Opinions

Aparte fragmentarische docu, die pas vele jaren later na de dood van Eisenstein uiteindelijk werd voltooid. Stalin zag het niet zo zitten dat hij in die tijd in Mexico en Hollywood zo lang vertoefde en riep hem plotseling terug naar Rusland, terwijl hij druk hiermee bezig was. Het vele beeldmateriaal ondervond ook vele problemen, kwam terecht in New York voor lange tijd en pas in 1979 is deze docu eindelijk voltooid. Het resultaat mag er zijn .

Stiekem toch wel een sympathieke film door het Western-thema. In het begin heeft het volop misverstanden over en weer, de tweede helft gaat verder als een simpele western, waarbij drie entertainers uit Hollywood een stoffig stadje moeten beschermen tegen bandieten. Steve Martin en Chevy Chase vind ik niet bepaald de meest geweldige komieken en Martin Short kende ik niet vooraf, maar met zijn drieën maken ze er wel een leuke en lichtelijk ridicule film van.

Hele fijne glimlachbetoverende film is dit. Een rijkgevulde soundtrack, levensechte boeiende karakters en een tof stijltje van regisseur Marc Webb. (500) Days of Summers pingpongt in de tijd met allerlei scenes die de al dan niet problematische relatie behandelt tussen JG Levitt en een van mijn favoriete actrices: Zooey Deschanel .

Op een raar musical-achtig intermezzo na is er hier niks aan te merken. Liefhebbers van een Garden State kan ik deze film wel aanraden.

Jaja, ik houd wel van dat handeldcamera-genre. Cloverfield was dan wel iets beter, maar deze goed uitgevoerde horror mag er ook zijn. Lekkere beklemmende en angstaanjagende sfeer .

Redelijke thriller met leuke humor: een vadsige trut in een zwembad is bijvoorbeeld onmiskenbaar Van Gogh. Al met al toch een beetje wisselvallig. Gaar complot ook, maar dat is ook wel weer grappig op een bepaalde manier.

Wist vooraf niet meteen of dit nou te maken had met die andere steengoede film Cloverfield, maar goed denk niet dat ik te veel spoil als er wel een soort van connectie tussen die twee films zit. Michelle vindt zichzelf terug in een survival-bunker samen met degene die de show runt (John Goodman) en nog een andere dude. Ze denkt eerst dat ze gekidnapt is en superlang tegen haar wil wordt opgesloten. De bewijzen dat er buiten die bunker echt iets vreselijks is gebeurd, zijn er echter ook. Twijfel slaat toe, is het een groot complot of is het allemaal minder erg dan het lijkt?

Ja, dit was wel een fijne en spannende thriller om te zien. De opbouw zit prima in orde, er zijn een hoop spannende scenes en je bent echt benieuwd hoe het afloopt. Einde is nog het minste gedeelte van de film. Had van mij wel eerder en met een goeie cliffhanger mogen eindigen, want een volgend deel van deze serie zal ik zeker toch willen bekijken .

Ruim tien jaar zijn verstreken sinds het uitkomen van deze film en het is altijd wel aardig op te merken hoe de hoofdpersonen van deze film terecht zijn gekomen in de filmindustrie. Julia Stiles schitterde ondermeer in de Bourne-reeks, maar veel bijzonders heeft ze de laatste tijd niet laten zien. Joseph Gordon-Levitts ster is mede door een superrol in Inception nog steeds rijzende. En ai, Heath Ledger ging enorm op in zijn rollen en stierf door een overdosis. Het kan verkeren.

De film zelf scoort hoog in de categorie 'pointless movies'. Wat een dom verhaal om te verfilmen. Het betreft romantisch geneuzel in een High School-setting met de welbekende ingrediënten van kluisjes, kikkers ontleden, sonneten van Shakespeare en als klap op de vuurpijl... een prom. Enfin, matig in al zijn facetten.

Wat een domme irriterende film is dit. Oef dit viel zeker niet mee. Een dom kapingsverhaaltje wordt duf uit de doeken gedaan met matige cgi, domme accenten en goofs, die het daglicht niet kunnen verdragen. Als je toch al niet pretendeert dat de hele film zich rond 10.000 voor christus afspeelt, laat dan ook maar een paar cgi-dino's de revue passeren. Die zijn tenminste nog cool.

Als men mij zou vragen welke jaren '50-film nou aan te raden is, zou ik het antwoord wel snel weten: "12 Angry Men natuurlijk!" De grote kracht van 12 Angry Men is de toegangelijkheid voor iedereen. De film is eenvoudig in opzet en uitvoering maar blijft continu boeien. Men zou dit ook op de middelbare school moeten laten tonen, hetzij in het kader van culturele vorming (of hoe dat vak ook mag heten), hetzij voor het vak maatschappijleer.

Twee sterren is prima voor zo'n filmpje als dit. Het heeft inderdaad erg knullige momenten. Let vooral ook op het bedenkelijke gezicht van de astronaut, wanneer hij zijn onzichtbare klepje voordoet. Hij had door dat dit toch niet allemaal zo hoogstaand was.

Het enige wat de film interessant maakt is het gegeven dat de crew internationaal is met stereotiepen, zoals een hooghartige Fransman, een Zweedse 'babe' en de excuusneger. Ik had de hoop dat er in de dialoog iets meer diepgang of wrevel tussen de 12 astronauten zou komen, maar met een overload aan karakters is het onmogelijk diepgang te creëren.

De beste Asterix!

Geen instant-klassieker, maar een goede film is dit zeker. In het begin vond ik de muziek van Zimmer wel irriterend aanwezig, maar na een tijdje word je toch de film ingezogen. Het slavernijverleden wordt erg expliciet en overtuigend neergezet. Hoe het onderwerp aangepakt wordt in dit verhaal, blijft continu boeiend en het acteerwerk over de gehele linie is ook dik in orde.

Een absolute topper vond ik het alsnog weer net niet. Daarvoor zijn er toch teveel van dit soort aangrijpende films de laatste twee decennia gemaakt. Beetje matig excuus wellicht, maar een film met schokkende scenes is niet nieuw en heeft daardoor ook minder impact op mij dan in ieder geval...

Lekker filmpje in een toffe, drukke stijl zoals je van Danny Boyle kan verwachten. Aron Ralston raakt al vrij gauw bekneld in een diepe spelonk en de kijker volgt hoe hij daar zich probeert uit te redden. Mede door wat leuke visuele truukjes en tripachtige scenes, blijft de film continu boeien en bovendien spannend. De beruchte scene was wel lekker smerig trouwens :9.

Flauwe rommel . Het is dat de film niet zo lang duurde en dat het Mark Ruffalo heeft, anders was de score nog lager uitgevallen. Nergens was het grappig en de gimmick is ook slecht uitgewerkt. Een meisje van 13 wil graag thirty and flirting zijn, door toverstof wordt ze warempel 30 jaar oud en is ook naar het heden toegeflitst. Wat akkefietjes vanuit het verleden wil ze in die nieuwe setting goed maken, maar goed dat gaat allemaal zo opzichtig en ontzettend matig. Niet al te best dus.

Een thrillerdebuut van de Georgische regisseur Géla Babluani. Zijn broer speelt de protagonist van het stuk en doet dat best aardig. Ander acteerwerk valt soms erg tegen, maar goed je kunt niet alles hebben. Het is een best aardige film, die duidelijk rust op een ontzettend spannend middengedeelte.

In Amerika krijgt 1 op de 17 van de blanke mannen eens in zijn leven te maken met een gevangenisstraf. Dat vond ik al een opmerkelijk cijfer, maar nog schokkender vond ik dat daarna verteld wordt dat 1 op de 3 zwarte mannen eens in de gevangenis zit. Deze docu laat zien hoe de zwarte bevolking na de afschaffing van de slavernij nog steeds in een achtergestelde positie zit en hoe dat zo komt. Het wordt allemaal wel erg stellig gebracht (en daardoor niet altijd even overtuigend), al is er soms nog wel ruimte voor een andere mening.

De documentaire maakt ook een flinke omweg qua thematiek. Een gedeelte over hoe ALEC (een of andere private lobbygroep) als het ware dicteert wat voor wetgeving er doorheen moet. Ja, dat is ook schokkend natuurlijk, maar heeft enkel indirect te maken met deze problematiek. Enfin, het einde met uitleg over de Black Lives Matter-beweging was toch wel indrukwekkend. Met Trump nu aan het roer vrees ik wel dat er weer wat stappen terug gedaan worden .

Kreeg een beetje Last Samurai-idee hierbij, alleen was deze film wel eerder gemaakt, maar ook weer minder episch. Het gaat over een fijnbesnaarde Arabier (Antonio Banderas moet daarvoor doorgaan ) die bij de ruige Noormannen gaat vechten tegen nog ruigere Noormannen. Een voldoende kan er wel van af vanwege het avontuurlijke wat The 13th Warrior heeft. Verder was het niet bepaald opzienbarend.

Een soort mini-Shining, die wel aardig uitpakt: de onbevangen John Cussack gaat een avondje doorbrengen in een hotelkamer, die als bizar gruwelijk eng wordt gezien. Na verloop van tijd wordt hij helemaal gek gemaakt. Het heeft wel leuke dingen her en der, maar dan is op een gegeven moment opeens wat hoogdramatisch geneuzel. Enfin, het kijkt lekker weg.

Deze standaard actiefilm heeft het nèt niet. De reden? De overbodige politiesnor op het gelaat van Bruce Willis. Dat is toch geen porum! Mos Def vind ik in tegenstelling tot velen wel een okee acteur.

Aaarghhh... Dit wordt behoorlijk tenenkrommend met zo'n dom fantasietruukje wat maar door blijft etteren. Matthew Perry wordt door een magisch toeval 20 jaar jonger en verandert in Zac Efron. Whoehoe, nieuwe kans om zo vanaf zijn 17e het ouder worden opnieuw en natuurlijk beter te doen. Allerlei quasi-lollige situaties doen zich voor wanneer ie zijn ex-vrouw en kinderen tegen het lijft loopt. Heel awkward natuurlijk en ook helemaal niet grappig.

Neem gewoon een voorbeeld aan je kameraad Ned denk ik dan. Die gedraagt zich namelijk nog steeds als een onvolwassen vent. HIj heeft zowaar wel een grappige rol, al is die is ook wel cliché. Goed, dit was verder een zeer matige komedie die aan het einde flink door de ondergrens zakt.

Bizarre misser in Spielbergs oeuvre. Het is een komedie dat zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog. In Californië wordt iedereen hysterisch en paranoïde wanneer Pearl Harbor is aangevallen. Een Japanse onderzeeër, wat lollige piloten (waaronder Belushi) en nog allerlei onsamenhangende personen moeten voor de humor zorgen. Het is echter dramatisch niet-grappig en de film heeft ontzettend veel herrie en opvallend veel explosies. Michael Bay moet hier inspiratie hebben opgedaan! Als klap op de vuurpijl is de muziek van John Williams ook nog irriterend.

Net als het eerste deel een heuse -film. De hele tijd een big smile om al die gekkigheid, domme quotes en kekke actie. Helaas had het een paar in het oog springende continuïteitsfouten, die de film wel erg amateuristisch maken. Een enkele kan ik wel door de vingers zien, maar als het aan de lopende band en vooral opzichtig gebeurt, wordt het wel storend. Maar goed, een schamele voldoende kan er wel vanaf. De rattenscene was trouwens best epic.

Die onderwaterscenes zijn wel grappig en zeker voor die tijd natuurlijk knap gemaakt, voor de rest is het niet zo veel bijzonders. 3*

Zo'n verhaal van Jules Verne nodigt natuurlijk uit tot zo'n leuke kleurrijke avonturenfilm. Er zitten een paar spectaculaire scenes tussen, die erg de moeite waard zijn. Alleen is het jammer dat Peter Lorre seniel overkomt, de rest van de cast doet het wel oke.

Bij de eerste kijkbeurt viel ik in slaap tijdens die alle-kleuren-van-de-regenboog-sequentie. Het was tergend traag allemaal. De tweede kijkbeurt beviel me wel wat beter. Dit is een film die je prima met één of meerdere mensen kunt kijken en ondertussen met elkaar filosoferen over van alles en nog wat.

De film biedt genoeg rustige momenten om dat te doen en dat maakt zo'n kijkbeurt nog best aangenaam . Wat is nou dat hele doel van die apenscene in het begin? Zou het nou echt mogelijk gaan worden dat computers een eigen wil hebben die funest is voor mensen? Wtf, die vage kleurenbende op het eind? De film roept veel vragen op waar je allerlei soorten antwoorden op kunt bedenken. Leuk en uniek in zijn soort.

Hmm, een sequel van 2001: A Space Odyssey, dat verwacht je niet zo snel dat zo'n unieke film een opvolger krijgt. 2010 probeert gelukkig niet krampachtig het niveau van die film te benaderen, maar het heeft toch heel mooi gefilmde scenes en is over het algemeen heel aardig. Niet altijd bizar interessant en ook deze film verloopt weer best traag, maar het is wel goed te doen.

The master of destruction, Roland Emmerich heeft weer een amusante film gemaakt. Dit keer teisteren aardbevingen en tsunami's de wereld. Erg gaaf die special effects en ook goed camerawerk. In tegenstelling tot de andere megalomane film van 2009: Transformers 2, hier geen overbodig geschud met de camera en vreemde camerahoeken waardoor je helemaal de weg kwijt raakt. Emmerich kiest voor mooie weidse shots die de grootschalige catastrofe duidelijk in beeld brengt.

Natuurlijk zit er een verhaal rond deze film en van tevoren had iedereen wel kunnen aanvoelen dat dat niet zo veel soeps en vooral voorspelbaar was. Nog jammerder vond ik dat de focus niet compleet gericht was op John Cusack en zijn familie. Het eerste halve uur is saaie introductie, maar vanaf de eerste aardbevingen in Californië gaat de film helemaal los en bleef 2012 mijn interesse vasthouden. Best knap voor zo'n onzin-film van ruim 2,5 uur. Enfin, mijn eindoordeel wordt een ruime voldoende. Toch jammer dat ik deze film niet in de bios heb meegepikt.

Echt, wat een geniale regisseur is die Kar Wai Wong en dan vooral in het schieten van mooie scenes. Zat me daar soms echt aan te vergapen aan de visuele pracht in deze film. Wat betreft het plot vond ik het maar zo-zo. Tony Cheung en zijn wisselende contacten met vrouwelijk schoon wordt gevolgd. Het is nogal gecompliceerd, wat droogjes en niet altijd even helder, maar ook wel oke te volgen. Spijtig dat daar niet meer aandacht aan besteed is door Kar Wai Wong, want dan was dit echt een topper geweest.

Aardige film over begin-twintigers die door middel van kaarten tellen veel geld verdienen in Las Vegas. Alleraardigst plottwistje op het eind. Verder toch wat clicé en onbenullige dialogen.

Hmm... Ik lette niet zo op tijdens deze film, dus moet eigenlijk een nog een keer zien. Misschien iets te ingewikkeld en ook niet boeiend. Andere mozaïekfilms van Iñárittu kan ik wel waarderen. Zeker Amores Perros heerst .