Opinions

De Ierse tegenhanger van Lock, Stock / Snatch zou men kunnen zeggen.

Tenminste, dat verwacht je wel n.a.v. de geweldige openingsscene.

Dan volgt er een film in de gebruikelijke hippe ik-schud-met-de-camera-techniek en verschillende verhaaltjes en personages komen uiteindelijk bijeen hipheid die de laatste 10 jaar wel erg vaak gebruikt wordt.

Absoluut niks mis mee, maar Intermission haalt het niveau gewoonweg niet van de voorgangers. jimbo79 zegt het al:

De eerste driekwart van de film kun je bestempelen als haast 'meesterlijk', maar dan...tja dan....dan gaat het mis...flink mis. De scriptschrijvers (aha, de gebroeders Nolan) verdienen een schop onder de kont met het wanstaltelijk gedrocht wat ze hebben geschapen. Genoeg bioscoopbezoekers die hun zakdoek onder snotterden, en anderen die de oehs en ahs niet onder stoelen of banken konden verstoppen. Ik liet mijn vingernagels eindelijk met rust en sloeg mijn ogen ten hemel. Het hield maar niet op...om jeuk van te krijgen. De broodnodige logica blijkbaar tart alle logica-wetten die ooit hebben bestaan in dit melkwegstelstel (of elders). Het werkte niet bij mij. Ik ergerde me (figuurlijk) dood.

Wat wél werkte naast het camerawerk van Neerlands trots Hoyte van Hoytema (oscar?), waren de machtig mooie special effects en, waarempel, wat zag ik daar op de aftiteling, de soundtrack van (knipper knipper hartstilstand) Hans Zimmer die lurkt aan de meesterwerken uit de klassieke muziek met alle bombast die noodzakelijk was. Wat een genot!

Verrassend? De begin-scene verraadt al lang dat de journalist de strijd zal verliezen. Uitermate jammer. Ook de scene op het laatst dat Katja op haar balkonnetje nog even uitlegt aan de journalist die net buiten staat (en opeens begint te regenen...hahaha) hoe de vork in de steel zit was over de top. De clou had wel beter 'uitgelegd' kunnen worden, dit was nogal belachelijk.

Toch 3 sterren, ik vond het een uitermate fascinerend gevecht en heb me prima vermaakt. Jammer dus van het begin en het eind.

Het Filmfestival van Venetië had dit jaar de premiere om het digitaal opgepoetste epos van de zowel gevierde als verketterde regisseur David Wark (hihihi) Griffith te vertonen. En dan in de versie die Griffith graag had willen zien, een soort van director's cut dus, de 1917 versie die in zijn archieven terug zijn gevonden. Afgelopen avond werd deze 3-uur durende versie integraal uitgezonden op (leve) Arte.

Wat een meesterwerk. Na 'The Birth of a Nation', wat Griffith duur kwam te staan door het predikaat 'racistisch', sloeg hij terug met deze film, Intolerance. Een aanklacht jegens intoleratie en een pleidooi voor vrede. Let op, tijdstip van handelen: Eerste Wereldoorlog!

Vier verhalen worden met elkaar verweven. Het verraad van Babylon, de veroordeling en kruisiging van Jezus Christus, de Bartholomeüsnacht en het hedendaagse Amerika, waar weldoenerij en illegale praktijken de grootste problemen zijn voor de heersende armoede. Gezegd dient te worden dat de segmenten van Babylon en het hedendaagse Amerika verreweg de meeste aandacht krijgen, de andere 2 segmenten zijn eerder ondersteunend en vergelijkend. Het Jezus Christus segment had wel vaker ingezet kunnen worden naar mijn mening, dan was de boodschap wellicht forser overgekomen.

De film is groots opgezet, zeker een inspiratiebron voor de epos-films van Cecil B. DeMille, en de finale is opmerkelijk. Mag gerust in het rijtje humane (persoonlijke) eindes komen tesamen met Chaplins 'The Great Dictator', Kubricks 'Paths of Glory' en Milestones 'All Quiet on the Western Front' (en nog wel meer).

Hopelijk krijgt deze restauratie een dvd-release. Opvallend zijn trouwens de kleurenfilters, bloedrood tijdens de massa-gevechten bijv.

Dan nog een persoonlijke cinematografisch orgasme-moment: Jezus Christus verandert het water in wijn tijdens de armenbruiloft. Griffith plaatst een schaduw in de vorm van een kruis over het gehele lichaam van Christus als hij zijn hand uitsteekt. Prachtig!

Resultaat: 4,5*.

Prachtige film, de hitte spatte van het witte doek (of de airco stond niet aan).
Drie minpuntjes.
1. het wasberen verhaal. Daar begreep ik dus geen zier van.
2. Het einde, het had 2 minuten eerder moeten eindigen. Een ieder die de film heeft gezien, weet ongetwijfeld waar ik over praat.
3. Ga nooit met mensen naar een Italiaanse film die Italiaans spreken. De vertaling van de scheldwoorden was "te zoetjes", aldus mijn mede-filmgangers, en dat kreeg ik om de 5 minuten al fluisterende in m'n oren te horen.
4,5 sterren

Mooi ogende documentaire opgesplitst in drie delen, waar de drie grootste bevolkings-/religieuze groepen hun visie op het nieuwe Irak geven. Probleem is dat het Soennitische en Koerdische fragment hoofdzakelijk gezien wordt vanuit de ogen van een kind, terwijl het Sjiitische fragment behandeld wordt vanuit het perspectief van enkele volwassen kerels die heel hard roepen dat ze geen terroristen zijn, terwijl ze allerlei mensen in elkaar meppen. Vreemde keuze van de makers, laat dat fragment ook zien door hoofdzakelijk kinderogen, en de documentaire was geheel coherent.

Grootste pluspunt is de prachtige visuele uitstraling van de documentaire, alleen daarom is deze produktie meer dan aan te bevelen: 3,5*

Wellicht waren de verwachtingen te hoog. De film kent voldoende mooi geschoten scenes, een prachtige hoofdrolspeelster, een interessant plot, en de tattouage is bevreemdend.

Toch werkten de vele, langdurige 'worstel-scenes' met 1 mes + 2 kreunende (als je je ogen dicht deed, waande je in een of andere pornofilm) mensen me op een gegeven moment op de zenuwen. 'Daar gaan we weer', en mijn zapduim begaf zich weer naar de volumeknop om het geluid te dempen. Drie sterren.

Oninteressant (nou ja, teleurstellend) portret van Isabella Rossellini. Excentriek of fascinerend 'op het scherm'. Zoals haar relatie met haar ouders beter geportretteerd wordt in Guy Maddin's My Dad Is 100 Years Old; de film zien we grotendeels terug in deze docu. En natuurlijk het hilarische Green Porno, waar ze haar nieuwste fascinatie - het dierenrijk [insecten en vissen] - op humoristische en frisse wijze in beeld brengt.

Maar ja, in real life is Rossellini ondertussen al weer bijna 60 jaar. En zo kleedt ze zich ook. En zo gedraagt ze zich ook. Burgerlijke truttigheid ten top. Haaks op haar 'wilde leven'. En daar fladderen we in een klein uurtje doorheen, met hier en daar een leuke anecdote.

Maar fascineren of prikkelen, nee, daar is geen sprake van. Dat doet ze dan weer wel in de cinema-kunst, waar dit portret geen onderdeel van kan zijn.

Laat ik maar eens beginnen met iets positiefs. De actie-scenes zijn geweldig over-the-top wat ook in het verhaal past, en daardoor ook uitermate amusant (helaas wordt er te veel met de camera geschud en door de reflectie van de zon zo nu en dan brengt overbelichting en lelijkheid teweeg).

McGregor is de enige die iets met z'n rol doet, met enige zelfspot omtrent z'n Schotse afkomst. De rest van de cast speelt of op de automatische piloot, of is gruwelijk irritant, of passen totaal niet in de film (Johansson dus, wat doet ze daar, ze weet het zelf ook niet lijkt wel).

Verder is The Island meer een reclamespot voor Puma (waar is m'n linkerschoen), MSN Search [ik ben diervriendelijk, maar niet tegenover deze vlinder], en Microsoft XBox ... wat zorgt voor de meest stompzinnige scene in het geheel, puur erin gestopt voor de reclame die 2 minuten 'virtueel vechten'.

Verder duurt de film toch wel een half uur te lang.

Toch is The Island zeer amusant, en ondanks de vele irritaties toch een score van 2,5*. Te danken dus aan de goede actie die past in het verhaal.

Ik zal maar geen woorden vuil maken aan het einde van de film...

Ze kroont zelfs haar vriend tot Jezus met een graankrans....

Maar goed, dat was dan ook het enige dat ik er uit haalde. De film werd officieel verboden door religieuze verwijzingen. Officieus door kritiek op het kolchoz Sovjet-leven waar genoeg vrouwen vaderloze kinderen baarden, alhoewel dat absoluut not done was zonder te trouwen. In strijd met de communistische propaganda, de verheerlijking van 't platteland en harmonie tussen man en vrouw + gezin. Asya is te modern, aangezien ze een huwelijk afslaat omdat ze niet verliefd is op de man. Ze zou dus wel eens een voorbeeld kunnen zijn voor de andere vrouwen. I predict a riot.

Verder wist de film mij niet te grijpen, te fragmentarisch + hak op tak. Het laatste shot vond ik het hoogtepunt (niet omdat de film was afgelopen, maar omdat dat de hele film samenvatte).

Onderhoudende documentaire van film- en 'real life'-koppel Hofer en Ragazzi. Eerder maakten ze een bejubelde documentaire over de homo-intolerantie van hun land Italië, deze keer borduren ze daarop voort. Maar nu naast dat onderwerp ook de vrouw als lustobject in het land (waar staat de Italiaanse tv en president echt bekend om...?), eten, afvalproblematiek, verkwisting van overheids- en Europees geld en natuurlijk de maffia. Niks nieuws onder de zon helaas en hier en daar mist het een echt scherp randje. Doordrenkt met grappige animaties, rondscheurend in een oude Fiat 500 (wat zorgt voor juist wel een hilarische running gag), weten de heren de aandacht er goed bij te houden. Helaas werken de grappig bedoelde pathetische zuchten en kreunen en nachtmerries niet altijd.

Vermakelijk en toch serieus. I've seen it better.

Ik heb me nergens aan gestoord, eindelijk weer eens een 'kwijl-loopt-uit-mond'-film. Hierbij moet vermeld worden dat ik een groot liefhebber ben van theatraal acteerwerk. Ik kan me voorstellen dat andere kijkers dit wel een groot struikelblok vinden (Queto noemde het reeds 'lachwekkend').

De film voelt echt aan als een stille film midden jaren '20. Theatraal acteerwerk met veel close-ups, schaduwenspel, noem maar op.

Dat de film qua inhoud 'karig' is...daar heb ik me niet aan gestoord. Ik werd omvergeblazen door de grootsheid van de produktie, en de overweldigende ensceneringen en camerahoeken. Voor mij was het voldoende om te weten aan welke kant de verscheidene personages stonden. Veel scenes lijken net posters uit het communistische tijdperk, hoe groots Ivan wel niet afgebeeld kan worden (culminerend in de verbluffende schaduw-scene, die ik trakteerde op een staande ovatie).

Maar het kwijl-gehalte beperkte zich niet tot het visuele. Niemand minder dan Prokofjev verzorgde de soundtrack. Veelal (kerk)koren worden afgevuurd, en de bombastische en minimale klassieke stukken maken de film af, richting perfectie.

Genot (met de hoofdletter G). De maximale score (als dat nog niet duidelijk was). Op naar deel II van de (onvoltooide) trilogie.

Na het briljante eerste deel van de onvoltooide trilogie, werd ik vandaag getrakteerd op een uiterst merkwaardige deel 2. Het niveau van deel 1 wordt amper gehaald.

De sterke visuele [macht-]scenes die deel 1 sierden, ontbreken veelal in dit deel. Het ziet er allemaal weer prachtig uit, heerlijk theatraal, maar de hand van de meester is weinig te bekennen.

Sterker nog, de film ontpopt zich als een kleurrijke musical! Prokofjev zorgt opeens voor Peter En De Wolf achtige muziekstukjes waar volop op mee wordt gezongen en gedanst. Het leek wel een Russische Bollywoodfilm. En de switch van zwart-wit naar kleur was ook eigenaardig en onnodig.

Maar goed, toch genoten, maar in vergelijking met het sublieme eerste deel is deel 2 bleekmiddel. Ruime 3,5*.

De film werd afgerond in 1945, maar werd verboden door Stalin (die zichzelf te veel herkende in Ivan). Pas in 1958 kwam de film uit, zo'n 5 jaar na Stalins dood.

Deel 3 werd niet afgerond, met de simpele reden dat Eisenstein tijdens de opnames overleed. Slechts een aantal minuten zijn bewaard gebleven. Meer informatie hierover is te vinden op o.a. imdb

Tja, er zijn al voldoende lofwoorden geschreven over deze film, ik kan het gros van deze lofwoorden beamen.

Toch een kanttekening. Totale inkak met het subplot met de vrouwelijke hospik Masha. Hoe mooi de boomwandel-scene wel niet is, ik bemerkte bij mij alleen ergernis en de wens zo snel mogelijk terug te keren naar 'Ivan'.

Adembenemende film vol prachtscenes en een krachtige kind-acteur. 4*