Opinions

De eerste 10 minuten van de film deden me denken aan een toneelstuk van een amateur-gezelschap...maar daarna barst het los. Wat een sterke maatschappij-kritische film. En de eind-scene is *peep*ing briljant, een grote klap in het gezicht van de kijker. Een film waarbij (bij mij dan) meteen radertjes in de hersenen gaan knarsen over het begrip 'vrijheid'. Tijdloos 'document'.

4,5* (door die 10 minuten). Verplichte kost.

Hoe kun je het nieuwe jaar beter inluiden met een paar vrienden en I Love Dries??? Nauwelijks.

Tezamen met een maaltijd bestaande uit blikken erwten/wortelen, appelmoes, frites en (de foutste beslissing van de avond) frikandellen, en bier (en een door iemand in elkaar geknutselde I Love Dries sleutelhanger) kon de avond al niet meer stuk.

Al helemaal niet bij het aanschouwen van de begin-scene waar we van pure wansmaak al lagen te kronkelen van de pijn (ik ben de man....uit je doktersroman [het zou een hit in spe kunnen zijn!]). Gelukkig kon het allemaal nog wel een gradatie erger. De ranzigheid (van diarree tot mayonaise, en van teennagels knippen tot het shot op de blote kont van Dries) overtreft zichzelf in iedere scene.

Lachen, gieren, brullen en vergaan van de pijn. Het lukt Tom Six en de zelfspot van Dries Roelvink (aldus de superster was het uitverkochte Ahoy concert een hoogtepunt, hihihi).

Maar toch gaat Tom Six hier ook de fout in. Hij doet er alles aan om een bepaalde wansmaak cultwaarde aan de film te verlenen. Shots op ranzigheid, krakkemikkige dialogen, krankzinnige foute scenes die nergens op slaan, een keur van bekende B-artiesten (Sugar Lee Hooper, Grad Damen, Peter Beense) en de look van de film boordevol zwarte strepen en stippen alsof je naar een slechte kopie van een jaren 60 film kijkt. Het is niet in het voordeel van de charme van een wansmaak cultfilm. De gehele promotie en commotie rondom de film doet daar nog een flinke schep bovenop.

I Love Dries is gewoon een bar slechte film, maar de amusementswaarde is van een torenhoog niveau. De dvd is niet voor niets te koop op de site van TV Oranje. Sadomasochisme in optima forma.

Een film die grossiert in verschrikkelijke special effects (met uitzondering van de robots gelukkig, die zagen er dan weer prachtig uit). Het leek te vaak op een computerspelletje. Verschrikkelijke side-kicks (de schone dame + het jongetje 'dat niet zo goed kan schelden') en 1 grote reclame-spot voor Audi en natuurlijk de 2004 collectie van Converse All Stars schoenen. Dat het zo nu en dan in beeld moet van de sponsors, ok, maar er ook nog grappen over gaan maken... Dat leidt mijn aandacht af. 2 sterren voor het aardig verhaaltje en de mooie robots.

Alleen Clive Owen blijft enigszins overeind in dit 'drama' cq 'misdaad' filmpje. De reden waarom zijn broer zelfmoord pleegde (hij werd verkracht door een man, en ejaculeerde zelf ook, en dat kon hij niet verkroppen blijkbaar in die paar uren...ik kon m'n tranen niet meer bedwingen) is toch wel een van de meest opmerkelijke is ooit gepresenteerd op het witte doek. Om maar te zwijgen over de reden van zijn verkrachter. Ja, dit ging diep, net zo diep als het babybadje in een subtropisch zwemparadijs bij Centerparcs.

Jonathan Rhys Meyers presenteert de slechtst geacteerde kots-scene allertijden. En side-kick Jamie Foreman acteert zeeeeeeeeeeer slecht (en dan gebruik ik nog te weinig 'e's' in zeer).

Hier en daar een aardige sfeer-scene, maar de film is leeg, erg leeg.

Ware het niet dat het verschrikkelijke cliche-drama wel zeeeeeeeer sterk en in grote mate aanwezig is in Ice Age. Zeer ergerlijk. Gelukkig maken enkele zeer komische scenes de film nog enigszins goed. Maar ik lees te vaak alleen maar bijdrages over hoe geweldig Scratt wel niet is (welkome afwisseling van het drama), en hoe fantastisch de humor wel niet was. Tijdens de drama-stukken waren de toeschouwers massaal in hun popcorn-bakken aan het kijken, lijkt me. Overschatte animatie-film. 2,5*

Geen zwevende zwarte balken te ontdekken, slechts in 1 scene [de tweede kaarsvet-scene] heel eventjes, wellicht omdat druppelend kaarsvet op schaamlippen toch iets te ver gaat...?

Alles is dus te zien in deze film die bestaat uit zo'n 40% seks. O.a. seks op een ronddraaiend rood bed; een 5-minuten durende zelfbevredigings-scene op het podium van ster-stripper Sayuri Ichijo (jaja, ze speelt zichzelf) met heel veel kaarsvet; een langdurige lesbo-scene, alweer op het podium onder toezien van oude Japanse mannen; en het hilarische eind-shot, ook letterlijk.

Verder is de beschrijving boertig wel van toepassing. Ook al ziet alles er schitterend uit, de rest is boertig, aartsflauw, en zelfs saai. De langdurige seks-scenes die werken als onderbrekingen zijn daaraan 'de schuld'. 2*

De seventies waren ook in Japan 'wild'. Deze prent won de prestigieuze Kinema Junpo Award voor beste actrice en script. Onbegrijpelijk.

Deze hetze slaat weer geheel nergens op. Zeker niet omdat de gebruikers in kwestie de film niet helemaal gezien hebben. De eind-scene maakt alles duidelijk, en de haters identificeer ik dan ook met de ouders van Karen die haar verketteren door haar 'vrijheids'-gedrag, i.e. als verstandelijk gehandicapte.
Maar goed, ik begrijp het wel, Von Trier is nu eenmaal een love-hate regisseur.
Tevens zet hij verstandelijk gehandicapten niet neer als ondergeschikte wezens of weet ik wat. De liefdes-scene tussen Jeppe en...(ik kan niet op haar naam komen) is prachtig, warm. Om maar even een voorbeeld te geven. Een van de mooiste scenes ooit imho.
Deze film weet mij keer op keer diep te raken.

Alleraardigste verfilming van Joke van Leeuwens kinderboek (allemaal lezen!!!!!!) Iep! Verwachtingen werden grotendeels vervuld, zelfs overstegen op de punten special effects en art direction.

Iep! voelt als een kinderfilm a la Alex van Warmerdam (jaja, een compliment). De vormgeving doet nu eenmaal erg aan de beginfilms van Van Warmerdam denken (of terug verlangen).

De special effects (Viegeltje als baby [erg knap, al deed het me een beetje denken aan de werkers bij de Freggels...] en een vliegende Viegeltje temidden van andere vogels) zijn erg knap, en storen niet (en dat is alweer een compliment, jaja).

De teksten van Van Leeuwen worden grotendeels in ere gehouden (goh, alweer een compliment, het wordt tijd om te stoppen).

Er mag dan in geknipt zijn door de producenten, volgens boze tongen vele minuten in het einde, volgens mij is dat ook terecht. Want juist het einde duurt (nu nog) te lang. Terwijl het allerbeste gedeelte uit het boek, de Horstel, juist totaal niet uit de verf komt. Hier had ik me voornamelijk op verheugd, maar het ademt (waar zijn de kleuren??????!!!!!?????) niet de sfeer uit van het boek. Sterker nog, er wordt hier behoorlijk doorheen gevlogen, en mijn boze tong spuugt dan maar alhier uit dat hierin geknipt zal zijn door de producenten.

Het acteerwerk varieert ook van heerlijk (Joke Tjalsma) tot tenenkrommend (Diederik van Ebbinge als de Held en de twee kids).

Een veelbelovend begin, maar als de film verder vordert, vallen er her en der toch te veel steekjes. Desalniettemin, een van de beste kinderfilms van de afgelopen jaren van Nederlandsche bodem. W.b. de internationale allure, die is er wel, maar Iep! moet het vooral hebben van de heerlijke dialogen en one-liners. Een bieterhiem met pindekies klinkt toch beter dan een siendwich with peanutbietter. En een eep is geen boom....

Een film voor jong (jaja, het ge-iep klonk nog lang na bij de kids) en oud (kakelende bejaarden die kraaiden van plezier). En ik dan.

Ik heb ook uitzonderlijk genoten van Ieri Oggi Domani. Terwijl Mastroianni hier en daar over de over-acting grens heen'huppelt' en -'kraait', laat La Loren niks heel van negatieve kritieken. Mijn god, wat een performances. De beruchte striptease valt echter in het niet bij haar wulpse verleidingspogingen jegens de jonge pastoorsleerling gehuld in een badhanddoek terwijl haar rug bloot en nat ook mijn temperatuur een beetje deed stijgen.

Het tweede verhaaltje, gelukkig ook de kortste, deed mij het minste. Het script was iets te gemakkelijk naar mijn mening, terwijl de dollemans-chauffeur-praktijken van Loren actie-rijk in beeld zijn gebracht.

Temperamentvol drieluik, vol jolijt en mijn rechtervoet maakte overuren door de soundtrack. Dikke 4 sterren.

Opnieuw een her en der rauwe registratie door Roy Dames van een bepaalde bevolkingsgroep in Nederland, deze keer de nieuwere generatie Marokkanen die worstelt met haar identiteit. Maar ook met het milieu waarin ze verkeren, die van criminaliteit (kies je daarvoor, of toch voor 'normaal werk' of 'goede opleiding', of heb je eigenlijk geen keuze?)

Probleem van de documentaire is het (kuch) veelomvattende beeld. Dames volgt een zestal personages, waarvan de 2 oudsten wel een verhaal weten te vertellen, terwijl we eigenlijk niks of te weinig van de tieners te weten komen. Tenminste, ik kon er niks mee, ik vond het compleet onnuttig. Een paar irritante tienerjochies die het cool vinden rotjes af te steken. Het is juist jammer dat Dames de kijker laat gissen naar de geschiedenis van Achraf, de protege van Mohammed. Een jongen met een wil (maar ook brains), maar tegengewerkt wordt door hoofdzakelijk hulpinstanties om echt op het rechte pad te blijven.

In 2011 (met enige vertraging) volgt Mocros, de opvolger van deze documentaire. Een aantal jongelingen (waaronder Hamid) zijn wel degelijk in de criminaliteit beland.

Bijzondere documentaire (gedraaid over 7 jaren) over de verstandelijk gehandicapte Peter Schuster. De eerste kennismaking met hem is haast iconisch... Langzaam maar zeker wordt zijn verleden, heden en toekomst ontrafelt. Een lach, een zeer gemeende traan (het gedeelte met het meisje Lotte, gut gut, dat hakte er wel in!), verwondering en bewondering.

"Ik hoor hier niet thuis" is niet alleen een portret van Peter en zijn rake observaties. Tevens rake observaties van het leven in een instelling voor verstandelijk gehandicapten en de hoopvolle poging hen in aanraking te laten komen met 'de maatschappij' - en andersom, veelal leidend tot mislukkingen. Het zangkoortje van tienermeisjes die kerstliedjes komt zingen is de problematiek in een notendop.

Mooie stijl, goed sound design, en Peter: HAKKUUHHHHHHHHHHHHHHHHHHH! Het ga je goed. Maar ook ik zou je niet als buurman willen hebben. Dat is de realiteit.

Jeugdfilms zoals jeugdfilms horen te zijn. Prachtige aankleding, adembenemend mooie ijs- en sneeuwlandschappen, spanning, avontuur, en natuurlijk een moralistische boodschap die erin wordt geramd maar toch niet tot vervelends toe. Thema's vriendschap en vreemdelingenhaat door vooroordelen worden op een treffende manier uitgedragen door het zoveelste Scandinavische jeugdfilm-meesterwerkje, ook al worden cliche-personages niet geschuwd. Fijn, erg fijn. 4* zijn meer dan verdiend.

The Illusionist straalt sfeer uit: settings, echt mooie special effects, de muziek van Glass, de donkere rol van Norton, de uitstekende rol van Giamatti (was dat echt z'n stem?), en een stralende Biel die hiermee haar sexy hot chick imago met gemak afschudt (ik dacht in het begin dat het Cate Blanchett was trouwens, maar dat bleek een illusie).

Helaas faalt de film in het script. Het is doorzichtig hoe de vork in de steel zit, alleen hoe het precies in z'n werk ging, ja, dat was het raadsel. De 'grand finale' komt ook over als een enigszins teleurstellende climax, waar de aanwijzingen voor de onoplettenden nog eventjes op een presenteerblaadje worden gegeven incl. zaken die we niet gezien hadden zoals het feit dat Sophie een slaapmiddeltje deed in de drank van de kroonprins. Het 'wauw'-effect bleef bij mij dus achterwege.

Desalniettemin, een film die gezien mag worden. 3,5*

Fascinerende documentaire.

Happy Together van the Turtles zit nog steeds in mijn hoofd rond te dwalen...

Ik lees veelal (slechte) recensies over de film. Tot op zekere hoogte ben ik het met veel recensies eens, maar ze spreken allemaal over 'gebrek aan grappige humor'. De film zit boordevol zwarte, soms harde en Britse humor, iets dat inderdaad door het grote bioscoop-publiek niet veelvuldig gewaardeerd wordt. Blijkbaar verwachtte men de humor uit de hits Notting Hill en Four Weddings and a Funeral, want daar wordt Imagine Me & You vanzelfsprekend mee vergeleken. Tevens mist de film grote namen.

De humor en gemis aan zeer bekende acteurs vond ik het meest verfrissende aan de film.

Maar het is ook de humor die de film opbreekt. Er zitten ook te veel grappen in die de bloed onder mijn nagels vandaan haalden. De makers wisten geen balans te vinden voor een evenwichtige romcom-film. Er zitten ook veel huisvrouwen- en puber-humor in. Leuk voor hen, niet leuk voor mij.

Een film vol buldergelach en irritaties dus. En het klikt echt tussen Perabo en Headey op het scherm.

Voor ieder wat wils, maar dát leidt nu juist niet tot een goede film. Durf keuzes te maken.

Toch met een overwegend positief gevoel de zaal verlaten, wellicht ook te danken aan "Imagine Me and You, I do, I think about you day and night..."

Goed voorbeeld van hoe men een interessant script (potentie tot een goede film) geheel verneukt door voornamelijk afzichtelijke special effects en het gebruik naast gewone acteurs van afzichtelijke poppetjes die uit een of ander computerspel zijn weggelopen. Onbegrijpelijke keuze van Bilal. Meneer kan zich beter bezig houden met zijn comics. Zeer grote teleurstelling. Toch 1,5*, veelal te danken aan Bilals gedachtenwereld, want hier en daar valt er toch nog een paar seconden wat te genieten.

Het zou ongetwijfeld aan die martelscene [ik moest ook wegkijken] gelegen hebben dat Imprint verboden werd uitgezonden te worden (op de Amerikaanse tv).

De rest is te lachwekkend voor woorden. Ten eerste een beschamende Billy Drago, een echte marteling. Ten tweede, het zusje dat een Spitting Image/Liegebeest figuurtje is, geplakt op een cgi-hand, (en haar ouders waren broer en zus, hahaha). Miike mag bekend staan om vreemde dingen, maar Imprint mag gerust schandelijk genoemd worden in zijn oeuvre w.b. uitvoering. 1,5* voor voornamelijk de martel-scene.

Bogie en Gloria Grahame zetten hier acteerprestaties neer waar je "U" tegen zegt. En dan is er ook nog een formidabel script met een magistraal slot. Wat wil je nog meer?

Het is jammer (net na het zien van de film) dat het whodunnit-plotje naarmate de film vordert meer op de achtergrond wordt verdrongen. Ook de bijrollen vond ik niet altijd geslaagd (of de acteerprestaties staken bleek af in vergelijking met die van de hoofdrolspelers).

Een bijzondere film. Reeds op mijn 'hoognodig herzien lijst'.

Op de still zien we trouwens de Nederlandse violiste Janine Jansen...

De kracht van deze documentaire zit hem in de eerste plaats in de performances en de manier waarop die in beeld worden gebracht. Veel close-ups van gezichtsuitdrukkingen (het kinderachtige van Mozarts muziek komt sterk tot uitdrukking, je ziet de performers 'verjongen' op een kwajongens-achtige manier) en vingers, vingers en nog eens vingers op snaren en piano-toetsen. Een sublieme piano-scene: de speler legt uit waarom hij het stuk zo briljant vindt: het is snel vingerwerk. Ingezoomd beeld op de vingers, en binnen een paar seconden veranderen de vingers in een wazig, vleeskleurig geheel, terwijl de noten door de boxen heendenderen. De bezoekers in de zaal (helft snipverkouden) was doodstil, en na de scene klonk er i.p.v. een applausje een rochel en hoest-concert. Heerlijk!

Ten tweede, de improvisaties van de stukken. De creme de la creme van de klassieke wereld interpreteert de stukken. "Het is toch onmogelijk dat een kind van 5 jaar zo'n stuk kan schrijven!!?"

Ten derde, Mozart zelf. Het wonderkind. En jeugdig is hij altijd gebleven. Het verhaal wordt aan elkaar gepraat door zijn briefcorrespondentie. De plas- en poep-grappen zijn hilarischer dan die in pakmbeet American Pie. Een markante persoonlijkheid. Deze documentaire laat hem niet alleen doorleven als muzikant maar ook als persoon.

2006 is Mozart jaar. Voor hen die geen 2 uur in het filmhuis willen gaan zitten (dat begrijp ik volkomen), maar die wel geinteresseerd zijn: dit jaar nog te zien bij de AVRO en Canvas.

Er war ein Superstar.

Ja, ik [lang geleden overigens]

Het einde is inderdaad geniaal, eigenlijk is het gehele script uitstekend. Steekt ver boven vele tv-produkties uit.

Mag zeker nog een keer uitgezonden worden, mijn 4 sterren zijn uiterst voorzichtig, een hogere score sluit ik niet uit.

Wat is de waarheid en hoe ga je daar als verdachte, slachtoffer, advocaat en rechter mee om? Eén woordje of één beweginkje maakt een wereld van verschil.

En ik de minder leukste. Tenenkrommende humor die op conto komt van (goh, wat een verrassing) de gillende keukenmeid en het verplichte [slecht acterend] kindsterretje om meer kinderen naar de bioscoopzalen te trekken.

Gelukkig is er nog (goh, wat een verrassing)Indiana Jones, avontuur/spanning, en prachtige decorstukken. De redders van de film.

Ik zat niet te wachten op een briljant einde. The Informers is duidelijk een tijdsbeeld-film. Begin jaren '80, toen vrije seks nog normaal was en AIDS het tijdperk resoluut wist af te sluiten.

Verhaallijntjes die (eindelijk eens) ongeforceerd bij elkaar komen. De verhaallijn rondom Rourke vond ik niet passen in het geheel, een vreemde eend in de bijt.

De prachtige opening (schaamteloos gejat van Donnie Darko) zet de toon van de film. Indien je dat al niet trekt, doe je zelf een lol, en loop zachtjes weg uit de zaal of haal die dvd uit je speler of zap maar rustig door.

Kabbelende, zich in een roes bevindende, film.

Inland Empire is alleen een aanrader voor de die-hard Lynch-fans.

Lynch haalt al z'n voormalige ideetjes van andere films weer uit de kast (Rabbits wordt zelfs geincorporeerd), verzint weer een of ander 'vaag' plot [vond ik nog wel meevallen, de grote lijn, maar sommige scenes waren naar mijn mening te veel van het goede], en heeft weer een film in elkaar gezet.

Lynch experimenteert (alhoewel de stroboscoop echt niet meer werkt, meneer Lynch, om vervreemdend uit de hoek te komen) er lekker op los. Niet visueel mijns inziens (we've seen that all before), maar wel w.b. scenes die op 't eerste gezicht kant noch wal slaan, maar de meesten komen toch bijeen aan het eind van de film.

Leuk vermaak, maar tot nu toe wel de slechtste Lynch die ik heb gezien. Inland Empire is verre van vooruitstrevend. De klassieke vorm van experimentele cinema, niks nieuws onder de zon. Een schamele 3,5*.

Leuke familiefilm met veelal mooie en grappige special effects, maar de film moet het voornamelijk hebben van het script en een aantal kleurrijke bad guys & women. Martin Short bewijst dat hij een overgewaardeerde komiek is [zijn dronkenman-scene was te slecht voor woorden] en dat breekt de film voornamelijk op.

Goed vermaak maar verre van briljant [weg met Short!]. Drie sterren is het resultaat.

Gisteravond eindelijk gezien op het grote scherm.

Ik weet niet wat ik moet zeggen. De CGI visuals vond ik tegelijkertijd verbluffend mooi en ontzettend lelijk. Onwillend meeslepend wellicht?

"Mind-fucked"; "poppen-aan-het-dansen"; filosofisch; intrigerend; ver- en bewondering; curieus en curiositeit; aandoenlijk en beangstigend.

In ieder geval heb ik met open mond de film bekeken, maar ik weet niet waarom. De film heeft me gegrepen maar ik kan er nog geen grip op krijgen. Hoognodig eens herzien, de 4*-waardering is voorlopig en voorzichtig.

Zeer spannende en sfeervolle zwart-wit film die het deze keer niet hoeft te hebben van schaduwen, maar gewoon van een oud landgoed, een goed verhaal, fluisterende stemmen, gekraak en gepiep, een kinderliedje, en fantastische vertolkingen van Kerr en de twee kinderen...het gegil van Pamela Franklin overtreft alle klassieke screamqueens.

Liefhebbers van 'spookfilms' als Séance on a Wet Afternoon, The Haunting en Rebecca kunnen hiermee verder hun vingers aflikken (of nagels kortwieken).

Documentaire over Deep Throat, de eerste succesvolle porno-film, en nog steeds recordhouder: "The most successful film of all time in terms of the budget to box office returns ratio. Estimates vary but it's approximately 25,000 to 1." [aldus imdb]

De documentaire is naast informatief, ook uitermate grappig, en daarmee zeer entertainend. Het komt allemaal aan bod, de opnames, de maffia-praktijken, rechtszaken, de lange rijen bij bioscopen (ook overdag), Linda Lovelace, de strijd tegen porno, ach, niets is te gek.

Inside Deep Throat is een vermakelijke documentaire met achtergrond-informatie over de geruchtmakende film, haar relevantie voor de cinema [die was niet gering overigens], haar relevantie voor de (Amerikaanse) samenleving, en natuurlijk de strijd omtrent 'vrijheid' en tegen 'censuur'.

Dennis Hopper geeft grappig commentaar, de pionnen van het spel komen allemaal aan het woord, en de White Queen Lovelace maakt het af.

Documentaire is uit op dvd, met op een tweede disc de film Deep Throat zelf. Let op, ook de documentaire bevat hard porno beelden. U bent gewaarschuwd. 3,5* voor deze vermakelijke en informatieve documentaire.

Coen Brothers op hun allerbest, een onverwacht meesterwerk. Fantastische balans tussen een lach en een traan. Zelden zo hard moeten lachen en vochtige oogjes verkregen bij een tragikomedie.

Trek een blik open met vreemde snuiters en daar bovenop een anti-held in volle glorie met de heilige queeste naar zijn 'ich' (en een poes) en je maakt Mug gelukkig. Sterker nog, zielsgelukkig.

*diepe zucht*

Inside Man is een film met schwung, heerlijk in- en uitgeluid door een Bollywood-film muziekje (afkomstig uit deze film overigens), afgemaakt door een veelal funkjazz smooth-achtige soundtrack met een finishing touch door de rol van Denzel Washington als rechercheur met een niet al te smooth verleden incl een pimp (met seventies hoed + pak) look van jewelste.

Inside Man zit bomvol kleurrijke personages (gespeeld door veelal een sterrencast), leuke trucjes, interessant script, verwijzingen naar raciale kwesties ('t stokpaardje van Lee). Spannend wordt het nergens (het is overduidelijk hoe 't zaakje in elkaar steekt), Inside Man entertaint op andere vlakken.

Begrijpelijk dat Lee fans deze film als 'flauw' bestempelen, het is een kwestie van je laten meeslepen door de flauwigheid, iets dat mij zeer lukte. Entertainment met een hoofdletter E, 4 sterren.

Helaas moet zelfs Lee meegaan met de hippe techniek om tijdens actie-scenes flink over te belichten, de camera te laten schudden en dat soort lelijke onzin. Tevens zou het me niks verbazen als de veelbesproken Kim Director (die in de laatste films van Lee opduikt) een hoofdrol zou verkrijgen in een remake van een Russ Meyer film (als iemand dat zou aandurven).

Exact. Ik hield het niet meer droog bij de finale in ieder geval. Eerlijk is eerlijk, het bos (waar enige scenes zich afspelen) zorgt voor een goede horrorsfeer. Maar ja, Nada van Nie is de slechtste screamqueen ever. Om over de rest van de cast (ja zelfs voormalig Oscar-winnaar George Kennedy) maar te zwijgen. Verder zijn de dialogen (pleister) om te janken, en zit de film boordevol onnodige scenes, jajaja, zelfs Honneponnetje die nog even met de borsten bloot gaat. Maar vrouwenversierder Koen Wauters houdt bij de seksscene toch maar z'n hempje aan (waarom is het grootste raadsel van de film). Vooruit, 1 welverdiende ster voor deze Nederhorror (in al haar facetten).

Hoe zit het nu met de speelduur? De dvd-uitgave is slechts 73 minuten, maar ik had nergens de indruk dat er in geknipt was. Of zat het normaliter nog met 20 extra minuten meer onzin en gekonkel en gerommel tussen de lakens?