Opinions

Leuk concept dat later veel meer bekendheid kreeg met Lola Rennt (niets ten nadele van die film overigens). Tijdje geleden dat ik deze film heb gezien, maar volgens mij vond ik het eerste verhaal het beste en de muziek op het einde (en het einde zelf) vond ik trouwens ook wel mooi.

Psycho was mijn eerste Hitchcock en ik was wel verkocht door de krassende violen, het onconventionele plot en de oplopende spanning. Goede introductie voor degenen die zich willen verdiepen in de 'Master of Suspense'.

Michael Mann doet Heat nog eens dunnetjes over. Wederom twee grote filmsterren samen die het goed en kwaad vertegenwoordigen in een misdaadfilm van epische proporties. Veel nieuws is er niet te zien, maar het kijkt goed weg mede door een mooie productie, die de jaren '30-sfeer goed te pakken heeft.

Leuk gangsterfilmpje over de drooglegging in Amerika. Het einde is wat afgeraffeld, wat jammer is. De impact daarvan had groter kunnen zijn, maar soit.

Deze naar Buñuel ruikende film had in potentie nog best een topper geweest kunnen zijn. Sommige thema's en met name de lugubere hoofdpersoon Alessandro waren (lijkt me) voor die tijd redelijk controversieel. Hoe die kerel in elkaar steekt en handelt, wist me wel te intrigreren. Hij helpt zowat de helft van zijn eigen familie om zeep. Wat een fratsen haalt ie uit en blijft er maar koel onder!

Toch is I pugni in tasca niet zo'n hoogvlieger. De rest van de cast fladdert wat in de film en kon mij niet helemaal interesseren. Ik had ook gehoopt op wat spanning in de film, maar ook dat is niet zo heel sterk aanwezig. Maar voor de rest toch wel een okeeje film.

De film voor mensen die tussen 1975 en 1980 geboren zijn. Ik val buiten die categorie en zag Pulp Fiction veel later dan in 1994. Misschien wel jammer, want dit is wel zoiets dat je echt midden jaren '90 gezien had moeten hebben. Anyway, deze film is waanzinnig populair en dat zal ie ook nog wel blijven.

Met Pulp Fiction creëerde Tarantino een unieke originele stijl. Je moet er wel van houden, maar ik kan het wel redelijk trekken, die belachelijke verwikkelingen, campmuziek, stoere dialogen en schitterende loserige karakters. Pulp Fiction heeft alles van dat. Hoogtepunt voor mij is het gedeelte waarbij de auto na het ongelukje schoongemaakt moet worden.

Copycats van Tarantino en zijn films, die bijvoorbeeld menen dat zoveel mogelijk 'fuck' in een dialoog de film goed doen, veracht ik juist weer. Alleen Tarantino komt met dat soort dingen gek genoeg weg. Ik heb het idee dat hij zoals ie in Pulp Fiction laat zien, erg goed nadenkt over hoe de film in elkaar gezet gaat worden en goed aanvoelt wat cool en niet cool is.

Er wordt veel gehaat op Adam Sandler. Veelal terecht, want zijn schijtlollige keuze voor rollen is nou niet bepaald briljant. Punch-Drunk Love is echter een positieve uitzondering daarop! Wat een gave neuroot zet ie hier neer. Ondersteund door de nogal aanwezig muziek (niet extreem vervelend) krijg je als kijker een prima inzicht van de shit die Sandler ondergaat. Af en toe zitten er tussendoor nog wat vette visuele intermezzo's. Kortom dr is een toffe film van gemaakt en dat door Paul Thomas Anderson. Had dit stijltje niet van hem verwacht, maar voor de verandering beviel het me prima .

Wat een stomme wraakfilm zeg . De scene waarin de familie van hoofdpersoon Frank Castle afgeslacht was gewoon comedy capers. Hoeveel fysiek moest hij ondergaan om te sterven? Vreemd genoeg overleeft ie het allemaal zodat ik me oprecht afvroeg of hij toch niet stiekem een ontzettende superheld is. The Punisher is namelijk afkomstig uit de Marvel-stal. Afijn, hierna vervolgt onze grote vriend zijn weg door wraak (alhoewel hij het 'punishment' noemt) te nemen op degenen die zijn familie heeft uitgemoord. Het resulteert in allerlei domme scenes en bizar slecht geschreven dialogen. Echt een dramatische baggerfilm is dit.

Gewoon een leuk filmpje. Mia Farrow vond ik wat eentoning en simpeltjes, maar dat lijkt me ook inherent aan haar karakter. Ik mocht haar desalniettemin wel. Leuke plotontwikkelingen ook . Ik kan altijd wel film over films waarderen en zeker als ze een vleugje fantasie-elementen bevatten. Tot slot kudo's voor de mooi vormgegegeven jaren '30-setting .

Het inspirerende verhaal van The Pursuit of Happyness kan alleen maar in Amerika verteld worden. Will Smith raakt aan lager wal door financiële problemen en probeert daar uit te komen. Niks mis met zo'n standaard film, zolang het oprecht uitgevoerd is. En dat is het gelukkig ook! Het acteerwerk van Will Smith is uitstekend, zeker met zo'n serieuze rol als deze. Zijn karakter kent ook vervelende kanten die diverse malen uitgelicht worden. Hierdoor is het helemaal niet vanzelfsprekend dat het allemaal goed komt. Andere rollen zijn ook prima ingevuld, kortom een heel okeeje film .

Later geremaked als My Fair Lady en vooral die versie is mateloos populair geworden. De Britse versie uit 1938 mag er echter ook zijn. Wendy Hiller is uiteraard geen Audrey Hepburn, maar heeft wel genoeg charme om deze film boeiend te houden. Samen met Leslie Howard wordt er echt heel goed geacteerd, zeker wanneer uitkomt dat de professor het bloemenmeisje min of meer als experiment gebruikt om haar netjes Engels te leren spreken. Beng! De vonken vliegen er af tussen hun tweeën. Jammer alleen dat het einde zwak is, maar voor de rest een okeeje Britse film.