Opinions

Ivens als overtuigd communist 'beschuldigen' dat hij geen nuance weet aan te brengen in deze documentaire is natuurlijk lachwekkend. Sterker nog, hij maakte deze propagandafilm in opdracht van de Sovjet-Unie. Het zou raar zijn als die combinatie zou leiden tot een weloverwogen film waar alle belangen netjes en objectief zouden worden behandeld en vertoond.

Ivens' Komsomol is dan ook een Sovjet propagandafilm in hart en nieren. Lachende arbeiders (nu en dan gefilmd vanaf de onderkant zodat de bolle wangetjes glinsteren in het zonnelicht tegen een helblauwe lucht met natuurlijk een schapenwolkje), en een productieproces waar alle kameraden over heel de Sovjet-Unie de handen in elkaar slaan om iets fantastisch groots neer te zetten. Gepaard natuurlijk met een lofzang (titel betekent Heldenlied). Het proces wordt in prachtige beelden met veel kracht neergezet.

Ivens vertelt naast dit proces helaas ook een verhaal met een gezicht. De toneelvereniging van de aldaar werkende arbeiders werd gevraagd wat rolletjes te spelen. Zo worden er wat fictieve momentjes in de documentaire verwerkt, met als hoogtepunt dat als de kraanmachinist niet komt opdagen, een van de grote leiders ook verstand blijkt te hebben van het besturen van dat onding.

De documentaire is uitermate sterk in de documentaire-beelden (het omzetten van steenkool in cokes, ai ai ai, schitterend), maar weet niet altijd te beklijven als er wederom opzichtige fictieve elementen er doorheen geweefd worden. Ook al gebeurt dit in de allerbeste Sovjet-propaganda-stijl.

Ik voelde me als Nils Holgersson die op wereldreis ging. Verbluffend.

Het viel deze keer wel (i.t.t. Microcosmos) op dat een aantal scenes in scene waren gezet.

De medailles voor 't synchroonzwemmen zijn trouwens al vergeven, prachtig.

Fascinerende zwart-wit animatie uit Frankrijk. Uitermate grappig tot zeer spannend. De vijftiger/zestiger jaren stijl van de optiteling beloofde al heel wat. De animaties van de verhaaltjes + (hypnotiserende) inserts zijn allen onderscheidend. En dat maakt deze omnibusfilm tot iets zeer verfrissends. 2008 is het jaar van de Franse animatiefilm (zie ook Persepolis). Krijgt toch (zeer terecht) een bios-release in Belgie en Nederland, en niet door 'wij nasynchroniseren graag' A-Film, maar door BFD. Gaat het zien, en zegt het voort!

Stompzinnige humor, slechts een handjevol aardige nummers [waarvan het bekendste nummer 'The Phantom of the Opera' / 'Het spooooooookt hier in de opera het spooooooookt' geheel verkracht wordt door als enige nummer 'modern' over te komen ipv enigszins klassiek], Gerald Butler als een schreeuwerige ipv zangerige Phantom (wat een drama, wat een drama, slechte hoofdrolspeler). De film werd een grote klucht ipv een meeslepend amuserend geheel.

De kostuums, de prachtige over-the-top sets, een aantal fantastisch ogende scenes (hoogtepunt is toch wel het neervallen van de kroonluchter in het volle theater) maken deze film toch wel bekijkbaar. Maar meer dan 2 sterren kan ik hier niet van maken.

Jajaja, onze taal is zo rijk dat we kunnen goochelen met woorden zodat we samenbuigingen krijgen als 'spermacontainer'.

Phileine Zegt Sorry ziet er prachtig uit, leuke en frisse ideeen om gemoedstoestanden weer te geven of commentaar te geven over 'het eigen gedrag of die van anderen'. Het probleem is echter, dat deze frisheid zo vaak wordt ingezet dat deze trucjes irritant worden. De wannabe-hipheid straalt van de film af.

Dat we dan te maken hebben met allemaal personages met een ontzettend grote bek en een klein hartje, maakt het allemaal nog erger. Met de humor zit het veelal ook mis, met een overconcentratie op gevulde condooms.

Roeland Fernhout als Jules: vre-se-lijk.

Jammer dat de film meer en meer verzandde in banaliteit en dommigheden. Het zijn toch de stijlvolle tussenstukjes die het hem doen, met als hoogtepunt Phileine in de ruimte (jaja, 2001: A Space Odyssey link) waar een megagroot snoephartje op haar af komt.

Een van de bekendste titels uit de underground cinema is deze Pink Narcissus. Geregisseerd, geschreven en geproduceerd door 'Anonymous'. Allerlei geruchten deden de ronde dat niemand minder dan Andy Warhol achter het project zat (hij bazuinde waar hij maar kon rond dat hij het een meesterwerk vond, hoezo goede pr). In 1984 kwam een of andere James Bidgood 'uit de kast' en Anonymous was Anonymous niet meer (of zo).

Pink Narcissus, de titel zegt het al, gaat over een homoseksuele jongeman die zichzelf bewondert (narcisme) en bevredigt in zijn dromen met allerlei mannen, voorwerpen en.....een vlinder.

Dit alles gebeurt in kitscherige omgevingen, veelal roze (Barbie en K3 zouden naar verluid stikjaloers zijn) en blauwe kleuren. De hoofdrolspeler draagt in het begin van de film zo'n strakke broek dat het pijnlijk is (al snel verlost hij zich van het onding, leve de doorzichtige witte onderbroeken). En het komt allemaal wel voorbij, een fantasie met een leernicht op een motor (resulterende in een ontmoeting op een 'openbaar toilet' uitmondend in een orgastisch schuimbad en wat te denken van een mannelijke buikdanser, alhoewel er bij een man wel wat meer danst dan een buik.... Mijn god, die scene duurde zo lang, en ik lag al helemaal dubbel van het lachen. Zeker ook als er een hand sensueel minutenlang een bundel van roze parelsnoeren 'bewerkt'. En er gebeuren wel meer opmerkelijke dingen. Veelal briljante ideeen, maar het blijft een amateur film in al haar facetten.

Volgens mij was de bedoeling van de film niet om mij vele malen te laten bulderen van het lachen. Kitsch-galore ten voete uit en verdient wel de nodige aandacht bij de cult-liefhebbers. Laat ik het maar houden op 'opmerkelijk'. Homoseksuelen zouden her en der wel opgewonden kunnen raken van de naakte mannen en halfstijve penissen, maar ik kan me niet voorstellen dat ze seksuele dromen hebben met vlinders en boomtakken. Indien wel, verlicht mij!

Dvd-release is opgeschoven naar 13 november overigens. Als de kwaliteit net zo 'pover' is als de versie die ARTE gisteren uitzond, is dat eeuwige zonde.

De POTC-cyclus is met recht een succesvolle avonturen-film cyclus die garant staat voor amusement [past netjes in het rijtje Star Wars, Indiana Jones, Back to the Future en LOTR (wellicht nog wat meer, maar dit zijn de uitschieters w.b immense populariteit)].

Goed vervolg. De lokaties en actie-scenes zijn uitstekend. Met de humor zit het ook snor. En die twee-en-een-half uur vliegen voorbij. Maar ja, minpunten volop.

Ten eerste, Orlando Bloom en Keira Knightley. De populariteit van Bloom blijft een raadsel voor mij, kleurloos. Gelukkig zit hij meer in de actie-scenes zonder veel woorden uit te brengen. En Knightley is voor mij de nieuwe Meg Ryan. Leuke actrice voor romantische filmpjes, maar als het aankomt op humor en aanverwante zaken, valt ze door de mand.

Ten tweede, de verheerlijking van Captain Jack Sparrow. Het is maar al te duidelijk dat het succes van de cyclus geheel op de schouders rust op dit personage uitgevoerd door Johnny Depp. In het eerste deel was het verfrissend, maar naarmate de film vordert, des te ergerlijker en vooral 'nichteriger' Sparrow wordt. Het lijkt wel alsof Depp de vrije hand heeft gekregen en het personage Sparrow belachelijker neerzet (uit protest??)

Ten derde, de actie-scenes met de Kraken. De regie van Verbinski laat ons hier in de steek. Onduidelijkheid, too much, onscherp, chaotisch...het is niet de bedoeling om de kijker (ik dus) tijdens die scenes te laten uitkijken naar het einde van die scenes. Ook de 'bloody obvious' special effects in deze scenes gingen er moeizaam in bij mij.

Tenslotte, jawel, het einde van deel 2. Hoe in godsnaam zal de kijker nu nog de films enigszins serieus kunnen nemen. De verklaringen die men ongetwijfeld zal geven in deel 3 vind ik nu al (zonder het te weten) de grootste bull-shit ever told in film history. Waar komt die Barbossa nu weer vandaan? Oh jee, Sparrow is verslonden door de Kraken, maar hij overleeft het natuurlijk op een bijzondere manier..?!??

Desalniettemin, POTC staat garant voor amusement in de bioscoopstoel. Iets wat maar weinig Hollywood-films nog lukt dezer jaren. 3,5* Kom maar op met deel 3. En het zal me niks verbazen als er nog animatie rip-offs op de markt gebracht zullen worden door Disney.

Een uitermate vermakelijke jeugdfilm met briljante Playmobil-animaties!

De film zit boordevol geslaagde grappen en weet de thema's 'pesten op school' en 'schaamte voor je ouders' prima te verbeelden. Helaas zijn de typetjes van de moeder van Jim en de vader van Terje behoorlijk over de top.

Maar ja....leve de Playmobil! 3,5*

Intrigerende film. Alhoewel ik er nog niet uit ben of de verschillende interpretatie-mogelijkheden nu de film juist wel of niet goed doet. Als ik spreek over interpretatie-mogelijkheden heb ik het over de motieven van George Eastman. Acteur Montgomery Clift en regisseur George Stevens stonden blijkbaar nogal lijnrecht tegenover elkaar ivm de invulling van het acteerwerk van Clift. Toch weet Stevens het tot een goed eind te breien, maar de vraag is of die interpretatie nu ook wel de beste was... daar ben ik nog niet uit. Ook uit het feit dat Stevens nogal opmerkelijke keuzes had gemaakt omtrent de twee dames in het geheel (zie hierboven ook de uiteenzetting van BASWAS) maakt het geheel nog ietwat wranger. Maar wel extra fascinerend.

Dan de film. Het opvallendst is de montage. De scenes vloeien zo heerlijk en rustig in elkaar dat ik het er warm van kreeg. En dan hebben we ook nog eens het stralend middelpunt Elizabeth Taylor die zich onsterfelijk maakte door haar rol hier... nou ja, de kus, de kus!!! Oh mijn god, wat een kus, wat een kus!! Ik smolt helemaal weg, Taylor ook. In een interview (op de dvd) vertelde ze ook dat dit pas haar tweede kus ooit was, de hormonen sprongen van het scherm. Superlatieven te kort. Blijkbaar vond Stevens dat ook, aangaande zijn keus die kus bij het o zo moeilijke eind, een centrale rol te geven, door deze zelfs 2 keer door de beelden te weven, wat de interpretatie van de motieven van Eastman stukken verduidelijkt. Beste kus ooit op het witte scherm? Ik ga voor de volle 'ja'. Als ik ooit terug mocht keren naar het verleden + in de huid van iemand mocht kruipen, was het wel op de dag dat deze kus gedraaid werd (en ik in de huid van 'Monty' natuurlijk).

Genoeg hormonen-praat. De film barst van de romantiek, en Hitchcockiaanse spanning, en stof tot nadenken. Dan nog handenvol prachtige scenes, naast de uitvoerig besproken kus (*zucht*), ook de vlucht-scene + arrestatie van Eastman, en het geweldige radio-bericht dat verstoord wordt door de jongeren op de speedboot.

En dan Shelley Winters, geniale rol.

Handelingen en gebeurtenissen mogen dan wel 'voorspelbaar' zijn, maar de psychische kant van het verhaal is uitermate intrigerend.

Waarom gaf ik 4 sterren vraag ik me af nu ik dit getypt heb, hop halfje er bij: 4,5*. En dat komt niet alleen door die kus .

Plan 9 from Outer Space is niet zo lollig als andere Wood klassiekers Glen or Glenda en Bride of the Monster. Verre van zelfs, het is dodelijk saai. Footage bestaande uit 10 minuten kinder-ufo's aan een touwtje zien bengelen. En slaapverwekkende dialogen die maar zelden als slechte grappen dienen.

Grote teleurstelling dus, ik houd het maar bij Bride of the Monster. Aldaar wordt de stuntman van Bela Lugosi op een hilarischere wijze geportretteerd. Oke, deze keer is Lugosi al enige jaren dood, dus voor de extra scenes hebben ze de vampierencape om de schouders van de chiropractor van Woods vrouw gedeponeerd. Dat alleen al verdient de 0,5* niet. 1* voor de 'slechtste film allertijden'.

Er staat komedie / drama. En dat is ook juist. Want er is zeer veel ruimte voor 'de lach'. Er wordt heel wat kattenkwaad uitgehaald en de film zit vol echte puber-gesprekken met puber-humor [dat tevens de grote kracht is van de film].

Daarnaast is er ruimte voor 'de traan'. Vanzelfsprekend. De angst voor chemo-therapieen, uitslagen, en daarnaast natuurlijk nog bij-zaken in de film zoals een kind van wie de ouders net zijn gescheiden.

Zelf vind ik er meer humor in zitten dan drama.

Goede jeugdfilm met uitstekend acteer-werk. Misschien hier en daar iets te luchtig en dan weer iets te dramatisch. Maar de te verwachten clichés bleven gelukkig ver weg. Knap.

Het einde was wel erg zuur...een optreden van hun favoriete band, en dan gaan ze nog playbacken ook ... het zou een gepast einde zijn, maar helaas kwam er nog een domper met het vertrek van Jorge en de blikken van de drie vrienden. Het vloeide niet lekker in elkaar.

Dikke 3,5*

Uitemate krachtig statement over het belangrijkste element van 'onze democratie': het stemrecht.

Extreem pijnlijke [hier liepen enige tranen over de wangen] en uitbundige scenes sieren deze korte doch krachtige documentaire. De technieken om het electoraat voor je te winnen komen allemaal aan bod, en dan nu in het klein. Je kunt het projecteren op allerlei soorten massa-verkiezingen. Dan vraag je je inderdaad af of we wel leven in 'een democratie'.

Predikaat "Niet Te Missen" krijgt het van me mee, tijdens de globale week van de democratie is de documentaire op vele tv-zenders te zien: 4,5*

Amerikaanse sceptici noemen het een mockumentary, de makers garanderen het tegenovergestelde. This is the real stuff.

Alain Delon, seks-symbool en het Europese antwoord op James Dean... Deze film maakt dat duidelijk. Delon loopt zo'n kwart van de film rond in z'n blote bast, en de cameraman zoomt veel in op z'n blauwe ogen. De film draait ook geheel om Delon, in 95% van de screen-tijd is hij wel te ontdekken. Ik kan me ook geen andere acteur voorstellen die deze rol gespeeld had kunnen hebben.

Delon is briljant, iets wat ik niet kan zeggen van de rest van de cast, tegenspeelster Marie Laforêt vond ik zelfs middelmatig (en niet echt knap, ondanks haar groene ogen waar de cameraman zich ook al flink aan vergreep in close-ups).

Naast fantastisch geschoten spannende scenes, heeft de film toch een aantal overbodige scenes (Delon die over de vismarkt wandelt bijv.).

Wat verder opvalt is de score van Nino Rota. De melodietjes neurie je meteen mee.

3,5* voor nu. De remake heb ik nog nooit gezien, maar daar ben ik nu wel benieuwd naar [ivm met vergelijkingen].

Mijn neefjes keken er al een paar weken naar uit... Ome Mug komt oppassen. Jeuh, feest, plezier, you name it.

"Niet vertellen he, maar jullie mogen langer opblijven dan normaal", aldus de weloude truc. "Jullie mogen een dvd'tje uitzoeken!". Vol gruwel keek ik toe hoe ze hun dvd-mandje bestormden met daarin, jawel, Plop en Kwispel. Ome Mug kreeg spontaan een hartverlamming. "Waarom Kabouter Plop?" "Rakker [de labrador van een collega van m'n zus] was komen logeren een paar dagen, daarom..."

Mijn god, wat een drama. Slechte special effects, en ze zingen liedjes (nou ja, playbacken natuurlijk). En de grappen zijn zo belegen dat ome Mug een grote gaap niet kon verbergen. "Ome Mug is Kabouter Lui!", gilden de twee uit. Het hoogtepunt van gelukkig slechts 50 minuten.

De koters vinden het helemaal geweldig helaas. Volgende keer Plop en de Toverstaf verstoppen...

Dat trieste acteerwerk heeft er veelal mee te maken dat men tweemaal de film heeft opgenomen. Eenmaal in het Fins, en andermaal in het Engels. Nou ja, de acteurs moesten veelal lipsyncen. In de studio werden de stemmen van de acteurs door anderen ingesproken. Helaas werd dus die vreselijke Engelstalige versie ons voorgeschoteld.

Gelukkig werd dit uitermate vervelende gegeven het laatste half uur ingewisseld voor een toch nog redelijk spannende finale in de besneeuwde wildernis.

Inwisselbaar voor vele andere andere jeugdfilms over de mogelijke vriendschap tussen kind en dier.

Over het algemeen verafschuw ik je stemgedrag sowieso al, adso, dus die excuses mag je best uitspreken.

Film moet het als misdaadfilm zeker niet hebben van spectaculaire momenten - sterker nog, wellicht uit budgetredenen, die worden vakkundig buiten beeld gelaten, hier en daar een uitzondering nagelaten.

Polar (Frans voor detectiveroman) is tevens een gelukte komedie over een sneue privé-detective wiens leventje compleet overhoop wordt gehaald door een schone dame, die zijn hulp nodig heeft. Ieder moment ziet het er nog slechter uit voor deze anti-held, die toch niet is wie je denkt wie hij is. Om nog maar te zwijgen over de hilarische voice-over overpeinzingen.

Er had zeker wat meer ingezeten, maar VERSCHRIKKELIJK slecht is een overstatement van jewelste. Ik zie je reactie graag tegemoet.

Met het wegvallen van 'gouden' trio Mahoney, Zed en Sweetchuck, hadden de bedenkers van Police Academy ook het beste meteen kunnen stoppen met de reeks.

De rest van de vaste cast mag al haar grapjes nog een keer kopieren, zodat er nauwelijks iets te lachen valt. De nieuwelingen zijn verre van grappig. En over de bad guys zal ik het maar niet hebben, beschamend.

Toch hier en daar een grinnik en een glimlach, maar te sporadisch. Vandaar toch nog 1 ster voor de doodsteek van de Police Academy reeks [het werd nog erger, onbegrijpelijk].

Aardige en vermakelijke telefilm waar de verschillende verhaal-lijnen met (iets te veel) gemak in elkaar worden geweven.

Helaas zit er een gruwelijke donkerblauwe waas over de film, die zeer stoort en spuuglelijk is.

Ik zal de genres eens veranderen naar Komedie / Drama (wat Quido al voorstelde). Misdaad, poe poe ... iemand heeft een auto gestolen en een huis vernield. De film leunt vooral op de humor, die goed uit de verf komt. Bob Fosko als Feyenoord hooligan mag zichzelf laten gaan. Dikke 3 sterren.

(hehe)

Zo'n statement mag wel natuurlijk. En hier zit ook de kracht van de film. Echter, Porte Aperte gaat niet alleen over 'de doodstraf'.

De film speelt zich af in 1935, het Italië van Mussolini, nog voor de Tweede Wereldoorlog. Het volk denkt zonder na te denken (leve de propaganda) en mensen met een hoge functie denken wel na, maar dan over hoe te handelen om hun hoge functie ten minste te behouden.

Verdachte Scalia houdt het volk een spiegel voor. Rechter Di Francesco probeert een laatste beredeneerde (en humanistische) daad te stellen in de voordagen van de Tweede Wereldoorlog.

Anno nu lijkt het alsof we nu en dan nog steeds verkeren in de voordagen van de (Derde) Wereldoorlog. Een lofzang op het gezond verstand. Tevens voer voor Dostojevski-volgers.

Jammer dat de film visueel oogt als een slechte direct-to-video jaren 80 film (ook al versterkt het soms de grauwheid). En vervelend slechte editing.

Inhoudelijk staat het als een meer dan degelijk bakstenen huis waar de deuren open en dicht gaan als een geoliede machine.

Verhoevens spraakmakende documentaire! Zo staat deze docu bekend en wordt ook zodoende aangeprezen. Werd niet direct op tv uitgezonden, dat duurde nog zo'n 2 jaar inclusief aanpassingen als ik het goed heb begrepen. [correct me if I'm wrong]

Ik heb me werkelijk verveeld in de eerste helft van de documentaire. Uitermate non-boeiend persoon die Mussert. Ook al was er veel achtergrond-informatie, interviews met o.a. oude klasgenoten, en zijn Statenbond-wens in plaats van inlijving door Duitsland. Op een of andere manier wist het me niet te interesseren. De Tweede Wereldoorlog in Nederland werd snel doorheen gezapt [bombardement Rotterdam, Hongerwinter, oh de oorlog is voorbij] ... tja.

Het laatste kwartier maakte veel goed. Meer oud-NSB'ers aan het woord, die vol lof [Roskam zelfs met tranen in de ogen] praten over Mussert. En de arrestatie, proces en executie van Mussert als landverrader. En toen begreep ik de controverse rondom de documentaire. Was Mussert wel een landverrader pur sang? Een volmondig ja of nee is onmogelijk. Dit laatste kwartier redt de docu van een ongewisse dood. 2,5*....verder kom ik niet.

Compleet overbodige 'remake' van de jaren 70 ramp-klassieker. Hallmark Channel wilde blijkbaar met veel plezier meeliften op het voorziene succes van Petersens Poseidon die tegelijkertijd in de bioscopen te zien was.

De special effects zijn van belachelijk niveau. De dramatische zijlijn-verhaaltjes maken van Titanic nog een waar feest. En Steve Guttenberg is niet geschikt voor drama-rollen, pijnlijk, au.

Sylvia Syms, Rutger Hauer en Adam Baldwin trachten nog iets uit hun rollen te halen, maar ze verzuipen in die lachwekkende sfx. Vooruit, 1 ster (voornamelijk voor Syms).

De kleur van een Renault 'Clio', gesloten deuren bij een chocolade-bed, de 'Rode Schoentjes' van de Efteling, de filosofie van "3 Halen, 2 Betalen", een standje met uiercreme, gratis toiletpapier, de filosofie over bomen die kunnen lopen, de hotste trend nordic walking, problemen op het strand, de problemen van een string van een homoseksueel op Gay Pride, of gewoon geeuwende mensen bij een klassiek concert. Ik had in ieder geval buikpijn van het lachen.

Helaas bevat de documentaire naast vele ups ook enkele downs. Ik behoef geen rustpunten. Van Erp presenteert weer enige prachtige plaatjes. En Nederland heeft er weer wat anti-helden bij. Wat een prachtig land .

Lekker ongegeneerd lachen en mensen kijken. Alle mensen die vandaag voor de lol gingen meubelshoppen bij de IKEA, schuif de volgende keer maar in de rij voor het filmhuis.

"De geruchtmakende documentaire"

Ik zie Katja Schuurman haar eigen documentaire inleiden en zegt: "Theo van Gogh is vermoord....afgeslacht".

De gehele 'documentaire' speelt in op onderbuikgevoelens, objectiviteit is nergens aanwezig, en de Katja-show wordt gespeend door 'ontzettend grappig bedoeld' commentaar van Katja zelf.

Oh ja, en van Katja's vrienden. Gordelroos rioolcorrespondenten en nationale knuffelvarkens Jort Kelder en Georgina Verbaan waren ook op een bijeenkomst (lekker borrelen) waar ze wat hebben gezien!!

Vreselijk produkt, waar Katja pas op 't laatst enigszins geloofwaardige theorietjes op het plebs loslaat.

De debuutfilm van Zelenka, Knoflíkári, vond ik hilarisch. Tot mijn grote vreugde is hij terug na 8 à 9 jaar. En tot mijn nog grotere vreugde kon ik nog een kaartje bemachtigen voor de zaterdag-avond voorstelling. De verwachtingen waren dus (extreem!) hoog.

Zelenka presenteert weer een hutspot met eigenaardige personages die terecht komen in eigenaardige situaties. Hilariteit en realistische absurditeit alom met een perfekte drama-touch.

Een filmhuis-hit in spé. En mijn dvd van Knoflíkári gaat binnenkort van hand tot hand bij mijn Rotterdamse filmkameraadjes die meteen na afloop al ongeveer op hun knieën mijn ja-woord probeerden te ontfutselen.

Die verwachting had ik ook, maar hoe gek het ook moge klinken, ik vond het wel meevallen. En dat is positief bedoeld. Er wordt niet gekozen voor een overvloed aan tranen en miserie (wel smerig eten), maar des te meer aan hoop en 'kind-zijn'.

Verder werd in deze documentaire wel duidelijk dat foto's veel meer spreken dan bewegende beelden en interviewtjes. Prachtige foto's. Die wisten wel een gevoelige snaar te raken. 3,5*

Voor de statistieken: winnaar Zilveren Wolf IDFA 2005.

Vervolg van deze spraakmakende documentaire. Het einde van die documentaire doet vermoeden dat de therapie zeer succesvol was, niets blijkt minder waar te zijn.

Joop, de vader, zat 4 jaar lang in concentratiekampen. Na de oorlog kreeg hij 3 kinderen. Het oudste kind werd helaas een meisje, de naam stond al vast, Rudi, genoemd naar 'zijn beste vriend uit het kamp', een juk dat zijn dochter met zich mee moest dragen. In het gezin werd alleen maar gepraat over de concentratiekampen, letterlijk alles werd daarmee geassocieerd.

Niet vreemd dat de twee oudsten rond hun twintigste hun ouders vaarwel hebben gezegd, de oudste zoon heeft zelfs z'n familienaam veranderd. De jongste zoon is de enige die contact onderhoudt met z'n ouders. Hij heeft samen met zijn vrouw besloten geen kinderen te nemen, puur uit angst. Bij hem is echter ook de maat vol wanneer zijn moeder het as van zijn vader wil uitstrooien over het landschap van een van de werkkampen.

"Ik ben emotioneel vermoord door mijn ouders", dat zegt genoeg.

Te veel praten is dus funest. Persoonlijk heb ik het tegenovergestelde meegemaakt. Over de oorlog werd niet gepraat in de familie. Het enige dat ik wist was dat m'n grootvader een familie van joden had ondergebracht in de boerderij. Dat was alles wat de kleinkinderen wisten; op zijn begrafenis tijdens de kerkdienst krijgen we dan te horen dat dat niet goed was afgelopen en hij ongeveer een jaar lang in een concentratiekamp de taak had gekregen gouden tanden uit de vergaste lijken te wrikken... De anders 'gezellige koffietafel' had een beladen sfeer. Compleet zwijgen is ook niet de beste optie, het heeft hem z'n hele leven dwars gezeten. Daarom was hij bang voor de tandarts (zelfs een kunstgebit was uit den boze) en heb ik hem m'n hele leven nooit met korte mouwen rond zien lopen. De menselijke psyche zit vreemd in elkaar.

Hilarische pulp, verstoppertje spelen in hoog gras, merkwaardige one-liners... Primeval, wat is het nu, pulp-horror met een knipoog of toch een uithangbord voor racistische en zelfs filosofische uitspraken?

Een cgi-krokodil die wat mensen verslindt, origineel is het niet te noemen, vermakelijk wel. Het meest merkwaardige van de film is toch wel het personage van de camera-man. Een echte Afro-American. Alhoewel hij juist nu het minst op z'n plek voelt in Afrika, "I hate fucking Africa!!". Vol irritante sidekick-grappen. De meest opmerkelijke uitspraak is ongetwijfeld: "Slavery was a good thing. Anything to get the fuck out of Africa is a good thing!". Mijn hart stond een minuut stil. En zo zat de film nog wel meer vol met dit soort (grappig bedoelde?) opmerkingen.

Ach, dan hebben we nog good looking guy Dominic Purcell die met de filosofische uitspraak: "de mens creeert zelf zijn grootste monsters" (waarmee de oorlog en die reuzenkrokodil aan elkaar worden gelinkt) de film [sarcasme-mode]naar een zeer hoog niveau tilt.[/sarcasme-mode]

Verbazingwekkende bagger waarbij ik nog steeds niet weet of ik nu heel hard moet lachen (2,5*) of huilen (0,5*). Laat ik de gulden middenweg bewandelen deze keer.

Het was de korte versie, en misschien maar goed ook, want m'n irritatiegrens w.b. de uitvoering van de documentaire werd al overschreden.

Een bloedserieus onderwerp dat opgeleukt werd door stripboek-animaties (ok) en door grappige geluidjes (niet ok) waardoor je geneigd werd te denken dat het allemaal maar een hoax was. Bij mij werkte dit in ieder geval op m'n zenuwen.

Door de vele uitermate positieve reviews, ook maar eens naar het filmtheater getrokken. Maar waar die hausse aan positiviteit nu aan te danken is, is een groot mysterie. Alhoewel, de spanningssfeer is voelbaar, en met het acteergeweld (m.n. de getormenteerde Hugh Jackman heeft meer in zijn mars blijkt wel) is ook weinig niks.

De film snijdt zich echter flink in de vingers door een plot om van te janken. Alle puzzelstukjes worden zo opzichtig in beeld gebracht, dat de verrassingen nergens zijn te bekennen. Zo ultradom is de kijker nu ook weer niet (alhoewel dat natuurlijk valt te betwisten aangezien de helft van de zaal de film amper begreep...??? wft!!?). Bij het slotakkoord vroeg ik mezelf af of de filmmakers de kijkers serieus nemen. Volgens mij niet, beschamend.

En toch kom ik op een nipte voldoende. Hoofdzakelijk te danken aan de eerste helft van de film en dat ondanks de voorspelbaarheid het Villeneuve toch lukt de spanning er in te houden. Ondanks mijn gezucht en gesteun, hield ie me bij de les, of was het toch Jackman die de credits hiervoor verdient?

Imponerende rol van Mohammed Bakri als hoofd van het gezin, die weigert terug te vechten met 'wapens', en denkt terug te vechten door te gehoorzamen, maar zich zeker niet het huis uit laat jagen.

Beklemmende, paranoide scenes vol herrie, donkerte en schuddende en groezelige (dogme)camera's. Niet altijd overigens, om de dogme aanpak haters nog een hart onder de riem te steken, er is voldoende ruimte voor 'de ouderwetse' aanpak.

Toch bevat de film te veel gaatjes en onwaarschijnlijkheden (iedere keer als de dochter zich verstopt in de kast, van welke de deur open en dicht blijft gaan als we met haar mogen meekijken, niet opvallend hoor, en natuurlijk de granaat die zoonlief verstopt heeft, die hij blijkbaar ook overdag laat liggen om nog tot een flauw dramatisch moment in de film te komen). Kleine dingetjes die m'n goedkeuring niet geheel verkregen. Om maar te zwijgen van het einde, dat was wel heel erg spijtig.

Twijfel, twijfel...De paranoia wint het, 3,5*. Winnaar van het Gouden Luipaard in Locarno om maar weer even met statistieken te smijten. Opvallend dat de regisseur geen 'roots' heeft in Israelische / Palestijnse / islamitische achtergrond heeft. Ik kan het mis hebben...