Opinions

Intrigerende film over twee vrouwen die in coma liggen en twee mannen, die heel verschillend in het leven staan. Die Benigno vond ik zo'n onbeholpen triestig figuur. Mooie cinematografie en muziek btw.

Dit kun je samenvatten met jengelend pianogepingel en iemand die 'Hachi, Hachi!' roept. Het is best wel een wanstaltige draak van een film geworden. Er gebeurt ook heel weinig, het zijn allemaal van die alledaagse cliché situaties die je te zien krijgt. Vanaf het moment dat Richard Gere de hond vindt op het station, kun je het verhaal wel uit tekenen met cliché na cliché. Zijn vrouw vindt het in eerste instantie geen goed plan om de hond te houden, maar ja dan krijg je 'oeh, wat is die hond lief'. Hachi mag blijven en er ontwikkelt een sterke band tussen Gere en de hond. Vervolgens krijg je zowat non-stop zemelende pianogeluid en het baasje wat roept. Niet al te boeiend dus.

Mooie film met een paar echt mooie scenes. De boodschap kwam wel over, maar toch greep het mij niet echt. Iets te moralistisch toch wel...

Solide film over een drugsverslaafde leraar en zijn vriendschap met een van zijn leerlingen. De meeste indruk maakt Ryan Gosling met zijn brakke kop. Verhaal is zelf wat pointless uiteindelijk en de cameraman had wel een wat vastere hand mogen hebben. Dat geschud heeft een film als deze toch niet nodig...

Drie trutten worden geterroriseerd door de Boogeyman, jeeh! Plezierig horrorspul .

Gaat direct verder waar het eerste Halloween-deel gestopt is en dat betekent: een en al nachtelijke paniek in een slaperig plaatsje. Her en der wat bespottelijk maar de vaart zit er lekker in met genoeg gruwelijkheden.

Ai, wat een misser is dit in de Halloween-reeks! Geen Jamie Lee Curtis en van de grote schrik van het verhaal Michael Myers is ook afscheid genomen. Nu worden zeer matige acteurs voorgeschoteld in een infantiel verhaal met de meest debiele valkuilen. Sinds wanneer is het normaal dat je als jongedame een dag na de dood van je vader de hots ontwikkelt voor een ultiem suffe detective, wiens vrouw we enkel geïrriteerd over de telefoon horen. Ze vraagt zich overigens af waar hij uithangt en of ie wel op tijd thuis komt voor Halloween.

Ze weet echter niet dat onze 'held' ondertussen verwikkeld is in een gruwelijk plot. Atkins neemt het op tegen een maniak die Halloween-maskers produceert en daarmee dood en verderf zaait. Die maniak wordt overigens geholpen door een leger van menselijke robots, waarvan (leuk detail!) hun bloed vervangen is door eigeel. Tsja, de horror waar het uiteindelijk om moet draaien, kwam te weinig aan bod en mocht ook explicieter.

Mweh, tijdens Engels op de middelbare school vond ik het verhaal van Hamlet nog wel stoer, maar in de vorm van een film valt het toch behoorlijk tegen. Allereerst dat taalgebruik! Dat oud-Engelse wordt op den duur heel vermoeiend om te volgen. Neem daarbij ook nog de overdreven manier van acteren drbij en je krijgt een potsierlijk geheel. Daarnaast vond ik ook de speelduur wat aan de late kant. In het begin was het nog wel goed te doen (en zelfs leuk!), maar tegen het einde aan, wanneer de ene tragische scene de andere tragische scene opvolgt, begon ik het wel te geloven.

Deze superheldenfilm heeft geen ziel. Jammer hoor, want de actie zag er goed uit en als Will Smith cool is, kan ie weinig fout doen. Maar bij Hancock overheerst alleen maar een dertien-in-dozijn plotje over een superheld tegen wil en dank met daarachter een suf einde gebreid.

Clint Eastwood in een western blijft nooit vervelen. Sterker nog, in Hang 'em High vind ik het echt een supergoede combinatie, al tipt het nog niet aan Westwood in Leones spaghetti-westerns. Maar toch zijn er wat overeenkomsten te vinden met een lekkere theatrale soundtrack en de plotselinge spannend makende actie zo her en der. Minpuntje zijn de onnodige zijstapjes in het verhaal, maar het amuseert desalniettemin genoeg.

Hetzelfde recept als deel 1, dus de originaliteit is er niet meer. Wel is het een leuke film met vooral voor Zach Gali-nogwat een geinige rol.

Sommigen zullen Cho wel als erg irritant zien, maar ik vond juist dat hij ervoor zorgde dat dit Hangover-deel met moeite nog naar een voldoende werd getrokken. Hij zorgde voor de leukste en humoristische verwikkelingen in deze verdere niet bijzondere komedie. Denk dat de Hangover-formule nu ook wel uitgewerkt is.

Het duurde even, maar ik heb weer smakelijk en daverend kunnen lachen om een komedie. Ongelooflijk dat filmmakers nog nooit eerder op zo'n simpel idee als in 'The Hangover' gekomen zijn. Wie heeft dat nou niet gehad, dat je de volgende dag na een feest je afvraagt wat jij en anderen allemaal uitgespookt hebben? Of zijn er films die ik over het hoofd zie? Anyway prachtige karakters, waarbij ik Stu het leukst vond. Alan als nerdige dumb-ass was wel een beetje gemakkelijk gevonden, maar eveneens zeer vermakelijk.

Met komedies kan Joe Wright zich maar beter bemoeien. Vond dit nogal een matige film, die vooral in het middendeel ontzettend inkakte. De actie op het eind maakt het iets goed, maar daarvoor was het niet boeiend en vooral ellendig met die drukke cameravoering.

Wederom een Woody-film zoals alleen hij die kan maken. Het zit weer vol met geestig gevonden grapjes. Allens neurotisch karakter is niet vernieuwend maar (als je dr tenminste van houdt) is wel weer geweldig om te zien. Het kippige gekakel van de drie zusjes was wat minder, maar had ook wat leuke momenten, vooral wanneer Hannah doorheeft dat Elliot dingen van hun huwelijk door laat sijpelen aan Lee. Tenslotte geeft de film veel aandacht aan New York, dat toentertijd grauw, verwaarloosd en vies eruit zag. Kortom typisch Allen, typisch leuk.

Veel gezemel en weinig spanning. Hele verhaallijnen en dialogen worden er doorheen gejast, terwijl ik meer zat te wachten op spanning. Gelukkig, onze grote vriend Hannibal Lecter zorgt daar nog wel voor met twee gore scenes, maar daar buiten is het matigheid troef.

Sfeervol modern sprookje hoor, . Famke Janssen in dit soort rollen is wel een feestje! Ze trekt de film wel naar een beter niveau, ook al blijft het allemaal erg onzinnig, gelukkig wel op een leuke manier. Afgezien daarvan blinkt dit nergens verder in uit en is het verhaal ook niet heel bijzonder, erg cliché vooral. Maar goed, 3 sterren kunnen er zeker wel van af!

Oioioi, deze film is gemaakt volgens het boekje 'hoe verknal ik een leuk idee'. Het acteren is zwaar onder de maat, sommige dialogen slaan kant noch wal en de uitwerking van het verhaal is ook niet al te best. De keuzes die de personages maken, zijn totaal ongeloofwaardig. Jammer hoor, want het idee dat plotseling mensen zichzelf van kant maken en dat als een virus verspreidt, klinkt veelbelovend.

Hmm, niet echt denderend deze animatie over een tapdansende pinguïn die de mensheid vermanend toespreekt om eens op te houden met alle vis voor hun pinguinsnavels weg te vangen. Zeker op het einde vliegt de film uit de bocht met die boodschap. Maar overall wel een aardig avontuur met nog heel wat educatieve wetenswaardigheden over de dierenwereld rond Antarctica. Ook dat is weer wat belerend allemaal, maar vooruit...

Onnozel en schijtlollig Adam Sandler-vehikel. Alleen Carl Weathers en een bijrolletje van Richard Kiel zijn de moeite waard.

Potdikkie, al vanaf minuut één had ik een intense hekel aan Sally Hawkins. Ze speelt Poppy, de naïeve leerkracht die alleen maar vrolijk in het leven kan staan en verwacht dat de buitenwereld ook haar infantiele grapjes leuk vindt. Nee dus, niet iedereen heeft behoefte daar aan en wil ook wel eens graag met rust gelaten worden, zeker na herhaaldelijke aandachtstrekkerij van haar. Ik word heel erg kriebelig van dit soort mensen en zodoende werd deze film ook niet bepaald een succes .

De film is dus voornamelijk een karakterschets van Poppy en de intereactie van haar met anderen. Daarbuiten liet Happy-Go-Lucky weinig zien en eigenlijk gebeurt er ook niet veel bijzonder. De enige persoon die enigzins op mijn sympathie kon rekenen was een norse auto-instructeur die helemaal wild wordt van Poppy's gedrag. Jammer alleen dat ie geportreteerd moest worden met PVV-standpunten en andere bizarre denkbeelden.

Leuke film over een tienermeisje die een pedofiel figuurlijk loopt te vukken. In het begin was het even inkomen, maar de opbouw naar het einde is geniaal. Het is echt spannend!

Beroemde artiesten die zich op het acteerpad begeven, ik vind het maar een linke combinatie... In A Hard Day's Night worden The Beatles gevolgd in een verhaaltje dat werkelijk nergens over gaat. De grappen zijn te flauw voor woorden en alles is maar rommelig in elkaar geflanst. In het begin had ik ook moeite met het acteerniveau van hen, maar dat trekt later wel bij. Blijft over de liedjes zelf van de Beatles. Die zijn oke om te horen, al had er wat minder nummers herhaald mogen worden.

Puike verslaglegging van een mijnwerkersstaking in Kentucky. Wat een trieste uitzichtloze arbeidsomstandigheden waren er toen 40 jaar geleden. ongelooflijk . Barbara Kopple laat de camera draaien en laat zien wat er gebeurt. Niets meer, niets minder. De mijnwerkers komen veelvuldig aan het woord en je krijgt echt respect voor hun moed en doorzettingsvermogen. Steun van de bonden was allesbehalve vanzelfsprekend en dan heb je ook nog stakingsbrekers en vele intimidaties.

Momenteel lees ik A People's History of the United States van Howard Zinn. Het boek sluit naadloos aan bij deze documentaire. Is wel behoorlijk links geörienteerd en mist soms het tegengeluid, maar het is over het algemeen bizar wat voor dingen er gebeurden in de VS waarvan de gewone man de dupe werd. Voor iedereen die deze docu indrukwkkend vond en een bovengemiddelde interesse heeft in de Amerikaanse geschiedenis, kan ik dat boek aanraden.

Ghehehe, leuk vervolg met onze grote vrienden Harold & Kumar. Naast de banale pies, poep en penisgrappen zijn er nog genoeg vermakelijke grappen en grollen overgebleven. Het eerste deel was natuurlijk wel beter.

Niet gedacht dat deze zgn. stoner-movie me zo wist te amuseren. Twee dudes zijn tijdens een lange nacht op weg naar een awesome hamburgertent. Tijdens dit avontuur vinden vele hilarische sketches plaats met volslagen idiote karakters. Mijn favorietste gedeelte was toen die pricks gingen 'extreme kayaken' in die Indische Kwik-e-mart !!!11

Twee uitersten heeft deze film. De goede kant dan maar eerst: de ontzettende sadistische Bud Cort die de hele boel op stelten zet. Het gefuck met de omgeving om zich heen is geniaal lachwekkend en zet de kijker zelf ook telkens op het verkeerde been.

De mindere kant: die vervelende hippie-oma. Een redelijk irritant mens is het en de vriendschap tussen haar en Bud Cort snap ik niet zo. Het past uitstekend in de jaren '70-sfeer, dat dan weer wel.

Blijft iets anders over wat me is bijgebleven, de blijige muziek van Cat Stevens. Die wordt nogal geprezen, maar ik vond ook niet zó geniaal. Als de mindere kant minder aanwezig was en vooral gefocust werd op Bud Cort die zijn omgeving tot het uiterste tergt, dan had deze film gemakkelijk een 4,5* gekregen.

Chris Columbus aan het roer betekent nog steeds een kinderachtig neigende film. HP en zijn homies zijn nog steeds een stel broekies, die maar niet volwassen willen worden. Wat overblijft is een lange 'tussenfilm' naar het betere deel 3 en 4.

Niet mijn favo-franchise, maar met de sfeer zit het bij Harry Potter altijd wel snor. Het ziet er weer mooi uit en voor je het weet zijn de bijna twee-en-een-half uur film weer om en da's wel zo prettig. Al is het jammer dat ik al die eerdere delen weer half vergeten ben. Er wordt zo nu en dan nog daar naar gerefereerd! Maar al met al toch redelijk met geinige vondsten van schrijfster JK Rowling en wat aardig uitgevoerde scenes. Nu nog maar eens het allerlaatste deel opzoeken en bekijken.

Hehe, het einde van de Harry Potter-reeks. Het laatste deel vind ik het best, ook al heb ik niet zoveel met de franchise. Nog eenmaal is het sfeervolle Hogwarts het toneel voor Harry en zijn kornuiten en daar speelt zich een behoorlijk spektakel af. Zo hoort een finale te zijn .