Opinions

Rauw

Realistisch

Ruig

An sich een vreemde Tiger-kandidaat, aangezien dit de potentie heeft een internationale hit te worden, maar net te laat komt door het succes van Franse tegenhanger Un Prophete.

Film is opgenomen in een nu leegstaande gevangenis die door nieuwe EU-regels gesloten werd door 'te kleine cellen'. De lokatie zuigt je onmiddellijk mee in de film tesamen met de verontrustende sound design (leve de synthesizers!). Gebaseerd op echte verhalen uit de bajes, zo'n 80% van de acteurs hebben daadwerkelijk daar gevangen gezeten, en dat voelt ook zo aan. Probleem is wel dat het oud nieuws is, waardoor je als kijker al snel vantevoren aanvoelt waar alles heen gaat. Verrassingen blijven uit, maar de spanning blijft er in.

Een Tiger-kandidaat die vooral geliefd zal zijn bij het publiek, wat ook al bleek uit het feit dat driekwart van de zaal bleef zitten voor de Q&A, en dat komt zelden voor bij onbekende regisseurs.

Alcoholist, cynicus, grote bek, vrouwen-liefhebber, gehandicapt en cartoonist/musicus. John Callahan houdt ervan mensen te choqueren met zijn (volgens vele conservatieve Amerikanen) walgelijke cartoons. Hij spot met handicaps [uit vele haat-brieven wordt duidelijk dat niet iedereen weet dat Callahen zelf vastgekluisterd zit in een rolstoel], minderheden, en de armen + de rijken. Niemand ontkomt aan zijn spot.

Mooi geschoten documentaire, ondersteund met haatbrieven die vaak hilarisch zijn in combinatie met de clou van de cartoon, en Callahan zingt een paar liedjes, drinkt wat biertjes, praat met wat mensen op straat, en tekent cartoons en naakte dames. Verder komt fan Robin Williams nog aan het woord (die de filmrechten heeft van Callahans biografie).

Kleine documentaire die de juiste ukelele-snaar weet te raken. Vier sterren.

De website van Callahan

Verfilming van een roman van Sergio Bizzio, die ook al tekende voor XXY. De roman (Razernij) wordt ook in Nederland uitgebracht dit voorjaar, en zal ongetwijfeld gepaard gaan met een bios-release, een film die distributeur Cinemien uitademt in alle facetten. Zal me niks verbazen als ze dit hebben aangekocht of gaan aankopen.

Vaardig gemaakte romantische drama-thriller met een uitstekende rol van Gustavo Sánchez Parra als de door het lint gaande José Maria. Rillingen naarmate de film vordert en hij 'transformeert' als het ware.

Alles is tot in de puntjes verzorgd, wat de grootste kracht is van de film. Nadeel is wel dat de film door de tijd vliegt. Ik had niet het gevoel dat meneer plusminus een jaar op zolder heeft doorgebracht.

Geen straf dit te bezichtigen, al helemaal niet door (lekker ding) Martina Garcia. Maar toch is dit vooral bedoeld voor 40+-jarige huisvrouwen.

De overeenkomsten met Don Quichote en z'n 'trouwe' knecht Sancho Panchez zijn frappant, en jawel, hilarisch. Wanneer grijsaard Mir Qanbar of van z'n fiets valt of uitermate ongelukkig op z'n bips valt na een dollemansrit op een muilezel, weet je niet of je moet huilen of lachen.

Maar dat is niet alles. De filmmakers weten de juiste toon te raken, en met respect om te gaan met de oude man. Het verwijt dat het een 'Man Bijt Hond'-achtig lange reportage is, wordt teniet gedaan door de vele onderonsjes tussen filmmakers en protagonist 'of het nu wel verstandig is om dit te laten zien in de documentaire'. Dat er in veel shots de microfoon prominent boven in beeld hangt is er soort samenzwering tussen de amateuristische filmmakers en de amateuristische (let's be honest) presidents-wannabe-kandidaat.

De droogkomische noot is ook duidelijk te vinden in de opzet van de documentaire en broodnodige trucjes. Een minutenlange revue van 'luxe voorwerpen uit President Mir Qanbars huis' lukt bij mij luidkeels gelach te ontluiken.

Hoog must-see gehalte. Prädikat wertvoll zoals ze dat zo mooi weten te omschrijven bij onze oosterburen...

Alles volgens de regeltjes. Geen verrassingen. Ja, ik wist al dat Hillary's broer dood zou gaan... Een klassieke zangopleiding, en dan allemaal popliedjes gaan zingen bij examens? Bij de grote opvoering, zie ik alleen de hoofdrolspelers achter de coulissen, waar is de rest van de opleiding? Om maar te zwijgen over het playback-gehalte, zeker in de slot-scene, om toch de tieners over te halen snel de soundtrack te gaan kopen (het nummer hoorden we al ergens midden in de film....herhaling werkt aldus Sesamstraat en Teletubbies).
0,5 ster. Maar dat mag geen verrassing heten.

Verhalen visualiseren meer dan beelden.

Interessante portretten en grootse en meeslepende verhalen van een groepje oude besjes en mannetjes. Veelal gepaard in plat Zeeuws dialect wordt het kleine menselijke leed verwoord. Ondersteund door zowel archiefmateriaal als persoonlijke foto's en prima camerawerk (van mooie plaatjes tot close-ups van ogen die op het punt staan een nieuwe zondvloed te creeren).

Bewoordingen als 'saai' zijn echt niet van toepassing op deze documentaire. Korte tv-versie gezien, ik had toch sterk het gevoel dat er veel geknipt was. Jammer. 3,5*

Luguber en hilarisch, deze documentaire. Ja, ik heb weer over de vloer liggen rollen van het lachen.

De een vermoordt graag ratten met een stuk hout, de ander vangt ze liever diervriendelijk en zet ze weer uit. Slapeloze nachten, ratten die lopen over het fornuis, ratten die lopen over straat.

Camerawerk is fantastisch. Je volgt de ratten in het riool, of als ze via een gaatje in het plafond naar jou kijken terwijl je ligt te slapen. En vele close-ups van die 'lieve' beestjes.

Hilarische verhalen en reconstructies daarvan die de hilariteit extra dik onderstrepen. Hiervoor kun je me wakker maken.

Heerlijke film met een dosis gezonde lachbuien. Imelda Staunton leeft zich helemaal uit, fantastisch.

Eindelijk weer eens een familie-film met oog voor volwassen en kinder-humor.

Behoorlijk opmerkelijk. Onbegrijpelijk. Tevens omdat het ook nog eens een Jim Henson produktie is.

Pixar zit weer in de lift omhoog. Animatie met veel gevoel voor details, en daar geniet ik van. Leuk en vlot verhaal met de te verwachte moraal. En eindelijk ook weer een animatie-film die niet voortdurend op een bloody obvious manier verwijst naar andere films. Kleine verwijzingen naar andere Pixar (en Disney) films daar gelaten, en de Rocky fans komen ook even aan hun trekken.

Ik zat gewoon weer als een jongetje te genieten in de bioscoopstoel. Ratatouille schaart zich in m'n top3 Pixar langspeelfilms, na de onovertroffen Toy Story films natuurlijk. 4,5*, heerlijk amusement.

Arme arbeiderswijk in Groot Brittannië, een jongetje die figureert als een buitenbeentje, de link naar het werk van Ken Loach (in het bijzonder Kes) is snel gemaakt.

Het is weer (g)rauwheid die overheerst, maar Lynne Ramsay is niet uit voor puur het realistische, en weet zich daardoor te onderscheiden van de bekende Loach-kenmerken.

Ramsay maakt er haast een poetisch portret van, de belevingswereld van de jonge James, die op zoek is naar warmte en een idealistische toekomst, wordt veelal uitgebeeld in warmere en zonnigere en fantasie-rijke beelden, die dan weer verstoord worden door de realiteit. Montage en camera-werk vallen op. Net als de onbekende cast die een goede prestatie levert. En niet alleen James droomt weg, ook zijn ouders op het ultieme schuifel-moment in de film op Frank & Nancy Sinatra's Something Stupid.

Hier heb ik van genoten, 4*. Regisseuse Ramsay is hoogstwaarschijnlijk fulltime huismoeder geworden als ik haar cv even bekijk, uitermate jammer.

Ik sluit me aan bij Naomi Watts, m.u.v. de phrase "nee, hier kan ik niks mee".

De thema's en diens uitwerkingen creeerden toch mooie cinema. Eenheid met/jezelf verliezen in de natuur, speling van het lot [de speelkaarten]...wachtende op 'de verlossing'.

Veel discussies - bijv. die over vegetarisme - waren veelal oersaai. De liefhebbers van deze film spraken over een geweldig tijdsdocument. Dat zal best. In '86 zat ik nog op de basisschool...mijn enigste kopzorg was het op tijd komen voor het avondeten [wat zelden lukte, ik verloor mezelf ook graag in de natuur] wat resulteerde in de befaamde en veelgehoorde uitspraak van mijn moeder: "Je warmt het zelf maar op!" (20 jaar later kom ik nog steeds overal te laat en zondig ik te vaak met het verorberen van een magnetron-maaltijd). Te jong dus om de (intellectuele?) jaren 80 sfeer bewust te hebben meegemaakt.

Maar al te vaak - terwijl de film vorderde - dacht ik terug aan een uitspraak van een van de 'vriendinnen' van Delphine. "Ik heb zelfs ooit een vriendin hard in haar gezicht geslagen om haar aan het lachen te maken". Dat had ze dus ook bij Delphine kunnen doen, want onze rood-kartonnen treurwilg [Delphine dus] wekte bij mij als kijker totaal geen sympathie op, zodat het prachtige einde toch als een sof overkomt.

Een film met veel prachtige momenten, maar ook veel dodelijk saaie momenten. Resultaat: een kleine 3* waardering.

Door alle heisa rondom 'Tookie' in december 2005, was ik wel benieuwd naar deze film.

De eerste helft van de film is ontzettend slecht. De tv-produktie straalt er vanaf. Kleurenfilters, flash-backs, slow-motion scenes. De personages krijgen maar geen kleur.

Gelukkig komt er een omslag in het tweede gedeelte. Tookie en de journaliste krijgen wat meer kleur, goede en interessante dialogen, meer vaart (zonder al te veel flash-backs en droom-scenes). Toch blijft het redelijk oppervlakkig, maar Tookies idealen krijgen meer ruimte. Het EO-gehalte valt reuze mee trouwens, ik heb me er eens een keer niet aan geergerd.

Aardige tv-film, die het moet hebben van een aantal goede dialogen en de acteerprestaties van Foxx en Whitfield. De kinderboeken van Tookie zullen wellicht beter zijn (onvindbaar in mijn bibliotheek, dat is dan weer jammer).

Modern grootstedelijk cultuurproblematische film dans La France. De clash is enorm, en grote broer Slimane trommelt al zijn 39 broers op om er alles aan te doen om het huwelijk van zijn zusje met een zwarte christen tegen te gaan. En ook in de familie van deze jongeman beginnen de oren te gloeien als blijkt dat hij gaat trouwen met een Maghrebijnse.

In hoeverre is het mogelijk je tradities in ere te houden als je woont / bent ingeburgerd in een westers land waar alles kan? Dat gaat echt niet zo gemakkelijk. Als dan ook nog blijkt dat grote broer Slimane ook een geheim leven kent, en ook nog eens blijkt dat hij niet de oudste broer is, is het drama compleet.

Tradities en het op zoek gaan naar je eigen identiteit. Moderne problematiek die prima aan bod komt in deze betrekkelijk korte film. De film vliegt helaas een beetje uit de bocht als er rondom het hoofdverhaal dus nog allerlei script-trucjes worden uitgevoerd. Net iets te veel van het goede.

Om het nog completer te maken, de poster zegt het al en tevens het eindshot, regisseur Djaïdani schreeuwt dat hij Fransman is. Treffend dat zijn generatie het keer op keer moet zeggen. Een haast omgekeerd extreem-nationalisme.

Een ARTE-productie, dus houd die zender in de gaten!

Zelfde kritiek alhier. Wat kan mij nou de fanclub-dag van een of andere schlagerzanger (wat is zijn link met Rex Gildo?) schelen die ook nog eens van een fan een pluche zwarte panter krijgt voor in zijn auto? Wat kan mij het schelen dat Freddy Breck zijn Porsche heeft ingeruild voor een Ferrari? Wat kunnen die Schlagerfestivals met Dennie Hoebahoebahophophop Christian in Nederland mij nou schelen?

Ah, het laatste kwartier gaat het dan toch nog echt over Rex Gildo. Het gesprek met Dave was dan toch nog interessant. Maar ja, dit was geen goed verzorgde documentaire. 1,5*

Het meeste heb ik me vermaakt met leedvermaak...

Parijs, 29 mei 1913. Premiere van Le Sacre du Printemps van Igor Stravinsky, een balletvoorstelling. Tijdens de voorstelling ging het publiek met elkaar op de vuist, werden er nieuwe scheldwoorden toegevoegd aan het Franse woordenboek, en het grootste ‘schandaal’ allertijden in het ‘klassieke’ wereldje was een feit. De Franse Gendarme moest er aan te pas komen om de menigte tot rust te brengen zodat het stuk ‘uitgespeeld’ kon worden, maar dat ging niet geluidloos. Stravinsky componeerde het stuk voor Les Ballets Russes, waarover later dit jaar ook een documentaire te zien zal zijn in de filmhuizen. Het ballet verbeeldt een heidens ritueel waarin een tot offer gewijde maagd zich dood danst zodat de lente kan beginnen. De compositie hecht daardoor meer belang aan (een heidens) ritme dan aan de ‘traditionele’ melodie. Percussie komt meer op de voorgrond dan de blaas-, snaar-, en strijksecties. In 1913 was dat uit den boze blijkbaar.

Berlijn, December 2002 – Januari 2003. 250 Jongeren krijgen anderhalve maand de tijd om een mega-voorstelling van Le Sacre du Printemps in te studeren, zonder ook maar ooit een danspasje gemaakt te hebben, onder leiding van Royston Maldoom, die al tientallen jaren met zijn rode busje wereldwijd dit soort projekten begeleidt. Hetzelfde geldt voor het fameuze Berlijns Filharmonisch Orkest, dat een nieuwe dirigent in haar gelederen krijgt, de excentrieke Sir Simon Ruttle, die met vele grappen en grollen het vertrouwen van het orkest binnen 1 seconde gewonnen heeft.

Vele camera’s registreren deze anderhalve maand, zodat de kijker een unieke blik krijgt tijdens de repetities van het orkest en natuurlijk tijdens de dans-repetities van de jongeren, varierend van 8 jaar tot begin 20. Puberaal gedrag (geklier, geklets, gegiechel) is aan de orde van de dag, maar tijdens het proces krijgen ze meer zelfrespect en geloof in het hele gebeuren.

Rhythm is it is daarmee mede een portret van het leven van een gemiddelde puber, op zoek naar zijn/haar doel in het leven. Drie jongeren worden gevolgd, een 16-jarige Nigeriaanse wees, een 20-jarige Duitse Einzelgänger (“ik houd er niet van mensen aan te raken…een hand schudden gaat me al te ver…maar ik laat me niet kennen, ik geef niet op!”, nadat hij erachter komt dat hij tijdens een van zijn danspasjes terecht moet komen in zithouding op de schouder van een andere jongen), en een puber-meisje die zich ergert aan haar vriendinnen, omdat zij wel serieus met de zaak bezig wil zijn. Daarnaast vertellen Ruttle en Maldoom hoe zij als pubers besloten hun leven te gaan wijden aan hetgene wat ze hedentendage doen.

Zoals ik reeds meldde in mijn vorige bericht, won de documentaire de Duitse Filmprijs voor ‘beste editing’. Terecht, want het knip- en plakwerk gaat nu en dan vliegensvlug op de heidense ritmes van Le Sacre du Printemps, waardoor de 100 minuten veels te kort zijn. De ritmes zorgden ook voor gekortwiekte vingernagels. Wat een spanning.

Aanrader voor onzekere pubers, ouders van pubers, mensen in het onderwijs, liefhebbers van dans en klassieke muziek. Documentaires over keizerpinguins, het veelvuldig eten van McDonalds voedsel, kinderen op een Frans plattelandsschooltje, en het Amerikaanse beleid omtrent wapens en Irak trokken reeds volle zalen. Deze menselijke en muzikale documentaire verdient dat ook.

Nog niet overtuigd? Het 40-minuten durende dansspektakel is natuurlijk ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Deze zal vertoond worden in de filmhuizen direct na de documentaire.

Een uniek project gepaard met een prachtige documentaire die nergens valselijk sentimenteel wordt. 4 dikke sterren.

Kindermatinee met een jonge (25) John Wayne en een voorloper van Mr. Ed (ok, Duke the Devil Horse - later the Miracle Horse - kan niet praten).

Simpel verhaaltje, zeer duidelijke stand-ins bij gevechten, post-silentmovie-acteerwerk, en zo nu en dan een leuk grapje. Vermakelijk maar dat is dan ook echt alles.

Leve Ernst-Hugo Järegård, hahahaha, wat een rol!! Een Zweed die alle Denen en hun 'kenmerken' verfoeit.

Riget is briljant als het aankomt op humor. Qua 'horror' laat het echter wat steekjes vallen die voornamelijk te danken zijn aan slechte special effects. Wat dat betreft heeft Riget de tand des tijds geheel niet doorstaan.

Wel een goede en gedurfde produktie waar nogal wat geexperimenteerd wordt. Alleen al de opbouw van een aflevering. Het start met een sterk staaltje prachtige cinema omtrent 'bleekvelden', waarna 'de leader' van de serie komt die de uitstraling heeft van een Amerikaanse politieserie. Dan volgt het verhaal, geschoten met grofkorrelig beeld, bewegende handycams en overduidelijke non-vloeiende cuts. En de aftiteling wordt gepresenteerd door Von Trier himself met een vlinderstrikje, die complete nonsens zit te verkopen en vol trots de volgende aflevering aan de kijker 'verkoopt'.

Riget is eigenlijk gewoon dikke pret, alhoewel het in de uitwerking hier en daar wel te nonchalant en goedkoop oogt. Dikke 4 sterren, en op naar het tweede deel. Opmerkelijk dat daar 3 jaar tussen zat.

Riget II is knettergekke slapstick, compleet over the top. Het breekt de serie ook wel op eerlijk gezegd. De eerste twee afleveringen van het tweede deel zijn hoofdzakelijk gericht op de humor, terwijl 'de horror' het roer overneemt in de laatste twee afleveringen. Het zou toch beter geweest zijn als het meer gedoseerd was. Weer een dikke 4*.

Nog een paar steekwoorden in een poging mensen over de streep te trekken deze serie te kijken: koffie, wc-pot, Satan, pinguin, trommelende psychiater, wetenschap, 'zombie', spookrijder, postzegels.

Ik zei niet voor niets poging...

Zeer goede Hollywood-western volop spanning, actie en humor. Een uitstekende cast die goed op elkaar is ingespeeld.

Het liefdesverhaaltje: John Wayne (een oude, stijve cowboy) en Angie Dickinson (prachtige jongedame). Dat kwam niet goed over. Maar de dialogen tussen die twee waren om te smullen.

En de twee liedjes waren prachtig. Een paar minuten die leken alsof ik gewoon tussen de jongens daar zat.

Kulredenering van jewelste. Het onderwerp van een documentaire zou los moeten staan van de kwaliteit van de documentaire, die je alhier zelfs bestempelt als zeer goed.

Vond dat juist iets extra's. Een constatering, meer diepgang zou een nieuwe documentaire kunnen opleveren. Meer een prima link naar het andere leven van hoofdpersoon 'Girl Talk'. Daar lag juist mijn probleem van de documentaire. De gehele adoratie van die mash-up artiest. Ik had het idee dat de regisseur z'n informatie vooral uit een beperkt kringetje haalde, een wijdere kijk op de zaken met meer mensen uit 'de scene' zou een betere draagvlak kunnen zijn voor het (behoorlijk simplistische) manifest.

Grappig dat er nog een snoepreisje naar Brazilië werd gemaakt, met een kijkje in de keuken van de destijds nog onbekende Pitbull, die dit jaar een megagrote zomerhit scoorde (met een verschrikkelijk nummer, maar dat terzijde).

Uitermate interessant en geinig, maar ik miste in de documentaire een zekere draagvlakversterking. Die uitte zich wel in menig publieksprijs.

Het Italiaanse neo-realisme meets film-noir.

Riso Amaro is daarom al curieus. De kritiek op de zware arbeid en uitbuiting van seizoensarbeidsters neemt geen blad voor de mond. Bijgestaan door prachtige gezangen in de rijstvelden. Maar Riso Amaro is hoofdzakelijk een misdaad-verhaal waaruit het drama voortvloeit, en de verhoudingen van de hoofdrolspelers langzaam maar zeker verschuiven.

De klassiekerstatus komt echter niet voort uit het verhaal. De poster zegt al genoeg: Silvana Mangano. Toen 19 jaar, en meteen gebombardeerd tot seksbom. Gekleed in zomerjurkjes met lage schnitt en rondlopend en -zwoegend in een korte broek zorgden er voor dat haar borsten en brede heupen vrij spel kregen. Overal waar ze maar screen-tijd heeft, werkt haar aanwezigheid als een magneet. Dat ze in de film dan ook nog wulpse zwoele dansjes uitvoert, dat is zeker niet mis. Alhoewel er hedentendage veel mannen zullen wegkijken van haar behaarde oksels.

Geweldige film, met overweldigende scenes en een heerlijke finale. In Nederland op dvd (NRC Italiaanse Magistralen); het is echter jammer dat er tijdens een dramatische scene in de rijstvelden het beeld- en geluidkwaliteit opeens flink verslechterd. Nogal bitter... 4*.

Aardige reconstructie van 2 spraakmakende serie-moordzaken: 1) Green River Killer, en 2) Ted Bundy.

Deze twee zaken kwamen met elkaar in aanraking toen (zoals ook beschreven in het plot) Ted Bundy zijn 'kennis' omtrent de gedachten van een seriemoordenaar wilde bespreken met Robert Keppel en de politie in de hoop dat hij gratie zou krijgen van de overheid voor de opgelegde doodstraf. Interessant uitgangspunt dus.

De eerste helft van de (tv)film staat in het teken van de Green River Killer zaak. De tweede helft meer in het teken van de gesprekken tussen Keppel en Bundy (uitstekend neergezet door Cary Elwes overigens). Deze gesprekken zijn ook de absolute hoogtepunten van de film. Het is dan ook jammer als Keppel eindelijk weet door te dringen tot de geest van Bundy, dat de film binnen 1 minuut was afgelopen. Jammer, zodoende werd spannende cinema omgetoverd tot een aftiteling met een wrange smaak.

De film en materie was meer tot haar recht gekomen indien de filmmaker zich alleen wist te beperken tussen de dialogen tussen Keppel en Bundy - van het prille begin tot het schokkende eind. Gemiste kans dus.

Toch 3 sterren. De film weet de aandacht goed vast te houden, maar er had zo veel meer in kunnen zitten.

Niet heel bijzonder, maar wel enigszins vermakelijk en een prima geschiedenisles met de jaren '80 sfeer in sport- en politiekland, waar het veelal behelpen was met veel schandalen. Anno 2013 nog steeds, dus... Toch met name een tijdsbeeld van blijkbaar de match der matches als het gaat om Belgisch nationaal voetbal. De documentaire haalt zeker niet het niveau van de Nederlandse tegenhangers qua sportgeschiedenisreportages à la Andere Tijden Sport of Bureau Sport.

Mooi toch, die gebroken wit lederen fauteuil. Ze zijn allemaal zo gewoon en kneuterig gebleven die voetballers van weleer. Ditmaal is het genieten van een schaaltje droge cake op de keukentafel!!! Om een brok van in je keel te krijgen...

Uitermate fraaie animatiefilm. Stijl van de karakters kun je scharen onder de korte animatiefilms van Disney uit de jaren 30-50.

Maar de rest is heerlijk futuristisch alsook verwijzingen naar de oudheid en kunst. Visueel valt er veel te genieten, en dat is de grootste kracht van de film.

Ook het verhaal is uitstekend. Zowel aandacht voor jonge kinderen [het hondje, de vier kleine vogels] als de oudere animatie-liefhebbers. Het is een bewerking van het verhaal 'Het Herderinnetje en de Schoorsteenveger' van Hans Christian Andersen.

Dikke aanrader. Vier sterren. Helaas bevat de dvd alleen een Nederlandse 'soundtrack' [die van de originele jaren 80 release]...die overigens niet irriteert. Ik sluit niet uit dat de waardering nog zou kunnen stijgen na een kijkbeurt in het Frans.

edit: http://us.imdb.com/title/tt0044414/trivia ... geen wonder dat de film zo'n oude animatiestijl uitstraalt...

Een script dat uitblinkt in fantastische (morbide) dialogen en one-liners (oh, he can't get his hands of anyone).

Het theater-achtige Rope is gelukkig ook zo gefilmd door Hitchcock, zoals door anderen al genoemd is, d.m.v. lange takes. Waardoor de camera alles vloeiend kan registreren alsof je als kijker een soort van onzichtbare gast bent. Iemand sprak al van de scene dat mevrouw Wilson de kist afruimt. Geweldige scene, want als onzichtbare gast wil je maar al te graag het gejengel en gemauw van de aanwezigen dat zich op dat moment afspeelt maar al te graag ontvluchten.

Stevende af naar een monster-waardering, maar het einde verliep gevoelsmatig zeer stroefjes. 4 sterren voor opnieuw een geweldige Hitchcock-film.

Hilariteit alom. Een must voor Hamlet-fans. Een must voor theater-liefhebbers. Een must voor natuurkunde-nerds. Een must voor huis-/tuin-/keuken-/cafe-filosofen. (niet voor iedereen dus, zoals aan het schandalige gemiddelde op te maken valt)

The sight is dismal;

And our affairs from England come too late:

The ears are senseless that should give us hearing,

To tell him his commandment is fulfill'd,

That Rosencrantz and Guildenstern are dead.

Where should we have our thanks?

De verrassende (?) winnaar van het Gouden Kalf voor beste documentaire van vorig jaar. En waarom niet, Rotvos is een prachtige produktie die heel wat te bieden heeft.

Prachtige natuuropnames van de vossen en vogels, een bevlogen vossen-expert met humor en liefde voor z'n vak, en een goed beeld van het Nederlandse natuurbeheer met alle haken en ogen. Een soort van exclusief kijkje in een wereld die voor velen een ver-van-mijn-bed-show is. We krijgen dan ook veel afgevreten lijken te zien van allerlei dieren, een ingezoomd shot van een vossendrol en de ijskoude moord op pasgeboren vossenjongen.

Fascinerend, maar na afloop had ik toch het gevoel dat het niet afgelopen was. Er miste iets, waar ik m'n vinger nog niet op kan leggen. Ik ben blijkbaar toch een liefhebber van een afgerond geheel.

De documentaire zal later dit jaar in de volle lengte (we weten het, dat gebeurt veel te weinig!!) uitgezonden worden door de NCRV.

Dit is de film met wellicht de beroemdste (laten we het houden op beruchtste) dans-scene ooit op het witte doek vertoond. Astaire die alle muren en het plafond van een kamertje bedanst. Adembenemend, magistraal....helaas kunnen we dat niet zeggen over de film in haar totaliteit. Maar ja, het gaat om die 2 / 3 minuten

Goh...tja...ja...euhm....nou....he...[etcetera]

Ik had eerst maar de korte film gekeken op de dvd, Gerorisuto, die van mij een speciale prijs toegekend krijgt voor 'meest stompzinnige produktie allertijden'. Dat was bar slecht. Ik was gewaarschuwd voor de hoofdfilm!

Viel me dat mee. Ik heb me zelfs 'vermaakt'. Ten eerste, het (veelal) prachtige zwart-wit camerawerk, met als hoogtepunt de al vaak aangehaald stroboscoop-scene. Jawel u leest het goed, prachtig!

Maar dan, het plot (welk plot?) en het acteerwerk (welk acteerwerk, of bedoel ik dat overdreven gegil en geschreeuw en gekrijs door de acteurs en (ook gekreun door) de actrices?) zijn niet de beste elementen van de film. En dat is jammer. Sfeer? Zo nu en dan, maar het gekrijs begint na enige minuten te irriteren (weg sfeer).

Wik en weeg. Drie sterren. Eigenaardige cyberpunk-cinema (what's in a name...tsss).

Leuk gegeven + script, dat naast een aantal uitstekende grappen ook heel wat aartsflauwe en slechte grappen kent.

Grootste probleem is Jennifer Aniston, nog steeds het grootste mysterie allertijden waarom zij zo populair is en actrice is (ach ja, schoonheids-ideaal natuurlijk). Pijnlijk om te zien, ze mag blij zijn met haar tegenspelers, die alles uit de kast trekken om de aandacht van Aniston af te pakken, en gelukkig lukt het hen allemaal.

Een film met nogal wat uitersten als het aankomt op persoonlijke smaak, de weegschaal blijft steken op 2,5*. De cinefiel komt aan z'n trekken omtrent de vele woordgrappen die verwijzen naar andere (veel betere) films.