Opinions

De bewoordingen voor deze film zijn reeds genoemd door voorgangers: dikke pret/geflipt/knettergek/hilarisch, cartoonesk, anarchistisch.

Zazie is een snelle jeugdfilm vol gekkigheid. Gefilmd in Parijs, op drukke straten crossen, achtervolgingen door winkelcentra en kleine straatjes, en natuurlijk acrobatische toeren op de Eiffeltoren. En Monty Python verbleekt bij de mega-finale.

Nadelen zijn er ook. Zazie is wel heel erg oubollig, de oudheid druipt er vanaf. Ook al zijn de gebruikte technieken vooruitstrevend, hedentendage zouden de schoonheidsfoutjes weggepoetst kunnen worden...ook al hebben die schoonheidsfoutjes natuurlijk hun charmes. En naast de grote hoeveelheid briljante scenes, worden die scenes afgewisseld door 'mindere' scenes, waardoor de aandacht verslapt, omdat je als kijker door wilt stomen naar meer anarchie en gekkigheid.

Zazie dans le Métro is wel een film die schreeuwt om een remake, hoe fout dit ook wel niet mag klinken uit mijn mond. De reeds genoemde Jeunet kan - als hij het voor elkaar krijgt Parijs plat te gooien qua verkeer + toestemming te filmen op en in de Eiffeltoren - een cinema natte droom voor mij fabriceren. Maak me gelukkig!

Vier dikke sterren voor deze pret-film! Let ook op de woordelijke verwijzing in de film naar de nouvelle vague die destijds hoogtij vierde in Frankrijk.

Grootse symboliek. Niet alleen de cycli van het leven en 'de aarde', maar ook communistisch gepamfletteer, joie de vivre, (godsdienst)waanzin, en humanisme vs religie.

In het begin dacht ik toch echt een lange zit te moeten doorstaan door het trage tempo in den beginne (zeker na het opzwepende Arsenal van dezelfde regisseur die ik een dag eerder zag), maar naarmate de film vorderde, hoe opwindender het werd. Wat een scenes zeg. Mijn favoriete scene is toch wel de aanloop [de ogen van Vasili's vriendin!!! fakkin hell], dans en uitvoering van de moord op Vasili. Een sprookjesachtige nachtmerrie, brrrrrrr...

Leuke en vlotte kinderfilm, tenminste de eerste 50 en laatste 10 minuten. Daartussen in (wanneer Zieleman besluit niet 'het dorp te helpen' maar een huis (hoe vreemd ook) voor zichzelf gaat bouwen) gaat de magie verloren. En dat is behoorlijk jammer, want de film laat zien dat er veel potentie in zit. Leuke typetjes en aankleding, hoofdpersonage dat de kijker (een kind dus) toespreekt en zodoende meevoert in zijn gedachtenwereld vol fantasie en magie. Bijgestaan door good old letters en pijlen die het en ander aanwijzen/verklaren, en good old maquettes en matte paintings. De kinderfantasie wordt flink geprikkeld. En met de plotselinge intrede van Zieleman wordt het nog een tikkeltje magischer, wat dus op een gegeven moment tot stilstand wordt gebracht door toedoen van het script. Goed herkenbaar en her en der lekker over de top voor de kids, en zo hoort het.

Het camerawerk van Harris Savides (tevens verantwoordelijk voor Van Sants Gerry en Elephant en die Kidman flick Birth) mag zeker in de prijzen vallen.

Zodiac is een feest voor het oog, ook mede de art direction. Je waant je echt in die periode, ook dankzij de nummers van die tijd die te horen zijn door de speakers van krakkemikkige autoradio's.

De film veegt ook meteen de vloer aan met de rest van de produkties omtrent de Zodiak die de afgelopen tijd mee wilden liften op de naam Fincher. Finchers versie is dus ook de versie van het boek van Robert Graysmith. Niet gelezen, maar de karakters zijn behoorlijk cartoonesk (ook niet vreemd gezien de achtergrond van Graysmith). Ten minste, dat is zo in de film, en daar hebben we dan ook het grootste minpunt van de film.

Mark Ruffalo en Robert Downey Jr. weten de test te doorstaan om ook een menselijk ipv puur cartoonesk personage neer te zetten. Jake Gyllenhaal, rising star, bakt er helemaal niks van. Hij is een nog grotere sul / anti-held als Captain Jack Sparrow (sorry voor het vergelijk, maar juist door de cartooneske aanpak van de personages kon ik de vergelijking niet laten). In de ijzingwekkende scene bij de man van het filmtheater, in zijn kelder weet Gyllenhaal de hele scene totaal te verpesten. Meer kolder dan de te hopen spanning.

En dit allemaal in tegenstelling tot een goede portie realisme t.a.v. de moorden (hier en daar slikken), gezonde dosis dramatiek, en links naar Dirty Harry (gebaseerd op Zodiak mania) en Bullitt (gebaseerd op de rechercheur die het onderzoek leidde). He ja, dat was gewoon genieten.

Toch had ik liever wat echte personages gezien. Er waren voldoende andere zaken waarmee een gezonde portie humor het verhaal had weten te relativeren. Vier sterren, en geen inkak-momentje te ontdekken tijdens de 160 minuten.

Als het hoofdpersonage (de politie-inspecteur) al fictief is, dan kan er niet gesproken worden over 'enkele details'. Dat de moorden, aanwijzingen en een paar gebeurtenissen de realiteit goed benaderen, betekent dan niet dat het medium 'film' het excuus moet zijn om er dan maar een (overigens zeer slecht) bedacht verhaal omheen te breien. De moorden zijn goed in beeld gebracht, en de spanning is dan te snijden, de rest is huisvrouwen-Hallmark-niveau. Om over het gemakkelijke einde van deze film maar te zwijgen. Leuk en creepy voor mensen die niets weten van de seriemoordenaar, maar in feite was het niet af. Iets dat Finchers film (die het voordeel had de rechten te bezitten van een bestseller) stukken beter en realistischer maakt.

Verre van foutloos, maar dat mag de pret niet drukken. Fulci maakt echt alles goed met de 'horror'-scenes. Prima mix van splatter en gore (de splinter in oogbal-scene en menig kannibalistische uitspatting), make-up effects (de zombies zijn toch echt meesterlijk in de grime gezet) en curiositeit (de befaamde doch fraai geënsceneerde onderwater zombie vs haai-scene en een heuse zombie-cam van onder de grond). De broodnodige blote tieten van de scream queens zijn ook niet onopgemerkt gebleven, net als de afwisselende soundtrack (synthesizer-deuntjes, caribische deuntjes en voodoo-trommels).

Fulci zet toch een eigen handtekening met Zombi 2; niet een slap aftreksel van Romero's Dawn of the Dead (Zombi 1). Wellicht de enige zombie-film die zich hieraan met gemak kan meten.

Als zombie-komedie is Zombibi wel een geslaagd genre-product. Het probleem van Zombibi is echter de hoofdcast en enkele cameo's van Hollandse sterren (Boszhard mag weer TV-kantinetje spelen). God god, wat een drama. Dieptepunt is overigens de aanwezigheid van die irritante mocro Mimoun huppeldepup die blijkbaar 'grappig' is...?

Jammer hoor, de commerciële omroepen saus is duidelijk aanwezig, waardoor de jeugdigheid en bevlogenheid overrompeld worden. De bijrolletjes van a-acteurs Frans van Deursen en Edo Brunner zijn niet voor niets de hoogtepunten van de film. Die Gigi had dat ook kunnen zijn natuurlijk, maar helaas blijft het bij genre-onwaardige braafheid.

Viel me niet tegen, ik kan hier toch nog 2* voor geven. Tevens het beste wat ik van Nijenhuis heb gezien (ach, dat was ook niet zo moeilijk).

Ondanks dat de personages verschrikkelijk zijn, de grapjes veelal ontzettend flauw zijn, en dat het script nu ook niet iets is om over huis naar te schrijven, is Zoop in Afrika een prima film voor de doelgroep.

Voldoende spanning, romantiek, pre-puberale humor, en herkenbare personages/situaties maken van Zoop in Afrika een film die daadwerkelijk is uit te zitten door jong en oud.

Maar eerlijk is eerlijk, de eerste helft van de film is zeer slecht. Banale humor, vervelende typetjes, verschrikkelijk saai.

Een film kijk ik gewoon uit, desnoods door multi-tasking. Maar de tweede helft van Zus & Zo was geheel anders. Sterke humor, de typetjes werden degelijke warme en serieuze personages, het werd zelfs meeslepend.

1,5* voor de eerste helft, 4* voor het laatste gedeelte. Maar een sterk slot is het halve werk kun je nu en dan zeggen. 3*, zeer jammer voor de uitermate zwakke eerste helft. Doorzettingsvermogen werd eens beloond.

Dappere poging van Sunny Bergman om een taboe-onderwerp in de spotlights te zetten. Nadruk op poging, want ze neemt wel heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel hooi op de spreekwoordelijke vork. Journalistiek een draak van jewelste, maar qua ouderwetsch vermaak zat het gelukkig wel snor. Behoorlijk selectief te werk, veel losse flodders en - jaja - die gouden oorringen mogen dan wel niet meer, ze worden wel verkocht onder de toonbank hoor!! Hahahaha. Man, man...

Als ze gaat sleuren met de term white privilege, gaat het wel erg zwart-wit. Twee non-kleuren overigens, wat meer kleur in de documentaire (met uitzondering van een hoognodige niet-benoemde excuus-Marokkaan) had zeker niet misstaan. Maar ja, prop dat maar eens in een klein uurtje.

Zal me niks verbazen als een vervolg al in de maak is...

Dat de pr-machine niet zo goed geolied was als bij de andere grote(re) Nederlandse films (met vooral troetelactrice Carice), dat is zo, maar ik zag de (bar slechte) trailer al zo'n 2 maanden geleden in de bioscoop in tegenstelling tot wat anderen beweren. Maar dit heeft hoofdzakelijk te maken met het feit dat de film geproduceerd is door RTL Entertainment en niet door een publieke omroep.

En het rete-commerciele RTL Entertainment als producent is meteen ook het grootste raadsel rondom deze film. Want nee, Zwart Water is geen nederhorrorfilm. Het ontbreekt aan opgeschoten pubersterretjes, lopende band werk en slechte special effects die films als Sl8n8 en DoodEind vooral karakteriseerden. Zwart Water is een intelligente (nou ja, de uitkomst danwel plottwist is al vanaf het begin duidelijk) horrorfilm, uitermate stijlvol en rustig (ondanks de geijkte schrikmomenten). Zwart Water voelt ook meer aan als een arthouse-flick dan een megabioscoop-knaller. Het is te hopen dat de film een tweede leven krijgt in de filmhuizen, want dat verdient deze Nederlandse prent wel.

Het ziet er allemaal mooi uit (camerawerk + stijl), m.n. de lokatie (hell yeah, een megagroot landhuis vol wind, gekraak, gebonk, gedrup, en natuurlijk een donkere kelder en een geest) en vele bijpersonages die varieren van extreem naturel tot extreem bizar. Stokkel als het meisje Lisa heeft de uitstraling voor deze film, terwijl de overacterende danwel hysterische Hadewych Minis (ligt ook aan het script hoor) niet altijd geloofwaardig overkomt.

Effectieve, moderne horrorfilm maar we hebben het al vaker gezien. Een hollandsche mix van het Aziatische 'A Tale of Two Sisters' en Hollywood-klassieker 'The Sixth Sense'. Verdient een groter publiek.

De befaamde Johnny de Mol scene deed me besluiten mijn 3,75* naar beneden af te ronden. Het leek me niet de bedoeling dat ik schaterlachend zo'n scene moest beleven [it's all about entertainment?]

De entertainment is overigens wel de grootste kracht van de film. Zwartboek zakt nergens in, heeft veel vaart, en heeft een uitstekend script (m.u.v. een aantal overduidelijke Verhoeven-dialogen en scenes [de sensuele/seksuele scenes die op een gegeven moment toch enigszins irritatie bij me begonnen op te wekken]).

Goede film, maar het zijn die kleine negatieve dingetjes die zijn bijgebleven, ondanks het uitstekende spel van m.n. Carice en het grootste deel van de cast. En het fantastische einde [qua idee, de uitvoering vond ik nogal amateuristisch].