Opinions

Hm, films waarbij een compleet mensenleven behandeld wordt met op de achtergrond een geschiedenisles van de alsmaar veranderende wereld, heb ik iets teveel gezien de afgelopen tijd. Robert Donat is leraar op zo'n Harry Potter-achtige school (maar dan zonder die magieshizzle) en zijn leven wordt dus gevolgd. Op een heftige gebeurtenis ergens midden in de film, leidt hij ogenschijnlijk een alleraardigst leven. Het kabbelt allemaal maar wat voort.

Ik zat telkens te denken: is het de moeite waard om dit verhaal te vertellen? Zijn rol is nogal duffig neergezet en op het eind wordt ie met zijn anti-oorlogshouding een halve messias. Anyway het is wel adequaat gemaakt en het bevat zelfs een paar onbedoeld grappige momenten.

Ray Liotta als hoofdpersoon kiezen vind ik maar een erg ongelukkige keuze voor deze film. Ik snap niet dat ondanks zijn rol Goodfellas zo'n grote status heeft als mafiafilm. Liotta is een emotieloze droeftoeter, die me qua uiterlijk het meest deed denken aan Camiel Eurlings, minister van Verkeer en Waterstaat. Niet cool dus. De Scorsesekenmerken waaronder met name het veelvuldige gefuck is ook een serieus minpunt.

The Goonies heb ik niet meegekregen in mijn jeugd, waardoor ik het gevoel kreeg naar een duister gefilmd avontuur zat te kijken vol schreeuwende kinderen in plaats van jeugdsentiment. Het kijkt wel lekker weg, dat dan weer wel.

Nogal bejubeld deze film, maar ik kon er maar moeilijk inkomen. Het is allemaal zo afstandelijk en saaiig. Alleen de 'strijd' tussen bediendenwereld (met die gekke Kelly McDonald) en hogere klasse was wel aardig om naar te kijken. Die Robert Altman weet ook prima mooie plaatjes te maken

Erg leuke en moderne film. Ik moest vaak denken aan Holden Caufield en/of Donnie Darko.

Zo, dit viel vies tegen zeg . La graine et le mulet handelt over Slimane die op zijn oude dag een restaurant wil beginnen op een boot. Hij wordt afgeserveerd als havenarbeider en dan besluit ie maar plotsklaps een restaurant te openen. Het is zo naïef en ongeloofwaardig in elkaar gezet. Hij heeft nauwelijks plannen en de Franse bureaucratie werkt uiteraard ook niet echt mee. Maar goed, dat soort dingen kunnen blijkbaar in filmland. Tot slot loopt het ook niet lekker in de familie en dat is waar de film voornamelijk op focust.

Maar ik vond die familie met al hun struggles eigenlijk nooit echt interessant worden. We zien een stel immigranten die schijnbaar goed geïntegreerd zijn in de Franse samenleving, want die hinderlijke kwaal van Françaises om aan een stuk door achter elkaar te kwetteren komt meerdere malen voor. Man, man, man daar krijg je toch een zenuwinzinking van en het kan ook nooit goed zijn voor je bloeddruk. Daarnaast vond ik de film erg lelijk gefilmd door steeds zo dicht in te zoomen op gezichten en schokkend camerawerk. De eindscene vond ik dan nog wel redelijk, maar het verhindert me niet deze film een 2,5* te geven en dan vind ik eigenlijk dat ik nog gul ben.

Clint Eastwoord scoorde voordat ik Gran Torino keek altijd heel keurig bij mij 3,5 sterren. Nooit echt opzienbarend heb ik hem gevonden als regisseur. Toch ging ik met hoge verwachtingen deze film bekijken. Detroit, Aziaten, racisme en een zuurpruim zijn namelijk ingrediënten die mij als filmliefhebber wel kunnen trekken . De verwachtingen kwamen ook uit !! Wat een superfilm met een geweldige Clint Eastwood. Het is haast over the top hoe hij acteert, maar ook wel weer heel geloofwaardig en oprecht.

Vooruit, dit was leuk. Al krijg ik bij Wes Anderson telkens hetzelfde gevoel: het ziet er allemaal hip uit, maar waar gáát het over? Heb me bij The Grand Budapest Hotel maar niet teveel op dat laatste gefocust. Het vlotte plot vliegt van hot naar her en krijgt zelfs sprookje-allures! De grootste attractie is echter de productie. Kosten noch moeite zijn gespaard met allerlei leuk gevonden shots en decors.

Grand Hotel is één van de eerste, zo niet de allereerste, mozaïekfilm, waarin verschillende karakters en verhaallijnen met elkaar verweven zijn. Meestal vind ik zulke films geslaagd, wanneer de personages duidelijk hun eigen smoel hebben en in deze film is dat goed gelukt. Het acteerwerk en de typering is her en der dik aangezet. Greta Garbo spant daarbij de kroon met haar overacting. Maar ook Lionel Barrymore en Wallace Berry kunnen dr wat van met her en der een flinke dosis drama. Anyway, niet altijd even sterk is het acteerwerk, maar het zorgt ervoor dat de verschillende karakters met hun verhaallijnen allemaal boeiend blijven om te volgen.

Een moderne mengeling van Fellini (stijl) en Antonioni (subject), zo kun je La Grande Bellezza het best omschrijven. Van genoemde Italianen ben ik geen groot fan en van deze film kon ik dan ook niet met volle teugen genieten. De shots zijn stuk voor stuk schitterend, maar al die los zand-scenes (hussel ze door elkaar en je hebt dezelfde film) deden me maar weinig.

Het gaat allemaal over de 65-jarige Jep, die zich in de high society van Rome begeeft. Het is allemaal maar een phoney gebeuren (de film is dat overigens zelf ook) en Jep vraagt zich dan ook af op dit punt van zijn leven: is dit nu allemaal wel zo geslaagd waar ik mee bezig ben? Tsja... hij observeert, geeft zogenaamde wijze oordelen en dat is het dan waar je het mee moet doen als kijker. Lastig hoor in plaats van dat hij radicaal het roer omgooit en echt gaat veranderen, dan kon Jep nog op mijn sympathie rekenen.

Naast de kwalificatie 'phoney' ga ik nog een ander woord gebruiken, dat ik doorgaans niet snel in de mond neem en dat is 'pretentieus'. Laat er geen misverstand over zijn, dat is La Grande Bellezza ook. Hoe dan ook een voldoende kan er wel vanaf, maar ik denk dat bij een volgende film van Sorrentino met dezelfde aanpak de score een stuk lager gaat uitvallen.

The Great Escape lijkt wel heel erg geïnspireerd op deze film. Heel erg typisch dat ook hier de officieren net op schoolkamp zitten met een bonte avond en natuurlijk de nodige ontsnappingspogingen. Echt sterk vond ik deze film in het begin niet, doordat nauwelijks de karakters er uit springen. In het tweede gedeelte gaat La Grande Illusion over op de anti-oorlogstoer met meer sentiment en dat werkt wel beter. De klassieker zie ik er echter niet in.

Wat mij betreft is dit de film die het beste de Grote Depressie uit de jaren '30 weet te verbeelden. Opvallend is de politieke ondertoon van deze film, maar dat irriteert nergens. Wel jammer dat er iets teveel karakters waren, waardoor je niet echt met iedereen mee kon leven.

Gave beklemmende en uiteraard spannende film! Bullock en Clooney zijn niet meteen mijn favorieten uit het acteersgilde, maar hier vond ik ze erg oke. Al vraag ik me af of al die bijdehande praatjes en Country-muziek van Clooney nou echt moesten. Of gaat dat er echt zo aan toe in de ruimte? Wauwelen over van alles en nog wat in plaats van geconcentreerd bezig te zijn met een missie en daaropvolgende reddingsactie ?

De film pretendeert overigens realistisch te zijn, maar sommige dingen kwamen op mij toch nogal ongeloofwaardig over, maar ik zie het maar door de vingers. Het realisme slaagt namelijk met vlag en wimpel qua productie. Wat zag en klonk dat subliem! Al met al voorlopig een van de weinige toppers uit 2013, denk ik...

Walgelijke musical met een verkeerde boodschap. Nou ben ik echt niet een grote moraalridder, maar dit sloeg echt nergens op. Het allerergste is nog dat je vandaag de dag nog steeds geconfronteerd wordt met die vervelende liedjes .

Typisch Chaplin. Niet rampzalig slecht, maar vermaken doet het me allerminst.

Whehe, Duitsers die Engels spreken of onderling elkaar in school-Duits toesnauwen . The Great Escape had achteraf meer weg van een avonturenfilm (a la Enid Blyton's boeken over De Vijf enzo) dan een WOII-film, maar hee dat soort dingen moet je in de tijdsgeest zien, waar dit soort films met of cliché-nazi's of te vriendelijke nazi's nog gemaakt werden. De motorscene met Steve McQueen was hoe dan ook gaaf .

Opvallend detail: pas na ruim twee uur komt de eerste vrouw, een figurante weliswaar, in beeld.

Het verhaal van Charles Dickens heb ik vroeger moeten lezen voor de middelbare school. In het begon vond ik het een heel mooi boek, maar gaandeweg vond ik het niet meer logisch worden en niet meer zo boeiend zoals het begin. Precies hetzelfde gevoel ontstaat bij het kijken van de film. Heel apart, maar wel opmerkelijk. Het huis van Miss Havisham ziet er wel geweldig luguber uit en precies zoals ik het me vroeger had voorgesteld.

Voor het vak Engels had ik The Great Gatsby gelezen en vond dat best een gaaf boek, zeker de setting van de 'Roaring Twenties' spreekt tot de verbeelding. Maar met regisseur Luhrmann vreesde ik toch voor een dikke tegenvaller bij dit project. Romeo + Juliet en Moulin Rouge vind ik namelijk echt draken van een film. Echter viel het me alleszins mee!

De weelderige stijl van Luhrmann past natuurlijk perfect bij deze decadente orgie. Alleen is het wel weer treurig om modernere popmuziek ook op de soundtrack. Ook Spiderman als verteller van het verhaal vond ik wat suf. Gelukkig verschuift de focus gaandeweg zelf naar Jay Gatsby, die door Leonardo DiCaprio (zoals gewoonlijk) uitermate goed neergezet wordt. Uiteindelijk toch een heel behoorlijke film die me meeviel.

The Great Ziegfeld is een lange biopic die de Oscar voor beste film van 1936 won. Toentertijd best begrijpelijk omdat de film uitgebreide mooi geproduceerde musicalscenes bevat, maar deze film heeft ook veel onboeiende gedeeltes. Het rise and fall verhaal had best wat korter verteld kunnen worden. Dan had het nog best een prma film kunnen worden, want de levenswandel van revue-producer Ziegfeld is nog best interessant.

Geinige documentaire van Morgan Spurlock. Je weet wel, dat is die gast die een aantal jaren van zijn levensverwachting naar beneden vrat door zich een maand lang vol te stampen met fasfood. Deze keer probeert ie zijn eigen film te financieren door bij bedrijven op bezoek te gaan en te vragen of ze zijn film willen sponsoren. Het gevolg is dat Spurlock meerdere malen in beeld wordt gebracht in een Mini, bij Sheetz de benzine tankt al dan niet met een flesje POM (een of andere granaatappelsapje) in zijn handen.

Zonder een belerende toon vertelt Spurlock op een droge manier hoe de reclamewereld geïnfiltreerd is in Hollywood. Het is aan de kijker om zich daarover op te winden of al die opzichtige productplacement maar als een gegeven te beschouwen. Vond de docu zelf in ieder geval best okee allemaal.

Ai, wansmakelijke kitsch is dit. Het won de oscar voor beste film en trok drommen bioscoopbezoekers in de jaren '50, die zich schijnbaar graag wouden vergapen aan kleurrijke circusacts met daaromheen een soaperig verhaaltje of iets wat moet doorgaan als quasi-documentaire. Verschillende facetten van het circusleven passeren de revue, maar heel boeiend vond ik het niet. Charlton Heston en Jimmy Stewart (als clown) vervullen de hoofdrollen en doen dat op de automatische piloot. De vrouwelijke hoofdrol (trapeze-artieste) wordt ingevuld door een hysterisch mens. Anyway, een toffe film is dit dus niet.

Erich von Stroheim was een nogal ambitieuze filmmaker. Over het thema rijkdom en de rare fratsen die mensen uithalen in de jacht daarop, maakte hij oorspronkelijk een film van maar liefst 9,5 uur. Veel te lang vond de filmstudio en het mes moest er stevig ingezet worden. Dat gebeurde ook, getuige een bioscoopversie van bijna 2,5 uur en een gerestaureerde versie van bijna 4 uur, waarin ontbrekend filmmateriaal wordt opgevuld met diverse mooie stills, waar de camera overheen scheert. Ik had de laatste versie te pakken (blijkbaar), maar veel verveeld heb ik me niet.

Greed is een best boeiende film. Het thema hebzucht wordt uitgebreid behandeld en mede door af en toe een staaltje overacting gaat het er heftig aan toe. Het verhaal is best aardig, alleen in het midden vervalt het wat te vaak in herhaling. Gelukkig eindigt de film tot slot met een paar prachtige en rake scenes in Death Valley, waardoor mijn eindoordeel een zeer ruime voldoende is.

Na Eternal Sunshine of the Spotless Mind zijn de films van Michel Gondry niet zo heel denderend ontvangen. Ik snap het maar niet! De beste man heeft een leuke stijl van filmen, die me wel aanstaat. In The Green Hornet heeft ie weer een vrolijke chaos op het filmdoek getoverd. Verder biedt dit een grappig standaard superhelden-plotje met gelukkig de nodige humor, anders was dit zeker een draak van een film geworden.

Af en toe zat ik met de -grijns naar deze film te kijken. Het was behoorlijk corny, wat Ryan Reynolds in kikkertenue allemaal uithaalde! Echt heel super is deze standaard comic-verfilming dan ook niet. Maar goed, ik had ook niet zulke hoge verwachtingen en sommige truukjes van Reynolds waren nog wel okee om aan te zien.

Deze film lijkt overduidelijk geïnspireerd te zijn op dat andere gevangenisdrama: The Shawshank Redemption. Beide films hebben veel kritiek te verduren wat zich name richt op het te hoge zoetsappige gehalte. Ikzelf ben daar ook niet zo'n groot voorstander voor, maar net als bij TSR bezweek ik bij The Green Mile. Steengoede film met Tom Hanks en andere prima bijrollen. Mooie uitvoering van het plot ook, alles zat net als TSR wederom weer goed in elkaar .

Verwacht geen lollig Ben Stiller-vehikel a la Zoolander. Greenberg is indie en heeft Stiller in een semi-tragische rol. Hij past op het huis van zijn broer en ondertussen hangt ie de licht cynische mid-dertiger uit met vrienden en vriendinnen van vroeger. Je moet wel houden van dit soort films die vooral wat situaties schetst en je niet in hilarische lachbuien moet laten uitbarsten. Ik vond het wel gaan, maar de andere films van Noah Baumbach waren toch wat minder duffig. In Greenberg gebeurt er uiteindelijk maar niet zo heel veel spraakmakends.

Lollige kinderfilm . De grote attractie van de film, de Gremlins, zien er tof uit en halen zo her en der nog een toffe streek uit. Heel geniaal is het allemaal weer niet. Het plot is ronduit simpel en de hoofdpersonen wel erg stereotiep gekarakteriseerd. Maar goed daar is het ook een kinderfilm voor.

Whoeha! Ze zijn weer terug en deze keer zijn de Gremlins weer lekker bezig zoals in het eerste deel misschien nog wel leuker! Een heel kantoorgebouw wordt overhoop gehaald, het houdt niet op met al die practical jokes en je vraagt je af of het nog wel goed komt. Enfin, op het eind redt Billy Peltzer de dag en kan iedereen weer opgelucht adem halen. Het heeft allemaal weinig om het lijf, lollig is het daarentegen wel.

Een groep overlevenden (allemaal van die stoere types die in de olie-industrie werken) moet zien te overleven wanneer hun vliegtuig neerstort. Na de crash hebben wolven het op hen gemunt. Ik vond dat zelf nogal vreemd, want ik dacht dat wolven best bang waren voor mensen en ze het liefst meden. Ook vond ik het vreemd dat de groep overlevenden de crashplek verlieten en zelf naar hulp gingen zoeken.

Anyway, al gauw had ik wel door waar dit naartoe ging. Telkens sterft één van de overlevenden, al dan niet door zo'n brute wolvenaanval. Soms was het een beetje spannend, maar echt bijzonder vond ik het niet. Zelfs het einde niet.

Planet Terror was

De fake trailers waren

Death Proof was in het begin , maar later toch wel . 4*