Opinions

Hopeloos gedateerde moralistische film, die gelukkig nooit irriterend wordt. Acteerwerk als ook de uitwerking van het verhaal mochten wel wat beter.

Steengoede maatschappijkritische film over het chain gang-systeem. Paul Muni wordt ten onrechte opgepakt voor een overval en moet mensonterend werk verrichten in een chain gang. Gelukkig weet ie te ontsnappen maar daarmee is de film nog lang niet afgelopen! Naast dat heeft het verhaal meer te bieden. Zo komt in het begin de lusteloosheid en opkomende posttraumatische stressstoornis van soldaten die terugkwamen van de oorlog ter sprake. Ook een manipulerende rol van Glenda Farrell (trouw met mij anders geef ik je over aan de autoriteiten!) is leuk om te volgen. Mis trouwens de spectaculaire eindscene niet!

Prachtige productie en Will Smith bewijst hiermee toch een prima acteur te zijn hoor. Ietwat ongeloofwaardig her en der (die darkseekers ), maar het levert wel een spannend spektakel op. Maar voor je het weet is de film voorbij met een matig einde en dat is toch wel jammer. Vervelen doet deze film echter nooit.

Nogal een lamme en een tamme SF-film is dit. Ik hoopte nog wat hippe SF-spektakel, dat er misschien nog wel leuk uitziet. Maar dat viel ook alleszins mee. Het leek ook allemaal erg donker gefilmd, iets wat me nooit echt aantrekt.

Een ruime voldoende voor deze Hitchcock, waarin hij zijn typische stijlkenmerken loslaat op een aardige thriller. Een priester wordt ongemerkt verdacht van een moord, terwijl hij tijdens een biechtsessie al gehoord heeft wie de daadwerkelijke moordenaar is. Grote vraag is hoe dit allemaal tot een einde komt. Het loopt allemaal volgens de regeltjes en daardoor is het niet heel uitzonderlijk, maar prima vermaak blijft dit wel.

Snatch., maar dan op zijn Deens! Van het rijtje films Snatch., Lock, Stock and Two Smoking Barrels ben ik niet echt een groot fan van, maar dit kon me toch wel interesseren. Leuk ook dat het relatief groot opgezet is met die actiescenes. Dat verwacht je toch niet gauw van zo'n klein landje als Denemarken.

Wat me opviel, waren wat typische Deens-gerelateerde grapjes, die met wat eventueel opzoeken te begrijpen zijn. Voorbeelden zijn de neus die op Odense lijkt en het door de vader van de broers gemiste EK van 1992. Wel geinig gevonden, maar voor Denen zelf zal het vast nog grappiger zijn.

Gedverredemme, wat een ranzige film. Dries Roelvink wordt gekidnapt door twee Tokkies, die zijn zaad opeisen. Alle facetten van viezigheid komen voorbij: van teennagels knippen via Roelvink copulerend met een walvis tot en met goedkope blikken bier. Je moet je zelf wel heel erg haten om in dit soort films te verschijnen. Dries Roelvink en zelfspot? Het zal best, maar maak er tenminste nog een leuke film van, dit was echt tenenkrommend smerig.

Boh, dit is een doorsnee komedietje, waarvan de echt goede grappen op één hand te tellen zijn. Vooral die geforceerde quasi-coole woordgrapjes stuitte me tegen de borst. Geen één daarvan was hilarisch! De vreemde eend in de bijt van deze komedie is de eigenzinnige Sydney Fife, die tijdens zijn introductie nog enigszins grappig en sjeu aan de film geeft. Maar na een tijdje deelt hij ook mee in de ongezouten malaise van de rest. Het einde zag je natuurlijk ook van mijlenver aan, dus echt enthousiast kan ik hier niet over zijn!

Lekker wisselvallig deze SF-horror. De plotwendingen zijn niet even steekhoudend. Daarbij is het verschil tussen dag en nacht ook niet altijd helder. Maar andere special effects zien er wel weer redelijk tot picobello uit. Vooral de manier waarop de aliens het loodje was bijzonder angstaanjagend. Kortom toch nog een alleraardigst filmpje.

Ai, de titel is leuker dan de film zelf doet vermoeden. Het is een erg mager horrorfilmpje, dat als enige pluspunt nog de sfeer heeft met wat bizarre voodoo-taferelen. Regisseur Tourneur heeft her en der nog wat mooie shots geschoten, maar verder heeft het erg weinig om het lijf.

Een werkje uit één van mijn favoriete subgenres, commie-paranoia. De meeste films daarvan zijn afzichtelijk slecht, maar dit ging nog best wel. Verhaaltechnisch had hier nog wel meer uitgehaald kunnen worden. Nu was het in combinatie met de 'communisme = slecht'-boodschap simplistisch en nogal cheesy, wat betreft de vader-zoon-relatie Qua film-noir-stijl zat het gelukkig wel snor.

Bedroevend uitleggerige en uitgekauwde SF-film met Will Smith die dit keer niet koel is.

Om eerlijk te zijn, ik ben nauwelijks bekend met Bob Dylan. Ik een paar liedjes van de beste man, maar dat is het dan ook wel. Niet geheel onbevangen ging ik de film in en het wist me helaas niet positief te verrassen. Het concept met 6 verschillende Bob Dylans die kriskras door de film heen fladderen is wel leuk gevonden, maar soms ook lastig om naar te kijken, mede door een continue stroom van quasi-diepzinnige meningen en ideeën. Ik was bijvoorbeeld ook meer geïnteresseerd in het verhaal van Heath Ledger dan van pakweg Richard Gere. Anyway leuk geprobeerd (pluim overigens voor de cinematografie!), maar meer geïnteresseerd in Bob Dylan ben ik niet geworden.

Fraaie docu waarbij een dopingexperiment van een wielrenner op amateurniveau plotsklaps omslaat in een spannend en ontluisterende registratie van het welbekende Russische dopingschandaal. Spil in deze is Grigory Rodchenkov. In het begin is het een lollige gast, die er een gewoonte van maakt om met ontbloot bovenlijf te skypen met de maker Bryan Fogel en adviezen geeft hoe je testosteron zo pijnloos mogelijk injecteert. Wel vreemd, hij is hoofd van het anti-doping bureau die in Sochi de boel heeft bedonderd met een ingenieus systeem.

Enfin, Grigory komt over naar Amerika en nadat de klokkenluideractie is ingezet, wordt hij angstig en niet zonder reden. Een van zijn naaste collega's overlijdt door 'een hartaanval', jaja. De dubieuze rol van de Russische overheid komt natuurlijk ook ter sprake. De docu voelt niet af, naar mijn mening zitten we nog midden in deze dopingperikelen en is het einde nog lang niet in zicht. Maar goed, toch een prima en bere-interessante docu!

Een van de beste animatiefilms. Mooie beelden, leuke karakters, niks op aan te merken in ieder geval.

Ook Ice Age 3 blijft net als deel 2 overeind. Wel veel suf geneuzel met die romance tussen Mannie en Ellie en dan ook nog die twee eekhoorns! Een beetje teveel van het goede mijns inziens. Aan de andere kant ziet het dinosaurusgedeelte er echt tof uit en blijven het toffe beesten om te zien. Paar leuke grappen, dus 3,5 ster lijkt me verdiend.

Ice Age blijft een van de leukere franchises. Leuke oerbeesten vullen deze film en die geweldige onverzettelijke en onuitbare eekhoorn maakt het helemaal af natuurlijk. Als film geen grote hoogvlieger, maar ergernissen bleven uit, ook al is het plot maar matig. Vooruit! 3,5 sterren!

Ice Storm gaat over dysfunctionele families, waarvan de leden lichtelijk maf zijn. Ze maken er eigenlijk allemaal maar een zootje van en dat maakt het interessant voor de kijker. Geen absolute topper zoals American Beauty dat niet, maar het sfeertje is wel okee en een hele rits bekende acteurs en actrices krijg je te zien.

Het 10 kleine negertjes-verhaal . In een motel stranden op een regenachtige avond onvoorzien een aantal reizigers en één voor één worden ze bruut vermoord. De film zat leuk in elkaar en had ook nog wat interessante psychologische shizzle in petto.

George Clooney is een bijzonder progressieve presidentskandidaat die he tot president van de USA wil schoppen. Erg lollig om een potentiële president te horen over dat Amerika niet zijn kop in de zandbak van Saudi-Arabië en Irak moet steken en dat er voortaan alleen maar auto's rond mogen rijden die lopen op waterstof. Voordat het zo ver komt dient ie eerst wat appeltjes te schillen. Ryan Gosling, een gedreven jongeman binnen zijn campagneteam, speelt daarin een centrale rol.

Wat volgt is een prima verhaal met wat intriges, bedrog en een pijnlijk schandaal rond de voorverkiezingen. De cast doet het prima in deze thriller en het bleef boeiend hoe het plot zich ontvouwde. Achteraf had ik gehoopt op nog wat extra dubbele twists en dat soort dingen, maar het slot was uiteindelijk toch nog redelijk spectaculair.

Zwartgalliger, beklemmender en troostelozer wordt het nergens in een andere film dan in Idi i smotri. Wat een trieste bedoening wordt hier uiteengezet. De Duitsers krijgen geen genade in hun portrettering en dat is ook wel te begrijpen, wanneer je op het eind meekrijgt wat ze aan het Oostfront met al die talloze dorpen hebben misdaan. Al die opgekropte woede wordt door Klimov (geboren te Stalingrad in 1933!) op het scherm gesmeten, wanneer hij daarna nooit meer een film zou maken.

Deze film moet het hebben van een hoop indrukwekkende scenes, de één nog gruwelijker dan de ander. Het einde waarbij Florya wenste de tijd terug te draaien en ziet dat Adolf ook een kleine baby was met daarna de requiem-muziek van Mozart vind ik trouwens één van de beste eindes uit de filmhistorie.

Wow, zwaar ondergewaarde film hoor. Idiocracy mikt op de cultfactor en slaagt daarin (toegegeven) maar half. Het idee dat over 500 jaar de wereld volslagen idioot is geworden en dat een average Joe en een hoer uit het jaar 2005 zich daar in moet redden is best tof. Met de humor zit het dan in het begin ook zeker goed. Helaas kakt de film halverwege behoorlijk in en lijken de ridicule situaties steeds minder effect te hebben. Afijn, het uitgangspunt is origineel en liefhebbers van vreemde eend in de bijt-films moeten zeker Idiocracy eens zien.

Whehe, The Idiots ! Dit is wel zo'n bizar ranzige film uit die malle dogme-reeks. Ik kon er stiekem wel van genieten van de situaties, die schaamte oproepen. Het einde was wel wat over the top.

Wow, het einde doet het hem in deze film! Ik ga niet spoilen natuurlijk, maar het geeft zeker wat te denken en was sterker dan ik vooraf had gedacht. Daarvoor vond ik If.... namelijk een redelijke rechttoe rechtaan-film over onderhuidse spanningen in een kostschool tussen rebellen en de gevestigde orde. De hoofdrol wordt vervuld door een puike Malcolm McDowell en het lijkt haast voor hem een oefening te zijn voor het latere A Clockwork Orange. Daarnaast zitten er enkele weirde scenes (ook die verwachtte ik niet) in deze film die de wenkbrauwen doen fronzen, maar ik vond het wel geslaagd.

De boeken van Ronald Giphart vond ik vroeger altijd , de verfilmingen wisselvallig. Deze film is echter nog best goed, al laat de score hier iets anders zien. Het is een sterk drama, toffe acteurs (Beau die zichzelf speelt ) en actrices.

Het meesterwerk van Akira Kurosawa

Takashi Shimura weet perfect gestalte te geven aan de troosteloze overheidsmedewerker. Hij wil met een prettig gevoel zijn leven afsluiten in plaats van als een zak aardappelen formulieren af te stempelen. Mooi is om te zien hoe die logge bureaucratie in beeld gebracht wordt met de 'van het kastje naar de muur'-scenes.

De scenes waarbij Shimura vertier opzoekt en denkt daarmee gelukkig te zien, zijn ook ontzettend mooi. Hij vindt het allemaal leuk en aardig, maar of hij dit nu echt wilt voordat hij echt de pijp uitgaat? Je voelt vanaf dat moment helemaal met de hoofdpersoon mee en gunt hem het allerbeste.

De vertelstructuur van Ikiru is natuurlijk opvallend en bij een eerste kijkbeurt zou je denken dat de film te lang doorgaat. Bij een tweede kijkbeurt echter vond ik dat terugkijkgedeelte toch wel sterk vanwege de langzame verschuiving waarbij iedereen overtuigd raakt dat Shimura toch nog iets zinvols voor de samenleving heeft weten op te zetten.

Edward Norton op de automatische piloot in een standaard verhaal met Oostenrijkers die Engels spreken!!1. De hippige illusionistische scenes van eerdergenoemde zorgden ervoor dat dit gelukkig geen diepe ellende werd. Van de 3 goochelfilms uit 2006 (Scoop, The Prestige en deze) vind ik dit toch de minst boeiende.

Eigenaardige en interessante film dit. De combinatie horror, naakt en nazi's maakt het vrij raar, ongemakkelijk, en soms ook weer lachwekkend tijdens her kijken hiervan. Qua horror is het bijzonder geslaagd, naakt ook wel (stukken beter dan een Deep Throat bijv.), alleen de nazi-setting verpest het toch behoorlijk. Die shockerende factor is uiteindelijk ook de grote reden waarom deze film zo'n cultstatus heeft gekregen. De insteek komt natuurlijk niet oprecht over en daarom heeft dit toch iets walgelijks. Het aparte is dat ik toch wel een paar keer smakelijk heb kunnen lachen om al die bizarriteiten, sommige scenes waren ook te fout voor woorden natuurlijk.

Eenvoudig te volgen fantasy-verhaal dat teruggrijpt naar de middeleeuwen. Rusland besloeg toen nog maar een klein gebied, dat regelmatig leeggeroofd werd door hordes vervaarlijke Mongolen. In deze film is het niet veel anders. De knorrige held Ilya laat niet met zich sollen en trekt ten strijde tegen de Mongoolse badguys met als eindbaas een driekoppige draak. Wat een kunststukje en scene is dat! Neem die lollige winddemon erbij, en dan heb je alle hoogtepunten van deze film wel weer gehad. Groots in opzet, knullig in de uitvoering en ook nog eens een matige Amerikaanse nasynchronisatie. Al met al toch nog een voldoende vanwege de vermaakfactor.

Naar het verhaal van codekraker Alan Turing dus, maar al vrij vlot krijg je het gevoel dat er behoorlijk afgeweken is van wat daadwerkelijk heeft plaats gevonden. Enige vrijheid om het lekker in de film te laten passen is prima, maar hier wijkt het verhaal zodanig af dat ik het allemaal net te dik aangezet of te toevallig vond. Achteraf de wikipedia-pagina van The Imitation Game raadplegen levert dan ook een hele bloemlezing op van waar er een loopje met de werkelijkheid is genomen.

Goed, dat daargelaten is het ook matig dat Turings homoseksualiteit maar zijdelings ter sprake komt. Nog interessanter was zijn huwelijk met Joan Clarke. Echt jammer, dat Keira Knightley zo'n magere rol toebedeeld krijgt. Dat had toch veel meer uitgediept kunnen worden naast het codebreken, wat overigens ook maar matig uit de verf komt... Tsja, op zich nog wel een aardige film om te zien, ook al is het overduidelijk gemaakt voor de oscars. Ik verwacht dat ie er welgeteld 0 zal binnenhalen.