Opinions

In huize Mug ook. En dat maakte van dit flauwe grappen- en grollenspel nog een aangenamere prent. Tevens het besef van Asano dat hij z'n vrouw juist niet moet ombrengen vond ik mooi.

Maar ja, als je dit soort gemeend drama weet te mixen met puberale flauwe humor (i.c. hoofdzakelijk die drie crimineeltjes, vre-se-lijk), is de film niet iets in het kader van 'voor ieder wat wils'. Dat pakt juist niet goed uit. De scenes tussen Asano en de bloedmooie Reika Hashimoto (what happened to her?) springen er uit, mede door de aankleding van de kamers in het huis en de lekkernijen op tafel. De aandoenlijke vogelman had w.b. vogelkeuze iets extravaganter mogen zijn dan een mislukte kruising tussen een duif en een kip. Over de drie crimineeltjes wil ik geen woorden vuil maken. De reclamefilmpjes varieren van geinig tot suf. En hitman Vinnie Jones en z'n slissende tolk vielen in herhaling.

Zeer aardig, maar niet de amusante/hilarische avond die ik me had voorgesteld. Daarvoor was het allemaal maar 'net niet'. De ontroering weet het op te krikken naar een voldoende-waardering.

Het is wat, als alle grappen verpest worden door een schmierende en overacterende Ben Affleck. Het woord 'irritatie' is nog zeer zwak uitgedrukt.

Gandolfini had niet voor niets een onherkenbare metamorfose ondergaan door een volle baard te laten staan, zodat mensen hem niet zouden herkennen.

Het "met-kerstmis-moet-je-samenzijn-met-je-familie"-moraal wordt om de drie minuten herhaald, veel grappen zijn gejat uit South Park afleveringen (mams die op een porno-site staat) en menige Jos Lanting klucht-blijspelen.

Gandolfini en O'Hara blijven ferm overeind, maar Afflecks ADHD aanwezigheid verpest alles. Gelukkig zijn er toch nog een aantal grappen (te tellen op één hand) die beloond werden met een glimlachje.

1 kerstster...

Ik sluit me toch aan bij SB's interpretatie, het einde is verre van hoopvol, eerder een geirriteerde reactie door het besef dat alles nog steeds bij het oude is.

Aardig coming-of-age drama dat geen reclamefilmpje is voor het toerisme in Georgië. Rustig kabbelend, weinig narratief, en toch op een bepaalde manier meeslepend.

Hoe verdedigde de regisseuse haar film? Ik ben niet blijven hangen bij de Q&A namelijk.

In het Nederlands heten frieten geen aardappelstaafjes bij mijn weten...

Maar goed, Dirk Roofthooft (Lambik) en Peter Van Den Begin (Tante Sidonia) zorgen voor een lange zoektocht naar allergie-pillen, en Céline Verbeeck (Wiske) die schreeuwt om haar coole ridder zorgde voor warme gevoelens in de onderbuik.

De makers lukken het wel om een stripverhaal-sfeer te creeren dmv mooie lokaties en matte-paintings, een rubberen knuppel, en de rol van Jerommeke. Maar helaas wordt de spanning en mysterie waar de strips vooral om bekend staan geheel ondergesneeuwd door te kinderachtige en mislukte humor van de hoofd-cast die de humor van de strips niet eens benadert. Dramatisch.

Gelukkig zijn daar de bijrollen: Willeke van Ammelrooy, Urbanus en Herr Seele die de mondhoekjes dan toch nog omhoog doen krullen. Magere 1,5*. Suske en Wiske is zeker verfilmbaar, maar sfeer zit hem niet alleen in de plaatjes beste makers.

Mooie roadmovie-documentaire die tegelijkertijd uitermate grappig en ontroerend tot op het bot is.

Vader en zoon starten de reis met ieder een ander doel. Vader wil graag de plaatsen in Europa bezoeken waar hij tijdens de Tweede Wereldoorlog en vlak daarna verbleef. Zoon wil graag weten of er een nazaat van z'n vader in Nederland is achtergebleven bij of Jenny uit Eindhoven en/of Anne-Marie Zwart uit Alkmaar. Vader zeurt namelijk nogal veel over kleinkinderen, die er nog steeds niet zijn. Wellicht loopt er al eentje rond, zodat zoon + zijn broer zich dat onderwerp niet meer hoeven aan te horen. De hulp van een Nederlandse prive-detective wordt ingeroepen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Zoonlief moet proberen zo veel mogelijk informatie te ontfutselen bij z'n vader over z'n voormalige liefjes, maar die zwijgt als het graf. "Houd toch op over dat onderwerp!" Of pa weer herenigt zal worden met z'n voormalige liefjes, daarover zal ik maar zwijgen.

De documentaire is tevens een ode aan de Joodse Brigade. Gedenkplaten, begraafplaatsen, voormalige 'slagvelden', voorzien met archiefbeelden en ontmoetingen met overlevenden, waarmee herinneringen worden opgerakeld.

Maar ook een ode aan de vader-zoon relatie. Veel gelach, maar ook veel gekibbel, met als hoogtepunt het oppikken van twee Duitse liftsters, waar zoonlief een gesprek begint tot grote tegenzin van pa over de Tweede Wereldoorlog: "Wat deden jullie grootvaders?" Tijdens de reis krijgen vader en zoon meer respect voor elkaar, het ideaalbeeld die beiden hebben over elkander verandert compleet.

Souvenirs levert in ieder geval een eerlijke documentaire op met huilende mannen in een Autobianchi. "highly recommended"

Sterkste productie die ik zag op het IFFR dit jaar. Goed uitgevoerde misdaad/drugs film boordevol sterke karakters, production design, verhaal en [natte-slippen-mode] audiovisuele pracht en praal [/natte-slippen-mode].

Svartur á Leik is eigenlijk een verfilming van een IJslandse bestseller (alleen uitgebracht en Scandinavië en UK, alwaar de film dan ook een theatrical release zal kennen). Een portret van de IJslande onderwereld, maar niet helemaal realistisch. Het doet ook meer denken aan een Guy Ritchie productie (ipv Tarantino, Scorcese en Scott waar anderen weer mee gaan dwepen).

Rechttoe rechtaan, weinig verrassingen, maar wel uitermate vermakelijk en übercool. Met genoeg goed gejatte verwijzingen naar andere films uit dit genre. En goed gejat is beter dan slecht origineel gepruts.

Laat de roman vertalen in meerdere talen, met krachttermen als 'de nieuwste sensatie uit IJsland: de IJslandse Stieg Larsson' en laat de film rouleren met de naam van Refn prominent op de poster/trailer/recensie en het wordt gegarandeerd een succes. Zie ook 'Snabba Cash'.

Gewoon een erg (oh oh) vette film, hell yeah. Aldus EmYouGjie.

Maar het is wel een (Sovjet) western, en wat voor een.

Prachtige actie (de treinoverval), camerawerk, heerlijke (western)score van Artemyev, en zelfs enige editing-trucjes maken van deze film een waar feest. Voldoende humor, veel verraad, moord, shoot-outs, ach, alles wat thuishoort in een western.

Opmerkelijk, de film is zowel in kleur als zwart-wit. De makers kregen te weinig kleurenfilm toegewezen zodat m.n. de actiescenes in zwart-wit werden geschoten.

4 sterren voor deze toch wel aparte Russische (spaghetti met rode saus) film. Aanradertje.

De oh zo mooie vormgeving begon mij toch te irriteren. Met name de kwartier-durende [nou ja, zo voelde 't wel] kermis-scene was de spreekwoordelijke druppel. Sfeerwekkende mysterieusheid of toch gewoon opvulling? Het werkte bij mij op de verkeerde zenuwen in ieder geval.

Kracht van de documentaire zijn de onderhuidse spanningen. Ook de psychiater in de strafzaak had geen flauw idee wat nu de beweegreden was van dit misselijke misdrijf. Jammer is het des te meer dat de daders niet aan het woord komen. Maar gelukkig was er ook de reddende engel: (voor de docu welteverstaan) Nina. Vriendinnetje van Maja en destijds 'verkering' van hoofddader Goran. Zij is ook veroordeeld, en in het begin denk je aan een rechterlijke dwaling. Maar hoe meer zij blootgeeft, des te intrigerender wordt het verhaal en de verschillende verhoudingen binnen de vriendengroep (en Nina's nalatigheid). Ik zou Nina ook niet durven te bestempelen als 'redelijk intelligent'. Met uitspraken als "ik had allemaal slechte sekservaringen gehad; Goran wilde niet met mij naar bed; hij houdt dus echt van me!; hij wilde niet met mij naar bed omdat ik heb geneukt met een neger," dan ligt het ongetwijfeld aan mijn intelligentie.

Kom maar op met die speelfilm, en dan wel in de stijl van het mysterieuze art-houserig gezweef van deze docu.

Zo erg was deze film nu ook weer niet. Een hapklare thriller zonder grote verrassingen, maar echt vervelend werd de film nergens....nou ja, tot het einde dan. Zo'n finale (goh, Madison kan niet zwemmen, je voelt het reeds aankomen) is een minachting voor de kijker.

Het andere, grote hekelpunt dat een lage score verdient is hoofdrolspeler Jesse Bradford. Knap koppie, maar nul komma nul screen-charisma. Mademoiselle Fatale Erika Christensen bezit die gave wel voor deze puberversie van Fatal Attraction.

Vooruit, 2 kleine sterren.

Tv-film die weer in de belangstelling kwam toen Steven Spielberg met Munich aan kwam zetten, de laatste versie welke verguisd werd door de auteur (George Jonas) van het boek (Vengeance) waarop de film gebaseerd bleek te zijn.

Sword of Gideon werd daardoor de hemel ingeprezen. Vreemd dus dat tv-zenders deze tv-film niet tijdens die piekdagen uitzonden. En dat de piekdagen voorbij zijn, blijkt wel dat deze tv-film nu voor 1 euro in de Blokker-grabbelton te vinden is (met veel foute info op de dvd-cover, daar zal ik maar over zwijgen).

Sword of Gideon straalt dan ook een typische eighties tv-production uit. De prima cast en het degelijke script zijn spannend en enerverend genoeg om de 3 uur met gemak uit te zitten, maar ja 'degelijk' is niet 'briljant'. Aanradertje, snel gaan grabbelen. 3,5*

Dat Kristel een dankbaar 'object' is voor een documentaire, soit...maar boeiend portret, mwah. Van Erp wist er niets diepzinnigs of opmerkelijks uit te halen, en - wat eigenlijker nog erger is - zijn befaamde stempel mist geheel in deze documentaire. Dat komt wellicht omdat Kristel niet echt praatgraag is... Geen bijzondere documentaire helaas, eerder extra reclame voor Kristels boek. Maar de mistroostige indruk waar kos al over repte, ja, die is voelbaar aanwezig. Nog een biertje, Sylvia?

Alleraardigste raamvertelling over de olie-industrie, waarbij de verhaallijntjes natuurlijk samenkomen op het laatst. Helaas doet het jammerlijke American familylife drama (verhaallijn rond Matt Damon) opnieuw de kop opsteken in een anders interessante film vol intriges. Blijkbaar moest er toch iets echts herkenbaars inzitten voor het filmpubliek, waardoor het resultaat meer een zuur Hollywood smaakje aflevert dan een wrange aanklacht jegens de Amerikaanse invloed op de olie-wereld. Ook in de filmindustrie moeten concessies gemaakt worden blijkt opnieuw. Desalniettemin een boeiende film, waarbij de raamvertelling effectief uitpakt: een nette 3,5*.