Opinions

Fantastische satire!!!!

Ware het niet dat op 't moment dat het personage van Woody Harrelson de film binnen komt vallen, de film zo'n ontzettende dreun krijgt, dat het eerder 'schandelijk' genoemd kan worden. Onbegrijpelijk, wat een fiasco, de scherpte verdwijnt en de flauwigheden gaan als zoete broodjes over de toonbank.

Gelukkig bevat het richting het einde nog goede momenten, met als hoogtepunt de hond die mee de doodskist draagt (eindelijk, dan toch een hond ipv schattige poesjes).

De monsterzege waar de verkiezing op afstevende, wordt dus niet gehaald, toch een 3,5*, vooral te danken aan het geniale eerste uur.

Sentimentele draak van een film. Een all Afro-American actiefilmpje met een onsamenhangend plot (m.u.v. het te verwachten slotstuk natuurlijk), afwisseling van boze gangsta-rap en jankende violen, en natuurlijk weer een rapper (The Game) die qua naamsbekendheid de kijkers moet zien te lokken. En natuurlijk nog een gespierde man en een ontzettend lekkere schaars geklede jongedame die elkaar bij toeval ontmoeten. Een camera-man met Parkinson, slecht geschoten slow-motion beelden bij shoot-outs. Ach, en dan nog even de educatieve bijdrage van de film: mobiel bellen en niet voor je kijken terwijl je 200 km/u rijdt is absoluut niet gevaarlijk. En kinderen hoeven geen veiligheidsgordel te dragen wanneer er een man achter het stuur zit, maar als er een vrouw achter het stuur zit, dan moet dat opeens wel?

Toch zitten er hier en daar nog een paar geslaagde grapjes in, die me onder het motto van entertainment toch nog over de streep trekken niet geheel 'deep' te gaan met m'n cijfer...

Zeer pijnlijk inderdaad, om maar te zwijgen over de slow motion scenes (zo'n 30% van de film), en het acteerwerk van Van Damme (krokodillentranen) en zijn zoontje (mijn god...). Ik kan natuurlijk nog het ridicule script meenemen en het feit dat een van de camera-mannen Parkinson had. Dramatisch.

Eens, maar een zwakke produktie wil ik het niet noemen. Veel onderwerpen krijgen de nodige aandacht incl. tijd voor de verhalen van normale mensen. Van lonen bij de werknemers bij de Walmart zelf, als de lonen van de werknemers van waar Walmart haar produkten vandaan haalt (derde wereld). De prijzenoorlog met kleine winkels die failliet gaan, ecologische problemen, ach, wat er maar te verzinnen valt.

Het probleem van de documentaire is wel de eenzijdigheid, het gesmijt met grafiekjes met hoge getallen, en de gehele anti-Walmart saus die er zo dik bovenop ligt, dat het hier en daar irriteert.

Waarom dan de Walmart bash? En niet een andere multinational? Het karakter van Walmart, het is een groot warenhuis met goedkope spullen, bedoeld voor de gemiddelde Amerikaan die maar net zijn hoofd boven water kan houden. Laten we zeggen, zij die amper een keuze hebben elders te winkelen. Walmart verliest geen klanten ondanks een slecht imago, haar klanten moeten wel daar winkelen om zichzelf te onderhouden. Het effect is anders.

Prachtige bio-pic van 'The Man in Black'. Joaquin Phoenix lijkt haast op twee druppels water op Cash tijdens de performance-scenes. En zijn stem komt hier en daar zeer in de buurt. Erg knap. Onderhoudend script, Folsom Prison, en een perfekt einde maken deze film er eentje of gezien en beleefd te worden.

Over zo'n 25 jaar dan met dezelfde acteurs. De comeback in 1994 mag imposant genoemd worden (laten we zeggen, de beste comeback allertijden).

1) het verhaal, nou ja, het armzalige script. Populairste jongen wordt verliefd op minst populaire meisje. Dan gaat het al mis qua realiteit en originaliteit.
2) het grote geheim van Jamie....wat een verrassing! Nee hoor, oude (beschimmelde) koek.
3) het religieuze gezever dat door de hele film is geweven. Zeer frustrerend, het EO-sausje waar ik al eerder over had bericht. Voor mij persoonlijk is de film dan al niet meer te redden.
4) Mandy Moore (Jamie) dat er niet uitziet als "een meisje dat ernstig ziek is"
5) Gewoon niet realistisch, "religieus fanatisme", en totaal niet vernieuwend in het rijtje zielige romantische films.
6) Het acteerwerk was eerlijk gezegd het enige kleine pluspunt van de film. Maar deze keer geen genade qua sterrenverdeling...
7) brrrrrrrr...[dit prul snel proberen te wissen uit mijn geheugen]

Wallace & Gromit (+ Aardman) fans worden niet teleurgesteld.

Slapstick, aktie, Britse tuttigheid, en veel oog voor detail (en vingerafdrukken). Ook al liggen de verwijzingen naar klassieke monsterfilms en konijnenfilms voor de hand, het werkte bijzonder goed op mijn lachspieren.

Technisch zit het ook weer ontzettend goed in elkaar. Met grote verwondering heb ik zitten kijken naar de 'konijnen-zuig-scene'. En natuurlijk blijven zitten tot na de aftiteling.

En nu proberen de Wallace & Gromit tune uit mijn hoofd te krijgen; dat wordt een beetje moeilijk met de lunch van vandaag: boterhammen met komijnenkaas...

Wat gotti al zei, vermakelijk maar wel knullig.

Alle ingredienten voor een ouderwetse western zitten er in: indianen, achtervolgingen, schietpartijen, romantiek, een knokpartij in de saloon, noem maar op. Mooie plaatjes, leuk script, en natuurlijk Wayne en Douglas die elkaar goed aanvullen.

Geen hoogtepunt in het genre, niet bijzonder genoeg, maar wel leuk. 3 sterren.

Trouwens, John Wayne in zijn zoveelste outfit in pastel-kleuren en Kirk Douglas die zijn entree doet in een zeer foute, strakzittende leren blouse: is Brokeback Mountain wel de eerste gay cowboy film?

Wat kos al zei: leuk als tussendoortje.

De clichés vliegen je om de oren, maar veel wordt goed gemaakt door vele mooi geschoten scenes [waaronder de prachtige scene van de poster onder de o zo anarchistische muziek van Radiohead] en toch hier en daar een geslaagde grap.

Aardige komedie met een te verwachten moraal. Drie sterren waard. De openings-scene is het hoogtepunt, helaas weet de film dat gevoel niet te behouden.

Een feministische prent die wel door de beugel kan. Mede doordat niet iedere vrouw geportretteerd wordt als 'sterke vrouw'.

Een vrouw-onvriendelijke traditie wordt ter discussie gesteld door een 8-jarig meisje, wier kinderlijke onschuld een andere kijk laat schijnen op alles wat gebeurt. Mooi camerawerk en non-kleurig palet staan in schril contrast met wat Bollywood anders te bieden heeft, met uitzondering van de uitstekende soundtrack (zonder danspasjes, wees gerust).

De finale met kwijlend eindshot (ook al hebben we dat al vaker gezien, het werkt toch keer op keer) weet de film op te tillen naar een belangrijke parel in de feministische cinema. Een gemakkelijk shot wellicht dat vol symboliek zit.

Ik vond die commentaren juist het tempo opschroeven. Fantastische anekdotes, m.n. die over 'de blues'. En Richard Pryor is hilarisch.

Wattstax is dus niet (puur) een verslag van dat evenement. Maar gelukkig krijgen we een goede impressie. De roze outfit van Rufus Thomas is hilarisch, net als zijn 'Funky Chicken' en zijn toespraak jegens het publiek. Maar om uit duizenden tienermeisjes-kelen tegelijkertijd 'SHAFT' te horen schreeuwen is onbetaalbaar.

Vlotte muziekdocumentaire die eerder een tijdsbeeld-documentaire is. Aanrader! 4* [gewoon op dvd te verkrijgen]

Het laten wederkeren van een running gag kan erg leuk en functioneel zijn. Met nadruk op 'kan'. In The Weather Man irriteert 't al na de derde keer als Cage weer op een vliegend fastfood produkt getrakteerd wordt. Hey, en alweer een film met een pedofiel, ook een 'running gag' de laatste jaren in Amerikaanse films.

Een aantal zucht-momenten in een anders lekker kabbelende film die wegkijkt zoals je een glas tafelwijn/rose wegdrinkt. Vooruit, 3 sterren. De grap op 't laatst met de brandweermannen en Spongebob Squarepants liet dan toch een schuchter lachje ontsnappen.

Verwachting: Before Sunrise & Sunset adept, maar dan tussen twee gays.

Resultaat: Before Sunrise & Sunset adept, maar dan tussen twee gays.

Aangezien Before Sunrise & Sunset beide 5* krijgen van mij, moge het duidelijk zijn dat ik wel uitermate benieuwd was naar deze prent.

Het is ook prachtige film geworden waar de twee heren (introvert vs extrovert) toch als een blok voor elkaar vallen en praten over alledaagse dingen, waaronder veel zaken/problemen die gay-gerelateerd zijn, zoals 'het probleem van zoenen en handjes vasthouden in het openbaar'. Het zal me niet verbazen als de Moviesquad award (en het educatie-geld wat daaraan is verbonden) gebruikt zal worden voor homo-emancipatie en homo-acceptatie onder jongeren. Ook al zullen er heftige reacties voortkomen betreffende de ietwat expliciete vrij-scenes bij hen die zich niet willen/durven openstellen.

Toch zijn er te veel momenten waar de twee lovers niet alleen zijn, en juist deze momenten zijn behoorlijk overbodig, en halen de rek en de magie uit de film.

Desalniettemin een pareltje.

Niet een overbodige remake... Vreemde constatering.

De clue van 'het origineel' wordt al meteen in het begin van de remake weggegeven, zodat je je kunt afvragen hoe de film zich zal gaan ontwikkelen. Het mondt uit in een interessant typisch Duits antwoord omtrent het grootste zwarte hoofdstuk van de Duitse geschiedenis: periode Hitler.

"The Wave" is de film die velen zagen op de middelbare school bij maatschappijleer, wat geheel paste in de lessen van politieke stromingen en staatsinrichtingen. "Die Welle" kan die rol overnemen in het Duitse onderwijs, door de moderne aanpak, het gedrag van bepaalde jongeren (de Einzelganger, de popi-jopi's en de maatschappij-critici die de pen in de hand nemen) en ook die overduidelijke Duitse saus. Er is zelfs een overduidelijke link naar tegenreactie "De Witte Roos" inclusief de befaamde pamflet-strooi actie. Gansel maakt zodoende herkenbare referenties naar de Duitse fascistische geschiedenis.

De film is tevens hoofdzakelijk bedoeld voor jongeren. Doorspekt met veelvuldig zwiepende camerabeelden en hiphop die nu en dan hard door de speakers knalt. En herkenbare personages en sub-culturen. Het probleem is echter dat de kijker al te snel doorheeft wie welke rol zal gaan hebben in het verhaal. De finale (die overigens een reuzenstap verder gaat dan het origineel) is dan ook niet zo verrassend.

Gansel levert zodoende meer dan voldoende discussiestof voor hoofdzakelijk Duitse jongeren (en zij die werken met jongeren) in de huidige maatschappij. En dat is een verdienste. Helaas is het voor de gemiddelde 'volwassen' filmkijker alles een beetje 'too obvious', zodat het verrassingseffect dat het origineel (* toen was ik wel de doelgroep) wel in zich had, hier te gemakkelijk naar toe wordt gewerkt.

Gemakkelijk manipulatief trucje inderdaad, maar uiterst fascinerend. Het is gewoon een geschiedenisboek, maar dan met bewegende plaatjes.

Grappig ook (was ook wel te verwachten) dat Deutsch ook inzoomt op 'de film die draaide in het filmtheater' en daaruit een fragment toont (en weer verder borduurt). In Surabaya Fritz Langs Die Nibelungen: Siegfried, in Porto de Portugese klassieker José do Telhado. In Wenen "Die Schwarze Kappe", en dat leverde nogal wat problemen op. Het bleek een Deense detective te zijn, waarvan nog maar 8 minuten in tact zijn. Waarin een groep mannen in Ku Klux achtige zwarte kostuum + puntmuts een man vastbinden en rondsleuren door de huiskamer...

Neo sprak over de 'constante hypnose muziek'. Ik vond het verschrikkelijk, iedere keer hetzelfde terugkerende deuntje alsof we in een spookhuis waren. Gelukkig zag ik dit experiment op de televisie waar ik de beschikking had tot een afstandsbediening met volumeknop die veelvuldig gebruikt werd (de zap-duim maakte even plaats voor de volumeknop-duim). De soundscape is veelvuldig afkomstig van de Oostenrijkse experimente knoppendraaier Christian Fennesz.

Kom maar op met een tweede ronde, hopelijk met een andere geluidenkunstenaar.

Het zou best wel een interessante documentaire geweest kunnen zijn, als de makers niet zo'n suf verhaaltje met in de hoofdrol een dove vrouw in de docu hadden verwerkt. Met als dieptepunt de Poolse bruiloft inclusief puberale humor, Jellabees, en een polka-nummer...

Gruwelijk irritant. Hierdoor staan de interviews in een zeer donkere schaduw. En dan nog, de interviews. De documentaire is een typische introductie-cursus. Op de Sesamstraat-manier, veel herhalingen en herhalingen en herhalingen en herhalingen en herhalingen... waardoor de basis-informatie er wel te ingepeperd wordt, zonder ook maar enige vorm van zelfkritiek.

Toch nog wel een aantal interessante dingen opgestoken, maar als documentaire an sich is dit een draak van jewelste. 1,5* met moeite.

En dan op het einde ook nog even reclame voor de website, voor meer 'rabbit-holes' tevens de link naar het vervolg van dit wan-produkt.

Tijdloze romantische comedy boordevol gedenkwaardige scenes en dialogen. Ryan en Crystal (in hun beste rollen ooit) zijn een zeer goede match en het samenspel is magistraal te noemen.

Het enige dat de film opbreekt is het overwegende braafheid-gehalte. Ach, de herziening bewees dat naarmate je ouder wordt deze film meer gaat waarderen (en voornamelijk [h]erkennen).

De fameuze orgasmescene is waar de film berucht door is geworden, maar er zijn zo'n tiental andere scenes die naar mijn mening memorabeler zijn.

Een typische herzien-film na iedere 5 jaar.

Toch is deze documentaire veel meer dan de zoveelste aanklacht jegens het Bush-regime en zijn onkunde en non-interesse voor interne Amerikaanse problematieken.

Een hart onder de riem voor de slachtoffers, tevens klaagmuur, maar vooral is het een hommage aan New Orleans, een bijzondere stad in de VS, en al haar culturen en natuurlijk haar muziek. Het gaat niet alleen om de ramp an sich.

Dat de onontkomelijke tranen en tuiten aanwezig zijn, vergeef ik Spike Lee. Maar dat hij hier en daar een bekende Amerikaan laat opdraven voor een klein statement, dat had van mij echt niet gehoeven. Ik neem aan dat een Sean Penn wel meer te melden heeft dan dat de kerk van de priester van zijn wijk niet voor niets 'de Ark' heet.

Dikke 4,5*. Zit verdomd goed in elkaar, en dat het, ondanks de vele herhalingen van zetten, nergens inzakt. Knap hoor.

Compleet eens met starbright boy. Hoofdrolspeler van de film is de aankleding, en het gebruik van jaren '70 spul/speelgoed die een rol spelen bij de daden van de klopgeest. De scene met de slinky/loopveer leverde bij mij in ieder geval een hevige lachbui op (terwijl de rest van de zaal doodstil was). Goed gebruik van cliché-momenten uit vele horrorfilms.

En dan die aankleding, fan-tas-tisch. Inclusief een plastic Maria-beeldje met Lourdes-water die uit de verhuisdoos op de schouw wordt gezet, whoehoe. [Ach, laat mij toch van die momentjes hebben lieve mensen]

When the Lights Went Out moet je ook niet zien als een pure horrorfilm. Iets wat de makers van de film ook goed voor ogen hadden op sommige momenten en het afschuwelijke onnodige einde (waarom!?!) na. Dat levert fikse strafpunten op. Want anders was het een vaardig gemaakte indie-film geworden met het hart op de juiste plaats.

Is de site van MovieMeter ook avocado-groen, trouwens? (zei de kleurenblinde)

Wat kan triestheid toch mooi (en grappig) zijn. Whisky wordt gedragen door de drie hoofdrolspelers die verbazingwekkend niet in de lach schieten, maar 95% van de screentijd met een uitgestreken gezicht mij doen gniffelen. Ook het camerawerk met prachtige shots (bijv. als de lange Jacobo en kleine Marta in de lift staan, en het shot precies de onderkant van Jacobo's gezicht en de bovenkant van Marta's gezicht uitlicht) zijn geniaal in triestheid en prachtige komedie. Of alleen al de shots van het tweepersoonsbed, gemakkelijk maar o zo doeltreffend.

De traagheid en vele herhalingen in shots werken helaas niet in het kijkersvoordeel. Het duurde wel een tijdje voordat ik in de film zat. Een verdiende 4 sterren, verdient meer aandacht, en nu maar hopen dat Stoll na de zelfmoord van co-regisseur Rebella toch doorgaat met het publiek verrassen met dit soort cinema. En wat een verschil met debuut 25 Watts, van puberteit naar volwassendom, je ziet het zelden. Talent om te koesteren.

Glansrol van Dame Edith Evans. Ze verkreeg hiervoor een BAFTA en een Oscar-nominatie.

De film zakt in na een formidabel eerste uur. Komt wellicht doordat Evans minder screen-tijd krijgt daarna, aangezien de aandacht meer gevestigd wordt op de handelingen van haar man. Het is maar al te duidelijk dat de film leunt op het acteergeweld van Evans. Kleine 3 sterren.

Beschamend gemiddelde alhier...

Een film over kinderlijke onschuld. Mooi script, prachtig camera-werk (met een aantal overheerlijke shots), maar het is vooral het 'acteerwerk' van de kinderen dat overtuigt. Alsof ze niet weten dat er een camera meedraait. Dikke 4 sterren.

Uitermate leuke en frisse musical, die het voornamelijk moet hebben van Crosby's stem en het dansgeweld van Vera-Ellen die echt als een veertje door de lucht vliegt en rondjes draait als een op losgeslagen mallemolen. Danny Kaye was derde keus, eerste keus Fred Astaire wilde niet. Jammer, Kaye is meer komiek en niet de danser die weerstand kan bieden aan de magistrale Vera-Ellen....wat een benen! Gelukkig wisten ze nog een goede mannelijke danser te casten die wel bij kon benen bij de snelle en veelal adembenemende dans-scenes.

Ik zag anders een prachtige documentaire over een man die worstelt met een trauma, en leeft voor 'zijn droom'. Het verwezenlijken van 'die droom' is een veelvuldig terugkerend thema in de werken van Werner Herzog.

Het is niet alleen de droom van Graham Dorrington die centraal staat, ook de droom Marc Anthony Yhap, achtergelaten door zijn ouders toen zij vertrokken naar Spanje, komt aan bod.

Deze emotionele momenten zijn de kern van The White Diamond, en ze werken naar behoren.

Helaas moet Herzog nog een uitstapje maken naar 'de ongereptheid van de natuur en het behoud van legenden en cultuur'. Culminerend in een slot-lied. Ook al heeft meneer gelijk, het kwam enigszins sukkelachtig en bomenknuffelend over.

Gelukkig zit de spanning er goed in, worden er prachtige (natuur)plaatjes op het celluloid getoverd, en weet de Nederlandse cellist Ernst Reijsiger een zwaarmoedige doch passende soundtrack uit de geluidboxen te knallen.

Toch 4 sterren, erg jammer van de 'bomenknuffel' aspecten.

Ik werd al door menigeen verketterd op het IFFR omdat ik White Epilepsy in mijn programma had gepropt (ik moest wat wisselen door een programmawisseling, en dit was de enige optie), met natuurlijk de bijpassende voetnoet "nou, dat wordt een 0,5* uitdelen!". Niet iedereen vond het grappig dacht ik.

Maar helaas, de queeste naar de allerslechtste film allertijden heeft weer een parel van jewelste opgeleverd. Grandrieux presenteert op het witte scherm dit misbaksel. Een slechte paringsdans, een onwelkome overbelichte scene die veel te lang duurt waardoor het effect ook compleet verloren gaat en een laatste shot waar ik echt helemaal niks mee kon. Veel gebruikers alhier zien er 'kunst' in. Het zal wel aan mijn reet roesten.

Grandrieux wordt ook door jan en alleman 'geroemd' om het oh zo fantastische sound design. Geef mij maar kakofonie, dat werkt wel met dit soort experimentele nonsens. Nu sijpelt door de boxen een rustig beekje, wat bosgeluiden en wat gegrunt, gegrom en geadem. Als ik mijn ogen dicht zou doen zou ik denken dat Darth Vader en de Draak uit de Efteling aan het worstelen waren in het bos. Eerste impressies en geluiden kunnen bij mij de film maken of afbreken. Ik ben een te associatieve kijker. En dan moet ik toegeven dat na 5 minuten al de gedachte bij me opkwam of Grandrieux ook geen geld had voor laxeermiddel....

Excuses voor mijn onkunde om sommige moderne kunst mooi te vinden. Maar wellicht is het wel kunde.

Tekortkomingen inderdaad. Bij iedereen 'wat'; bij mij veels te veel. Naarmate de film vorderde, des te suffer het werd. In het begin was ik nog wel geïntrigeerd door het mysterie, maar als het dromerige, mystieke sprookjesbos (uh huh) eenmaal haar intrede doet, gaat het bemerkenswaardig snel bergafwaarts. Feeling weg, irritatie hallo. Als je zo'n setting hebt, maak er dan ook iets mystieks/dromerigs van, maar dat ontbrak toch echt compleet. Vreemd dat er dan toch nog 1 shot in zit (dat wijdse shot van die lange berken?bomen) dat het gevoel wel goed zou kunnen weergeven. Maar ja, 5 seconden zijn toch echt te karig, n'est-ce pas?

Dat Jelte Tuinstra uitermate getalenteerd is, dat weten we nu allemaal wel. Dit portret gaat nog een stapje verder in de zelfbevlekking door een getormenteerde rock'n'roll ziel te tonen die al blowend (ongetwijfeld op doktersrecept, want de adhd spat van het scherm) een album in elkaar probeert te knutselen, in een identiteitscrisis terecht komt, en wiens zelfbeeld verre van rooskleurig is.

Geen woord over de Spiderman-soundtrack (wel/geen doorbraak in het buitenland?), geen psychologische hulp wordt geboden door Sony Records, wel een persoonlijke brand manager die al snel een groter kantoortje krijgt en een manager (vaderfiguur?) die hem letterlijk uit de kleedkamer trapt na de zoveelste huilbui. Het zegt genoeg. Wie o wie helpt Jelte? Dit zag er echt niet uit als een toneelstukje.

Compleet andere film inderdaad.

The Wicker Man valt niet in een hoekje te stoppen. Ja, wat voor film is het? Intelligente horror, ijzingwekkende thriller, psychologisch drama, religieuze oorlogsfilm, kitscherige musical, jaren 70 psychedelische softporno, of een gekostumeerde komedie? Nee, een mix, die goed uitpakt.

Het is wel jammer dat de climax / de ontknoping al ver van te voren duidelijk is, maar de uitvoering van die ontknoping tart met alle spreekwoordelijke filmwetten. Van het acteerwerk van het merendeel van de cast was ik ook niet te spreken, maar het assisteert wel bij de vreemdheid.

Moeilijk om te waarderen, ga toch voor de positieve lachbuien: 4*. Ik kan me niet voorstellen dat deze film een Hollywood remake heeft gekregen, die zal ik binnenkort eens bekijken ter vergelijking. Het origineel mag met gerust hart een cult-klassieker genoemd worden.

Met het heerlijke origineel nog vers in het geheugen, deze 'verketterde remake' maar een kans gegeven.

Verketterd is ook wel het juiste woord, aangezien het origineel veelal leunde op religie, en alhier wordt dit geheel naar de achtergrond gedreven. De beruchte quote 'Oh God, oh Jesus' wordt hier vervangen door 'Oh God, oh God, oh God' (jajaja, 3x), maar heeft totaal geen kracht.

De remake leunt op het mysterie en de horror-thriller, en dat lukt weliswaar goed. Ondanks verschrikkelijke flash-backs. Het meest vreemde dan nog wel is dat de engste scene uit het origineel in deze film niet eens voorkomt, behoorlijk opmerkelijk.

Ondanks de sfeer en voornamelijk goede acteurs, is de remake een gigantische flop, en kom ik niet verder dan 2*. Als er nooit een origineel was geweest en de regisseur was M. Night Shyamalan, dan zou de film bestaansrecht kunnen hebben. Nu haalt The Wicker Man 2006 slechts de geschiedenisboeken in het almaar groeiende hoofdstuk 'overbodige remakes'. En is het hopen op een ondertitelde dvd van de originele film.