Opinions

Sunday Bloody Sunday was voor mij ook het liedje, dat mij deed interesseren voor U2 , alleen dan eind jaren '90. Ik ben ook meer fan van hun latere werk (Achtung Baby en Pop!). Verder is dit wel een aardige docu, al heb ik het wel weer tijdenlang gehad met U2. Volgens mij begonnen ze in Ratlle and Hum pas echt goed met dat oeverloze gepreek.

Toffe giallo van Dario Argento. De beelden en muziek van Morricone dragen bij aan de rauwe sfeer. De ontknoping van de whodunnit verbaasde me en helemaal bevredigend vond ik het niet, eerder onzinnig maar soit.

Erg hoog aangeschreven deze oude Japanner, die laat zien wat gebeurt als je veel te gulzig in het leven staat. Ik vond de film best oke. Ugetsu Monogatari kun je opvatten als een aangenaam sprookje, maar helaas wel wat onevenwichtig. Twee hoofdpersonen en hun drang naar rijkdom worden gevolgd, maar de één, een pottenbakker, krijgt veel meer focus dan de ander, een wannabe samurai-krijger. Qua cinematografie is er gelukkig genoeg te beleven. Van mooie plaatjes schieten heeft regisseur Kenji Mizoguchi wel kaas gegeten.

Aan dit soort voorspelbaar formulewerk ga ik niet teveel woorden aan vuil maken . Dit was in alle opzichten een bijzonder matige film.

'Beste' is wat overdreven voor een kleine productie zoals deze, maar goed is het zeker . Ook al zullen vast dingen verdraaid of extra aangezet zijn, het kijkje in de strengchristelijke wereld is erg fascinerend. Het acteerwerk van Bokma en Prins is overigens beiden puik. Die kunnen haarfijn zo'n rol op de juiste manier neerzetten.

Wow, dit drama is best wel een heftige en beklemmende rollercoaster. Door de expliciteit ook nog aardig controversieel , zeker toentertijd. Ik vond de scenes tussen Marlon Brando en Maria Schneider er met kop en schouders er boven uit steken, wat een niveau halen die twee met elkaar. De andere scenes vond ik wat wisselvalliger, maar goed dat terzijde.

Bij mij geniet Umberto D de voorkeur boven Ladri di biciclette. De hoofdpersoon is een koddig meelijwekkende opa. Dat gegeven werkt prima in deze misere, die eenvoudig maar helder verfilmd is.

Uiteraard is er buitenaards leven en misschien hebben de aliens allang door wat wij op aarde uitspoken, maar dan nog is het bewijs wat deze docu aanlevert niet heel overtuigend. De kracht zit echt niet in het tonen van tientallen onduidelijke foto's en filmpjes waarvan zeker de helft van de UFO's vast verklaard kan worden door weerballonnen of door de zon (al dan niet een geinige weerspiegeling daarvan). De docu slaat steeds meer wild om zich heen door allerlei lijntjes met andere complottheorieën te maken zoals de dood van Marilyn Monroe of de oorlogen die in het kader van de War on Terror gevoerd zijn.

Nee, dit was echt behoorlijk zwak allemaal en werd ook heel vervelend doordat van alles bijgehaald wordt en daardoor ook bijzonder oppervlakkig blijft. De makers hadden er beter aan gedaan om één specifiek geval helemaal doorgelicht, bijv. het welbekende Roswell-gebeuren. Dan nog had ik mijn vraagtekens gezet of dàt nou het bewijs voor buitenaards leven is, maar was het wel een prettigere en interessante documentaire om te zien.

Tijdens een vakantie zo'n zes jaar geleden raadde mijn tante me het gelijknamige boek van Milan Kundera aan. Erg prettig om te lezen wist ik nog, maar ik was allang vergeten waar het allemaal over ging. Wat biedt een film dan uitkomst, het blijft een handig medium! Goed, ik herkende uiteraard niks meer van het boek, zulke dingen gebeuren nu eenmaal.

De film en de driehoeksverhouding tussen de quasi-lullo DDL, de sterk voorkomende Lena Olin en de charmant naïeve Juliette Binoche is erg intrigerend. Vooral voor laatstgenoemde had ik een zwak. De eerste helft van de film vliegt voorbij (misschien iets te veel hak-op-de-tak!), de tweede helft kent lang uitgesponnen zeer knappe en zelfs spannende scenes, waar onderwijl ook nog eens Derek de Lint gepwnd wordt. Wat wil je nog meer? Nou, die accenten mochten wel een tikkeltje minder. Klein minpuntje aan verder een puike film.

Die Samuel Jackson werkt wel goed op de lachspieren, wanneer hij een connectie legt tussen de oude Egyptenaren en comics. Voor de rest wel een middelmatige thriller van Night Shyamalan (zijn idee van films in elkaar zetten staat me niet echt aan) met wel goed acteerwerk van Bruce Willis. Uiteraard was ik nieuwsgierig naar de plottwist op het eind. Die liet me warm noch koud.

Dit is een gemankeerde komedie. Nou blinken de films van John Hughes nooit echt uit in genialiteit. Het heeft allemaal min of meer dezelfde 80s-sfeer en humor, maar ze hadden (zeker Ferris Bueller's Day Off en Weird Science) wel hun aardige momenten. Maar bij Uncle Buck is dat niet aanwezig. Lamzak John Candy babysit op drie vervelende kinderen. De kleine blaag Macauley Culkin krijgt allemaal veelste volwassen dialogen in zijn mond toegeschoven wat de boel erg awkward maakt. Ook heb je nog een verhaallijn waarbij Candy en een zwaar puberende dochter op ramkoers liggen, maar raad eens wat er op het eind gebeurt? Nee, dit was een en al matigheid.

Whoeha, een actiefilm met Steven Seagal die op een gekaapt oorlogsschip en er voor moet zorgen dat het niet gierend uit de hand loopt met kernkoppen en al dat soort ongein. Ondanks alle halve stompzinnigheden en ridicule dialogen is dit vermakelijk om te zien! Busey met een passende schurkenbakkes en Tommy Lee Jones als lunatic zijn perfect gecast en zorgen voor een film die nergens weet te vervelen. Dan is er ook nog vrouwelijk schoon in de persoon van Miss July 1989 die Seagal ondersteunt in zijn heldhaftige strijd.

Afijn, de actie ziet er prima uit en wat wel fijn is van die jaren '90-films zijn de explosies die gewoon echt zijn en niet met cgi in elkaar gedraaid zijn. De climax viel wel een tikkeltje tegen, maar soit. Voor wat onpretentieus vermaak en genoeg lol is dit een uitermate geschikte film!

Hmm, dubieuze film toch wel met de enige echte Steven Seagal. Enfin, ik geef toch maar de driesterrenscore voor de actie en de lol die deze film oplevert. Zelfs bij een herkijk bleef de score voor mij overeind staan. Ook ik moet trouwens nog steeds deel 1 zien...

Het explosieve Slavische sfeertje van Kusturica in deze bij vlagen absurde film is erg hip. Laat je niet afschrikken door de tijdsduur, want de minuten vliegen voorbij. Oke, toegegeven, het einde mocht wat korter en is niet zo heel passend bij de rest.

Het ziet er wel erg stijlvol uit, die kille en gotische sfeer, maar tegelijkertijd is Underworld één groot vampierencliché. Veel en diverse actiescenes, veel geneuzel en Kate Beckinsale moet naast een stiekeme vijand ook nog deze film redden. Het lukt haar niet, want de film vond ik uiteindelijk nogal pointless en saai.

Wat een saaie bedoening is dit. Alles is met een blauw-grijs filter gefilmd! Hoe boring wil je het hebben? Neem daarbij ook nog een onduidelijk baggerverhaaltje (vampieren en weerwolven bevechten elkaar) en je houdt alleen nog een handjevol bloederige actiescenes over.

Tor Johnson is natuurlijk de bom en maakt veel goed. Voor de rest is dit allemaal vrij standaard natuurlijk. John Carradine als mad scientist speelt zijn rol overigens wel goed. 1,5*

Falkor . Wel een grappige fantasie-kinderfilm met van die typische jaren '80-synthesizermuziek. Beetje middelmatig is dit. De kindacteurs zijn niet bepaald top, maar de fantasierijke wereld wordt toch mooi door Wolfgang Petersen overgebracht, ook al zijn de special effects en het verhaal niet super.

Richard Gere en Diane Lane bevinden zich in een huwelijkscrisis en laatstgenoemde gaat al vrij vlot vreemd met een jonge hipperige boekhandelaar. Het is allemaal kunstmatig hoe het verloopt en je hoopt dat het abjecte gedrag van haar uitkomt en daar een draai aangegeven wordt. Daar werd ik niet in teleurgesteld en hoe het escaleert was wel aardig om te zien. Pas dan wordt Unfaithful nog enigszins boeiend. Niet heel origineel allemaal en het blijft ook erg routineus, maar soit, het kan er mee door.

Met deze film wou Clint Eastwood het western-genre ten grave dragen. Het is hem niet helemaal gelukt, want zo af en toe verschijnt er nog wel eens een goede western. Dit was de allereerste western die ik zag en sindsdien ben ik altijd wel interesse blijven houden voor het genre. Dit is niet meteen de beste western. Sowieso vind ik de meeste films van Eastwood maar zo-zo en ik zie hem liever als acteur. Maar ach, de film heeft wel zo zijn momenten.

Dit soort films zijn als je ze door een moderne bril bekijkt, altijd wat tegenvallend. Het horroraspect komt gewoonweg te weinig aan bod. Het gaat om een spooky huis dat door een geest met een tragisch familiedrama daar heen doolt en de nieuwe bewoners (een solide Ray Milland en Ruth Hussey die ik niet zo goed ken) de stuipen op het lijf jaagt. Oeehh, spannend of niet dan!

Een jongedame (een wonderschone Gail Russell) uit de buurt heeft een connectie met dat gespook en via haar wordt een mysterie ontrafeld wat veel te veel tijd kost. De paar scenes die de kijker schrik moeten aanjagen stellen nu niet zo veel meer voor. Dat einde weer ook heel typisch in elkaar geknutseld. Dus het is allemaal licht teleurstellend, maar goed toch nog een voldoende voor de rest. Met de juiste mindset hoef je je niet teveel te ergeren aan deze verder wel okeeje film.

Op een soort van docu-achtige wijze worden de alom bekende gebeurtenissen van 11 september verteld met vooral de focus op het vierde vliegtuig. Ik was erg onder de indruk van United 93. Omdat er op de telefoontjes en de communicatie tussen cockpit en Air Traffic Controlcenters na, totaal niks bekends is over wat er nou echt gebeurde in dat vliegtuig, moest Greengrass noodgedwongen veel speculeren.

Op mij kwam het allemaal zeer geloofwaardig over. Interessant was het zien dat NORAD nogal zat te stuntelen. Datzelfde geldt overigens ook voor de kapers, die zeer goed neergezet werden, vooral in het laatste eind van de film. Het rare was dat je de spanning bleef voelen gedurende de film, ook al is je bekend hoe het allemaal afloopt.

Yeaah, wat een lol deze film! Twee tot cyborgs omgevormde Vietnam-veteranen worden voor superspeciale missies ingezet. Eens gaat dat natuurlijk fout, want ondanks dat ze nu min of meer robot zijn, hebben ze toch menselijke emoties en gaat het trauma uit die oorlog opspelen bij de held van het verhaal. Jean Claude van Damme vond ik voor de verandering het best okee doen, echt diepzinnig hoeft het ook allemaal niet te zijn en dat is altijd wel weer prettig. Genieten van idioterie, de cliché's en spectaculaire explosies (wat een verademing, geen lelijke cgi ).

Gaat wel, deze thriller met een degelijke Neeson en Kruger. De Berlijnse winterse setting is een pluspunt, de rest eromheen is een beetje spannend, maar telkens had ik het gevoel te kijken naar iets wat vele malen vaker gedaan is.

Aangenaam actiefilmpje met een behoorlijk verhaal (beetje ontroerend en corny) en retestrakke actie met Jet Li. Met de immer rustgevende Morgan Freeman drbij kan dr uiteraard niets mis meer gaan.

Geregisseerd door Tony Scott en met Denzel Washington in de hoofdrol. Die combi is wel vaker voorbij gekomen. In The Taking of Pelham One Two Three was zelfs het onderwerp hetzelfde: 'een voertuig slaat op hol! Komt dit nog ooit goed?' Enfin, Unstoppable is wel wat beter dan Pelham. Uiteraard zijn er die belachelijk overdreven scenes en heeft het ook zijn corny elementen zoals de relaties van die stoere mannen die op de klippen zijn gelopen. Het stoort gelukkig niet teveel en de actie vergoedt een hoop. Daarbij is Washington wel een acteur die ik mag.

Relatief nog wel een ingenieus maar wel onlogisch plot. De dialogen zijn wel heel erg overdreven en hoogdravend. De muzikale intermezzo's vond ik nog wel genietbaar. 1,5*.

Grote opwinding vooraf bij deze film! Duitsers die een film over Adolf Hitler maken en er werd gevreesd dat Hitler te menselijk zou worden neergezet, zo erg zelfs dat filmkijkers sympathie voor hem zouden kunnen opbrengen. Nogal gedurfd dus allemaal en ik was ook erg benieuwd naar het resultaat.

Uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Menselijk is Hitler zeker (het is per slot van rekening toch een mens) met verschillende karaktertrekken die uiteenlopen van liefde voor zijn hond tot compleet geschifte driftbuien. Maar sympathie opbrengen deed ik niet, daarvoor waren zijn negatieve karaktertrekken veel te veel overheersend. Bruno Ganz heeft een formidabele prestatie neergezet door een van de moeilijkst speelbare karakters zo overtuigend (en dus menselijk) neer te zetten. Echt bijzonder knap .

Toffe film over een Chicago-politieteam in actie, Al Capone en de drooglegging. Mooie rol vooral voor Sean Connery, zijn accent deed me denken aan Daniel Plainview. Soms was het een beetje over the top. The Untouchables is ook erg Italiaans op zijn best, maar normaliter is dat toch erg plezierig om te zien. Die scene op de trappen en de kinderwagen is natuurlijk classic.

Beetje onevenwichtig. Het begin was subliem goed met de introductie van Mr. Fredricksen. Het leek er op dat deze Pixar ook meer volwassen over zou komen, maar na een tijdje wordt het toch niet heel serieus. Zeker die honden en de vreemde vogel Kevin... Dat vond ik toch teveel filmduur in beslag nemen. Al met al heb ik me toch wel vermaakt, mede door de prachtige animatie. Aan die hoge kwaliteit van Pixar raak je bijna aan gewend.