Opinions

Corny, cheesy en oscar-aas! Gelukkig heeft het niet iets belangwekkends gewonnen. Wie kreeg net als ik de neiging om met een schaar in Swanks nekspieren te knippen? Alleen de rol van Phoebe was leuk, maar zij is ook gewoonweg een stoer mens.

Het had zo leuk kunnen zijn, een ouderwetse actiefilm tegen monsters. Maar helaas, dit is maar weinig memorabel geworden. Kaiju's in gevecht met de opgepompte Iron Man-versies waren nog wel grappig om te zien. Zelfs de twee R&D-nerds konden nog wel op mijn sympathie rekenen. Maar tegelijkertijd is alles zo uitgekauwd en cliché dat je ook nergens verbaasd wordt en dat had ik toch stiekem gehoopt bij een regisseur als Guillermo del Toro.

Lassie wordt ook Shep genoemd in de film en geen Lassie. MIsschien waren er wat copyright-issues en hoe verder de vork in de steel zit weet ik niet, maar dit lijkt me een heuse Lassie-film met een klassiek Lassie-verhaal. Nogal corny met idyllische Bob Ross-landschappen omgeven in een western-setting. Mis vooral niet de shoot-out tussen Lassie en de bad guy!

In zes segmenten laat Roberto Rossellini de opmars van de geallieerden zien van Sicilië tot Venetië tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een hele onderneming, die mij net zo heldhaftig lijkt als bijvoorbeeld een D-day en al die episodes daarna. Centraal in de zes delen staat het broederschap tussen de Amerikanen en de goede Italianen. Ook al is communicatie rottig (Niet alle Amerikanen spreken Italiaans, laat staan dat er veel Italianen vloeiend Engels spreken), toch vechten ze samen tegen het kwaad. Ik vond het op zich wel een aardig document geworden. Alle segmenten zijn van hetzelfde niveau, alleen was het niet heel diepgaand of indrukwekkend.

Lekker vlotte screwballcomedy met Claudette Colbert in de hoofdrol. Het neigt richting het belachelijke met wat bizarre situaties, maar het kan er allemaal wel mee door. Wat me wel tegenstaat in films als deze is dat het einde zo plotseling afgeraffeld wordt en dan vaak ook op de sufst mogelijke manier. Veel meer films uit die tijd hebben daar last van, maar deze spant wel de kroon.

Degelijke thriller die eenvoudig in opzet is. Moeder en dochter worden tijdens hun eerste nacht in hun nieuwe huis lastig gevallen door drie ongure inbrekers. Van Jodie Foster ben ik niet zo'n fan, nog vreemder vind ik dat haar decolleté meerdere malen opzichtig in beeld genomen wordt. Ook waren er een aantal ongeloofwaardigheden op te merken (de telefoniste bij 911 meldt als eerste 'please hold the line' tegen een paniekerige beller ). Enfin, het keek wel lekker weg alsnog.

Had van Bogdanovich eerder The Last Picture Show gezien en vond toen de vervallen sfeer van Texas erg pakkend. In Paper Moon is dat niet anders: Paper Moon speelt zich af tijdens de depressie van de jaren '30 en toont het mdiden van Amerika lekker mistroostig. Het had wat road-trips-achtig en vond het daarbij een opvallend vlot en geestige film. Vader en dochter O'Neal spelen uitstekend hun rollen als beroepszwendelaar en jong meisje wiens ouders onlangs zijn overleden. Al gauw ontpopt zij ook als doorgewinterde oplichtster die met gevatte acties en opmerkingen alles na haar hand weet te zetten. Prima vermaak hoor !

Poeh, wel erg lang deze film, maar het is wel geslaagd mooi gefilmd werk te noemen. Genoeg mooie scenes en het plot zelf is ook boeiend genoeg. Het begin vond ik wel het sterkst overigens.

Nah, een schamele voldoende voor dit misdaaddrama. De uitkomst, alhoewel wat dik aangezet, zat nog wel aardig in elkaar. Maar voor de rest is The Paradine Case een matige film van Hitchcock, waarbij de typische Hitchcock-touch niet aanwezig is. Een jonge Gregory Peck speelt een advocaat van een vrouw, die verdacht wordt haar blinde man te hebben vermoord, maar uiteraard zit dr veel meer achter. Hij handelt ook als een detective, waardoor ik meer het idee kreeg naar een uitgerekte aflevering van Baantjer te kijken.

Genuanceerde film over twee Palestijnse zelfmoordenaars. Ik vroeg me al snel af wat ze (als ze zo'n bomgordel om hun middel hebben) nou doen als ze erg nodig moesten pissen. Gelukkig gaf deze film al snel antwoord op deze prangende vraag, twee keer zelfs. Opvallend is dat de regisseur niet moralistisch te werk is gegaan en er zelfs grappige momenten in heeft verwerkt.

Sterke film over een puberende skater, die op het eerste gezicht kampt met de typische tienerproblemen, maar ondertussen speelt er een veel belangwekkendere kwestie in zijn leven, die grote invloed op hem heeft. Ik ga niet verder spoileren, want dat zou zonde zijn . Het acteerwerk van onze jeugdigde protagonist wordt hoe dan ook erg knap neergezet door Gabe Nevins. Vooralsnog heeft hij niet in iets anders belangwekkends gespeeld, wat vreemd is, want vind hem wel een talent. Overigens heeft deze film een chille, erg gevarieerde soundtrack.

Ieeeks, zenuwslopend spannend is dit! Paranormal Activity tapt weliswaar uit hetzelfde vaatje als The Blair Witch Project, maar dat found footage-concept werkt nog steeds bij mij. IJzingwekkende stiltes, gevolgd door doffe voetstappen en vervolgens een harde bonk, vind ik de beste vorm van horror. Het wordt er alleen maar nog realistischer op, wanneer het zoals hier door een videocamera opgenomen is.

Het verhaal kan haast niet simpeler: een jong stel wordt in hun eigen huis 's nachts geterroriseerd door een boosaardige geest (of is het toch demon?). Ik vond het vreemd dat als het echt de spuigaten uitloopt er niet telkens één van hen wakker bleef in plaats van naïef samen in slaap te vallen en maar vertrouwen op het werk wat de videocamera doet. Maar al met al blijft dit een van de betere horrors van de afgelopen tijd.

Ik ga de aparte filmpjes niet raten, maar weet nog wel dat ik die van de gebroeders Coen en het allerlaatste filmpje van Payne het best/mooist vond. Het slechtste korte filmpje was die met Frodo.

Eigenlijk moet ik vaker van dit soort films zien. Alles heeft een hoog niveau: het acteerwerk, de cinematografie en ook het verhaal is boeiend. Het begint mysterieus met twee broers, die elkaar na vier jaar weer zien. De één is een zonderling personage en zegt niets. Langzamerhand ontrafelt het mysterie zich: erg mooi . Ik ga niet veel verklappen, je moet het gewoon zelf zien! Het einde met lang uitgesponnen scenes tussen Harry Dean Stanton en Nastassja Kinski vond ik nog het allersterkst.

Vanaf de eerste minuten worden Falconetti's uitpuilende ogen en haar triestig kijkende gezicht tevoorschijn gehaald en die houding blijft ze de gehele film houden. Op zich knap acteerwerk hoor, aan de andere kant ben ik van mening dat dit niet één van de beste acteerprestaties is. Het deed me niet veel ('ze is vast een beetje gek, dacht ik) en ondanks haar vastberaden idealistische karakter, begon Falconetti's personage me toch menigmaal te irriteren. De hele film zelf deed me ook te weinig om echt emotioneel betrokken te worden. Mooie scenes op het eind, dat weer wel.

Jezus wordt gevangen genomen en wat volgt is de complete lijdensweg van hem. Passion of the Christ laat langdurig alle martelingen zien die hij moet ondergaan: van het spugen in het gezicht tot het vastnagelen aan het kruis. Mel Gibson bindt er geen doekjes om en concentreert zich voornamelijk op het bloedvergieten met enkele verplichte flashbacks van Jezus in betere tijden. Soms ongemakkelijk zwaar gewelddadig en daardoor ook saai.

Niet al te denderend vond ik het, maar gelukkig had deze film ook een paar pluspunten. Het herkennen van christelijke elementen en een uitdrukking zoals je handen wassen in onschuld is altijd wel leuk. Nog leuker dat ik toch ook wat nieuwe dingen heb opgepikt. Zo heel erg goed ken ik het passieverhaal van Jezus ook weer niet. Qua productie slaagt de film gelukkig nog het meest, zodat het gelukkig niet al te slaapverwekkend wordt.

Mweh, het eerste deel van de Apu-trilogie is niet echt weggelegd voor mij. Het is een neorealistische film over een arm gezin in India. Het komt over alsof de mensen aldaar erg smerig en strontvervelend zijn. Vooral dat laatste irriteerde me op een gegeven moment: die moeder is alleen maar aan het bitchen tegen haar dochter, de vader een domme opportunist en Apu zelf? Die staat er bij en kijkt er naar, zijn rol was maar beperkt en daardoor ook niet zo boeiend? Misschien dat de andere tweede delen daar verandering in brengen? Echt zin om die te zien, heb ik echter niet...

Sterke oorlogsfilm, misschien wel de sterkste wat betreft het overbrengen van de anti-oorlogboodschap. Vooral het einde is zo misselijkmakend goed. De scene, waarbij de soldaten uit de loopgraven stormen is voor die tijd ontzettend knap gemaakt. Een duidelijk voorbode van nog meer goeie films die Kubrick later zou maken.

Heel adequaat allemaal, maar deze thriller wordt nergens exceptioneel. Harrison Ford in dit soort rollen zie je ook zo vaak, waardoor je de hele tijd het gevoel hebt dat je dit allemaal wel gezien hebt. Naja, toch een magere voldoende dan maar. Slecht was dit nu ook weer niet.

Deze film is natuurlijk op maat gemaakt voor de Amerikaan. De titel zegt het al, het zit vol met heldhaftig pattriotisme. Tsja, niet helemaal mijn kop thee... Daaroverheen zettende, blijft er wel een redelijk epos over met een uitstekende badguy en Mel Gibson en uiteraard Heath Ledger doen het ook heel niet verkeerd. Schamele 3,5 ster dan maar.

WOII-Generaals als Montgomery, Eisenhower en Rommel kende ik tenminste nog van naam. Maar Patton zei me echt helemaal niets, voordat ik aan deze film begon Interessante bio-film (de beginscene is fenomenaal!), waarbij de kijker vrij gelaten wordt om een oordeel over deze ruwe, soms volstrekt onbeschofte, generaal te vormen. George Scott zet hem erg, erg goed neer. Na een tijdje werd het toch best wel veel van hetzelfde. Het karakter was mij wel duidelijk en het gedrag van Patton werd hierdoor voorspelbaar. Al met al wel een ruime voldoende.

Een grappige versie van E.T. voor volwassenen! Lachsalvo's bleven bij mij uit, maar dit is wel zo'n film die je met een big smile kunt kijken. Het zit tof in elkaar, beetje nerdy ook, maar dan wel met een jolige insteek.

Ik snap dat niet hoor, dat alles in een grijsblauwe en donkere tinten gefilmd moet worden. Ik vind dat echt zeer onaantrekkelijk om aan te zien. Het moet een kil en afstandelijk sfeertje creëren en dat doet het dus ook wel, maar Payback weet dan ook totaal niet te beklijven. Mel Gibson is op de wraaktour en meent recht te hebben op wat koffers gevuld geld. Om dat voor elkaar te krijgen, moet ie afrekenen met deze en gene. Anyway, naar het eind toe wordt het een rommeltje met gelukkig nog wat okeeje actiemomenten.

Actiefilm die alsmaar vervelender wordt. George Clooney en Nicole Kidman verwacht je ook niet zo snel in een film als deze.

Ik had al wat verhalen gehoord hoe dramatisch deze film is, maar ja ik ging me er toch maar eens wagen . Ik zou Michael Bay achteraf hebben aangeraden zich te beperken tot leuke lollerfilms zoals Armageddon in plaats van zich te wagen aan groteske onzin zoals dit. De combinatie driehoeksverhouding - heldhaftige oorlogsscenes werkt niet en het meest abominabele is wel het script. Ongelooflijk wat een onzin werd er uitgekraamd her en der. Toppunt is dat tijdens de aanval van de Jappen op Pearl Harbor een in het water spartelende matroos jammert: "Waarom schieten ze op ons?" .

Deze film kan trouwens tot leuke discussies leiden in hoeverre je historische onwaarheden mag verwerken in een film.

De debuutfilm van Burton valt helemaal niet tegen! Sterker nog, ik vond het steeds meer een sympathiek filmpje aan het worden over een kerel genaamd Pee-Wee Herman die het meest weg heeft van een Buster Keaton of Mr. Bean. Lichtelijk irriterend, dat wel, maar hij doet geen vlieg kwaad! Op een goede dag is Pee-Wee zijn fiets kwijt en hij onderneemt een zoektocht naar zijn supertoffe vehikel. Allerlei vreemde avonturen en ontmoetingen maakt ie mee waarin op zijn eigen typische manier er door heen slaat. Dit alles in de welbekende Burton-stijl die er toen al erg goed uitzag.

Redelijk angstaanjagende horrorthriller is dit, zeker voor 1960-begrippen gok ik zo. 50 Jaar later is het effect wel iets minder, maar de film blijft nog prima overeind. Peeping Tom handelt over een psychopaat die slachtoffers filmend vermoordt. Samen met verontrustend geratel van de piano zorgen de moordscenes voor een naargeestig sfeertje. De hoofdpersoon acteert opvallend goed, de vrouwelijke rollen doen het wat minder goed. Maar uiteindelijk vond ik dit een bes okeeje film.

Mooi gefilmd drama, dat lekker voortkabbelt. De scenes waarin sneeuw gevallen is, zien er bijvoorbeeld voortreffelijk uit. Ik werd alleen nergens van mijn stoel geblazen door de gebeurtenissen die Pelle meemaakt. Als verhaal was deze film weer niet heel opzienbarend.

Aardig filmpje over de crimineel Pépé (Gabin) die onderduikt in de Casbah, een mierenhoop-wijk in Algiers met een doolhof van donkere steegjes, trappetjes en terrasjes her en der. Heel sfeervol hoe dat gefilmd is! Binnen die Casbah is de politie kansloos om Jean Gabin te arresteren. Echter zijn er wat lijntjes tussen hen en Pépé en wordt de liefde hem fataal. Het laatste gedeelte was nog heel fraai allemaal, daarvoor was het tamelijk gewoontjes.

De opmaat voor The Good, The Bad and The Ugly . Deze western mag er eveneens wezen. Het heeft typische Leone-momenten: close-ups, weinig dialoog en dan plotselinge actie, lekker explosief dus.