Opinions

Droge vertelling van het beruchte proces jegens Jeanne d'Arc, met hier en daar toch een exces. Bresson laat zich puur leiden door de processtukken en de stukken van het rehabilitatieproces. Zijn interpretatie is dat Jeanne d'Arc een sterke jongedame is met snedige en intelligente weerwoorden dat het proces flink weet te ontkrachten. Florence Delay (net als de rest van de cast een amateur) spuugt de woorden vinnig uit. Verbluffend eigenlijk, ik moet maar eens op zoek gaan naar de tekst. Studiestof voor theologen en juristen.

Opvallend is zelfs dat Bresson een scene in de film verweeft waarbij hij aangeeft dat Jeanne's geloof een samenloop is van omstandigheden het licht dat door het gaatje in de muur van haar cel schijnt, waarvan ze denkt dat het wederom een verschijning is van een heilige. Wellicht dacht hij ook als ik dat Jeanne d'Arc schizofreen was, of juist zo diepgelovig dat de fantasie de werkelijkheid inhaalt. Stof tot nadenken in ieder geval.

De film gaat wel ra-zend-snel door de stof (een uurtje). Bresson heeft puur de belangrijkste ontwikkelingen van de 56 zittingen gebruikt, zonder al te veel opsmuk.

De film van Dreyer nog steeds niet gezien (ik voel me nu al verketterd door iedereen alhier, een soort van moderne Jeanne), maar dat lijkt me toch een film met een andere bedoeling/aanpak.

Hilarisch debuut van Brooks. Met opnieuw een briljante Gene Wilder (net als in Brooks' meesterwerk Young Frankenstein). Heerlijke dialogen, kleine visuele grapjes, een Zweedse secretaresse, een neurotische nazi, dat flower power nummer, de musical itself, ik kwam niet bij van het lachen.

Helaas zakt de film hier en daar flink in, om daarna opnieuw flink toe te slaan met een gezonde lachbui.

Don't be stupid, be a smarty. Come and join the Nazi party.

Ik lig weer dubbel. 4 sterren!

Zoals reeds aangegeven, de originele versie van Pacino's te lang durende one-man-show 'Scent of a Woman'. Grootste verschil in de twee versies is echter de mate van preutsheid. Pacino danst graag de tango. Gassman 'danst' liever met hoeren, jonge meisjes en topless dames.

Vittorio Gassman schittert als de blindeman met twee gezichten. Het is echter niet zo dat hij alle aandacht naar zich toe trekt. Agostina Belli, in de laatste helft van de film, is - om Paalhaas' woorden te gebruiken - onwaarschijnlijk mooi, maar ze weet ook wat acteren is. En babyface Alessandro Momo is nog minder kleurrijk dan Chris O'Donnell. Momo lijkt als twee druppels water op Heintje (mama, je bent de mooiste van de heeeeeeeeeeeeele wereld). [Momo's laatste rol overigens, hij overleed tijdens een ongeluk met z'n motor]

En dat is nog niet alles. De film speelt zich veelal af in hoerenbuurten en donkere (rood-verlichte) nachtclubs. Iets wat wel past bij de vuilbekkerij van onze blinde anti-held. En dan worden de beelden ook nog eens bijgestaan door heerlijke seventies piano-riedels die zo maar zouden passen in een erotische film.

Andere koek dan 'Scent of a Woman', die nu toch wel toe is aan een herziening. 'Profumo di Donna' mag gezien worden: 3,5*

Goede documentaire, maar met heel wat kritiekpuntjes.

De opbouw, het is bloody obvious dat de gehele documentaire wordt opgebouwd richting de ontmoeting tussen Faraj en de broertjes Daniel en Yarko. Zij krijgen niet voor niets de grootste aandacht, waardoor de rest een beetje ondersneeuwt. Maar goed, de kinderlijke spontaniteit is geweldig, en als de oh zo stoere Faraj dan eindelijk een traantje laat, begonnen mijn traanbuisjes ook te lekken.

Ander minpunt, (regisseur) B.Z. wil ook maar al te graag en te veel in beeld komen. Laat die kinderen toch aan het woord... en daar hebben we minpunt 3. Ouders en grootouders bemoeien zich er ook mee, en de makers hebben wel degelijk veel aandacht voor de geschiedenis en huidige omstandigheden aldaar. Ook hierdoor zijn de gedachten van de kinderen te sporadisch aanwezig.

En dan het laatste shot, pasgeboren babies, hoe doorzichtig kun je zijn in symboliek.

Ontroerend is het zeker, voor veel mensen een groot pluspunt, vandaar de publieksprijs op het IFFR. Ook uitstekend research om kinderen te volgen met compleet verschillende achtergronden. Maar de uitwerking mist volwassenheid: 3,5*.

Goed drama dat geheel gedomineerd wordt door een acteer-masterclass van Gwyneth Paltrow, die eindelijk eens een rol krijgt waar ze iets mee kan. Vreemd (naar mijn mening) dat ze compleet genegeerd is door allerlei prijzenregens etc.

Grootste probleem van de film is het laatste kwartier van de film waar het compleet misgaat. En het personage van Paltrows zus dat zo aangedikt het tegenovergestelde is van Paltrow, dat enige 'bescheidenheid', dat de rest van de film uitstraalt, ver te zoeken is. Geforceerdheid zou ik het eerder willen noemen. Erg jammer.

Desalniettemin sleurt Paltrow je als kijker compleet mee in dit drama vol tranen die niet van de krokodil afkomstig zijn. Knap: 3,5*

Compleet ondergewaardeerde kleuterfilm met poppen zonder touwtjes. Erg leuk verhaal met een diversiteit aan personages en wezentjes. De liedjes zijn inderdaad wel op een zeer slechte manier nagesynchroniseerd. Ik ga er maar van uit dat het in het Deens (sowieso de gehele stemmen-cast) stukken beter klinkt.

Sowieso een euvel bij kinderfilms, de nasynchronisatie en het nalaten de originele versie ook op een dvd-schijfje te pleuren (alhoewel ik dit gewoon als tv-film heb gezien). 3*, wellicht meer als de Deense versie in een verre toekomst toch beschikbaar komt alhier.

Ruim voor Trois Couleurs: Rouge (1994) maakte Kieslowski reeds een film over 'het lot', namelijk deze weergaloze prent.

Een drietal (van tig) mogelijkheden van hoe iemands leven beïnvloed wordt door 1 gebeurtenis. Voorbode van o.a. Sliding Doors (1998), Lola Rennt (1998) en Mr. Nobody (2009).

Przypadek is veel meer een politiek pamflet. De drie verhalen symboliseren de drie stromingen in communistisch Polen: 1) lid/kameraad van de partij; 2) lid van het verzet; 3) je compleet afzijdig houden van alle politieke 'ellende'. De hoofdrolspeler komt er berooid van af in alledrie de verhalen, in het laatste verhaal zelfs het allerslechtste.

Het is geen gemakkelijke film as usual, dialogen over ethische zaken en het katholieke geloof. Ach, waar draait het anders over in Kieslowski's films...? Daarnaast is nu ieder shot/personage belangrijk om het totaalplaatje te kunnen overzien, waardoor het behoorlijk ingenieus in elkaar steekt.

Vele jaren verboden, je kunt je afvragen hoe Kieslowski überhaupt de mogelijkheid heeft gehad zo'n grote film te kunnen draaien in de hol van de leeuw bij klaarlichte dag.

Vermakelijke documentaire. Het moment dat Geert Chatrou het Amerikaanse volkslied fluit en het publiek massaal opstaat met de hand op het hart is hilarisch. Ik hield het niet droog. Vroeger was een 'fluiter' vaak onderdeel van een orkest, tegenwoordig word je voor gek verklaard als je overal aan het rondfluiten bent. En je hebt ook nog eens verschillende fluit-technieken. Spanjaarden en Mexicanen fluiten vanuit hun keel! Probeer het maar eens...
Prachtig om te zien en te horen wat mensen kunnen met hun 'fluit'. Een miskend instrument.

Een seventies documentaire over bodybuilders die anno 2012 nog staat als een huis. Niet alleen omdat deze documentaire in een keer sterren maakte van de hoofdrolspelers - Arnold "The Terminator" Scharzenegger en Lou "The Hulk" Ferrigno. Maar ook doordat zij (en anderen) overtuigend spreken / toelichten / demonstreren dat bodybuilding naast ongezonde sport ook (voor mij onbegrijpelijke, en voor anderen begrijpelijke) kunst is.

Ook al zijn wat achtergrondverhaaltjes verzonnen, het is toch met name Schwarzenegger in zijn overtuigendste rol ooit die compleet relaxed en ondeugend het publiek weet te bespelen en zijn tegenstanders weet te manipuleren. Als je niet hiernaar met een big smile kunt kijken, dan weet ik 't ook niet meer.