Opinions

Een tijdje geleden betichtte ik Hollywood-opa Lumet nog van een vergevorderd stadium van dementie. Blijkbaar heeft ie een medicijn gevonden. Want z'n nieuwste 'Before the Devil Knows You're Dead' is (weer) een kneiterd van de film....ondanks een aantal hinderlijke continuiteitsfoutjes.

Het hoofdverhaal is nogal 'gewoontjes'. Het is te voorspellen wat de problemen zijn waar de gebroeders mee worstelen. Toch zitten er kleine dingetjes en aanwijzingen in het script die me deden smullen. Bijv. de overval-scene waar de overvaller eerst geld graait en dan pas de sieraden en kut-diamanten. In een latere scene is er een conversatie tussen Hank en Bobby waar Hank toestemming geeft dat Bobby het geld mag houden die hij buit zal maken bij de overval.

Dan hebben we nog een fantastische cast (niet voor niets vele prijzen inmiddels voor het gehele ensemble), incl. die andere cinema-opa Albert Finney die zo zwaar ademt dat je denkt dat ie ieder moment dood neer kan vallen.

Uitermate fascinerend door de vertel-structuur, muziek en een prachtige finale.

Lumet is back. Dat ie in het harnas mag sterven over 20 jaar.

Van Gasteren werd door prof. Jan Bastiaans, destijds hoogleraar psychiatrie in Leiden, gevraagd een documentaire te maken over zijn methode om oorlogsslachtoffers te behandelen d.m.v. sessies waar de drug LSD werd toegediend.

Bastiaans hoofddoel met de film was om het te gebruiken als een soort van podium, om een college te geven voor studenten wereldwijd. Het eerste kwartier van de docu is dan ook een college, waar Bastiaans in een collegezaal in het Engels de thematiek + behandeling uiteenzet en het publiek laat kennis maken met 'Joop', een oorlogsslachtoffer en studie-object.

Wat volgt is een 40-minuten durende 'samenvatting' van een 5-uur durende sessie waar Joop LSD krijgt toegediend. Behoorlijk heftig, vol ongemakken, huilbuien (incl. de titel vraag van Joop naar Bastiaans), associaties, scheldpartijen, en verkrampte handen.

Op het laatst krijgen we natuurlijk van Joop en zijn vrouw te horen dat de methode succes heeft en dat het ontzettend veel baat heeft gehad met de relaties in hun gezin.

Voor korte duur ongetwijfeld. In 2003 kreeg deze documentaire een vervolg, De Prijs van Overleven. Van Gasteren bleef in contact met Joop, die in 2000 overleed. Zijn vrouw + drie kinderen doen een boekje open over de gezinssituatie, die alles behalve gelukkig was.

Begrijpt U Nu Waarom Ik Huil? werd in 1971 vertoond op de Nederlandse tv, wat leidde tot roodgloeiende telefoontjes, een maatschappelijke discussie + Kamervragen. Jan Bastiaans' methode was al controversieel, in 1992 overleed een patient tijdens een sessie. Meer interessante info over Bastiaans en het gebruik van drugs in de psychiatrie is te vinden alhier.

Vreselijke film, vol geknoei met kleurenfilters, slow-motion scenes, flashbacks, en lelijke cgi. Het einde zorgt voor de complete genadeslag: 0,5*.

Die digitale look met gebibber is toch wel de doodslag van de moderne cinema. Bah. Jeuk. Tranen.

Te veel ellende, te veel tranen, overdrijven is een vak. Daar gaat deze prachtig geschoten jeugdfilm totaal de mist in. De spaarzame lichtpuntjes worden genadeloos neergeslagen door pure kommer en kwel en de zoveelste huilbui van Shiwa en de zoveelste aanzettende violenpartij.

Wat ik al zei: prachtige plaatjes worden geschoten. Alleen al de laatste minuut verdient een prijs. Het palet aan kleuren en licht-partijen bleven mijn aandacht vasthouden. Mooi hoor.

“Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.”

Met deze Beckett quote (uit Worstward Ho, leve google) sluit deze bizarre film af, en alle losse eindjes komen daardoor toch een beetje bij elkaar.

Davide Manuli's ode aan het werk van Samuel Beckett, in het bijzonder Attendant Godot, is net zo bevreemdend als het werk (en het (on)vermogen ter interpratie) van Beckett himself. In plaats dat de 2 mannen 'wachten' op dezelfde plek, gaan ze op avontuur. En zodoende komen ze allerlei rare mannen, vrouwen en zelfs een kind tegen. En ze dansen heel graag met ze op wat housemuziek.

Net als Kaspar Hauser gefilmd in zwart-wit (plus 1 fantastische scene in kleur) in afgelegen plaatsen en doordrenkt in housemuziek (maar nu ook dadaïstische italo-performance en een vleugje klassiek). Absurd en grappig, maar ook tergend saai hier en daar. Kennis van 'Attendant Godot' is overigens wel vereist lijkt me, anders wordt het een lange zit. Zit, zit? Nee joh, trek die dansschoenen aan!

Manuli's interpretatie van het stuk is overigens opmerkelijk, maar wel een waarmee ik kan leven. En Mug schiet pardoes in de lach.

Opnieuw een onvergetelijke rol van Magnani. Understatement: wat een actrice! Spetterend en sputterend.

Bellissima is vertederend, rauw, bijtend en humoristisch. En een flinke sneer naar de filmwereld. Nog steeds actueel natuurlijk, genoeg one-day-flies in zowel film-, tv-, en muziek-wereld. De weg naar roem is voornamelijk vallen, opstaan is slechts voor een enkeling weggelegd.

Ik moest wel even slikken tijdens de scene dat Magnani met haar dochtertje na de uitlach-buien van de 'grote mannen in de filmwereld' uithuilt op een bankje, terwijl je op de achtergrond een circustent ziet staan inclusief het geluid van slaande zwepen. Wat een metafoor!

Indrukwekkende film. Toch slechts 4 sterren, aangezien de film toch niet erg liep (gevoelsmatig) op sommige momenten, de zogenaamde inkak-momentjes.

Vervolg van Oscar-winnaar Going My Way, alhoewel het eigenlijk de bedoeling was dat dit andersom zou zijn. De twee films kwamen ook nog eens uit bij verschillende filmmaatschappijen...

Het niveau van Going My Way wordt jammer genoeg niet gehaald. Daar zijn de liedjes stukken beter te behappen en is er een grotere cast die zorg draagt voor de veelvuldigheid aan lagen in het verhaal.

Maar ja, een van de grootste actrices allertijden, Ingrid Bergman, weet deze film naar hemelse hoogten te brengen. Het is weer smelten bij haar tranen en het spontane Zweedse folklore liedje dat nogal opmerkelijk eindigt. Anders wel bij haar gezeur over het niet lekker zitten van de kraag van haar gewaad.

Maar zeker ook stijl, alhoewel die term gerelateerd is aan de sfeer en cinematografie. Met gemakkelijke trucjes (wegdraaien geluid, wegdraaien camera) die uitermate goed werken. En de nadruk op de komische noten m.b.v. vrolijke hoempapamuziek. Met de uitbrekende koe op zoek naar kool als running gag.

Lachen of huilen, wat moet je als kijker doen tijdens het bekijken van deze documentaire. Mevrouw geeft het antwoord: allebei. Geen idee waar ze naar luistert in de scene waar de still uitkomt, maar haar slappe lach verandert plotsklaps in een verdrietige traan die biggelt over haar wang. Dat laat geen mens onberoerd.

Prädikat Wertvoll zoals onze oosterburen het zo mooi kunnen uitdrukken.

Na de scene waarin het blote lid van onze held Beowulf koste wat het kost verborgen gehouden moet worden voor het publiek, was de film niet meer te redden. Zeker niet als hij ook nog uitschreeuwt dat Grendel 'geen lid' heeft...

En wat te denken van een rondborstige vrouw die verleidelijk (in pubertaal: met gekreun) de tafel boent. En onze koningin die met ogen die vragen om sperma een liedje mag zingen die ons allemaal verdomd veel deed denken aan onze jeugd: Valencia met Gaia (u weet wel, die one-hit wonder uit Nederland die uitermate succesvol was in Japan).

De film is duidelijk op z'n sterkst in de actie-volle momenten met de monsters. Grendel is prachtig. De rest is weggelopen uit een slecht computerspel.

Beowulf voor puberjongens. Veel spectaculair bloedvergieten en onfunctionele seks (nou ja, 'erotiek'). 2*

What else is new, bedacht ik me tijdens het kijken van de documentaire. Gelukkig verkast Bergman met haar camera naar de VS waar het sterkste gedeelte van de documentaire (dan eindelijk) naar voren komt. Verbazingwekkend maar vooral 'tenenkrommend'.

De documentaire gaat op 2 punten de mist in.

Het eerste punt is puur persoonlijk. Bergmans stem voldoet niet het ideaalbeeld. Haar voice-over deed me denken aan een overwerkte moeder die met tegenzin nog haar kinderen een verhaaltje voor het slapen moet voorlezen. Monotoon en half-kinderlijk.

Het tweede punt is het einde. Bergman komt met een advocaat aanzetten waar gedupeerden van de cosmetica-industrie terecht kunnen met hun problemen. Vul in deze documentaire overal waar de cosmetica-industrie, plastische chirurgie en glossy-bladen genoemd worden, de advocatuur in, en je weet genoeg. Blijkbaar is het nodig om bij elk probleem een advocaat in de hand te nemen, aangezien zelf-nadenken voordat je ergens aan begint eerder uitzondering dan regel is. Hopelijk gaat Sunny Bergmans volgende documentaire over de vercommercialisering van de advocatuur. Hier zakt ze flink in het drijfzand.

Na deze harde woorden, het gaat natuurlijk toch om de documentaire an sich en de problematiek die wordt aangedragen: 3,5*, vooral goed dat ze zichzelf als 'vrouw-beeld' gebruikt.

Ik zal eerst maar even voortborduren op de muziek-discussie. De enige juiste versie is die van Edmund Meisel, die in samenwerking met regisseur Ruttmann, een symfonische begeleiding in elkaar knutselde, en met een 80-koppig orkest dat ook liet horen tijdens de premiere in 1927. Van dit muziekstuk is alleen maar Meisels piano-stukken + aantekeningen daarop teruggevonden.

Timothy Brock, een van de grootheden van het opnieuw componeren van silent movies, gebruikte het voor zijn score, die tevens in de VS op dvd is uitgekomen.

Aber Deutschland will ja mehr. Dit jaar is het de tachtigste verjaardag van dit opus. De film werd prachtig gerestaureerd, en de soundtrack ook, incl. dat 80-koppig symfonie-orkest.

En dan heb je toch een andere kijkervaring. De muziek is coherent met de beelden. Opzwepend, in slaap soezend, speels, boos, romantisch, you name it.

Walter Ruttmann heeft altijd aangegeven dat hij hevig geinspireerd was door de Russische cineasten, m.n. hun montage-technieken. In Berlin: Die Sinfonie der Großstadt is dit duidelijk terug te vinden. Hij speelt met de kijker, het liefst met haast hypnotiserende beelden, zoals hij al bewees met zijn experimentele animaties Opus I - IV.

Verder dient er verwezen te worden naar het latere Russische meesterwerk Chelovek s Kino-Apparatom dat ongetwijfeld dan weer geinspireerd was door Ruttmanns mijlpaal.

Dat Ruttmann verantwoordelijk was voor het camerawerk van Fritz Lang's Metropolis en de rechterhand was van Leni Riefenstahl tijdens Triumph des Willens verbaast mij niks.

Nu maar hopen dat deze restauratie een dvd-release krijgt. Indrukwekkend, alhoewel de laatste act (het nachtleven) de kracht mist van alle acts daarvoor.

Ik dacht dat ik Kees al 'ns eerder had gezien. Monique Nolte maakte reeds een korte documentaire over hem (Trainman) over zijn treinenpassie, eind jaren 90 alweer... Een impressie staat op youtube voor de liefhebbers: Monique Nolte, Kees Momma, autisme - YouTube

Veel veranderd is Kees dus niet. Probleem: mammie. Zij doet er echt alles aan - tot in den treure aan toe! - om zoonlief Kees te beschermen voor de boze buitenwereld. Overprotectie lijkt me nu echt niet de beste oplossing. En dat wordt schrijnend duidelijk in dit portret. De tunnelvisie waarin mammie leeft is extreem nauw. Tja, wie zal er het stokje overnemen als mammie er niet meer is. Hoogstwaarschijnlijk de boze buitenwereld, want complete hulp van Kees' 2 broers zit er echt niet in.

En eerlijk is eerlijk: ik heb tig keer in een deuk gelegen. Kees, een man zonder emoties, praat als een literair werk van Couperus en benoemt emoties ipv dat hij ze uit. Het mag misschien niet, soit, maar het had ook gewoon een personage kunnen zijn van Arjan Ederveen in 30 minuten.

Maar alles boven alles hoor je mammies stempel door in zijn stem. Treurige pappie kijkt er naar en probeert via een project de boel te redden, zonder resultaat, hoofdzakelijk door, jawel, mammie. Tragisch.

Ik heb zitten te kijken naar de slechtste komiek allertijden volgens mij. Geen één glimlach was te bespeuren op mijn gelaat tijdens de film. Zielloos, grappen die "too bloody obvious" zijn, om maar te zwijgen over het onbenullige script en de slechte regie. Lopende band produktie.

O ja, toch nog een glimlach, met veel plezier een 0,5 ster uitgedeeld. Uitermate bedroevend slecht. Snel vergeten inclusief "de komiek". (ook al betwijfel ik dat bijv. een andere 'dikke' acteur de film had kunnen redden)

Een aparte ervaring gisteravond, in de filmzaal met alleen maar bejaarden.

Het verhaaltje van deze historische vondst is vanzelfsprekend mierezoet à la de 'fameuze' Bouquet-reeks-romannetjes.

Valentino spat werkelijk van het doek (een aantal vrouwelijke bejaarden slaakten een opgewonden kreetje bij zijn eerste 'shot'), en Swanson voldoet aan de vrouwelijke schoonheidseisen van destijds, een beetje mollig.

Henny Vrienten componeerde een prachtige soundtrack, maar helaas gooit hij er ook geluidjes in zoals voetstappen, water, deuren, honden, paarden, etc. die irritant beginnen te worden.

Een aantal scenes zijn helaas niet goed behouden gebleven. Zo nu en dan zijn de brandgaten zo groot dat je slechts een paar dingen ziet op het scherm.

Het meest vermakelijke van de film zijn de originele (oud-)Nederlandse tussentitels, die behoorlijk oubollig zijn. "Ik heb U zoo lief". Met een grote glimlach op mijn gelaat heb ik de film bekeken.

Tevens wordt de film ingeleid door Martin Scorcese (die wel heel duidelijk het verhaaltje voorleest m.b.v. de autocue).

Een ideale filmavond, met of zonder je grootmoeder.

Amateurisme ten top, ik zag zelfs nog een microfoon boven in het beeld verschijnen en weer vluchtig verdwijnen, bij de 'poeder-scene'. Om nog maar te zwijgen van de vage beelden indien er een blijkbaar stijve penis te zien zou moeten zijn.

Ik heb ondertussen wel een aantal Miike's gezien, maar dit is verreweg de slapste. Drama wordt afgewisseld met niet-werkende humor. Een parodie op Ozu? Of toch gewoon wat ideetjes in een film verwerkt, 'verregaande' ideeen die halfslachtig werken qua 'shock'. Te gemakkelijk in uitvoering. Gelukkig kent de film nog een aantal bizarre en interessant uitgewerkte scenes (voornamelijk de moedermelk-scenes) die de film van een Titanic-achtige ramp behouden.

Ik kom niet verder dan 2 kleine sterren. Flink teleurgesteld.

Het kan interessante stof opleveren, twee kunstenaars (auteur versus filmmaker) die elkaar niet begrijpen; ondanks dat ze elkaar prive goed kennen. Laat het lekker botsen en vonken! In dit portret blijft het bij een schouderklopje en een aansteker waarvan de benzine op is...

Herzberg wil geen cliché-beelden, maar de cliché-rol van getormenteerde kunstenaar speelt ze met verve. Het zou me niks verbazen als er morgen in de krant staat dat ze zich van haar leven heeft ontnomen. Of wellicht heb ik het verkeerd geïnterpreteerd, en dat is dan nog wel de grootste angst van Herzberg, naast haar huurbaas in Israël en (Rita?) Verdonk.

Van Schaik wil het werk van Herzberg illustreren. Een goed documentaire-maker kan zelfs iets interessants maken van een talking head documentaire. En zelfs dat levert dit niet eens op; het lijkt wel of Van Schaik vaker aan het woord is.

Dat dit broddelwerk dan ook nog eens groen licht krijgt van de publieke omroep is een raadsel. Mijn ongezonde nieuwsgierigheid vraagt zich af of de twee vrouwen elkaar nog wel kunnen luchten. Dat zou namelijk een interessante documentaire kunnen opleveren.

Daar kon ik ook smakelijk om lachen. Ander hoogtepunt was het moment dat Billy kennis maakt met de pleegvader van Heather, hem vraagt of hij houdt van horrorfilms, en na een negatief antwoord hem stralend vertelt dat hij voornamelijk van slasher films houdt, met moordenaars en zo... echt een goede binnenkomer Billy!

Aardige documentaire, alleen met de wetenschap dat hij gevolgd wordt met zichtbare camera (ipv onzichtbare) valt het op dat mensen hem anders benaderen. Het pesten door leeftijdsgenootjes bijv. zal anders ongetwijfeld harder danwel openlijker zijn. Een onzichtbaardere 'approach' van 'het experiment' had iets anders opgeleverd mijns inziens.

Vreemd, Gene Hackman is veruit de zwakste schakel in deze remake.

Met het origineel nog vers in het geheugen, ontkom ik dus niet aan direct vergelijkingen te trekken bij het bekijken van deze Amerikaanse versie. Veelal lees ik ook her en der dat de remake toch iets leuker is dan het origineel. Well, how wrong people can be.

Ten eerste een beschamende Hackman, compleet weggespeeld door echtgenote Wiest. Zo zien we maar weer, komedie is niet voor iedere acteur weggelegd.

Robin Williams is prima, maar behaalt nergens het niveau van Ugo Tognazzi. Hetzelfde geldt voor Azaria als 'poetsjongen', goed, maar je verlangt naar ultranicht Benny Luke in het origineel.

Gelukkig is daar Nathan Lane, die Michel Serraults doorbraak-rol toch wel evenaart. Aandoenlijk en weet de hoge Serrault gilletjes binnen de perken te houden. En daar zit het gevaar van deze verfilming.

La Cage aux Folles is typisch jaren '70. Eigenlijk ook de doorbraak van 'gay cinema' op grote schaal, ondanks de vele stereotiepen. Daar speelt het decor en de kleding een grote rol, ook een geloofwaardige rol. In The Bird Cage voelt het niet echt, maar aangezien veel grappen juist draaien om het interieur moest het wel terugkomen in de remake, maar nu is het ongeloofwaardig.

En dan de afsluiting met 'We are Family'...

Ok, de remake heeft een aantal verbeteringen. Grootste verbetering is toch wel Baranski als de echte moeder van Williams' zoon. Een rol die nu wel meer komedie-inhoud heeft. En de grappen omtrent conservatief Amerika werken beter ondanks Hackman.

Aardige remake, maar beter, nee: 2,5*

Een film die uitblinkt in drie dingen:

1) De sublieme acteerprestaties van Nicole Kidman en Cameron Bright.

2) De sferistische plaatjes en long-shots van Harris Savides [hij was ook verantwoordelijk voor de laatste films van Gus van Sant]

3) De score van Alexandre Desplat.

Het is jammer dat de ontknoping niet als een verrassing komt, dit nekt de film nogal. Kleine 3,5* mijnerzijde.

Raffaele Del Giudice is de Michael Moore (jaja, incl pet) van deze documentaire. Vloekend in z'n auto, bij dumpafval en in het gezicht van 'de grote mannen' ratelt hij z'n vurige woorden af. De ondertiteling kon het amper bijhouden. En de kijker ook niet, tevens het zwakste punt van de documentaire. Hier en daar gaat de informatie zo snel, dat je 't amper kunt bevatten. De makers willen te veel kwijt in te weinig tijd.

Een shock-doc vol verontwaardigingen. Zo zien we niet alleen schapen een langzame, pijnlijke dood sterven aan dioxine-vergiftiging. Maar ook opslagplaatsen in de open lucht van chemisch afval (in speciale compacte plastic zakken) die direct naast groentenvelden liggen. Bizar.

Een documentaire over de maffia, maar dan anders.

Aangezien ik wel een klein liefdesbandje heb met de Bolly-musicals, mag ik het misschien vreemd zijn dat ik alle bovengenoemde kritieken omarm, m.u.v. het feit dat ik wel teleurgesteld ben van het complete afwezig zijn van de beruchte musical-elementen.

De overgestileerdheid werkt juist wel in zo'n Bollywood-vehikel (zie van de zelfde regisseur Devdas), maar in zo'n serieus bedoelde film werkt het tenenkrommend en jawel a-serieus.

Het ziet er allemaal prachtig uit, alles op het juiste moment, studio-decors en belichting om van te smullen. Ja, daar houd ik wel van.

Maar dat gekwijl, gedweel, geneuzel, gesnotter en haarscherp getimede afgrijselijke grapjes en dramatiek, de pracht wisselwerking tussen Bachchan en Mukherjee... het werkt niet.

Kitsch galore, normaliter mijn pakkie-an, maar mijn zilte tranen waren nergens te bekennen. En dat was toch hoofdzakelijk de bedoeling van deze prent.

t.k.g.: glazuur

Nee, de film speelt zich af in de jaren 80. Overigens is die eighties sfeer de grootste kracht van de film, tesamen met het samenspel van Wakefield en Ward (als de twee tienerliefjes). Snotteraars onder ons zullen compleet weglopen met het moralistische verhaal. Helaas acteren de autisten (Charlie + z'n apenvriendje) niet altijd overtuigend.

Tja, wat zal ik zeggen. Laat ik beginnen met wat achtergrondinformatie.

Regisseur Louis Malle oogstte eind jaren 50 + in de jaren 60 veel lof, met als bekende hoogtepunten Ascenseur pour l'échafaud en Les Amants. En de vrolijke kinderfilm Zazie dans le metro.

In de jaren 70 ging hij verder met 'kinderen', maar dan op een andere manier. Zo gaat Le Souffle au Coeur over een 14-jarige jongen die een incesteuze relatie start met zijn moeder. In Lacombe Lucien is de held van het verhaal een jongen met fascistische denkbeelden. En het kan allemaal misschien nog erger in Pretty Baby waar de destijds 12-jarige Brooke Shields enige handelingen doet in een bordeel. De voorloper is wellicht deze film, Black Moon, aangezien de 15-jarige hoofdrolspeelster (incl. jeugdpuistjes) haar borsten toont aan de kijker. De seksuele ontplooiing van tieners werd een belangrijk thema in de films van Malle.

Wellicht aangezien de borsten van Cathryn Harrison 'schandalig' waren en dat Black Moon verre van toegankelijk is, werd de film een gigantische flop. Gisternacht wist ARTE toch in haar donderdagnacht cultprogramma 'TRASH' deze film te vertonen. Niet alleen de borsten behoren tot curieuze vraagtekens, ook Joe Dallesandro is bekend door zijn werkzaamheden in de films van Andy Warhol (en als coverboy op het album van The Smiths - The Smiths). En de eenhoorn is niet een sprookjesachtig glanzend wit paard, maar een moddervette Shetland-pony.

En dat is niet alles, want dit klinkt nu als uitermate b-film-achtig, shockeren om te shockeren, etc. etc. De Duitse actrice Therese Giehse die de oude vrouw speelt heeft in heel wat bekende Duitse flicks gespeeld, ook de prachtige Alexandra Stewart speelde in grote produkties (o.a. Truffauts La Nuit Americaine), maar haar carriere nam na deze film even een onverwachte wending (een Emmanuelle film, jaja).

En dan hebben we de belangrijkste naam nog niet genoemd. De film werd door niemand minder dan Sven Nykvist gedraaid, inderdaad, de cameraman die het gros van Ingmar Bergmans films omtoverde tot visuele parels. Hij flikt z'n trucje opnieuw met Black Moon.

Een andere interessante naam is co-scriptschrijfster Joyce Buñuel, de schoondochter van (u raadt het al) Luis Buñuel. Zij moet ongetwijfeld geinspireerd zijn geweest door L'Âge d'Or, aangezien in beide films een merkwaardige scene voortvloeit terwijl er een stuk gespeeld wordt uit Richard Wagners Tristan and Isolde.

Inhoudelijk is Black Moon los zand, losse vergelijkingen naar het ontluiken van de vrouwelijke seksualiteit. En dat breekt de film, het is her en der 'too bloody obvious' en dan weer wereldvreemd. Lust voor het oog en voor het oor (hoe klinkt een voortbewegende duizendpoot, anyone?), maar een mannelijk orgasme mijnerzijde bleef uit 'helaas'. Experimenteel met hier en daar schoonheidsfoutjes. Het bekijken meer dan waard, 3,5*. Iemand meer nieuws over de mogelijke dvd-release waar stephan73 over repte?

Zeker een 'geniaal' idee om dit feit ook te laten plaatsvinden in Nieuw-Zeeland. En daar heb je dan ook alles mee gezegd.

Nieuw-Zeeland, horror-komedie, Peter Jackson. Een juk waar niet onder uit valt te komen. Zeker niet als de mismaakte schapen uit meneer Jacksons WETA bedrijf komen.

Nog vreemder is dat qua visuals en flauwe grap-dichtheid er niets maar dan ook haast niets is veranderd in de 15-20 jaar na de initiele horror-komedie successen van Jackson.

Never change a winning formula? Ik mis lef en originaliteit in uitvoering.

De frisheid van Blade (deel 1) is behoorlijk verdwenen in dit tweede vervolg.

Simpel script (met een teleurstellende en stompzinnige finale). Maar het is de introductie van de personages van Ryan Reynolds en Jessica Biel die de film de das om doen.

Ryan Reynolds, een van koningen van de puberale humor-films van de laatste jaren, is echt een verschrikkelijk slechte komiek. Wat mensen in hem zien....ah, ik begreep het toen hij alweer uit de kleren moest in deze film (hij loopt hier half naakt rond de halve film). Die 2 jaar in de acteer-school bleken de sportschool te zijn. De jongedames die ook een keer met hun vriendjes naar een actiefilm moeten, kunnen zo met een natte slip genieten van de film.

Nu verwachten de heren dat Jessica Biel ook hun een natte slip zou bezorgen....helaas, haar kleren blijven keurig aan het lijf plakken. Als een of andere moderne vrouwelijke Robin Hood/Legolas weet ze iedereen te raken in de film, maar niet mij als toeschouwer.

1,5* voor deze hersenloze over-the-top aktiefilm waarvan de special effects veelal goed zijn...wat een wonder.

Gezien jaren na de hype. De één vond de film briljant, de ander deed het geen snars.

Ik werd helemaal de film in gezuigd. En het einde was huiveringwekkend. Sublieme horror/suspense.

Kanttekening: ik was helemaal alleen thuis, brrrrr. Blij dat de stroom niet uitviel...

Te fragmentarische en niet lekker lopende WWII-verzetshelden-film. Toch zeer sfeervol, en hier en daar een prachtige scene. Bedoeld als een ode aan de ondergewaardeerde rol van de vrouw in het verzet. Daarin slaagt de film, maar niet met verve. Het script is debet daaraan.

Film die voornamelijk leunt op het krachtige spel tussen Jutta Lampe en Barbara Sukowa. De rest van de cast is behoorlijk pover.

Die Bleierne Zeit is niet alleen een aanklacht tegen de behandeling van de eerste generatie RAF terroristen in de Duitse gevangenissen. Het is vooral een psychologisch spel, zusterliefde en hoofdzakelijk het verliezen dan wel hervinden van idealen.

De film heeft zeer sterke momenten (Lampe die een strop knoopt en omdoet bijv.), maar is ook zeer afstandelijk. Wellicht door de onkunde van de twee hoofdrolspeelsters daadwerkelijk menselijke en sociale contacten te blijven behouden? En hier en daar scenes die pas later begrijpelijk worden, alhoewel ik toch her en der m'n wenkbrauwen had opgetrokken (zoals die bal-scene waar FK al naar refereerde).

Zeer interessant doch met enige gebreken. Ook de NRC dvd heeft gebreken, kwaliteit is pover, bij de aftiteling bleek waarom, een transfer van een video (?) van een tv-uitzending uit 1987...? Tja, spijtig.

Aan de burgeroorlog in Sierra Leone is een einde gekomen in 2001... Deze film speelt zich af tijdens de laatste jaren van het conflict, waarin de bloeddiamanten een immense rol speelden. Het feit dat anno 2008 er nog steeds bloed kleeft aan de diamant-industrie, dat is een ander punt.

Welnu, de film. Die is ijzersterk in het eerste gedeelte (105 minuten). Op de huid, en een prachtrol van Djimon Hounsou die met verve DiCaprio (en Connelly) van het doek speelt. DiCaprio heeft het grote geluk dat zijn personage uitermate intrigerend is. Alles gaat volgens het script-boekje. Het is echter het moment dat de diamantmijn en masse wordt aangevallen de film in een zwart gat terechtkomt. Onrealistisch, gelukkig zien we niet Stallone als z'n Rambo alter ego door het beeldscherm flitsen. Pijnlijk moment. Compleet onnodig, maar vooral onvergeeflijk.

Eerlijk is eerlijk, Blood Feast is een kleurenfeest. Suikerspin-roze jurkjes, hagelwit badsop, hemelblauwe lucht (zelfs als het avond/nacht is), en knalrode splatterverfbloed. Er wordt wat afgehakt, uitgerukt etcetera. Wat dit betreft is het een ware traktatie.

Helaas is het acteerwerk en het plot van belabberd niveau. Hier en daar werkt het op de lachzenuwen, maar niet genoeg om in een lacherlijke wansmaak gemoedstoestand [ondanks een hilarische bad guy + hilarisch slot] te geraken. Daarvoor is het kleurrijke visuele spektakel te goed (sommige scenes lijken wel kunstwerkjes).

Moeilijk te beoordelen. 2* dan maar. Ik heb wel trek in kebab...