Opinions

Fantastisch debuut van een jonge Amerikaan die, na een stage in Senegal en daar in gesprek geraakt te zijn met jongeren, besloot een film te maken over die verhalen in dat dorpje in Senegal.

Met 2 cameramannen en 2 geluidsmannen en 1 productie-assistent tovert twintiger Teicher de prachtigste (vaak verlaten weidse) beelden op het scherm. Daarin lopen voortdurend oncontroleerbare koeien en natuurlijk de cast, allemaal normale mensen uit het dorpje. En toch is het een echte speelfilm, de film wil gelukkig niet vervallen in een quasi-documentaire.

Het uithuwelijken van jonge meisjes is het subthema van de film onder de veel grotere noemer "het verschil tussen de nieuwe wereld (stad) en de oude wereld (dorp, tradities)". Een thema die nog steeds aan de orde van de dag is op het gehele continent Afrika. Tja, hoe pakt een Amerikaan dat aan? De jonge Teicher vanuit een Afrikaans perspectief. Werkelijk helemaal nergens is het te merken dat er Amerikanen achter dit project schuilen. En dat maakt het (vanuit mijn persoonlijke ervaringen) extra knap.

Ik kan het nog wel hebben over de extreem frisse, authentiek Sengelase soundtrack. En natuurlijk het samenspel van de zusjes (ook in real life), de (ik noem ze nog 1 keer) koeien, en het sterke script plus slotakkoord. Ik durf haast te zeggen dat het een van de sterkste Afrikaanse producties ooit is!

(en Ousmane Sembene keerde zich om in het graf....)

Gelukkig, ze bestaan nog, films die van begin tot einde weten te fascineren zonder irritaties en met veel gelach en een traan (tevens van het lachen). The Great Dictator verwelkom ik in mijn 5 sterren lijstje.

Echte goede humor en gepast & gedurfd drama. En veel belangrijker, de film zakt nergens in. Chaplins meesterwerk als je het mij vraagt.

Ik zie dat hij nu voor 10 euro te koop is bij Van Leest. *raadpleegt bankrekening*

Disney-film op niveau. We've seen it all before.

Acteurs zijn erg goed, aankleding is fantastisch, noem maar op. Helaas scoort het sentimeter gemakkelijker dan een hole in one. Een love interest met iemand van boven z'n niveau, een moeizame vader-zoon relatie, een betwetertje als caddy, de grote tegenstander komt ook uit 'het verkeerde milieu', blabla. Too much is too much, het nekt de film.

Ook de terugkeer van iedere keer hetzelfde special effects trucje werkte vermoeiend.

Keurig doch ietwat te gemakkelijk: 3*.

Na vier 'pareltjes' maakt Van Warmerdam dit... Het zou ook sprookjesachtig mooi geweest als hij 'that positive feeling' vast had kunnen houden.

Grimm is een fikse tegenvaller. Na een enerverend en vervreemdend eerste half uur, is het Spanje-epistel van uitermate matige orde. De lachsalvo's blijven weg, het vervalt meer in een soort thrillertje met hier en daar een schaars glimlach-momentje. Gelukkig weet de scene met Kees Prins nog veel goed te maken (hoogtepunt van de film naar mijn mening).

Slappe hap, zeker in vergelijking met Van Warmerdams vorige films. Slechts een kleine 2,5* waardering.

It's off to Timmy the fox. We've gotta find Banjo. He's missing!!!!

Opnieuw een documentaire pareltje van Herzog (alhoewel Treadwell voornamelijk de eer krijgt voor de magische camera-momenten).

Fascinerend personage die de camera gebruikte om z'n ziel bloot te leggen. En dat doet hij met verve. Maar ook zijn presentatie van de beren alsof hij in een goed bekeken kindermatinee programma zit is hilarisch. Verbazingwekkend.

Herzog portretteert opnieuw een wereldvreemd persoon, een individu, met een droom. Met veel kritiek en persoonlijke gedachten weet Herzog een van Treadwells twee dromen uit te laten komen: beroemd worden. In mijn optiek, gelukt.

Helaas gaat Herzog weer hier en daar de mist in met jeuk-momenten, de horloge-scene en het beluisteren van de geluidsband van Tims dood. Jammer jammer jammer, en het wordt weer eens tijd dat Herzog in het Duits commentaar levert ipv dat superslechte accent. Verdiende 4 sterren.

2,75*. Potentie inderdaad, de hoofdreden waarom ik naar boven afrond, als soort van aanmoediging.

Het begin (de bandenplak-sequence) vond ik niet echt geslaagd, wellicht iets te gemakkelijk en flauw. Maar daarna ging het de goede kant op, met de sequence met Sanne Vogel. Dat vond ik echt schitterend en 'groen'. De sequence in Amsterdam is aardig, te veel onzinnige momenten die 'het absurde' wegwuifden.

Van Warmerdam werd reeds aangehaald door gotti, die invloed is zeker terug te vinden. Ik verleen groen licht aan Guido van Driel

Onze vrienden van De Grote Hummigummi Karaokeshow (de aflevering met Nirvana's Smells like Teen Spirit is een regelrechte...euhm...must see) kregen een groots afscheid met een speciale kerstspecial, en ditmaal als pluizige poppetjes ipv getekende figuurtjes.

Wat kun je verwachten: Lee Towers die van z'n vrouw augurken moet kopen, de gasten van Delikt verkleed als de hulpjes van de Kerstman, en Shirma Rouse en Douwe Bob die bedolven worden onder de nepsneeuw. Maar natuurlijk zijn de zeer vals gezongen kerstklassiekers de absolute hoogtepunten van dit laten we zeggen bijzonder werkje.

Eens met Ithildin. Gelukkig maakt Bus er een lekkere zwarte komedie van.

De scenes waar pa knisperend eet (overal suiker op/in). De hilarische supermarkt-scene waar Bus gewoon z'n camera heeft achtergelaten bij een kassa. "Wordt dat opgenomen?" "Het lichtje brandt, dus dat zal wel." "Ik geloof dat het die jongen was van Bus?." En het sarcastische commentaar van Bus zelf.

Tja, zelf ook opgegroeid in zo'n Brabants dorp, waar de tijd zo nu en dan wel stil lijkt te staan. Ik ben ook 'die jongen van ..., die heeft gestudeerd en woont in de stad'. Jaja, wereldberoemd hoor. Altijd lachen als ik weer een keertje in die contreien ben, en goed voor m'n dialect natuurlijk.

Ik herkende mezelf wel in Bus. Als ik een documentaire zou maken over 'De Grote Schaduw van Mijn Boerendorp', zullen er weinig verschillen zijn, ook niet qua aanpak en sarcastische doch lieve zwartgalligheid. Oke, oke, er is geen suikerbietenfabriek aanwezig, en mijn ouders liggen niet in een scheiding. Toch had Bus meer tijd moeten nemen. Het verdriet van een aantal 'hoofdrolspelers' (hoofdzakelijk familie) had 'betrokkener' overgebracht kunnen worden mijns inziens.

Aanradertje voor de (voormalig Brabantse) dorpsjongens en liefhebbers van suikerklontjes.

Weinig toe te voegen aan de reviews hier. Ondanks de lange speelduur wat zorgde voor zware oogleden, vond ik dit een zeer aangenaam epos. Herziening waar ik zelf de baas over de pauze-knop ben, is het meer dan waard.

Ik vroeg me van tevoren wel af waarom Scorsese in godsnaam zo'n relatief jonge film had gerestaureerd. Ik ga maar eens hard roepen dat 'A Brighter Summer Day' in alle facetten lijkt op een Amerikaanse film van de hand van meesters als Scorsese himself of pak-m-beet Ford Coppola. Wellicht door het ontbreken van het melo-dramatische en de bombastiek, om anderen te herhalen.

Loom, maar toch genoeg vaart in de gebeurtenissen. Legio personages, die langzaam maar zeker uitgediept worden. En veel oog voor details, zowel in kleine non-irriterende grapjes als de aankleding (whoehoe, een Elvis Presley poster met een Chinese waaier), maar ook puberale zaken als 'first love' en politieke zaken als de grimmige sfeer tussen Chinezen en Taiwanezen.

Meest on-Oosterse produktie uit het Oosten die ik heb gezien in ieder geval.

Depressie? Zo had ik het al helemaal niet geinterpreteerd. Anna heeft een flinke tik gehad, maar besluit haar oh zo perfekte leventje eens te analyseren. Want er moet en zou iets niet perfekt moeten zijn. Wat ze dan allemaal op haar bord krijgt....optelsom....schitterende finale.

Kraakman vond ik ook niet imponeren overigens. Ter Steege speelt haar finaal weg.

Guernsey wist me toch te intrigeren, ondanks een aantal langzame (en onbegrijpelijke) voortgangen in de film. Vond het moeilijk - net als een aantal anderen - een beoordeling te geven.

Interessante cinema qua aankleding, cinematografie, mammoets en sabeltandtijgers, en neanderthaler-taal (ontwikkeld volgens de credits door Anthony Burgess, de schrijver van A Clockwork Orange) en neanderthaler-gedrag.

Maar het script laat heel wat te wensen over dat bij mij leidde tot enige ergernissen. De mammoet-scene bijvoorbeeld is te lachwekkend voor woorden qua verloop, en de evolutie omtrent "de liefde" was ook totaal niet geloofwaardig.

Ach, wel een film om gezien te worden, maar hoger dan 3,5* kom ik niet.

Mooi debuut van Korine. Een hartverwarmend portret van een white trash community dat 'verloren' is. Veelal van documentaire-aard getuige de scenes met een hand-held camera waarin 'het tuig' geinterviewd wordt. Het maakt het allemaal zeer menselijk.

Het probleem is echter dat de vele non-acteurs hier en daar het niet kunnen laten stiekem hun ogen op te slaan richting de camera tijdens een actie (waardoor het realiteits-effect verloren gaat). Maar het allergrootste debacle van de film is de scene waarin een homoseksuele jongeman (verrek, Korine himself) z'n verhaal doet en geknuffeld wil worden door een negroïde lilliputter. Die scene mocht best verloren gaan in de prullenbak waarna gemaskerde mannen en vrouwen die later seksueel kunnen berijden zo'n 20 jaar later. Laat ik Korine nu niet op rare ideeën brengen...

Het mag gezegd worden dat Roy Orbison's klassieker Crying hier fan-tas-tísch gebruikt wordt. Ik kreeg het warm.

De live-action van de hand van James Cameron is ook alweer uitgesteld naar 2009...

Opmerkelijk dat de Amerikaanse versie de naam van de hoofdrolspeelster (de sowieso al Engels klinkende Gally) veranderd heeft in Alita. De logica ontgaat me.

Prima verhaal, maar de animatie vond ik verre van denderend. Gewelddadige schattigheid, het kan. Wel benieuwd naar de manga. 3* voor dit gevoelsmatig tussendoortje.

Dik 25 jaar geleden verwierf Wallraff internationale bekendheid als de Turk Ali. En nu gaat hij weer 'undercover', maar dan als 'zwarte', die ondanks de make-up als twee druppels water lijkt op de Turk Ali.

Veel racistische opmerkingen krijgt hij voor zijn kiezen, afgewisseld door een aantal sociale ontmoetinkjes. Maar ja, an sich ook niet vreemd. Wallraff kiest er hoofdzakelijk voor die plekken op te zoeken waar een niet-blanke zich niet eens durft te begeven. En ook hier worden die vooroordelen bewaarheidt. Bij voetbal-hooligans, Oost-Duitsland parties, en foute Duitse kroegen en discotheken waar de schlagers uit de luidsprekers knallen en iedereen stomdronken is. Niet zo vreemd dat deze 'wereldjes' vreemd opkijken als daar een oude zwarte man zich opdringt. Want dat doet hij ook nog eens, domme vragen stellen die reacties uitlokken, of juist vrouwen versieren. En dan ziet hij er ook nog uit als een zwerver met z'n plastic tasje. Tja, wat had je anders verwacht. Sommige scenes hoeven trouwens ook niet geinterpreteerd te worden als racisme. Als er een zwerver naast me op een bankje komt zitten in het park en ik wil even alleen zijn, loop ik ook gewoon weg. Ach ja.

Gelukkig vat Wallraff toch hier en daar de koe bij de horens. Want dat men bij overheidsinstanties en winkels als zwarte inderdaad anders wordt behandeld, dat maakt meneer toch wel weer pijnlijk duidelijk. Helaas dat dit niet meer benadrukt werd...

De tweestrijd tussen mij en Reinbo gaat maar door...

Eindelijk een goed cgi-monster (ok, op het laatst gaat het mis) die terroriseert en amuseert.

Ik heb me werkelijk rotgelachen door alle uitermate flauwe hilariteiten en personages. (ik zal het genre science-fiction even veranderen in komedie)

De film zit vol vaart, actie en spanning, een vleugje horror, maar vooral 'wansmaak galore'. Fantastisch entertainment, heerlijk over-the-top. Niet bedoeld voor de horror-fanaten.

Een Hollywood-remake staat in de planning... ik vrees het ergste. [en zag ik daar Seita en Setsuko uit Grave of the Fireflies voorbij komen, of was dat een interpretatie die een interpretatie niet waard was]

Tegenvallende Bergman. Een film over eigenbelang en dat dat niet altijd goed afloopt. De gebeurtenissen en afloop daarvan zijn wel erg voorspelbaar en het gevecht + vernedering in het circus is cinematografisch een mix van briljantheid en van b-film-niveau. Daarnaast is het acteerwerk van Anders Ek als huilende clown Frost om te janken. Ach, Harriet Andersson, een van de muzen van Bergman, speelt weer uitstekend.

Zielige Bergman en Andersson, net als Sommaren med Monika werd Gycklarnas Afton in de VS uitgebracht als seks-film. Oke, oke, de borsten van Andersson hebben veel moeite niet uit haar korset te springen, maar goed, dan kun je het gros van de kostuumdrama's wel exploiteren als seksfilms...

Ik kom niet verder dan 3 sterren, blijft niet echt hangen.