Opinions

Dit is niet de gebruikelijke film-noir die in de typische noir-decors afspeelt, want The Naked City speelt zich voornamelijk op klaarlichte dag op de New Yorkse straten af. Dat maakt de film wel aangenaam om te zien, want New York blijft een gave stad die nooit verveelt. Het verhaal en dan vooral de uitwerking van een detectiveplot vond ik alleen niet zo denderend. Een vertelstem commentarieert veel te veel, terwijl dat echt niet altijd overal nodig is. De twee detectives, een ouwe ervaren rot en een suffige jongeman, konden ook niet op mijn sympathie rekenen. Denk dat hier wel wat meer ingezeten had.

Ja euh, totaal niet grappig he. Leslie Nielsen is al niet heel hoogstaand, maar het is vooral de onophoudelijke stroom van flauwe schijtlolligheid die dit Naked Gun-deel niet al te best maken. Nul keer gelachen dus. Lichtpuntje is de betoverende Priscilla Presley die toen al 46 jaar was. Zou je niet zeggen als je haar ziet in deze film!

Ik blijf die incompetente Frank Drebin maar met zijn practical jokes een suf gebeuren. De openingsscene met al die rollende kinderwagens van de trappen (referentie The Untouchables) was nog het gaafst, maar echt spektakel blijft daarna uit. En dan moet je het doen met allerlei kolderieke en flauwe situaties...

Met een overdosis aan grappen, zijn er altijd wel een paar geslaagd. Een paar keer glimlachen zat dr dus wel in . Maar zo heel best vind ik deze flauwige komedie niet. De hilariteiten Leslie Nielsen heb ik ook nooit begrepen, maar goed, voor je het weet is de film zo weer voorbij.

Een getroubleerde schrijver en typemachines in de vorm van pratende kakkerlakken in een Midden Oosten-setting., yeah ! Dat is ongeveer waar Naked Lunch gaat. Dit is de meest vervreemdende Cronenberg die ik tot nu toe heb gezien. Wat vleselijke horror zit er ook tussen, dus met de beelden kon ik me nog wel vermaken. Maar goed ben toch meer een liefhebber van een iets meer samenhangend verhaal en dat was hier niet zo te bekennen.

Spannend who-dunnit-thriller met een mysterieus sfeertje. De setting betreft een klooster op een hoge berg vol met wanstaltige monniken. Dit werkt perfect mede doordat de kijker ook veel meekrijgt hoe de katholieke kerk toentertijd opereerde. Dat is allesbehalve rooskleurig! Ik heb het boek van Umberto Eco niet gelezen, maar ik gok dat dat nog indrukwekkender moet zijn dan deze film. Misschien dat ik er nog ooit eens aan toe kom om het te lezen.

Als je wilt weten hoe iglo's gebouwd worden, kijk deze film, echt geniaal om te zien ! De eerste (lange) docu ooit geschoten en het is echt boeiend, prachtig tijdsdocument. Ik ben wel benieuwd hoe groot de verschillen zijn tussen de huidige inuit en de inuit van toen.

Whehe, de hele tijd had ik een grijns op mijn gezicht. Zo'n film is dit wèl. Die Napoleon Dynamite is me ook een vaag figuur zeg. Heeft natuurlijk veel weg van de evenzo sneue Adje. Maar hij heeft een onvriendelijk voorkomen ook al vloekt hij nog heel beschaafd . Toch wist hij bij me uiteindelijk sympathie op te wekken. Bij de verkiezingsstrijd waar zijn maatje Pedro meedoet, zag ik wel in dat hij het toch allemaal wel goed bedoelt .

Andere karakters met hun rare trekjes waren ook leuk geschreven. Verder heeft het gortdroge en bizarre situaties, gave opening credits en niet te vergeten de aangename muziekkeuzes! Napoleon Dynamite krijgt van mij een welverdiende viersterren-score .

Episch werk die enkel de 'Rise' van Napoleon beschrijft. Zo maakt de kijker kennis met hem als klein jochie die heldhaftig een sneeuwbalgevecht voert tot en met de verovering van Italië. Daartussen zit een heleboel Franse geschiedenis, waar enige voorkennis wel handig is denk ik. Al met al vond ik het een best gave film, die goed te doen was. Wel een beetje overdreven en heroïsch aangezet, maar dat was wel allemaal te accepteren.

Regisseur Abel Gance heeft er een erg groot en gaaf edit-feestje gemaakt met allerlei montagetruken. Je kent het wel, lekker snel beelden op de kijker afvuren en dat soort dingen dus . Op het eind van de film gebruikt hij een of andere drie-luik-techniek, waarbij (meestal) drie camera's tegelijkertijd gedraaid moeten hebben en die beelden naast elkaar getoond worden. Niet helemaal geslaagd vond ik dat, maar zeker leuk geprobeerd.

Ik had overigens de bijna vier uur durende versie (één van de kortere) te pakken en het schijnt dat Gance nog vijf andere biografische delen over Napoleon wou maken. Lekker ambitieus dus! Zo had ik best wel wat van de Russische veldtocht, Waterloo of de ballingsschap in St Helena willen zien. Maar helaas voor hem was dat iets te ambitieus en kostbaar.

Het idee achter Altmans films begin ik door te krijgen. Je wordt als argeloze kijker ergens in een setting gekwakt en Altman geeft de kijker als boodschap mee: red je dr maar mee! Na MASH en Gosford Park was dit mijn derde Altman. Vooral Gosford Park (een Brits kostuumdrama) vond ik erg vervelend saai, dus hetzelfde vreesde ik bij Nashville. Maar liefst 24 'hoofdrolspelers' worden in een ruim 2,5 uur durende film lukraak in hun doen en laten gevolgd.

Gelukkig vond ik dit nog best aangenaam om te zien. Met zoveel hoofdrolspelers kan het nooit veel diepgang hebben, maar de sfeer deed het hem voor mij. De Vietnamoorlog is over en de treurnis daarvan proef je de hele film door. Men heeft het bepaald niet gemakkelijk en is ook niet meer zo hoopvol gestemd. Daarbij worden vele simpele maar erg aanstekelijke country-deuntjes uitgevoerd. Wat lijkt dat veel op de Nederlandse piratenmuziek of Duitse schlagerscene trouwens als je de inhoud van de teksten hoort.

Redelijke collegefilm, die de eerste schijnt te zijn in een ongebreideld lange rij collegefilms al dan niet gevuld met bloot, vunzigheid en pies- en poepgrappen. Leuk om die jonge acteurs, waarvan een paar het ver uiteindelijk hebben geschopt, zo studentikoos bezig te zien. De grappen en grollen waren van grinnikniveau. Niet allemaal even briljant, maar goed... Qua blote tieten wordt de mannelijke kijker trouwens niet teleurgesteld.

Amerikaanse kerststress in optima forma! Een hele familie komt bij elkaar en wil een onvergetelijke kerst beleven, maar uiteraard gaat er van alles mis. Ik word altijd een beetje misselijk van dit soort kerstfilms, maar goed het was in al zijn matigheid nog wel te doorstaan. Chevy Chase die duizenden lampjes aan zijn huis wil ophangen is het leukste gedeelte.

Had die stumperige doorsneefamilie nou maar het vliegtuig genomen om van Chicago naar de westkust van Amerika te komen. Nu moest ik een vervelende roadtrip-komedie doorstaan met flauwe voorspelbare grappen. Echt heel matig en hopeloos verouderd is dit.

Dubieus script met absurde ontwikkelingen. Zo is het echt te fout dat tijdens het ontcijferen van de 'map' op de onafhankelijkheidsverklaring diverse malen ingezoomd wordt op Krugers decolleté ingezoomd. De sidekick van de immer duffe Cage was ook een grote droeftoeter met ongepaste oneliners. National Treasure is wel wat minder taai en saai dan bijvoorbeeld Da Vinci Code, een film die goed te vergelijken is hiermee.

Na onlangs het eerste National Treasure-deel gezien te hebben, gauw maar de sequel opgezet. Niet vanwege de intellectuele uitdaging, enkel ter vermaak! Afijn, vermaakt heb ik me wel! Deze film zoekt de grenzen van het absurde weer op. De eerste helft is nog allemaal goed te doen, met een paar geslaagde grappen voor Justin Bartha. Ongelooflijk knap hoe hij de rol van een zwetsende, irriterende sidekicknerd weet te vervolmaken. Toekomstige avonturen-blockbusters moeten hem als standaard nemen, wanneer er weer een jolig technisch onderlegd personage gespeeld dient te worden.

Maar goed, nadat Cage de Amerikaanse president gekidnapt heeft (lees deze frase nog eens een keer ), werd het mij toch allemaal te dolletjes. Jon Voigt met een heldhaftige Tarzanactie en het Metropolis-achtige einde waren nog wel aardig, daar blijft het bij. Ik kom tot de slotconclusie dat dit toch niet al te best is, maar leuk om te zien weer wel.

Bitter, donker en naargeestig, zo kun je Nattvardsgästerna wel goed omschrijven . Het was voor mij de eerste kennismaking met Bergman en het kon me ook bijzonder bekoren. En of hij slechte films gemaakt heeft? Volgens de Imdb-ratings zitten er wel wat stinkers tussen met magere scores rondom de 6, maar evengoed staan daar maar liefst 21 (van in totaal 45) films tegenover, die hoger dan een 7,5 scoren. Bergman was dus bijzonder productief met vaak een hoge kwaliteit daarbij

Bonnie & Clyde in een modern jasje . Ik keek hem laatst voor een tweede keer en was bang dat ie tegen zou vallen, maar gelukkig bleef deze film nog steeds een plezier om naar te kijken. De psychedelische sfeer geeft prima de toenmalige gemoedstoestand van Oliver Stone weer en geeft wel iets aparts aan de film.

Geen uitzonderlijk filmpje van Buster Keaton, maar wel aangenaam om te zien. Hij raakt samen met zijn chickie-in-spe alleen op een groot schip dat op de grote zee ronddobbert. Ze moeten het maar zien te redden! Uiteindelijk lukt dat ook wel, maar dan koersen ze af op een eiland waar een gevaarlijke kannibalenstam woont. Als dat maar goed gaat! Dit alles natuurlijk gepaard met de nodige slapstickhumor. Best simpel gedaan allemaal, maar Keaton kan in mijn ogen weinig fout doen. Ruime voldoende voor deze film

Boh, wat naargeestig en onbeschrijflijk gruwelijk is dit. Amerikanen filmen concentratiekampen in de staat zoals ze die aantroffen bij de bevrijding. Het is een en al schokkend: uitgemergelde personen (meer dood dan levend), verkoolde lijken, een heel scala van martelmethoden komt ook naar voren. Interessant is dat ze vaak de Duitse bevolking die dicht in de buurt van de concentratiekampen woonden, lieten zien wat er in hun omgeving gebeurde. Vaak wordt hen ook opgedragen om lijken te verplaatsen en begraven. Enfin, een uur is lang genoeg voor dit werk, want of je het wil of niet, je wordt echt onpasselijk van die continue stroom van weerzinwekkende beelden.

Schitterende roadmovie geschoten in zwart-wit! Dat vind ik trouwens wel een gok van Payne, want roadmovies worden alleen maar beter als ze je geniet van die prachtige en kleurrijke vergezichten waar dan zo'n auto door kachelt. Hier maakt het echter niets uit en het is ook gewoonweg niet nodig. De film is al van zichzelf mooi door de half vergane setting van het mid-westen, zwart-wit past er juist prima bij. En vaak is het hoofdthema van zo'n roadmovie het overdenken van waar een hoofdpersoon staat in zijn of haar leven of beschouwend welke levensweg hij of zij heeft afgelegd. Dat soort dingen dus, In Nebraska is dat niet anders.

David Grant neemt zijn oude pa Woody mee op reis naar de staat Nebraska. Zijn vader denkt dat ie de miljoen heeft gewonnen in een of andere vage loterij. Ondertussen blijven ze steken in Woody's geboorteplaats en daar komt de film pas echt goed op gang met humoristische scenes, waarin Woody's vrouw (een oma van ver in de 80) met haar doorlopende cynische commentaar voor de meeste humor zorgt. Erg leuke rol van June Squibb!

Spacey ontworstelt zich uit deze actiethriller-misere, de rest is nogal belachelijk te noemen met als vaag dieptepunt de snor van David Morse. Samuel L. Jackson zijn rol was ook niet heel verheffend. Hij is onderhandelaar namens de politie, maar ook lunatic en wordt helemaal mad als hij een corruptieschandaal ontdekt en nog een moord in zijn schoenen geschoven krijgt. Met alle ervaring die hij heeft, begint hij zelf maar een gijzelactie. Vanaf dan wordt de film erg matig, overdreven en nooit verrassend.

Eens houdt die grappenmakerij van Seth Rogen op en dat is bij deze film dus. Het zijn telkens dezelfde soort rollen (hoewel ie hier burgerlijk is geworden) die hij speelt met ook telkens dezelfde soort humor. Samen met Rose Byrne (wat een miscast!) speelt ie een jong stel met een kind dat overlast ondervindt van hun nieuwe buren die van hun huis een studentenhuis maken. Ik vond er echt geen bal aan, behalve dan die grap met de airbags.

I'M AS MAD AS HELL, AND I'M NOT GOING TO TAKE THIS ANYMORE!

Typisch zo'n jaren '70-film, waarin de gehele maatschappij naar totale gekte afkoerst. Het is een aansprekend thema dat wel vaker aangesneden wordt in de films uit deze periode. Peter Finch kreeg in Network de rol van zijn leven en doet dat fantastisch. Eigenlijk hoop ik dat Philip Freriks bij het 8 uur-journaal ook eens een keer zo'n truc uit gaat halen.

Poeh, vond dit een redelijk lastige film die niet meteen weet te beklijven en behoorlijk klinisch is. Je inleven met de personages wordt dan wel een stuk lastiger. Maar het had wel interessante aspecten zoals een samenleving die ethisch gezien anders in elkaar steekt dan de huidige. Mensen worden in een strak geleide kostschool opgevoed met het idee om via orgaandonatie zichzelf op te offeren voor andere mensen. Een nogal vreemd gegeven dat in het begin lastig is om te accepteren. Keira Knightley en Carey Mulligan doen het acteerwerk puik in een relatiedrama dat hier aan opgehangen is. Maar het mocht allemaal wel iets minder zouteloos.

Ik moest trouwens in het begin denken aan de Griekse film Kynodontas. Die is nog vreemder maar gaat ook over kinderen die op een bizarre manier opgevoed worden met in het begin geen enkel contact met de buitenwereld. Tip voor de liefhebbers dus van deze film .

Sean Connery vervult nog eenmaal de rol van onze grote Britse held in een remake van Thunderball. Het is geen officiële Bond dus, maar het probeert het te zijn door ondermeer gadgets, gevatte opmerkingen en een knappe Bond-girl. Het valt alleen allemaal niet zo mee. Connery komt wel erg oud over en de actie is ook erg tam.

Bwooh, niet bijzonder grappig. Daarvoor is dit veel te veel sketch-achtig en absurd. Ook dat lompe wat één stuk door dendert, wordt erg flauw. Heb ook niet zoveel met Brabant geloof ik en tsja, dan blijft er bij mij weinig over als een lamme film. De enige pluspunten waren de ridicule actie op het eind en natuurlijk de muziek met een overdosis DJ Paul Elstak.

Een matig slot aan verder een lollige filmreeks. Deze film draaft te veel door op het eind met erg afwisselende sfx, laat staan dat het echt eng wordt. Eerdere delen konden mij beter de stuipen op het lijf jagen. Het masker van Englund leek me lelijker, plasticachtiger dan normaal. Het verweven van realiteit en de film zelf is wel aardig, maar daar had vast nog weel meer uitgehaald kunnen worden.

Op zich wel een sjieke film van Terence Malick. Het gaat over hoe de eerste kolonisten van Amerika in contact met de Indianen. Eén van hen, Colinn Farrel komt in contact met Pocahontas en de rest van de film laat zich wel min of meer raden. Het is wel een redelijk film geworden met zo'n typisch trademark van Malick: veel gedachten van de hoofdpersonen worden op zijn Nico Dijkhoorns uitgesproken, terwijl je dan allerlei dromerige beelden ziet. Ben er niet helemaal wild van dit soort mooifilmerij, maar strontvervelend vond ik dit ook weer niet. Dit was uiteindelijk allemaal goed te doen.

Tsja, met kauwgom wereldheerschappij nastreven. Er zijn vele pogingen gedaan in even zovele films. Aliens zijn altijd populair geweest en een geheim wapen deed het ook altijd goed, maar met kauwgom is toch op zijn zachtst gezegd wat apart

Het plot is in deze James Bond-rip off wat verwarrend en de held van het verhaal is erg vervelend door zijn zware stem en verwaande gedrag. Goede punten zijn er gelukkig ook. Zo is de muziek (zij het overdadig) nog best te pruimen en datzelfde geldt voor wat geinige actiescenes. Geinig is ook dat sommige buitenscenes opgenomen zijn in Amsterdam en Volendam, wel ontzettend cliche allemaal, maar goed.

Solide thriller hoor. Russell Crowe krijgt het voor elkaar om zijn vrouw (Banks) uit de gevangenis te laten ontsnappen. Ze zit er onterecht in, dus dan is zo'n actie wel gerechtvaardigd volgens hem. Ik vond de aanloop naar de daadwerkelijke actie wat lang opgezet, maar als het eenmaal loopt, is het nog allemaal okee. Niet heel bijzonder desondanks, maar wel aardig om te zien.