Opinions

Hee, best wel een leuke western met John Wayne! Ook leuke bijrollen van onder andere die indiaan Quo en Groot, die de film ondanks zijn relatieve speelduur voor een western, nooit saai weet te maken. Waar de film het vooral moet hebben zijn de massale koeienscenes en de montage. Dat laatste was opvallend vlot gedaan, soms zelfs een beetje in de trend van de grote vroege Russische meesters, zoals Eisenstein. Grote smet op de film was het afgeraffelde einde.

Magere voldoende hoor. Ik had van Andrea Arnold al Fish Tank gezien en dat blijkt gewoon qua setting hetzelfde te zijn als het door haar eerdere geschoten Red Road. Het VK komt er niet al te best af met de welbekende Britse stereotiepe Tokkies. De hoofdrolspeelster van Red Road is dan wel wat beschaafder, maar ook wel freaky. Ze zoekt een man op en vanaf nu ga ik niets meer verklappen want dat zou regelrecht spoilen zijn. Anyway, het is dat het mysterie hieromheen fraai uit de doeken gedaan werd, anders vond ik dit een kille en saaie film en kreeg het geen voldoende.

Wel tof om dit eens na Black Swan te zien. Met The Red Shoes krijg je wel de clichematige balletfilm, die je van tevoren wel kunt verwachten. Mooie locaties, decors en kostuums, het komt allemaal uitgebreid aan bod. In het begin is het even zoeken waar de film naar toe gaat, maar na de introductie van alle hoofdpersonen rolt er nog een redelijk uitgevoerd verhaal door de film. De 15 minuut-durende balletscene in het midden van de film is overduidelijk het hoogtepunt!

Lollig werkje in het sword-and-sorcery-genre. De produktie ziet er picobello uit met uitgebreide decors, waar veel aandacht aan is besteed. Het acteren van Brigitte Nielsen daarentegen was belabberd. Alle dialogen worden door haar tergend langzaam opgelepeld. Maar goed, Schwarzenegger en een blaag van 10 jaar die een verwende prins vertolkt, maken gelukkig veel goed. Ze zorgen voor de nodige luchtigheid in het verder bedenkelijke plot. De Conan-films moet ik trouwens maar eens gauw bekijken. Wellicht dat die wat beter zijn .

Indringende docu over de autistische jongeman Matthijs die van zijn woning een complete puinhoop maakt. Door een of ander voortslepend waterrecycling-bouwproject van hem raakt hij in de clinch met de woningbouwvereniging en wordt zijn gemoedstoestand steeds slechter.

De docu is opgenomen door een jeugdvriend van Matthijs, maar het bijzondere is dat de relatie tussen filmmaker en hem verder nauwelijks uitgediept wordt. Er wordt ook geen partij gekozen voor wie dan ook. Alles staat in het teken van hoe hij leeft en welke moeilijkheden hij ondervindt door zijn autisme en welke gedachtegangen hij heeft. Dat laatste gaat behoorlijk diep, misschien wel te diep om als kijker geboeid te kunnen blijven. Maar buiten dat minpuntje blijft een ijzersterke en vooral beklemmende docu over.

Deze film heeft van alles wel wat. De setting van een Gosford Park uiteraard, maar eveneens de spitsvondige dialogen en relatiedrama's van een gemiddelde Woody Allen-film en niet te vergeten, de status van een Citizen Kane. Het kan allemaal wat tegenvallen bij een eerste kijkbeurt, maar ik vond het allemaal heel behoorlijk. Leuke personages (Marceau en Octave!) en grapjes die nog steeds aanslaan. Camerawerk was ook knap gedaan. Met recht mag La règle du jeu een klassieker genoemd worden.

Wat erg! Ik was deze titel totaal vergeten, laat staan dat ik wist deze film gezien te hebben. Ik weet nog wel vaag waar het overging. Het verwerkingsdrama na 9/11 was wel redelijk actueel en oke qua keuze. Voor de rest heeft Reign over Me geen indruk bij me achtergelaten... Een gewoon en aardig tussendoortje is het blijkbaar.

In het begin nog meer dan redelijk hoe de raciale verhoudingen begin jaren '70 in een net gemixed college-football-team weergegeven worden. Ook de soundtrack is leuk om te horen. Maar na een tijdje zijn alle spanningen verdwenen tussen de blanken en de negers en vervalt de film in een standaard sportfilm, waarbij het einde iedereen wel kan voorspellen.

Geen hoogvlieger, maar enige cult is er zeker te vinden, al had het punkerige en de grappen en grollen nog best wat gaver gedaan mogen worden. Anyway het blijft lekker onzinnig en daarbij rommelig, dat dan ook weer wel.

Roman Polanski levert met Repulsion toch wel een erg trage horrorthriller af, die niet lekker uit de verf komt. Op sommige momenten dacht ik gegrepen te worden (figuurlijk dan hè) door de angstaanjagende gekmakerij die Catherine Deneuve overkomt, om helaas een minuutje later te concluderen: "Nah, zo heel bijzonder is het ook weer niet". Al met al genoeg onderhoudend genoeg om net tot een 3,5* te komen.

Degelijk drama, die naar het einde natuurlijk doet denken aan The Exorcist, al is die film heel anders. Het grootste gedeelte van de film beslaat de weg naar de onvermijdelijke climax en doet dat op serieuze manier. Wat voor persoon is de hoofdpersoon, het begin van haar nieuwe studie, hoe is de relatie met haar vader en moeder. Uiteraard komt haar geloofsovertuiging aan bod, gelukkig zonder dat simpele gebash op het geloof. Het is allemaal wel aardig gedaan, al werd ik niet meegezogen in de film.

Enorm naargeestige film. De ellendige beelden worden hard op je afgevuurd. Datzelfde geldt ook voor de krassende muziek. Echt mooi is het niet, maar het sorteert wel effect om helemaal in de film te zitten.

Noam Chomsky kende ik alleen van naam, maar hij heeft een hele duidelijke en simpele kijk op dingen die me wel aanspreekt. Deze docu is nogal links georienteerd gelukkig zonder vervelende dogma's en ongerichte boosheid. Tien principes worden uit de doeken gedaan op welke manier de Amerikaanse (maar ook toepasbaar op de Europese landen met Angelsaksisch beleid) economische machthebbenden de boel bestieren en hoe ze deze macht willen behouden. Veel van die principes kende ik eigenlijk wel, maar vond het alsnog wel overtuigend en schokkend. Op het eind geeft Chomsky gelukkig nog wel een simpele tip hoe dit allemaal te doorbreken. Ik denk dat het boek van Pikkety overigens hierop naadloos op aansluit.

Redelijke film die een klassiek overlevingsverhaal vertelt. Christian Bale doet het oke en de mooie groene landschappen die Werner Herzog opzoekt met de camera zien er gaaf uit. Aardige scenes zo her en der, maar het had toch ook wat minpuntjes. De hele film lijkt het alsof er aan één stuk door gefluisterd wordt en het uitgerekte einde had ook niet gehoeven.

Ik kende van deze film alleen nog die heersende opstijgscene met de albatros. Volgens mij werd ie wel eens los uitgezonden bij de Disneyclub? Anyway, The Rescuers zelf is eigenlijk een vermakelijke film hoor. Het verhaal is zoetsappig, maar tegelijkertijd ook leuk uitgevoerd door twee muizen die een weeskind uit de klauwen van een geschifte dame gaan redden. De animatie van die jaren '70-Disney's blijft wisselvallig helaas.

Het debuut van Tarantino . Erg plezante film die van start gaat met het jolige Little Green Bag en sindsdien niet heel snel weet te vervelen. De befaamde oorscene deed mij huiveren: ieeuw!

Middelmatig wegkijkertje hoor. Resident Evil biedt niets nieuws met een simpel SF-conceptje waarin zombies es weer ontwaken in filmland. Echt heel verheffend is het acteerwerk nou ook bepaald niet, eerder bedenkelijk! Maar Milla Jovovich volgen in de strijd tegen zombies is wel oke.

Middelmatige sequel hoor . Het voorlopig laatste deel van de Resident Evil-reeks biedt wederom niets nieuws: de aarde wordt geteisterd door zombies met vreemdsoortige inktvis-skills oid! Echt heel verheffend is het de actie nou ook bepaald niet, eerder bedenkelijk ! Maar Milla Jovovich volgen in de strijd tegen zombies ter land, ter zee en in de lucht is oke.

Middelmatige sequel hoor. Het vervolg van Resident Evil biedt niets nieuws met een simpel SF-conceptje waarin zombies nog steeds tekeer gaan in filmland. Echt heel verheffend is het acteerwerk nou ook bepaald niet, eerder bedenkelijk! Maar Milla Jovovich volgen in de strijd tegen zombies, Nemesis en andersoortig gespuis is wel oke.

Middelmatige sequel hoor . Het derde deel van de Resident Evil-reeks biedt niets nieuws: de aarde wordt geteisterd door zombies en zie je daar maar eens te redden! Echt heel verheffend is het acteerwerk nou ook bepaald niet, eerder bedenkelijk! Maar Milla Jovovich volgen in de strijd tegen zombies in een mooie desolate omgeving is wel oke.

Restrepo doet wat gewoontjes aan, terwijl dat eigenlijk niet de bedoeling kan zijn. Een platoon jonge Amerikaanse soldaten wordt gevolgd in een godvergeten vallei vol Talibanstrijders. Een kamp wordt door hen opgebouwd en ze proberen vanuit een nieuw opgebouwd kamp (Restrepo genaamd, naar een overleden kameraad van hen) rust te brnegen. Tussen die soldaten zit vrij veel PTSS-materiaal.

Echt heel indrukwekkend worden, wil deze docu niet worden. Daarvoor is het allemaal te kaal en niet alles wordt even duidelijk uitgelegd. Je krijgt wel een aardige sfeerimpressie mee van dat kamp, maar heel vrolijk word je daar niet van. Meest fascinerende vond ik namelijk de scenes met die Hijar bijvoorbeeld en oudere Afghanen die via een tolk met elkaar praatten. De helft van de tijd begrepen ze elkaar compleet niet volgens mij. Wat een wereld van verschil! Je vraagt je dan ook af of het allemaal wel de moeite waard was om in die vallei zo lang militair actief te zijn.

Ja, jammer is dat. Verhaaltechnisch valt Revanche namelijk door de mand door iets teveel toevalligheden en ongeloofwaardige wendingen. Maar dat daargelaten, onstond er toch een film die de hele tijd wel sterk acteerwerk had en een rustgevende regie had. Op zijn tijd is dat best chill om te zien. En met enige acceptatie van hoe het verhaal in elkaar stak, was ik toch ook benieuwd hoe het verloop in elkaar stak. Dat was toch wel aardig, dus een ruime voldoende is wel een goede beoordeling voor deze film

Yess, het Oscarseizoen is weer al een tijdje geopend en deze film gaat natuurlijk de nodige prijzen binnenhalen. En terecht natuurlijk, de film zelf is goed en Leonardo DiCaprio is weer ouderwets goed bezig in een ultieme survivaltocht die redelijk episch te noemen is. Ik kan wel van dit soort films genieten waarin het uiterste gevergd wordt. Regie van Alejandro Iñarritu zag er ook weer bijzonder strak uit.

Dit viel me nog alleszins mee, maar meer dan een magere voldoende zit er niet in hoor. Tuurlijk zit zo'n highschoolfilm waarbij de underdog zegeviert, tjokvol cliché-personages en sommigen daarvan leveren ergernis op. Het verhaaltje stelt uiteraard ook niks voor en tegen het eind wordt het heel suf allemaal. Maar enige sympathie kan ik wel voor deze film opbrengen. Je ziet dat met veel lol deze film gemaakt is en een paar flauwe grapjes waren nog wel okee.

De American Beauty van de jaren '50 dus. Ietwat gemakkelijk van Mendes om dezelfde thematiek, de verveeldheid van het suburb-leven, weer te gebruiken, maar eerlijk is eerlijk, het is een indringend goed drama geworden. Met acteerkanonnen als DiCaprio en Winslet kun je ook niet misschieten. Ook die andere dame van de Titanic, Kathy Bates had samen met haar geschifte zoon goeie interessante bijrollen.

Bekwame western van Peckinpah. In het begin is het aftasten waar de film naar toe wil, maar na een tijdje kijkt het prettig. De verhaallijn rond Elsa Knudsen vond ik het interessantst, alhoewel de actrice duidelijk te licht was voor die rol.

Gaaf hoor, zo'n film over het Amerikaanse ruimtevaartprogramma. Telkens werden ze in het begin afgetroefd door de Russen en om in de space-race bij te blijven besloot de overheid om 7 piloten te selecteren en op te leiden tot astronaut. Erg leuk en interessant om te zien hoe dat hele traject gaat. Het heeft zelfs wat weg van een uitgebreide documentaire, tenminste dat gevoel krijg je wel bij het zien van deze film.

The Right Stuff is een tikkeltje vaderlandslievend, maar ook is er ruimte voor genoeg incompetentie en ridiculiteit als in zwaar opdringerige media, een eindeloze rij ontploffende (onbemande) raketten en het grappigste vond ik nog dat helemaal in het begin de overheid nog dacht astronauten te kunnen vinden in het circus . Al met al met ruim drie uur (!) speelduur erg interessant.

Wel vrij typisch dat in een horror-film een anatomische ontleeddemonstratie niet in beeld wordt gebracht . Oke je moet zulke dingen in het juiste tijdsperspectief zien, maar toch maar toch... gemiste kans! Voor de rest was het erg saai. 0,5*.

Prima mysterieuze horror, die de interesse weet vast te houden, ook al loopt ie iets te ver door na de climax. Eng vond ik hem niet, verontrustend wel en dat doet het bij mij altijd wel goed. Adequaat acteerwerk overigens van iedereen, daar wil het nog wel eens aan schorten bij films zoals deze.

Lekker kleurrijk met al die vogels en het zomerse sfeertje slaat ook nog wel aan. De avontuurlijke verhaallijn rond Blu, de vogel die maar niet kan vliegen, gaat nog wel. Niet dat ik stijl achterover sloeg van de originaliteit, maar de verschillende dieren die de revue passeerden, waren nog allerlaardigst om te zien! De menselijke verhaallijn is te cliché voor woorden helaas. Al met al een krappe voldoende dus.