Opinions

Bweuk, vond hier niet zo heel veel aan. Een dame ergens rond de 30 jaar wordt meegenomen door twee hitsige pubers. Ik denk dat ze niet zo weldenkend is, want wie doet nou zoiets? De twee jongens vinden het hoe dan ook prima en hebben achter elkaar seks met haar. Het is sowieso een redelijk expliciete film met de nodige vunzigheden en ook veel geruzie over en weer. Het is dat het een roadmovie is en je als kijker nog leuke beelden van Mexico krijgt te zien, anders was het oordeel vast lager uitgevallen.

Ghehehe, dit is gewoon Jiskefet maar dan op zijn Palestijns. Divine Intervention laat vooral checkposts tussen Israël en de Palestijnse gebieden zien, waarbij allerlei absurde situaties zich voordoen. Er zit nauwelijks een rode lijn in het sketchachtige verhaal. Naast het tragikomsiche is er toch een serieuze ondertoon te bespeuren. Niet helemaal geslaagd uiteindelijk, maar het heeft zijn momenten.

Hmm, ik zie Cagney liever als misdadiger, die grapefruits uitperst over een vrouwengezicht dan een musicalregisseur. Yankee Doodle Dandy is een tamelijk verveelde biografie geworden van iemand die zonder veel tegenslag een grote naam wordt in de musicalwereld. Het gaat allemaal van een leien dakje, waardoor ik dit nogal een saaie en lange bedoening vond.

De musical zit boordevol beruchte vaderlandslievende liederen die iedereen wel half kent, maar niet echt hoogstaand zijn. Deze film is ook overduidelijk bedoeld om nog wat extra moraal te pompen voor tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het wordt bij tijd en wijle wel heel opzichtig en stuitend, maar ja het is dus ook geen film voor niet-Amerikanen.

Visueel zit het dik in orde, maar voor de rest is het toch erg statisch en emotieloos. De actie daarentegen ziet er wel vloeiend en redelijk spectaculair uit, dat kan je wel verwachten van films zoals deze. Voor de rest valt er weinig in te leven met de karakters in dit vrij standaard verhaaltje. Naar het einde toe gaat het langzame in de dialogen en bewegingen in de niet-actiescenes erg irriteren. Al met al erg wisselvallig en deze keer winnen de negatieve punten het van de positieve.

Deze Malinese film won verschillende prijzen, waaronder de juryprijs van Cannes. Wel, ik ben er niet zo lyrisch over. De film bestaat uit voornamelijk rituelen, waarbij verschillende goden verzocht worden om iets voor elkaar te krijgen. Daartussen woekert er ook nog een stammenstrijd. Duidelijk is te zien hoe enorm leden van de Peulh-stam afhankelijk zijn van hun magie. Ik vond het niet overal zo bijster interessant en had eerlijk gezegd op een beter 'groeten uit de rimboe'-sfeertje gehoopt. De fantasy-elementen plus het eind was daarentegen toch wel leuk gevonden.

Het blijft wonderbaarlijk dat de Beatles hebben gezongen over een gele onderzeeër. En even wonderbaarlijk en psychedelisch de film die hiernaar is vernoemd. De fantasierijke animatie vliegt alle kanten op met leuk gevonden vondsten. Alleen is die animatie zo lelijk gedaan en af en toe zeer vermoeiend door stroboscopische effecten. Een verhaal is nauwelijks aanwezig en de grapjes van een suf niveau. Blijven alleen uiteraard de liedjes zelf over, die zijn dan wel weer leuk!

Een romantische komedie maar dan van het leuke soort! Heel leuk is dit . Uiteraard is hiervan een remake met Elisha Cuthbert, die naar ik aanneem nooit dit origineel kan evenaren. De sfeer is namelijk hier erg apart, maar erg oke .

Te weinig Zooey, te veel Jim Carrey . De film doet denken aan Bruce Almighty en dat is geen compliment. Ook hier moet een verveelde veertiger tot inkeer komen (zeg eens ja ipv nee) met talrijke komische momenten. Ik heb geen enkele keer gelachen natuurlijk.

Heel okeeje film is dit! Als je de plotbeschrijving leest, denk je aan een leuk uitgevallen B-horror-film te gaan kijken, maar dan uit Frankrijk. Een plastische chirurg heeft een dochter die met een masker rondloopt, omdat ze ooit een ernstig ongeluk heeft gehad. Hij wil het gezicht reconstrueren en ontvoert jonge vrouwen om hun gelaat open te snijden. Een keer krijg je zo'n scene te zien en dat is best een wtf-moment. Ruim 54 jaar later had het op mij nog steeds een gruwelijk effect. Voor de rest wel een tof en mooi gefilmd filmpje dus die niet in de gemakkelijke valkuilen van een B-horror valt.

Deze film is aan te raden voor diegenen die stevig zitvlees bezitten. Het is nogal een langzaam voortslepend familiedrama. Op zich vond ik het wel mooi hoor, die lang uitgesponnen scenes, vaak uit één camerapunt geschoten. Sommige drama-elementen en personages vond ik ook leuk om te volgen, zoals dat jochie Yang Yang en al die mensen die tegen de oma in coma iets zeggen. Echter kon niet alles mijn interesse behouden. Zelfs voor een film van 3 uur wil het mijns inziens teveel vertellen, waardoor niet alles me zal bijblijven vrees ik.

Echt zo'n film die hoognodig moet herzien. Het ziet er stilistisch behoorlijk mooi uit, maar dat was het dan ook wel; of toch niet? Volgende keer dan maar iets beter op het verhaal letten, want visueel werd ik wel geprikkeld . Daar bleef het ook wel bij... Dat Chinees klinkt trouwens houterig en los van elkaar: "tak tak tak". Viel me op .

Mooie en gave kung fu-film hee . Die kungfu-vechtscenes blijven een lust voor het oog en vervelen nooit. Het verhaal van Ip Man, naast zijn vechtskills een heuse gentleman, zelf is ook nog best aardig om te volgen. Wel een beetje overgedramatiseerd denk ik en de anti-Japanse toon werd naarmate de film duurt ook ergerlijk. Maar behalve deze kleine minpuntjes, is dit een van de betere actiefilms uit China.

Jaja die Takashi Shimura, wat een geweldig acteur is het ook. Hier is hij een oude brommende knar. Wel is ie een ontzettende moraalridder. Voor de rest een solide film, die een aantal mooie momenten kent. De nachtmerrie van Matsunaga was erg mooi uitgebeeld.

Beetje lastig te volgen Japanner vond ik deze. Het zal wel vloeken in de kerk zijn, maar de remake met Clint Eastwood vond ik wel een stuk beter .

In het begin vond ik het nog even wennen aan Linney als hysterische alleenstaande moeder, maar als haar broer (Ruffalo) plompverloren langs komt en optrekt met haar zoontje, wordt You Can Count on Me toch een mooie film. Verschillende verhaallijnen worden netjes gevolgd en komen heel naturel over. Het leukste gedeelte zijn de activiteiten (een poolavondje bijvoorbeeld) die Ruffalo onderneemt met dat zoontje, die ik nogal op die blaag van Home Alone vond lijken. Check ik achteraf wie het is, blijkt het dus het broertje daarvan te zijn. Echt een -moment, maar goed dat terzijde.

Geweldig leuke film van Capra, waar de feelgoodfactor immer oprecht is. De Sycamores zijn een uiterst bont en grappig gezelschap, waarbij ik het meest sympathiseerde met opa Lionel Barrymore. Jimmy Stewart in een van zijn eerste typische 'Jimmy Stewart'-rollen is dit keer ook leuk om te zien.

Bôh, weer een dertien-in-een-dozijn-comedy, waar nauwelijks mee te lachen is. Adam Sandler als Israëlitische vechtjas annex kapper plus zijn accent zijn nog niet eens de grootste irritatiebron. Dat kan ik nog wel verteren, vreemd genoeg. Het zijn de grappen, die echt te flauw en te gemakkelijk zijn.

Het enige aardige nog was de combinatie tussen de humor (in ieder geval de poging daartoe) en het superheld-zijn van de hoofdpersoon. Daar kan in filmland nog wel meer mee gedaan worden. Echter vrees ik dat men nog lang niet uitgekeken is op deze simpele vunzigheidshumor en dat de onophoudelijke bagger van dit soort films nog lang niet gestopt is. Jammer

James Bond gaat naar Japan! Superhip natuurlijk en zo is ook de film. Het zit vol spanning, ruimtekapingen, keiharde actie en een heel scala aan helicopters . Erg geslaagd en een waardige afsluiter voor Sean Connery als Bond. Volgens mij dommelde ik wel enigszins weg tijdens de climax: zonde!

Dit is een bewerking op de klassieker Shop Around the Corner (die ik ook al niet briljant vond) en eigenlijk wordt Sleepless in Seattle gewoon dunnetjes over gedaan. Kortom, dit is uitgekauwd formulewerk met Tom Hanks die er maar wat van probeert te maken en de immer irriterende Meg Ryan. Verhaaltechnisch is het boeketreeks-niveau en ik denk dat ik met 2,5 ster nog iets te mild ben. De tijdsgeest (al die chat en mail-interfaces zijn nu allemaal achterhaald ) vond ik nog wel grappig om te zien, dat zal het wel zijn.

Bekwaam Hitchcockfilmpje waar de hoofdpersoon ten onrechte wordt aangezien als moordverdachte. Het is niet heel bijzonder allemaal, maar Hitchcock weet door middel van een aantal knap gefilmde scenes er toch wat van te maken. Dr zitten een paar toffe scenes, opgenomen in de Engelse Countryside en het einde is ook wel oke.

Niet echt heel grappig, maar ik moet ook eerlijk bekennen dat ik deze film vóór de geweldige Frankenstein-films. Een hoop referenties zullen dus straal langs me heen gegaan zijn.

Na Spielbergs Lincoln ook maar eens andere film van deze president (geregisseerd door John Ford) meegepikt, dit keer met Henry Fonda in de hoofdrol. Ook hier wordt er een goeie en overtuigende vertolking neergezet. Zelfs fysiek komt het gewoon overeen, al mist Fonda nog wel die karakteristieke ringbaard . Heb wel het idee dat met Lincoln enorm gedweept wordt. Ook hier wordt ie als een wijze messias neergezet, die alle problemen op kan lossen. Ik houd er niet zo van als het zo mythisch gemaakt wordt, maar blijkbaar moet dat maar. Overigens wordt er een maar een paar jaar van het leven van de jonge Lincoln gevolgd, waarbij ie als advocaat twee broers bijstaat die beschuldigd van een moord. Je krijgt niets te zien van hoe hij uiteindelijk president wordt.