Opinions

Normaal vind ik musicals het minst boeiende genre en erger ik me groen en geel aan al die domme liedjes, die het verhaal onnodig lang ophouden. Maaar... Ja Zuster, Nee Zuster is een grote positieve uitzondering hierop. Leuke liedjes, geheel in de Annie MG Schmidt-stijl en fantastische rollen van Loes Luca en Paul de Leeuw zorgen ervoor dat dit stiekem een guilty pleasure is.

Wederom zo'n ijdelheidsprojectje van de heer Cruise. Ik word er een beetje moe van dat ie tegenwoordig enkel onaantastbare types kan spelen. Het heeft ook iets narcistisch om weer es te laten zien hoe geweldig je personage (in dit geval de ongrijpbare Jack Reacher) is en hoe je dat speelt. Naja, het is dat het geen strontvervelende thriller is en Robert Duvall-baas ook nog es een leuke rol heeft. Een voldoende dan maar...

Stuitend, banaal en niveauloos. Dat is het! Maar het is ook o zo hilarisch . Het heeft continu erg gave stunts en sketches. Telkens bleef ik mezelf afvragen: waarom doen ze dit ??

Lei-eip!!! Verbijstering en hilariteit maakten mij meester bij het aanzien van deze onverfijnde grappen en grollen. "Wat bezielt men niet allemaal?" en "Doooh" waren gedachten die menigmaal bij me opkwamen. Opvallend genoeg zaten er maar weinig zwakke momenten in deze aaneenschakeling van bizarre stunts en situaties. Continu had het allemaal wel een hoog niveau vond ik. Dat van die speelgoedauto in de aars van die ene gast was wel een beetje vies.

Lange zit, maar wel te doen als je hippe dialogen + Tarantino kunt waarderen . Het verhaal had wel wat compacter verteld kunnen worden. Daartegenover staat wel een toffe cast en funky muziek.

1990 was een bijzonder matig filmjaar, maar Jacob's Ladder is een uitzondering daarop. Vooral gaaf is het hoge tripgehalte, waarvan ik de uiteindelijke clou wel redelijk snel door had, maar dat gaf niet .

Plot is wel redelijk te volgen maar slaat natuurlijk nergens op. Bekende Finse folkloristische elementen worden gelinkt met het China van zoveel eeuwen terug. Ik zag het alleen maar als een excuus om die quasicoole Chinese moves te laten zien. Voor de rest heeft dit magere fantasyverhaaltje weinig te bieden.

Toch nog een tip voor degene die meer over de sampo (een machine die geluk produceert, yeah) willen zien: Sampo (1959) is ook zo'n warrig Fins sprookje, nog slechter maar gelukkig wel met minder pretenties.

Wow, echt een hele superknappe film van Vinterberg over een lastig onderwerp: het onterecht aangezien worden als iemand die kinderen misbruikt. Het is echt een film die nazindert en waarover je lang kunt nadenken. Het kon niet anders, maar Mads Mikkelsen schittert in dit beklemmende drama. De rest van de cast met onder andere een klein meisje van 6 die Mikkelsen beschuldigt, is ook erg goed. Hoe flikken die Denen dat telkens met al die goede acteerprestaties?

Een aan lager wal geraakte edelman probeert koste wat kost de schijn hoog te houden. Hij pronkt met zijn rijkdom en dan met name met feestjes die hij organiseert in zijn muziekkamer (Jalsaghar). Daar chillt ie hem hard met zijn makkers op Indiase muziek, die je wel eens hoort in een Indisch restaurant. Al waande ik me soms ook op een kinderboerderij met al dat gemekker., tsja...

Hoe dan ook, dit is een film over vergangelijkheid en veel muziek. Eigenlijk teveel, want het verhaal is karig te noemen. Meeleven met het hoofdpersonage zat er door de afstandelijkheid van de film ook nauwelijks in. Dit was overigens de tweede film die ik zag van Ray (de eerste was het zeurderige Pather Panchali) en geweldig vind ik het wederom niet, laat staan dat ik het geniale van zijn regie zie.

De jaren '30-films van Hitchcock vind ik over het algemeen wat zwakker dan zijn latere werken. Jamaica Inn van hem is meer een spannend avontuur in het sfeervolle Cornwall dan een spannende thriller. Niet heel vervelend, maar geniaal zeker niet. Een jonge Maureen O'Hara (anno 2013 leeft ze nog steeds!) is de protagoniste van het verhaal en doet het wel leuk. Het is echter Charles Laughton die met zijn megalomane karakter alle aandacht naar zich toetrekt. Misschien een tikkeltje teveel, alhoewel zijn rol nog best aardig was. Al met al ging het uiteindelijk wel, maar ik ben beter van Hitchcock gewend!

Sterke ietwat ondergewaardeerde film over een legereenheid tijdens de Golfoorlog begin jaren '90. Verwacht niet teveel actie, de ontwikkeling van de diverse karakters komt voornamelijk aan bod. Her en der heeft Sam Mendes leentjebuur gespeeld, veel elementen van Full Metal Jacket zijn bijvoorbeeld overgenomen. Wellicht is het ook gewoon zo dat aspecten als verveling, het verlangen naar actie, doorgeslagen idioterie steeds terugkomen bij elke nieuwe oorlog. Waar ik Road to Perdition er saai uit vond zien, werd ik door de cinematografie van Jarhead juist positief verrast met de lekker felle belichting die past bij de zinderende woestijn.

Net als de lompe bril van Martin Brody is deze film ook gedateerd. Desalniettemin is het best genietbaar en de scenes op het eind zijn toch nog een beetje spannend. Een klassieker, die je toch wel gezien moet hebben naar mijn bescheiden mening.

Hèt ultieme bewijs dat sequels zwakker zijn, maar genoeg entertainende waarde bezitten. Jaws 3 en 4 raad ik alleen aan voor mensen die zichzelf graag pijnigen.

Tsja, dit stemde me droevig en ik had niet eens zo'n stoer 3-D-brilletje. In de eerste helft worden een paar karakters op het scherm gekwakt, die meer geïnteresseerd in elkaar zijn in plaats van de kijker te vermaken. Ohja, het speelt zich af in een of ander stom Seaworld-attractiepark met dolfijnen en dat soort shit en ons aller bekende haai zaait daar dood en verderf. Toppunt is dat een van die truttige dolfijnentrainsters zich meer zorgen maakt om de dolfijnen dan om mensenlevens . Rampzalig genoeg komt die lelijke haai nog veel te vaak in beeld, weg spanning! Hier past maar één cijfer voor: een 3 (1,5* dus omgerekend)

Ik bereidde me voor op een abonimaler deel dan Jaws 3. Maar nadat het slechtst acterende personage vrij vlot opgepeuzeld werd door onze haaienvriend, was het in al zijn kutheid nog een redelijk zichtbare film. De zomaar binnenvliegende Michael Caine is daar voornamelijk verantwoordelijk voor, die kon me zowaar nog best vermaken. Het had wel een erg dubieus einde, maar ja .

Blijft een grappig duo, die Jay & Silent Bob. Op het eind vliegt de film uit de bocht met teveel opzichtige referenties naar alle films die tot 2001 bekend waren, maar slecht is dit zeker niet.

De eerste geluidsfilm die bij het grote publiek aansloeg. Beetje vreemd vind ik want zelfs voor die tijd moet die film erg corny zijn geweest. Al Jolson moet telkens kiezen tussen een carrière als zanger op Broadway of voor zijn ouders met Joodse achtergrond, waarvan de vader liever zien dat Al Jolson hem als cantor opvolgt. Het wordt heel problematisch allemaal met heftige emoties over en weer. Beetje overdreven allemaal dus, maar goed er is toch één grote attractie in deze film: het moment wanneer er gesproken en gezongen gaat worden. Het is niet veel (het is toch vooral een stomme film), maar ik vond het vreemd genoeg toch best fascinerend om het te zien én te horen.

Plezante film en tres jolie! Zo zeggen de Belgen het toch ? Moest wel lachen her en der om de ridiculiteit en zelfspot die van Van Damme draf spat. De geinige structuur van het verhaal vond ik ook tof. Het had wel iets van The Wrestler als je kijkt naar het thema uitgerangeerde filmsterren en bij die lange monoloog van JVCD in de camera moest ik denken aan een willekeurige Ingmar Bergman-film. Niks mis mee dus!

De laatste tijd heb ik meerdere films van Werner Herzog gezien, die me tot nu toe erg bevallen. Jeder für sich und Gott gegen alle vond ik ook prima! Een vreemde kerel, Kaspar Hauser, wordt zielsalleen op een plein achtergelaten in Nürnberg. Daarvoor heeft hij alle tijd in een kelder opgesloten gezeten en heeft niks meegekregen van de omgeving om zich heen. Hausers ontwikkeling (het leren praten, begrijpen van de wereld en ga zo maar door) wordt vanaf dat moment gevolgd. Dit gebeurt voornamelijk op een observerende manier met helaas her en der houterig acteerwerk. Het fascineert desalniettemin continu, doordat Bruno S. de rol van Kaspar Hauser knap invult.

Het tempo van deze film ligt lekker traag. Ook gaaf is dat Herzog schaamteloos Tarkovsky durft te kopieren door bijvoorbeeld beelden van wuivend gras of weerspiegelingen in het water te gebruiken. Hij komt er wat mij betreft wel mee weg . Hierboven is het al aangehaald, maar qua thematiek doet deze film trouwens enorm denken aan L'enfant sauvage, eveneens een aanrader !

Hoe een onnozelaar het toch nog ver weet te schoppen, daar gaat The Jerk over. Het is een Forrest Gump avant la lettre, maar dan wel heel matig. De grappen zijn van een schijtlollig niveau en zie je al van verre aankomen. Erg flauw allemaal, maar ik kon door het goedzakkerige karakter van Steve Martin het niet echt irritant vinden.

Ben ik toch d'rin geluisd! Ik verwachtte een of ander verhaal over het wel en wee van sportmakelaar Jerry Maguire, maar dit focust uiteindelijk toch veel meer op een romantische verhaaltje in combinatie met komedische elementen, die totaal niet uit de verf komen. Voor een sport-film zijn vijf minuten NFL ook veel te weinig. Cuba Gooding Jr. zette godzijdank nog een prima negerrol neer, zodat het niet een en al verveling werd.

Komedie had ook niet misstaan als genre-aanduiding, want mên, ik heb af en toe in een deuk gelegen om deze malle docu. Wil je christenen zien die bidden dat hun Powerpointpresentatie niet gesaboteerd wordt door de duivel of een bordkartonnen George Bush een podium opslepen om zijn politieke standpunten uit te leggen, dan is dit de docu die je moet zien. Bij de indoctrinerende scenes wordt het desalniettemin nogal creepy. Zo wordt in Jesus Camp dus een of ander bijbelkamp gevolgd en in sommige scenes gaat het er echt freaky en angstaanjagend aan toe. Kinderen gaan spontaan gekke woorden brabbelen en barsten in janken uit, omdat ze klaarblijkelijk in contact staan met de Heer. Echt ziek om te zien hoe kinderen helemaal gehersenspoeld kunnen worden.

Ik ben wel te spreken over deze documentaire. Het laat gewoon zien wat het is, zonder dat de docu-makers commentaar leveren. De kijker is aan zet om zelf een oordeel te vellen over deze bij tijd en wijlen volslagen idioterie. Op zich wel prettig, want dat commentaar zou toch alleen maar overbodig zijn. De beelden spreken namelijk voor zich .

Dit hebben we gezien tijdens godsdienstles ! Het is op en top jaren '70 met bekende liedjes. Voor een musical beloon ik deze film ook best hoog geloof ik, maar ik vond het best onderhoudend allemaal en het had ook nog alleraardigste vondsten.

Redelijk grappige film over een jongen en een meisje die elkaar continu uitdagen tot sadistische waaghalzerij. Soms voorspelbaar, en dan weer niet. Het had wel wat weg van Amelie, maar dan wel minder goed.

Mooi filmpje waarin twee jonge kinderen de hoofdrol vervullen. Het meisje verliest haar ouders tijdens een bombardement en komt terecht bij een boerengemeenschap. Samen met het jochie trekt ze er op en houden ze er een lugubere hobby op na, namelijk het opzetten van een begraafplaats voor dieren. Desondanks heeft het allemaal wel wat vertederends en spelen die twee sterk hun rol. Het geloof speelt ook een grote rol in deze film, dat vond ik op een gegeven moment wel wat minder interessant, maar soit.

Jezebel speelt zich af in het zuiden van de VS een paar jaar voor de Amerikaanse Burgeroorlog. Het is een pijnlijke liefdesgeschiedenis tussen Bette Davis en Henry Fonda, die nogal stroef omdat Bette Davis zich als een opstandig klein kind gedraagt. Fonda gaat naar het noorden van Amerika voor zaken, Davis blijft achter in het zuiden. Na een jaar keert Fonda weer terug met een dame met wie ie getrouwd is. Dit steekt Davis natuurlijk en het blijft maar rommelen tussen die twee.

Opvallend is dat ook de verschillen tussen het noorden en het zuiden van Amerika in deze film uitgebreid aan bod komen. Niet alleen de slavernij, maar ook gewoon verschil in cultuur lijkt me een van de oorzaken van de Amerikaanse Burgeroorlog. Ook wat andere historische ontwikkelingen zoals de gele koorts, komen aan bod, wat het best interessant maakt. Het heeft een beetje Gone With the Wind-sfeer, al vraag ik me echt af of het echt zo idyllisch was op zo'n katoenplantage. Er is een scene waarbij Davis samen met de slaven een vrolijk liedje zingt. Maar misschien was dat toentertijd toch heel normaal, ik zou het niet weten eigenlijk .

Als kleine Vino was ik vele jaren geleden bij deze film afgehaakt, omdat ik het toen niet snapte ofzo. Maar jaaaren later vond ik het wel erg boeiend, ondanks dat het een ingewikkelde puzzel is. Enige voorkennis rond JFK is wel vereist om ten minste de grote lijn van het verhaal te zien. Er zaten wel wat onboeiende gedeeltes in en ik denk dat de theorie van Oliver Stone/Garrison beter tot recht komt in boekvorm. Verder ergerde ik me in het begin ook aan de lelijke pruik van Joe Pesci, maar later werd duidelijk hoe dat zat .

Oef, deze film moest ik veel eerder zien dan nu pas. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Dit is een opvallend sterke film met een gecompliceerd en meesleurend verhaal. Niet echt vrolijkmakend ook. De personages hebben diverse belangen die elkaar in de weg liggen. Zo wil de moeder van een gezin weg uit Iran, terwijl de vader wil blijven om voor zijn dementerende vader te zorgen. Omdat ie dat niet in zijn eentje kan, huurt hij een hulp in, maar dan gaat het mis... Uiteindelijk vallen de keuzes van de diverse personages wel te begrijpen, maar echt handig is het niet allemaal. Dat maakt de film ook zo schrijnend en goed. Dat A Separation zich afspeelt in Iran, is trouwens wel van meerwaarde. Erg interessant beeld wordt er van dit land zo terloops gegeven .

Toch zit er wel een kern van waarheid in zijn uitspraken en zo debiel zijn ze ook weer niet. Ze zijn alleen zo ontzettend logisch en voor de hand liggend, waardoor het wat dommig overkomt soms, zeker in combinatie met Cruijffs frappante taalgebruik. Ik zou wel eens een kijkje in zijn hersenen willen nemen, want dat moet echt een feestje zijn.

Allereerst heeft hij zo'n ontzettende grote voetbalintelligentie, inzicht en haast humoristische misleiding. Dit filmpje (vanaf 1 minuut 20) geeft een mooi voorbeeld daarvan, de Duitse nummer twee loopt continu achter de feiten aan. Maar ook buiten voetbalgebied is hij an sich geen domme jongen. Zijn arts was bijvoorbeeld verbaasd over zijn droge opstelling, toen hem werd medegedeeld dat ie iets aan zijn hart heeft. Cruijff doorzag meteen dat hij een probleem had en dat daar dus iets aan gedaan moest. Klinkt simpel (en dat is het ook), maar hoeveel mensen zouden in zo'n soortgelijke probleemsituatie het probleem minder erg voorstellen, of een halve draai er aan geven, of het gewoon compleet negeren? Het 'juist' erkennen en benoemen van een probleem is eigenlijk de eerste stap naar succes. Als Cruijff bedrijfsmanager was geworden in plaats van voetballer, dan denk ik dat hij ook een erg grote zou kunnen zijn geworden.

Oeps, dit was toch beschamend matig. Weinig origineel ook, zo'n Avatar-achtig spektakel maar dan op Mars. De film loopt wel lekker door, maar het is allemaal zo infantiel. De overdadige muziek doet de film eveneens weinig goeds.