Opinions

Mweh, zoveel hippe SF-gadgets, maar echt opzienbarend wil deze film niet worden. Teveel stompzinnige verhalen zijn bij elkaar gedrukt en het acteerwerk is bij sommigen zwaar bedroevend.

De lengte van deze film is in de ordegrootte van Gagarins ruimtevlucht. Al vrij snel is Gagarin de ruimte in, dus dat is wel fijn. Geen lange introductie vooraf of allerlei andere beslommeringen, hoppa meteen actie. Die momenten vooraf komen als flashbacks terug tijdens die hele ruimtevlucht. Dat gaat op den duur wel vervelen, want het haalt gek genoeg toch een beetje de vaart uit de film. Enfin, het is ook niet overal interessant, meer aandacht voor de ruimtevlucht zelf had het wel beter gemaakt. Maar een voldoende hiervoor kan ik nog wel geven.

Wat een fantastisch sprookje uit de Ghibli-stal. Een jochie vindt in de zee een goudvis, dat graag een mens wil zijn. Haar vader (een soort cross-over tussen David Bowie en een stereotiepe heks) ziet dat niet zitten en doet er alles aan om dat te laten gebeuren. Het ziet er fantastisch uit en het verhaal is ook gewoon leuk en charmant om te volgen. Bij dat laatste gaat het voor mij nogal eens mis met deze soort films. In de tweede helft gaan alle remmen altijd bizar los en dat is hier ook wel het geval, zij het dat het wel in dienst is van het verhaal en misschien dat ik het nu ook beter trek.

Staat onterecht in de bottom 100 van imdb. Het is een lollig werkje, met vele opzichtige referenties naar eerdere westerns en SF-films. Niet een meesterwerk en op bepaalde momenten gaat het ook irriteren, maar het is wel door te komen. Hoofdrolspeelster (en playboymodel) Dorothy C. Stratten is in hetzelfde jaar dat deze film uitkwam, op 20-jarige leeftijd vermoord door haar echtgenoot

Haha, deze film heeft wel mijn sympathie! Science-Fiction hoeft niet zo serieus zijn a la Star Trek, maar heb ik het liefst lollig met monsters, avontuurlijke scenes en wat grappen her en der. Galaxy Quest lijkt dat wel te begrepen hebben en ik heb me redelijk goed weten te vermaken. Het mocht nog wel wat meer campy-achtig zoals je bijvoorbeeld bij de film Barbarella (aanrader!) ziet, maar dit was ook okee.

Zo hee, erg genoten van deze film. Michael Douglas is geknipt voor rollen als deze. De in- en inslechte zakenman beleeft een onophoudelijke nachtmerrie (The Game), die de kijker gelukkig nooit verveelt. Telkens was ik verrast over de ellende die over hem uitgestort wordt. Ook ik voelde me menigmaal in het ootje genomen . Het heeft effect, want ook al is Douglas een eerste klas lul, ik vond wel dat onze grote vriend zo baas genoeg moest zijn om dit allemaal goed te kunnen verteren.

Niet altijd even logisch nee, maar door het (over)vernuftige plot erg genietbaar. 2*

Tsja, een typische Gamera-film met gigantische plotholes, een lelijk monster, dit keer bijzonder irritante kinderen (nog nooit hebben ze Gamera zo veel lopen aanmoedigen) en een Japanse vader met een Hitler... uuh Charlie Chaplin-snorretje. Het is hetzelfde figuur als Officer Koncho/Cornjob uit Gamera versus Guiron.

Maar toch, maar toch, het is erg vermakelijk allemaal. 2*

Een iets minder sterke Gamera-film is dit, wat inderdaad veroorzaakt door ontzettende lelijke laserstralen! Geef mij maar Gamera vs. Zigra of Gamera vs. Guiron.

Hoe kun je Gamera niet tof vinden ? Dit was weer één en al hilariteit met de vliegende schildpad annex kindervriend, al zakte de film op het eind wel wat in. Qua logica (die tussenscene bijv. met wie die vis mee mocht nemen, wtf ) zit het bij deze film voor Japanse begrippen erg matig in elkaar. Maar aan de andere kant gebeurt er wel weer genoeg en krijgt de kijker zelfs een hotte Japanse babe in bikini voorgeschoteld. 2*

Een iets mindere Gamera, maar wederom erg vermakelijk. De film wordt onnodig lang opgehouden door ellenlange flashbacks naar eerdere Gamera-films. Wel heel tof zijn de diverse expliciete scenes, waarbij ondermeer losgesneden lichaamsdelen in het rond zwerven. Dit soort dingen kunnen alleen in Japanse kinderfilms gebeuren.

Die Dardennes halen echt het beste naar boven met hun acteurs. Die zijn echt fenomenaal goed in dit rauwe drama! Le gamin au vélo heeft levensechte karakters met ook een levensecht verhaal. Een jochie vlucht uit een internaat en vindt toevallig onderdak bij een kapster. Hij is op zoek naar zijn vader, maar die wijst hem af. Heel tragisch allemaal en het wordt er echt niet vrolijker op. Hij cruist door de stad met zijn fiets (die doordat die geen slot heeft, ook nog vaak meegenomen wordt) en komt dan ook nog in aanraking met een crimineel...

Alles in deze film wordt op de typische Dardenne-manier gedaan. Het is de derde film die ik van hen zie, maar ga de stijl van hen nu pas echt goed waarderen. Je moet wel van dat minimale en sobere zonder toeters en bellen houden. Muziek wordt daarbij ook nauwelijks gebruikt. Het werkte hoe dan ook in deze film uitstekend.

Interessante film. Ik wist maar weinig van Mahatma Gandhi, alleen dat hij geweldloosheid predikte en belangrijk was voor de onafhankelijkheid van India. Maar na deze film ben ik niet echt veel meer te weten gekomen over het personage zelf. Zoals iemand al eerder zei: deze film voelt als een geschiedenisles. Weliswaar een boeiende, maar ook ietwat te lang. 3,5*

Eerlijk gezegd ben ik nooit te spreken over Scorsese als regisseur. Maar een negentiende-eeuws spektakel wat zich in de beste filmstad ter wereld afspeelt, dat moet toch op zijn minst een genietbare film zijn, dacht ik. Gelukkig, dat was het ook. In de eerste tien minuten (het massale gevecht tussen twee gangs) dacht ik nog: "in welke Uwe Boll-achtige film ben ik nu weer verzeild geraakt". Maar daarna ontspon zich een prima film met goede acteerprestaties (van vooral DDL), prachtige decors en ook nog eens educatief .

Nooit geweten dat er rivaliserende brandweerbrigades waren die liever met elkaar op de vuist gingen in plaats van een brand te blussen. Ook de continu instroom van immigranten leverden toen hevige spanningen op en dan had je in die tijd ook nog dienstplichtrellen (mooi gefilmd), die New York ontwrichten en flinke schade toebracht. Het middengedeelte was wel wat zwakker dan de rest en de altijd matige Scorsese-trademarks waren ook zichtbaar, maar goed toch een ruime voldoende voor deze film

Ziet er gelikt uit en het kijkt ook wel prettig weg, maar een hoogvlieger in het genre is Gangster Squad niet. Vooral Sean Penn vond treurig. Hij is geen mafia-baas, hij acteert het maar. En dan op zo'n dik aangezette manier, dat het totaal niet overtuigt. Verder heeft deze film de gebruikelijke verwikkelingen in een film zoals deze zonder dat iets je weet te verbazen.

Heel aangename film met Natalie Portman en Zach Braff die beiden schitteren! Bevat een paar heel mooie scenes en ook nog prettige muziek.

Ghehe, ook ik associeerde dit al snel met Hitchcock. Plek waar het allemaal zich afspeelt is een luxueuze optrek met een net getrouwd stel: een gladde man met sinistere bedoelingen en een jongedame met hysterieaanvallen. Daarnaast had Gaslight ook zo'n stereotiep oud omaatje met een treinscene!

Toch had dit niet het vernuft van een Hitchcockfilm. Plotontwikkelingen zie je van mijlenver aankomen en een spetterende verrassing zit er ook niet in. Acteerwerk was goed en de productie (Victoriaanse setting) zag er voortreffelijk uit. De karakterontwikkeling van Bergman is ook de moeite waard om te volgen.

Hm, hm, alleraardigst. Niet heel bijzonder, maar Gattaca is wel een prettige film om naar te kijken. Sommige decors zagen er zeer chique uit. Verhaal en acteerprestaties waren ook oke, ook al vond ik het begin niet heel geloofwaardig. Ethan Hawke werkt zich wel heel gemakkelijk op van 'invalid' schoonmaker naar 'valid' astronaut. Enfin, niet teveel over nadenken, de thematiek achter de film is een stuk interessanter en zorgt voor een okeeje film.

Ik ben altijd huiverig voor 3 uur durende films. Vrijwel altijd kan een verhaal boeiender en compacter verteld worden dan daarvoor zo'n lange speelduur te gebruiken. Il Gattopardo is geen uitzondering op die regel vind ik. Wisselingen tussen saaie en interessantere passages kwamen dikwijls voor. Desondanks heeft deze film zijn momenten en uiteindelijk vond ik het geen straf om dit te zien, zeker niet wanneer Claudia Cardinale haar entree maakt . De cinematografie zag er ook picobello uit. Alle scenes hadden wel iets van een geeloranje-achtige gloed, dat wel aangenaam overkomt.

Wat gebeurt er als twee suïcidale mensen een impulsief huwelijk aangaan? Veel rauwe ellende, zoals Gegen die Wand laat zien. Ondertussen speelt de Turkse achtergrond van de twee hoofdpersonen woonachtig in Duitsland, ook nog een rol, wat de situatie er niet gemakkelijker op maakt. De film bevat een aantal knallende mooie scenes, maar daartegenover staan ook veel oninteressante. Naar het einde toe begon het verhaal mijn interesse te verliezen. De karakters deden maar wat, kreeg ik het idee.

Wauw, een stokoude film van Neerlandsche makelij. Al vanwege het tijdsbeeld en de oud-Hollandse spelling is dit Het Geheim van Delft de moeite waard om te zien. Het plot is wel ietwat onduidelijk en ingewikkeld. Het bevat wat herhaling en overbodigheden en dat is toch helaas een kwaal die je vaker tegenkomt bij dit soort films en dan duren ze nog helemaal niet zo lang. Ook het camerawerk is statisch en saai, maar dat reken ik de film niet te hard aan.

Maar goed, de spanning wordt gaandeweg gelukkig steeds meer opgevoerd. De muziek van Vrienten helpt een handje mee en alles eindigt met een spectaculaire achtervolging met waanzinnig stuntwerk én dynamisch camerawerk op het eind. Toch wel knap .

Als die UFO op aarde terechtkomt, dat is toch wel zo'n prachtig moment . Ook bij deze film zou iets moeten staan als "Samen met wat vrienden, biertje drbij en lekker lachen".

Om nog even voort te borduren op de Keaton vs. Chaplin-discussie, maar het toch kort te houden: Buster Keaton >>> Charlie Chaplin.

Het geniale The General is oneindig veel leuker dan al die zoetsappige zooi, die ik van Chaplin gezien heb. Dat Keaton de spectaculaire stunts zelf heeft uitgevoerd, geeft het geheel toch wat extra's. Sommige daarvan getuigen van heldhaftige klasse!

Qua timing zo net na WO II zit het met deze film natuurlijk goed. Verscholen antisemitisme wordt aan de kaak gesteld door journalist Gregory Peck. Het is een nogal moralistische film geworden en dan ook wat aan de saaiige kant. Uiteindelijk gebeurt er niet zo veel. Zeg of laat gewoon zien waar het op staat, dacht ik dan ook soms. Helaas is het vooral veel eromheen draaiend dialoog (inclusief romantisch plotje) en pas op het eind wordt de film nog een beetje sterk.

Marilyn Monroe en Jane Russell beleven een avontuurlijke cruise over de Atlantic, waar geld en diamanten een grote rol spelen. Ik begrijp dat Monroe een ontegenzeggelijke aantrekkingskracht heeft, maar het doet mij niet zoveel in combinatie met Howard Hawks in deze comedy/musical. Ik vond haar rol ook ronduit matig vanwege de materialistische houding die zonder problemen verdedigd wordt. Ik kan daar niet zoveel mee... Alleen een bijrol van de typische Charles Coburn was een klein lichtpuntje.

Mooi filmpje over vier jongeren, waarvan er één door een onbedoeld ongeluk sterft. De dader lijkt in het reine te komen door later een heldendaad uit te voeren en als een superman verder gekleed gaat. Dit alles speelt zich af in een verpauperde plaats ergens in North Carolina midden in de zomer. Met wat mooi geschoten scenes doet George Washington daardoor wat dromerig aan. Jammer alleen dat de film afdwaalt met onnodige zijplotjes, maar al met al kan dit toch op een ruime voldoende rekenen.

Het derde deel van Rossellini's oorlogstrilogie vind ik het sterkst. Vonden Roma, Citta Apertà en Paisan nog plaats in Italië, in dit deel is het verwoeste Berlijn nèt na de oorlog het decor. Wat zag dat er toen uit, echt ongelooflijk. De jonge hoofdpersoon Edmund, probeert zoveel geld voor zijn familie bij elkaar te harken, maar ondervindt alleen maar pech en ellende. Het verhaal is zoals vaker bij neorealistische films zonder veel poespas, maar wel okee dus. Wat me vooral bijgebleven is, zijn de beelden van complete destructie. Heeft iemand meer tips van dit soort na-de-oorlogfilms of documentaires?

Soms kan kijken naar stilte zo fascinerend zijn, zeker als het in een compleet lege omgeving gebeurt, zoals in Gerry. De camera registreert mooie landschappen. Je voelt ook echt de spanning en bent benieuwd wat voor plan Matt Damon en Casey Affleck hebben om weer in de bewoonde wereld terecht proberen te komen. Toch houd ik altijd een ambivalent gevoel over na dit soort films. Het is namelijk inderdaad 'arthouse om arthouse', maar is dat nou zó erg?

Ik ben wel fan van het land Mongolië. Op een enorm uitgestrekt gebied wonen maar heel weinig mensen, die toegewezen zijn op een beperkt aantal middelen om zich in leven te houden. In de weinige grote steden die Mongolië heeft, is het niet veel anders dan in een andere gemiddelde stad in Azië. Deze film weet het contrast perfect neer te zetten door middel van de twee zonen, die tussen het nomadenbestaan en het stadse leven heen en weer geslingerd worden.

Het simpele plot/docu over de kamelen kon me ook wel aanspreken. Het zijn ook bijzonder hippe dieren . Dat het einde teveel sprookjesachtig en geënsceneerd aandoet, neem ik maar voor lief.

Weer zo'n typische begin jaren '70-film die een beetje weird is, maar niet heel vervelend om naar te kijken. Michael Caine gaat naar Newcastle om eens na te gaan wat er nou gebeurd is met zijn dode broer. Ik vond dit allemaal een beetje loos, laat staan boeiend. Al heeft het wel een aantal scenes die lichtelijk opzienbarend zijn. Caine als bad-ass vond ik ook niet echt passen, maar soit. De pauperige Engelse locaties plus de sfeer an sich maakten deze film dus nog wel oke om te bekijken.