Opinions

Niet saai, fragmentarisch, té fragmentarisch. De negen jongemannen komen niet alle negen evenveel aan het woord, zodat de balans zeer zeer zeer ver weg is. De achtergrond van de jongelui is ook niet altijd even duidelijk. Dat er maar 1 allochtoon tussenzit (de excuus-Antilliaan die het in z'n eentje moet ziet te rooien en rapper wil worden) is natuurlijk al geen goede doorsnee van de 18-jarige jongeman in Nederland. De homoseksueel blijkt trouwens ook allochtoon te zijn komen we later achter als hij vertelt dat hij geadopteerd is (en een of andere latino-naam blijkt te hebben), maar goed, door de fraaie zwart-wit beelden zien we het allemaal niet meer zo wit en zwart...?

Gegoten in negen hoofdstukken, fraai geschoten scenes met hier en daar (we've seen it before) een pogingkje experimentele/arthouse cinema. Het is jammer dat de jongens in beeld geïnterviewd worden. Met puur voice-overs en mooie beelden was het wellicht een huzarenstukje geweest. Liever helemaal 'gekunsteld' dan half dus. Of juist helemaal inhoudelijk dan half. Jammer!

Ik vond het juist wél boeiend, maar hoofdzakelijk ontzettend geestig. Fijne droge humor, je kon me opdweilen bij het eerste shot van pastoor Kees Brouwer die (zeker niet de eerste die dag) een glas wijn inschenkt, terwijl het gaat over geheelonthouding (van seks, een bruggetje naar iemand die niet veel kinderen ter wereld heeft gebracht). En zo zijn er legio voorbeelden.

Gaat het ergens over? Neuh. Zijn er bijzondere conclusies? Neuh. Gewoon een vermakelijk experiment inclusief een Kees Brouwer dag. Een mooie balans van een lach en een traan, en dan mag je mij scharen bij je 'fans'.

Ik mis wel 3x Kees Brouwer bij de cast...

Het meeste is ondertussen al gezegd, maar laat ik eens een poging wagen om dit fenomeen, de documentaire dus, te doorgronden en zodoende mijn milde score (het moet eigenlijk een dikke 0,5* zijn) toe te lichten.

1) Het project. Ik weet niet hoe het zit met de afstudeerpraktijken van Van der Valk (maar liefst 4 masterstudies), maar als deze documentaire een blauwdruk is van het kunnen behalen van een mastertitel, dan is er iets flink mis met het onderwijssysteem. Een onderwerp waar de protagonist van deze documentaire juist gee [oeps, sorry, ik dwaal nu al af!]. Een project baken je af met onderzoeksvragen en die beantwoord je dan met behulp van bewijs en goede bronnen waarover je dan je eigen mening kunt geven. De onderzoeksvragen zijn er, de eigen meningen ook, maar bewijsmateriaal en goede (betrouwbare) bronnen (internetbronnen zijn niet betrouwbaar, daar werd ik zelfs vorige week bij de start van mijn tweede master mee geconfronteerd) zijn nauwelijks te bespeuren. Googlen is een goed startpunt, daar niet van, maar Van der Valk gebruikt dit medium maar al te onpas.

2) Eigen mening. Een eigen mening ventileren in je documentaire is niet verkeerd. Het kan juist leiden tot prima vermaak en hilariteit (ik noem maar even Michael Moore), zeker als het gaat om leedvermaak jegens / het te kakken zetten van mensen. Tenminste, dat is mijn eigen mening. In Nederland kennen we reeds Michiel van Erp. Ik houd daar wel van. Van der Valk doet gezellig mee en weet door het aandragen van een rariteitenkabinet (voor de zekerheid: ik bedoel dus het gros van de PVV-kiezers die geportretteerd worden in de documentaire, niet het huidige of toekomstige politieke kabinet, daar mogen we niet over babbelen) de slappe lach bij mij te ontluiken. Maar ja, de pretentie van de documentaire is toch o.a. het in beeld brengen van de PVV-achterban. De vrachtwagen-chauffeur / dj uit Gouda was nog enigszins normaal (wat weer te niet werd gedaan door een laatste interview met hem in zijn radiostudio gekleed in western-outfit en een zeer foute vlag aan de muur...) en het echtpaar waarvan de man werkte in de thuiszorg (met ongetwijfeld de meest beschamende scene ever) waardoor de inhoud ook compleet verloren ging. Het is blijkbaar moeilijk om daadwerkelijk inhoudelijk te praten over het partijprogram van de PVV, en de filmmaker wist zelfs niks te ontfutselen omdat hij geen vragen stelde hierover. Tja.

3) Ouwehoeren met Geert. Dat Wilders alleen maar wil praten met PowNed is inmiddels wel bekend. Onder het mom 'ik ben van de VPRO en wil graag een interview met Wilders' verkrijgt de documentaire een idiote rode draad. Als Van der Valk zelfs een vraag kan stellen aan Wilders (in GB, een persmoment) stelt hij zo'n domme vraag waarvan iedereen al kan raden wat het antwoord van Wilders zal zijn. De blikwisseling tussen de twee zegt genoeg. Dat is dus die gast van de VPRO die een interview wil. Waarom daar tijd aan verspillen? Sterker nog, Van der Valk mag blij zijn dat hij geen interview heeft kunnen bemachtigen, een averechtse werking. Een vijfde master (journalistiek bijv.) zou niet verkeerd zijn.

4) Internetbronnen en complottheorieën. Van der Valk heeft een circeltje ontdekt met 'geld naar Wilders' en door een vage brief 'Israël'. En iedere keer komen dezelfde namen terug!! Haast niemand wil praten (waarom zouden ze?), boehoehoe. Met uitzondering dan van een paar Israëliërs, dus Van der Valk treedt in de voetsporen van de 20-jarige Geert Wilders in Israël. Is Wilders een spion? Een stukje 'uitzonderlijk goede journalistiek' leidt tot (g)een antwoord.

5) Macht smaakt goed. Ook al jammert Wilders over zijn persoonlijke beveiliging, hij geniet wel van alle exposure. Ook de conclusie die de enige interessante personage van de documentaire uitspreekt. Het ex-PVV-lid uit Limburg. In deze minuten waar de plotselinge rise (na de dood van Fortuyn en Theo van Gogh) van Wilders uiteen wordt gezet, stijgt de documentaire boven zichzelf uit. Helaas van korte duur.

6) Knip. Zo'n 15 tot 20 minuten zijn weggeknipt na de hausse van kritiek die de trailer reeds opwekte. Geen hilarische bijdragen meer van anonieme mensen die Wilders hebben gezien met een heroine-hoer in de lift bijvoorbeeld. Dit gaf al meteen de tendens aan van de documentaire. Deze historie en de documentaire zelf is de zoveelste nederlaag van 'links', bekritiseerd door het hoongelach van 'rechts'. Maar ook hoongelach van deze 'linkse rakker'.

7) Maar toch. Wat een vermaak. Ik heb een heerlijke slappe lach avond gehad en op een punt was het zelfs echt interessant. Voor de rest is dit toch beschamend slecht wat zelfs averechts zal werken met de eigenlijke bedoeling van deze documentaire. Werken er eigenlijk nog wel kundige mensen in deze business?

De Duitse komische muziekfilms staan in een nogal slecht daglicht doordat allerlei populaire schlager-zangers hun portemonnees met gemak wisten te vullen om hun kunsten te laten horen (veelal playback) en vooral te laten zien met gemakzuchtige grappen. Bij de namen Heintje en Roy Black hoor je het al in Keulen donderen bij wijze van spreken.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen op de regel. De Duitse komische muziekfilm Das Wirtshaus im Spessart bijvoorbeeld. Geloof het of niet, de film dingde zelfs mee naar de Gouden Palm in Cannes in 1958, dat waren nog eens tijden!

De humor is natuurlijk heerlijk fout. Een grote klucht vol flauwigheden en diarree opwekkende 'plotwendingen'. Maar waar Das Wirtshaus im Spessart in uitblinkt is - euhm - het gevoel. Iedereen straalt, iedereen heeft plezier, alles wordt live gezongen, de domste grappen worden gebracht alsof het filosofische waarheden bevatten. Je ziet gewoon dat iedereen lol had, en geloofde in de film. En dat wordt met gemak overgebracht op deze 'serieuze' filmkijker. Want ja, ik kreeg meer lol naarmate de film vorderde.

Dikke drie sterren, ik zou hem graag eens willen herzien met ondertiteling, een verhoging zit er wellicht in.

Alleen voor de liefhebber [vertaling: stinissen].

Das Wirtshaus im Spessart was zo'n grote hit, dat er nog twee vervolgen kwamen, oei oei.

Inderdaad goede remake, die de accenten op andere plekken legt dan het Billy Wilders versie.

De accenten liggen hier toch meer op het verhaal, de whodunnit. Wilders versie was meer gericht op 'het vermaak', de grapjes, waar Charles Laughton flink mee aan de slag ging. Ralph Richardson is hier maar een suffe Sir Wilfred Robarts. Deze tv-verfilming is dan ook meer Brits, braver, volgens het boekje. Wilders versie is verfrissender.

Diana Rigg speelt daarentegen inderdaad de sterren van de hemel.

Aanrader voor de liefhebbers van Agatha Christie.

En, niet al te onbelangrijk, originele score van.... Ennio Morricone.

W.b. 'satire' met serieuze ondertoon betreffende WOII uitermate geslaagd. Helaas is de eerste helft een echt eighties Van Kooten en de Bie vehikel waar allerlei andere zaken ook nog voorbij moeten komen, zoals winkelwagentjes met onderpand en parkeergarages. Toen ook nog de term 'zure regen' voorbij kwam, moest ik vooral lachen om 'die 80s term' in plaats van 'de grap'.

Volgens mij nog wel te zien op uitzending gemist, dus grijp deze unieke kans volle glorie. Op dvd is alleen de verknipte versie te vinden.

Zo. Ik ben weer klaar met lachen.

Mark Lewis heeft mijn humor...dat is erg fijn. Zijn reconstructie van de chihuahua-ontvoering is simpelweg hilarisch. Pebbles! Pebbles! De kop (gelukkig) lauwe thee is terecht gekomen op mijn broek.

Maar goed, de 'documentaire' had ook wat zwakke punten. Het was volgens mij niet echt de bedoeling om mij te laten schaterlachen als een vrouw in tranen uitbarst wanneer ze vertelt hoe haar hond het leven heeft gelaten.

Voor mensen die last hebben van hondenpoep op de stoep of voortuin...dit filmpje heeft heel wat tips voor u in petto. Wat wel en wat niet werkt.

Ach, dit is gewoon weer puur vermaak met enkele informatieve weetjes en praktische tips. Een popcorn-documentaire met weer de nodige warme en zwarte humor.

Cidade de Deus was dan ook geen jeugdfilm...

The Wooden Camera is een verfrissende en serieuze jeugdfilm, dat genoeg thema's aansnijdt dat voor tieners interessant is. Goede karakters en uitstekend acteerwerk van de veelal jeugdige cast.

Macy was inderdaad in topvorm. Maar de film was te veel gemaakt voor natte zakdoeken, dat versterkt werd door de bijna slot-scene dat dan weer eens versterkt moest worden met de techniek slow-motion [daar gingen de 4 sterren, nu dus 3,5].

'Remake' van deze film, ware het niet dat het meisje deze keer de zwarte huidskleur heeft om er zo een meer een modernere touch aan te geven (??)

De titel is natuurlijk ook niet meteen catchy, niet iets waarvan je denkt "goh, interessant, wat zal dat zijn?"