Opinions

Wat de Thunderbirds te maken hebben met "de werkelijkheid" weet ik niet...

Geef mij maar de oubollige (maar superspannende) poppen met zichtbare touwen. Lelijke en bloody obvious special effects en het budget voor het gebruik van felrode lippenstift was behoorlijk groot. En Lady Penelope was ook erg jong. Ik heb me daar altijd een wat rijpere dame bij voorgesteld. Ach ja, niet dat dat de film gered zou hebben. Voor hen die de Thunderbirds graag zagen in vroegere tijden is deze film uitermate teleurstellend. Samengevat: foei!

Hoe vaak kan een man ejaculeren binnen een paar uur? Als ik de film Thundercrack! moet geloven, meer dan ik ooit heb gepresteerd.

Cult-porno uit de seventies, niets is te gek. Laat ik het woord wansmaak maar weer even uit de mottenballen halen. Houdt u van behaarde mannenbillen, komkommers, hoelahoep en dieren? Indien u deze vraag positief kunt beantwoorden, dan bent u bij Thundercrack! aan het juiste adres.

Vreselijk slecht, dubbelzinnige teksten die nog erger stinken dan Franse kaas, maar juist daardoor ook stiekem erg grappig. Dit is niet voor iedereen geschikt.

De Nederlandse dvd is de onvolledige versie! Om over de kwaliteit maar te zwijgen.

OK. De film bevat veel memorabele scenes (incl. de eindscene), maar ook te veel onmemorabele. Ik houd wel van traagheid, maar dan moet er wel 'iets' gebeuren op het scherm wat enigszins interessant is. Bizar en uiterst origineel, deze watermeloenenpornomusical (zoals het omschreven werd). Leuk voor op je scrabble-bord. Ik had er toch iets meer van verwacht en ook meer muzikale intermezzo's.

3,5 * niet meer niet minder. Ik ben wel benieuwd naar zijn ander werk. En ik heb nu geheel andere ideeen omtrent mensen die watermeloenen inkopen...

Met minimale middelen en non-acteurs een 'experimentele' speelfilm uit de grond stampen kan goed uitpakken. In deze Chinese prent lukt het bij tijd en wijle, maar een aantal artistieke keuzes doen de film echt de das om.

Allereerst het vele gebruik van de slow motion, fast forward en back knop in de editing kamer. Een paar keer (de eerste keer fast forward was een effectief schrikmomentje) is uit te houden, maar als een trucje tot een irritant stijlmiddel verwordt... dan zijn de rapen gaar.

Ten tweede de uitgesproken symboliek die 'too bloody obvious' aanwezig is. Ja, opium is bad, kinderarbeid en -uitbuiting is not done, er heerst veel armoede op het Chinese platteland, analfabetisme, misdaad (let op het wijzend vingertje in de vorm van een muurschildering over de law en prison), om over de opzichtige homoseksueel die zijn sjaaltje verliest nog maar te zwijgen!

Ten derde, de non-cast. Prima hoor, maar geef instructies aan iedereen dat ze koste wat het kost NIET, ik herhaal NIET in de camera moeten kijken. De magie van de film gaat hierdoor flink de mist in.

Mist, zei ik mist? Rook bedoelde ik. Want dat symbool (chi) komt nadrukkelijk vaak voorbij. Het immateriële zeg maar. Het volgt de gedachten en daarmee 'blijf je in leven'. En daarmee zijn die oh zo positief ingestelde Chinezen zo dol op of zo, volgens mijnheer de regisseur tijdens de Q&A. In real life heeft het hoofdrolspelertje geprobeerd zelfmoord te plegen omdat hij graag een kijkje wilde nemen in de hemel (wat dus de titel verklaart). De finale van de film spreekt spreekwoordelijke boekdelen.

Ideeën zijn er, maar qua uitwerking, nou nee. Gelukkig genoeg mooie plaatjes van het platteland en doolhofjes om de aandacht van de slappe lach te laten verslappen.

Schrikbarend hoog gemiddelde voor deze Tibet-documentaire voor de Amerikaanse markt.

De geschiedenis van (de onderdrukking van) Tibet wordt goed uiteengezet. Maar de rest is toch wel oude koek. Nog erger is dat Amerikaanse acteurs hun stem verlenen aan de stemmen van Tibetaanse monniken en anderen. Zo vreselijk banaal vind ik dat.

Complex onderwerp eigenlijk, dat veel onderwerpen die anti-Dalai Lama (+ feodale systeem) zijn lichtjes verwoordt in een paar seconden, terwijl de onderwerpen die pro-Dalai Lama (+ onafhankelijkheid Tibet) zijn alle ruimte krijgen. Tja.

And pretentious it was...

Want met interviewtjes van een paar minuten is 'de zoektocht naar de ziel van de cinema vanuit het perspectief van de geinterviewde regisseurs' wel erg 'schaars'. Een paar statements, en daar blijft het bij. Geen ruimte voor diepgang dus, terwijl het uitgesprokene juist noodzaakt tot doorvragen.

Ach, het feit dat 1 vd regisseurs (Cameron Jamie) zich terugtrok uit het project en dat voormalig directeur Simon Field kiest voor Weerasethakul, wiens films hij produceert (en Weerasethakul houdt voornamelijk een promo-praatje over z'n Uncle Bonmee) zegt eigenlijk ook al iets....n'est-ce pas?

Interessante oppervlakkigheid, dat is dus het IFFR...?

Regisseur Boorman, van Point Blank en het geprezen Deliverance naar de doodsteek The Exorcist II. Met zijn nieuwste The Tiger's Tail mag meneer van mij z'n pensioen aankondigen.

The Tiger's Tail speelt zich af in Dublin, nou ja, over zo'n 10 jaar. Want het verschil tussen rijk en arm is groot, de jeugd wordt verpest door drugs en alcohol, het marxisme komt op, etc. Dit wordt op een nogal amateuristische wijze in beeld gebracht, waar figuranten eindelijk hun kots mogen uitspuwen of op de grond mogen vallen.

Het thema, identity theft, is natuurlijk reuze-interessant. Het script blameert wanneer de kijker al heel snel weet hoe de vork in de steel zit, en het thriller-element compleet verdwijnt. Sterker nog, het wordt een oninteressant drama.

Sinéad Cusack (de zus) imponeert, Brendan Gleeson probeert zo veel mogelijk uit z'n rollen te halen als mogelijk, de rest van de cast is 'armoedig'. De nachtbeelden zijn trouwens prachtig geschoten. And that's it.

Slappe hap, een zeer zeer zeer kleine 1,5*.

Benigni cijfert in La Vita E Bella de verschrikkelijke gebeurtenissen en de slachtoffers die dat hebben opgeleverd niet weg voor de kijker (wel voor z'n zoontje), dat is het hoofdpunt. Ach ja, de oude discussie aldaar. Misbruik volgens velen, die niet kunnen doorprikken tot de essentie van de film.

Hetzelfde geldt hoogstwaarschijnlijk voor La Tigre e la Neve. Het probleem hier is dat zijn grote liefde in een soort coma ligt in een ziekenhuis in Bagdad. Hij hoeft niks voor haar te verbergen als het ware. Dus gaat hij op zoek naar medicijnen (alleen voor haar, andere oorlogsslachtoffers komen niet eens aan bod, toch vreemd voor een 'arts van het Rode Kruis'). Er is niks sterkers dan liefde is het motto. Maar liefde voor wie? Deze keer maakt Benigni wel degelijk misbruik van een (waargebeurd dramatische) situatie.

Na het bijna 7-uur durende avontuur Voyna i Mir, een van de grootste Sovjet epos-films allertijden, besloot ik me ook maar te wagen aan deze andere film-epos (5,5 uur) naar de beruchte roman (boze tongen beweren dat het werk niet van z'n hand is) van Nobelprijs-laureaat Sholokhov. Een film die in filmkringen ook wel de Russische 'Gone with the Wind' wordt genoemd. Het werd echter een ietwat teleurstellende ervaring.

Scenes die te snel aflopen leveren een gejaagde voorstelling op. Wat gebeurt er nu precies? Wie is wie? Waar zijn we nu? Weinig rust in ieder geval. De rustpunten zijn (natuurlijk) soap-verwikkelingen in de familie Melekhov die ruw wordt verstoord door de roerige geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog en de jaren 20 (afzetten van de tsaar + opkomst communisme). En natuurlijk de grote liefde die ondanks allerlei verwikkelingen toch stand houdt.

Wellicht was het beter geweest dat ik eerst dit gekeken had ipv Oorlog en Vrede. Een automatische vergelijking viel niet te ontkomen. Laatstgenoemde film is in alle opzichten beter en imposanter.

Niet voor iedereen geschikt dit, zoals de klassieke Sovjet-cinema beaamt, overdreven theatrale drama-oorlog-soap-epos. Vol huilende violen en harde blaasinstrumenten en dreunen op pauken. Tja, voor de liefhebber (en die hards).

Het zou niet eens een slecht idee zijn om dit soort schoolverkiezingen (een paar maanden voor de landelijke verkiezingen) ook in Nederland grootschalig te laten plaatsvinden. Ter bevordering van de maatschappelijke interesse van jongeren. Laat ik maar geen politieke discussie inleiden...kuch...

Anyhow, Kari Anne Moe krijgt als documentairemaakster de carrièrekans van haar leven als ze het fenoneem Noorse schoolverkiezingen gaat volgen aan de hand van 4 jongeren die hun steentje bijdragen aan de 4 grootste politieke partijen. En wel in het beruchte jaar 2011. Op 21 juli is ze nog op Utøya, maar op 22 juli moet ze natuurlijk aanwezig zijn bij het vertrek van het jeugdkamp van de Socialistische Partij vanaf CS Oslo, alwaar in de buurt 'de bom ontploft'. Als het Utøya-nieuws kenbaar wordt gemaakt, is het ongeloof direct af te lezen.

De grote vraag is dan of de gevolgde jongedame Johanne van de Arbeiderspartij bij de slachtoffers behoort. Gelukkig niet, maar haar 10-minuten durende ooggetuigenrelaas is wel een documentair hoogtepuntje.

De schoolverkiezingen gaan verder in soberheid, zo worden er geen debatten gehouden (jammer!). En iedereen voelt aan zijn/haar water wat de uitkomst zal zijn van de verkiezingen. De behoorlijk rechtse Henrik besluit tijdens de verkiezingsuitslag te kiezen voor het coachen van zijn voetbalteam, wat (zeker niet onbedoeld) leidt tot een iets te komische noot. Het is daarom nogal jammer dat de politieke kleur van de documentairemaakster te veel aanwezig is.

Het laatste shot van de documentaire zal ongetwijfeld tot veel gesnotter hebben geleid bij de Noorse kijker.

Behoorlijk sterk, maar mocht Breivik een jaartje hebben gewacht, dan zal er ongetwijfeld een eerlijker portret zijn gemaakt, want na Utøya gaat het toch de gevreesde, eenkleurige kant op, wat het daarvoor juist niet was.

Hier en daar spannend, en een aantal leuke zijweggetjes (die neo al aangaf) om het script enigszins interessant te houden.

Helaas zit de film vol irritaties. Britse 'Carry On' humor [ik noem voor het gemak maar even het personage Charly]. Een trein vol explosieve mijnen die normaliter wel even gedumpt wordt in een afgelegen gebied...natuurlijk wordt de trein gedumpt bij een dorpje waar wel duizenden mensen wonen die midden in de nacht geevacueerd moeten worden (dat trouwens ook op een nogal vreemde en a-serieuze manier gebeurt), en natuurlijk is er in de wijde omtrek slechts 1 man die de bom onschadelijk kan maken, terwijl er vele uren de tijd zijn een tweede (derde, vierde, vijfde) persoon te vinden buiten Birmingham.

De irritaties overwonnen het van de spanning en amusement.

Interessant experiment, en enigszins geslaagd.

Mike Figgis wist toch een cast bij elkaar te verzamelen van goede acteurs, die veelal door middel van improvisatie kleur weten te geven aan de film. Prima ensemble-cast, waarbij iedereen in zijn/haar rol blijft. Ook best knap, omdat de alle scenes in slechts 1 take zijn opgenomen. Hier en daar weten de acteurs en actrices zulke eigenaardige types neer te zetten met hilarische one-liners dat het een godswonder is dat niemand in de lach schoot.

Het verhaal / script is het zwakste punt van de film. Niet voor niets improviseert de cast er flink op los, maar Figgis wilde te veel kleurrijke personages in de film. Zoals een Zweedse masseur, die op een gegeven moment wel te prominent aanwezig is, waardoor de grote grap omtrent zijn personage verzinkt in flauwigheid. Ook het einde was precies zoals ik al vermoedde, waardoor het verrassings-element ook achterwege bleef. En veel grappen waren ook niet grappig (altijd een probleem met een komedie)

Hulde aan de scene waarin de grote ster 'Ana' op bezoek komt met haar vriend, een beroemde musicus die de soundtrack wil doen. Hier hield ik het niet droog. Tien minuten totale waanzin, en knap dat niemand in de lach schoot.

Wel een film om eens te herzien. Voor nu dikke 3* waardering. Aardig project van Figgis.

Moet hoognodig eens de serie Girls gaan kijken, want Tiny Furniture vond ik wel lekker verfrissend. Te bedacht overigens voor het mumblecore-genre waar een aantal mensen alhier helemaal weg van zijn. Gelukkig ben ik meer te porren voor wat rare dingen in het script, dan 'uit het leven gegrepen' gespeeld door non-acteurs.

Ach, laat mij maar gierend lachen over een doodserieuze grap waar gerefereerd wordt aan Picnic at Hanging Rock. Gelukkig ben ik nog te jong om problemen te hebben met mijn prostaat, anders...

Opvallend dat Dunhams echte zus en moeder alhier ook de rollen voor zich opeisen, met verve. Deden ze trouwens ook al in de kortfilms. Voelt het daarom allemaal net iets authentieker dan 'normaal'?

Een mix van pure verveling en absurde kolder.

Grootste minpunten: de wegwerkzaam-heden (op een gegeven moment vond ik het wel genoeg, ook al was het absurd) en de 'abstracte schilderijen' zoals ze genoemd worden in de filmomschrijving. Nou...(in real life heb ik ook wel genoeg kleuren gezien in regenplassen).

Ook wordt de camera inderdaad te vaak weggedraaid van interessante 'scenes' naar oninteressante 'scenes', wat zeer storend werkt.

Maar gelukkig valt er ook veel te genieten, met als hoogtepunt de eindscene met het omaatje die we zien op de poster.

Een (film)-documentaire met momenten: 2,5*

Ha ha. Yes, yes... we do the concentrating and the Poles do the camping.
To Be Or Not To Be is dus geen gewone komedie. Mijn mond viel open van verbazing zo nu en dan door deze verregaande grappen.
Het was even wennen, maar ik heb er ontzettend van genoten. Fantastische klucht. En de monoloog van de Jood Shylock uit Shakespeares The Merchant of Venice is er briljant in gestopt.
Voor nu 4 sterren.

De documentaire pretendeert ook niet het levensverhaal van Korzelius te vertellen en al helemaal niet te ontrafelen. Korzelius is tevreden, begrijpt niet waarom iemand zo graag oud wil worden, en is geestelijk nog een puber (naar eigen zeggen).

Ome Joop lacht er flink op los, slaat het ene blik bier na het andere achterover, begrijpt het nut niet van de koffiepauze (koffie?) bij het Leger des Heils, en weet een ieder om zich heen te charmeren. Het enige dat hij wil is sterven in zijn slaap zonder zelf een potje pillen in te slikken.

Hier en daar een losse ontmoeting met andere Nederlandse jazz-grijsjes voelt echter te geforceerd en haast gescript aan. Overbodige opvulling. De telefoongesprekken met z'n zus zijn echter hilarisch en zijn wegdromerijen zijn tragisch-komisch van aard.

Het is een ode aan het leven, hoe onbegrijpelijk ook.

Mijn eerste (foei) kennismaking met jeugdig talent Dolan. Het smaakt naar meer.

Dolan mixt allerlei filmgenres door elkaar, veelal met verve. Helaas duurt de film net wat te lang om het écht fris, leuk en interessant te houden. De serieuze toon gaat op den duur over naar een ietwat a-serieuzere toon (met de daarbijhorende non-realiteit) om vervolgens weer af te sluiten met diezelfde serieuze toon. Tja....typisch geval van jammer.

Wellicht is het zijn bedoeling hoor. Ik lees al dat andere mensen moesten lachen om bepaalde 'grappige' zaken; ik kon mijn lach niet meer onderdrukken bij de zoveelste potsierlijke Hollywood-muziekscore dat knalhard uit de boxen schal. De beste grap(pen) van de hele film als je het mij vraagt, terwijl anderen alhier serieus verwoorden dat ze de muziek fantastisch vonden.

Een regisseur blijkbaar die discussies laat opwaaien. Pretentieus in de goede zin van het woord?

En ik ben dan weer 'razend' enthousiast.

Als men dit al 'vervelend traag' noemt, weet ik het ook niet meer... Mooie parabel van de verschrikkingen tijdens het Pinochet-regime, en zo zag ik de film. En dan is het allesbehalve een 'vergezocht' script en een (zwak?) open einde.

Het zwaktebod was inderdaad de cameravoering, waarbij het scherp stellen te vaak opzettelijk mislukt. Ik had toch liever een 'op de huid' benadering gezien. Alhoewel de blote piemel nu ook weer niet nodig was.

Dat onze Tony Manero meer op Al Pacino (hoofdzakelijk bad guy imago) leek dan op John Travolta (good guy) vond ik nogal opmerkelijk. Of dat de bedoeling was? Het zou me niets verbazen.

Dat geluid vond ik juist intrigerend, way over the top. Wat was niet way over the top?

El Topo is het beste te omschrijven als een smakelijke, bonte mix van Bunuel, Fellini en Leone met heel veel religieus symbolisme. En dat Jodorowsky een leerling is van mime-speler Marcel Marceau is ook overduidelijk in het laatste deel van de film.

El Topo is overdonderend, maar het schiet tekort in uitvoering. De low-budget sfeer is te sterk aanwezig, zodat de knulligheid (m.n. het 'expliciete geweld') de hoek om komt kijken. Jodorowsky zelf (volgens het interview met een Italiaanse criticus op de dvd die nu haar ronde doet in de Pakketservice) heeft aangegeven dat hij een wereldfilm kan maken indien hij daarvoor de gelden krijgt. Ik geloof het graag.

Laten we maar afsluiten met een quote van meneer zelf: "If you are great, El Topo is a great picture. If you are limited, El Topo is limited."

Spannende en typerende Hitchcock die het voornamelijk moet hebben van enkele briljante scenes. De muziekloze achtervolging in het museum, de fabuleuze moordscene, schoolbord, bus, en natuurlijk de paniek-in-het-theater-scene

De scenes met Lila Kedrova hadden m.i. weggelaten kunnen worden.

Grote complimenten richting Albert Whitlock voor zijn matte paintings. Mijn god, wat een kunstwerken weer!

Goed drama-werk van een jonge Bergman. Een aantal elementen zitten hier al in die zijn latere (bekendere) werk sieren. Met name het verwerken van oud zeer tussen familieleden/vrienden/stelletjes. Het script is niet van zijn hand, dus dat andere belangrijke aspect - het geloof - zit hier niet in verwerkt.

Ook staat Sven Nykvist hier niet achter de camera, dat is ook duidelijk te merken. Maar dat betekent niet dat er geen mooie plaatjes geschoten worden. De treinreis gaat door een verwoest Duits landschap.

Het drama zit veelal goed in elkaar. Alleen de scenes bij de psycholoog en de balletlessen vond ik zeer matig. Daarnaast zitten er een aantal Hitchcock-suspense-achtige scenes in de film. Ik dacht ook even dat ik een verkeerde dvd in de speler had gestopt tijdens de begin-credits met on-Bergmanse muziek.

Desalniettemin een prima film die niet alleen geschikt is voor Bergman liefhebbers.

En literatuur-verfilmingen, o jee. Niet alle 'verfilmingen' zijn opera-registraties. Deze Tosca ook niet.

Opmerkelijke verfilming dat wel, maar niet helemaal mijn smaak. Veelal digitaal, megagrote toneelset, zwart-wit momenten van het orkest en de zangers. De zangers spelen ook de rollen, en het playback-gehalte is bij de meesten opmerkelijk aanwezig.

Angela Gheorgi (Tosca) weet zich geheel staande te houden, de emoties druipen van haar roodgeverfde lippen. En de performance van Raimondi (Scarpia) is opnieuw fenomenaal (zie ook een andere opera verfliming Don Giovanni). Wat een vreselijke bad guy, om nachtmerries van te krijgen.

Jacquot weet het bekende verhaal toch met trucjes aantrekkelijk te maken. Veel spel met duisternis en licht, gedachten die wel gezongen worden maar de spelers houden de lippen stijf op elkaar, en sommige zangstukken hoor je op de achtergrond terwijl de acteurs de gezongen tekst gewoon spreken/fluisteren. De bekende opera van Verdi wordt daardoor spannender.

Het gemis van een (buiten)verfilming als Don Giovanni is echter debet. Dat had ik liever zo gezien, maar ja. 3,5* voor deze verfilming. Vooral de scenes tussen Tosca en Scarpia zijn briljant.

Leuk en chaotisch zijn inderdaad de juiste bewoordingen voor deze film.

De film start als een regelrechte parodie op allerlei vage therapeutische oplossingen (bomen knuffelen, tantra-sex?), en is uitermate amusant. Jammer dat de personages wel erg cliche zijn.

Tja, en dan slaat de film om richting een vermakelijke thriller. Helaas worden de personages in het tweede gedeelte nog meer cliche (sommigen gaan iets over de top), en de (o jee) slowmotion scenes worden ook niet geschuwd. De humor blijft gelukkig flink van kracht. Maar de regisseur wil te hip, te leuk, te bijzonder, te art-houserig zijn, waardoor de film nogal uit balans raakt.

Leuk, niet echt vervelend, maar overdenderend in totaliteit: nee. Een nette 3*

Uitermate vermakelijke en snelle film, waar Jeunet z'n mosterd ongetwijfeld een beetje vandaan heeft gehaald.

Feel-good, lekkere sfeer, heerlijke verhaal-lijn, mooie muziek, goede ideeen + uitwerking.

Een parel van een film, ware het niet dat het mis gaat in de laatste minuten waarin Thomas' as wordt verstrooid uit een vliegtuig en we de voice-over horen gillen van het lachen etcetera... Pijnlijk. Daarom 'slechts' 4 sterren. Aanrader.

Visueel prachtig ogende documentaire, zeker het laatste kwartier. De verhalen van de oud-coureurs zijn erg smaakvol. Must see voor wielersport-liefhebbers. Ironisch genoeg op dit moment (alleen nog maar vandaag!!!!) on-line te zien op http://www.ffgeenvoetbal.nl

Alleraardigste onderhuidse thriller die echter hier en daar de verkeerde pianosnaar raakt.

De grootste troef is de prima uitgewerkte tegenstelling tussen de twee hoofdactrices. De jonge Déborah François met een emotieloos gelaat versus de oudere Catherine Frot met een gelaat waar de emoties vanaf druipen. Het wraak-thema wordt verrassend uitgewerkt m.b.v. een liefdesverhouding tussen de twee dames.

Andere grote troef is de muziek, die de dreigende sfeer onderstreept. Het camerawerk daarentegen is zo kil, dat het zelden mooie plaatjes oplevert, visueel dus weinig spannend. Hoogstwaarschijnlijk was dat ook de bedoeling, maar ik vind het wel een gemis.

Daarnaast zijn er nog een aantal compleet overbodige scenes die het thriller-aspect goedkoop wilden uitbuiten. Belangrijkste voorbeeld was het moment dat Mélanie Tristan onder water houdt. Het hoorde niet thuis in het verhaal als je het mij vraagt.

Desalniettemin een film die gezien mag worden, de opbouw is zeer goed met een paar missers. Een keurige 3,5* van mij.

Hoofdpersoon in deze documentaire is niet Jackie Chan, maar zijn vader. Dat is slechts een van de betere dingen van deze documentaire, dat gerefereerd kan worden als een Chinese variant van Memories en Spoorloos.

Aardige kijk in de historie van China aan hand van de familie-kronieken van de film-ster. Maar interessant is het bij vlagen.

1982.... Het eerste wat uit m'n speakers kwam was een of ander boos gangsta-rap nummer van Ice-T...

Hoofdrolspeler Chris Gunn, een late twintiger, speelt iemand in de leeftijd 15 - 20 jaar (niet geheel geloofwaardig).

Gebeurtenissen en bijrol-spelers zijn ook té cliché voor woorden, niks bijzonders te melden. De film hobbelt voort, scenes en gebeurtenissen worden afgeraffeld, zitten weinig spanningsbogen in, en ik zal maar zwijgen over flashbacks naar 'papa'.

Het blijkt dat Tracks een autobiografisch portret is van de regisseur en scenarist Peter Wade. Hij slaat de plank flink mis. Een schamele 1*, troostprijs.

Fantastische mini-serie, die wel enigszins te kampen heeft met ouderdomsverschijnselen.

Fantastisch acteerwerk (m.u.v. de Duitse agent Ulli), maar het is het fabuleuze script dat bewonderenswaardig (hier en daar ook wel een beetje ongeloofwaardig) is te noemen.

Harde kritiek op het Britse drugsbeleid, de dubieuze rol van ontwikkelingshulp in de strijd tegen drugs, en niet alleen Schiphol heeft te kampen met bolletjesslikkers. Aangrijpend, spannend en bewustmakend.

Door enige ongeloofwaardige plotwendingen 'slechts' 4 sterren. Aanrader.

Aardige tv-documentaire die de overeenkomsten en verschillen tussen Chaplin en Hitler uiteenzet. De makers laten nogal wat Joodse filmmakers aan het woord en ook iemand van Hitlers in-crowd. Ze hebben amper iets toe te voegen, alleen maar dat ze Chaplin oh zo goed vinden.

Voice-over teksten als 'This is Hitler's mum, the only person he probably ever loved' zijn ook van een nogal opmerkelijk niveau.

Interessante achtergrond-docu, maar er is meer nodig voor een hoge score, nu slechts 3*.