.

Film ziet er uitermate verzorgd uit, alhoewel er hier en daar opzichtige cgi-effecten zijn helaas. Ook het script loopt trouwens niet helemaal lekker, maar heeft voldoende sterke momenten om de kijker te vermaken.

Ik vind de film te serieus, en dat is dus geen compliment. Haalt het niet bij de Burton verfilmingen Batman en Batman Returns. Kleine 3,5 sterren.

[edit: toch maar grote 3 sterren ]

Holy Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965) - MovieMeter.nl

De allerbeste grap (alle Robin holy-grappen, mij kun je opdweilen) is gelijk ook de meest curieuze in deze (in NL) als kinderfilm betitelde animatiefilm.

Qua dialogen en grappen (en natuurlijk de stemmencast) is het een ode aan de sixties Batman-serie. Qua look, wapenarsenaal en plot slaat het de plank compleet mis. Rare nostalgie, those good ol' days...

Een echte hondenpoep film. Moralistischer dan een doorsnee Disney film, en vaak leek het of ik naar een computerspel keek i.p.v. naar een film. Troep.

Guy Hamilton, regisseur van 4 Bond films (waaronder de beste: Goldfinger), weet hoe hij actie in beeld moet brengen. De luchtgevechten in Battle of Britain zijn van zeer hoog en spectaculair niveau. Om van te watertanden, letterlijk. De vele actie-rijke momenten van de film zijn ook de enige memorabele scenes. De rest is zwak. Te veel personages zodat enige drama-momenten niet werken. En de Britse humor wordt vaak onpasselijk gebruikt. Je zou haast denken dat de Duitse aanval op het Britse Koninkrijk in 1940 nooit heeft plaatsgevonden. Uitgekeken met gemengde gevoelens, maar het spektakel blijft gelukkig langer in m'n hoofd ronddwalen. Magere 3*.

Een fikse tegenvaller.

Laat ik beginnen bij de positieve punten. Het al opgevoerde camerawerk, m.n. het eerste half uur (buiten Johannesburg) is werkelijk prachtig met wijde shots van landschappen en een overstekende giraffe.

De natuurlijke performances van de kleine Junior Singo als de goedhartige Musa en z'n vriendinnetje Lettie in Jo'burg. De twee jongelingen spelen de volwassen hoofdcast compleet weg. Hela hola, een bruggetje naar de negatieve punten!

De volwassen karakters zijn eerder karikaturen. Je voelt al vanaf het begin hoe deze karakters zich gaan ontwikkelen. Voornamelijk de schuld van het script. Goed versus kwaad, en wat kunnen we doen om het kwaad te stoppen...?... inderdaad, de postbus 51 achtige leuzen en ideeen zullen de kijker niet ontgaan. De persoonlijke vraag die bij me opkwam was, voor welk publiek is deze (tv-)film nu gemaakt. De Afrikaanse of toch de westerse Amerikaan of Europeaan? Hela hola, nog een bruggetje!

De voorgangers spraken van een indrukwekkende prachtige (muziek)score. De gebruikelijke westerse tranentrekkende jankende violen en die oervervelende Titanic-fluit zijn opmerkelijk aanwezig. Afrikaanse muziekinvloeden, die beter hoorden in deze produktie mijns inziens, horen we slechts 2 keer. Een keer wat getrommel als Musa op weg gaat naar Jo'burg, en op het einde horen we opeens een Afrikaans koor...als goedmakertje wellicht. De muziek is verreweg het meest storende van deze produktie, ik vond het zeer onpasselijk.

De thematiek komt goed naar voren, met hier en daar wat steekjes, maar of het Afrikaanse publiek nu echt bereikt wordt, I don't think so.

Tevens, ik kan het mis hebben, speelt de film zich af tijdens de beginperiode van het HIV/AIDS tijdperk in Afrika. Zelfs in 2003 (zeker in Zuid-Afrika, alhoewel president Mbeki nog steeds hard roept dat het een blanke ziekte is) is het onderwerp minder taboe en wordt men aldaar als het ware doodgegooid met 'juiste propaganda' over veilig vrijen etc.

Een film die start als een slechte jaren 80 kung fu film: de scene op de markt bedoel ik dus; die daarna verzandt in een allerbelabberdst Hollywood-waargebeurd-RTL4-film vol clichés afgewisseld met aardige thai-boks-scenes.

Met veel ongeloofwaardigheden, gehoon en gelach werd het leven van deze transseksueel op mijn netvlies getoverd.

Cliché-draak.

Twee pogingen de documentaire te bekijken liepen uit op een fiasco door storingen (leve de digitale revolutie...)

Gelukkig is daar een dvd-release. Tesamen met een cd met de prachtige muziek van Gert Vlok Nel. De nummers zijn ook de basis van de documentaire, die zorgen voor sfeervolle plaatjes van het stadje Beaufort-Wes, inclusief een prosititué die zichzelf opmaakt, bowling (nee, niet bowlen), en speciaal voor de dierenliefhebbers met een sterke maag: een wandelende schildpad en de slachting van een antilope.

Een keur aan personen komt voorbij, van een verkrachte vrouw tot een voormalige blanke boer die bang is vermoord te worden, Gert Vlok Nel en zijn geweldige vader tot een medicijnenman. En cinematografisch zit het fantastisch in elkaar.

Een fascinerende, maar lome (in de positieve zin van het woord) documentaire over gewone mensen in een gewoon stadje in Zuid Afrika. Tja, en de muziek en gedichten van Gert Vlok Nel zijn prachtig.

Te koop in de betere platenzaak of on-line bij o.a. de VPRO, Munich Records en Plato

Beautiful in Beaufort-Wes won een aantal weken geleden ook 'Het Gouden Beeld'. De documentaires 'Ik Wil Nooit Beroemd Worden' en 'De Stand van de Maan' werden terecht verslagen.

Gert Vlok Nel komt ook voor een aantal optredens naar Nederland, tegelijkertijd met het IFFR. Wie weet, wie weet.

Theatrale cinema waarin de grootse Peter O'Toole (helaas) alle aandacht naar zich toe weet te trekken. Veelal ook te danken aan de hilarische teksten die hij uit mag spuwen. Als een waanzinnige schmiert ie er op los. Heerlijk. Probleem echter is dat de rest van de cast (en sets) er niet toe doet. Zelfs Burton als hoofdpersonage Becket treedt hier en daar eventjes op de voorgrond maar wordt snel weggewerkt door O'Toole.

O'Toole trad nogmaals in de rol van Henry II in The Lion in Winter. Daar weet de rest van de cast wel prima tegenspel te leveren. Maar dat zal ongetwijfeld ook aan het script liggen. A-serieus versus a-serieus. In Becket is het eerder a-serieus versus serieus, en daar nijpt het 'm.

Uitermate goed, maar niet briljant.

Vreemd dat Yes-R niet ondertiteld werd (gelukkig was daar teletekstpagina 888, alhoewel de doelgroep van Omroep Max ook wel vraagtekens gezet moeten hebben bij fucking ipv fokking), z'n streettalk zinnetjes waren amper te volgen. Zijn zij-verhaal was verre van interessant, terwijl het hoofdverhaal, opa vindt een pittige dame op leeftijd, wel goed was uitgewerkt, ondanks flauwe viagra-grappen. En daar viel meer dan genoeg plezier uit te halen.

Helaas te veel irritante typetjes die de film extra dienden op te vrolijken, maar zelden lukten. Fris en pretentieloos, vermakelijk, maar geen hoogvlieger. 2,5*, met de complimenten trouwens voor de leuke begin-titeling.

Vandaag viel de dvd op de deurmat, en zonder enige schroom lag het schijfje snel in de dvd-lade.

Goh, de herziening had hetzelfde effect als de herziening van vervolg Before Sunset. Briljante cinema, en verhoogd naar het maximaal haalbare hier op de site.

Tevens viel nu ook op hoe bizar goed Before Sunset wel niet geschreven is, aangezien echt vele onderwerpjes en kleine details daar weer in worden verwerkt.

De beide films hebben een bijzonder plekje in mijn 'ziel' gekregen. Eens ruimte maken voor een top10 notering voor Before Sunset (die ik toch vele klassen beter vind). God god, wat heb ik toch weer gelachen en meegeleefd. Ik ga mooie dromen dromen vannacht.

Wat een genot. Verbetering van het eerste deel, vooral te danken aan de afwezigheid van bij-figuren als waarzegsters en dichters.

Heerlijke dialogen en bewegingen (het moment dat Delpy Hawke troostend wil aanraken achter in de auto, maar toch terugtrekt). Het enige dat echter niet in balans is, zijn de acteerkunsten van Hawke en Delpy. Delpy verslaat Hawke ruim, wat een actrice. Iets dat me toch wel dwars zat in het merendeel van de film helaas. Daardoor dus net geen 5 sterren.

Tijd voor kamille-thee...