Opinions

Vond de remake met Nicholson maar bijzonder matig, maar het origineel is niet veel beter. Qua acteerwerk is het maar zo-zo. En vooruit, het begin is nog heel behoorlijk, maar halverwege wordt de film steeds minder sterk doordat geprobeerd wordt veel te veel te vertellen. Het komt ook allemaal vergezocht over. Ik zie op Boekmeter een recensie dat het boek ook precies hetzelfde euvel heeft.

Wat viel dit tegen eigenlijk. Jessica Lange speelt een labiele truttebol, Jack Nicholson is iets toffer, maar doet niets meer dan zijn ding. Enfin, het is een nogal onboeiende film en dat einde had ook weer niet gehoeven, wat een afknapper

Elke (toekomstige) HR-manager moet deze film zien! Heel interessante kijk in het Italië van de jaren '60 en ook een mooi verhaaltje wat blijft boeien. Vooral die sollicitatieprocedure wist me te verbazen. Deze neorealistische film is niet tragisch ellendig, maar echt één groot feest ook weer niet. Hangt er dus echt tussenin. Regisseur Ermanno Olmi heeft dit jaar nog ergens een oeuvreprijs gewonnen, ik weet alleen niet meer precies waar dat was.

Hmmm, ik weet niet waarom maar Precious deed me qua emoties niet zo veel. Een stortvloed aan leed wordt over je heen gestort, maar ikzelf kon er weinig mee. Hoofdrolspeelster Gabourey Sibide vertolkt haar rol heel aardig, al heb je na een tijdje die getormenteerde blik van haar ook wel weer gezien. De dromerige stukjes tussendoor waren zelfs ook niet verkeerd (zulke scenes kunnen ergerlijk en één groot cliché zijn), maar goed het deed me dus weinig.

Ik denk dat het scenario iets te gemakkelijk in elkaar gedraaid is. Met wat meer zorgvuldigheid en keuzes welk leed Precious ondergaat zou dit met gemak een topper kunnen zijn. Nu blijft er niet veel anders over dan een okeeje film. Ik vind dat toch altijd wat ongemakelijk om te zeggen bij een film die voor een grote emotionele impact moet zorgen, maar ja het is niet anders.

Had gedeeltes hier al van gezien tijden geleden. Anyway, lekker ongecompliceerd blijft dit. Binnen een kwartier bevinden Arnie en zijn kameraden zich al in de rimboe en kan het avontuur beginnen met spetterende actiebeelden en tot slot ook nog een toffe climax. Niet hoogstaand, wel vermakelijk .

Pulp op zijn best! In het begin wordt de kijker meteen meegesleurd met een heftige drugsoorlog in de ghetto's van Los Angeles. Wat gaat het er aan toe, Somalië is er niks bij! Tot overmaat van ramp bemoeit Predator zich dr ook mee. Een tijdje wordt de adrenalinerush van de film wat gematigd, maar vermakelijk blijft het sowieso. Wel vind ik Glover als Predators opponent wat minder gepast dan Schwarzenegger.

Zoals de Predator-voorgangers lekker gemakkelijk weg te kijken en super qua monster. Niet geniaal, zeker het acteerwerk laat te wensen over. Maar daarvoor moet je deze film natuurlijk ook niet zien. Het is weer een jolig avontuur in de vorm van een voorspelbare afvalrace geworden.

Redelijk verwarrende mindfuck is dit. Wel op een leuke manier met een beperkt aantal karakters! Het hele plot wordt (zeker in het begin) rustig uit de doeken gedaan met sterk acteerwerk van Ethan Hawke en Sarah Snook. Op het eind wèl even nalezen hoe en wat , maar zo heel gecompliceerd zit het ook weer niet in elkaar.

Het viel toch wel mee met de slechtheid? Oscarmateriaal is het natuurlijk niet, maar het was wel goed door te komen en die reus was zwaar impressive.

Echt fantastisch is deze docu niet. Artistieke schoonheid of iets in die richting behoort ook niet tot het belangrijkste aspect van Prelude to War. Dit is een onvervalst stukje propaganda met als bedoeling Amerika uit haar isolationistische houding te halen. Veel Amerikanen wilden in de jaren '30 zich helemaal niet bemoeien met al die oorlogen, want dat was volgens hun toch een behoorlijke ver-van-hun-bed-shiow.

Het is allemaal een beetje klunzig wat je te zien krijgt, maar vast voor die tijd effectief. Er wordt een dreigbeeld getoond waar de vrije wereld het onderspit delft tegen de drie schurken: Japan, Italië en Nazi-Duitsland. Dit gebeurt door geanimeerde landkaarten waar zwarte inkt van dood en verderf uiteenspat over de vrije landen. Verder veel beelden van boze al dan niet marcherende Nazi's, Japanners en Italianen. Achja, het is wel een aardige geschiedenisles, al heb ik niet heel veel nieuws mee gekregen.

Leuke film hoor, wel ietwat ingewikkeld doordat twist na twist volgt en ik sommigen dingen van te voren wel zag, maar andere dingen weer niet. Het gekut tussen de twee goochelaars in het middenstuk was en David Bowie als Nikola Tesla is overigens hip.

Zelfspot

Michiel van Erp maakt een geslaagde 21e versie van Alleman. Prachtig die observaties en de subtiele humor . 4*

Wat me opviel aan deze film was het hoge stompzinnigheidsgehalte die de karakters van Julia Roberts en Richard Gere tentoonspreiden. Hij is een drukke zakenman, verwikkeld in een overnamestrijd en pikt op straat een hoer op en sleept haar overal mee in zijn zakenbeslommeringen . Zij is dus een hoer en wordt dus opgepikt en gedraagt zich als een stom varken in omgevingen waar ze nooit eerder bekend mee is geweest . Je raadt het al, een handvol beschamende scenes en uiteindelijk ontwikkelt er zich een heuse vriendschap tussen de twee en misschien nog wel meer .

Aparte manier om 'stock-footage' te gebruiken is dit: een paar maanden de savanne op, een hoop filmrollen vol draaien om vervolgens een flinke dosis CGI er tegen aan te gooien. Met wat montage kun je wel een verhaal dromheen maken, alhoewel dat hier niet bijzonder was. Na een tijdje heb je die blauwe achtergrond met daarop een leeuwenkop, waarvan zijn bek op en neer gaat voor de dialoog, ook wel weer gezien. Soms werd het qua dialoog gelukkig onbedoeld grappig, dat dan weer wel.

Zal nooit denderend enthousiast over dit soort drama's worden. Dit was echter nog heel bekwaam gefilmd door Joe Wright. Verschilende decors/plaatjes zagen er voortreffelijk uit. Keira Knightley is ook niet vervelend om te zien. Jammer dat het verhaal gehaast en opgepropt aanvoelt. Ook sommige dialogen vond ik erg overdreven wollig. Het boek van Jane Austen zal vast heel dik zijn.

Aangrijpende en oprechte docu in een niet al te florissant ziekenhuis. De beelden en de gesprekjes van de kinderen spreken voor zich. Het kind-zijn van de jonge patiënten wordt getoond waarbij het onderwerp leukemie in gesprekjes tussendoor niet ontlopen wordt. Een jochie (die met een litteken in zijn mondhoek) kwam volwassen over voor zijn leeftijd en dat leverde de meest boeiende gesprekken op tussen hem en regisseur Arunas Matelis. Van andere kinderen werden voornamelijk hun handelingen gevolgd. Een ontroerend moment was bijvoorbeeld een klein jochie dat zich Superman waande in de ziekenhuisgangen.

Edje Norton was al relatief oud voor deze rol (26 jaar), maar hij overtuigt wel als schuchtere koorknaap die verdacht wordt van een gruwelijke moord op een bisschop. Interessant ook hoe zijn personage ontwikkelt gedurende de film. Richard Gere en Laura Linney vond ik echter stukken minder in die typische quasi-stoere kibbelende rechtbank-rollen. Het komt op mij erg onecht en vooral vervelend over. Dat is toch vaak het manco van dit soort thrillers. De zaken zijn op zichzelf vaak wel interessant, maar wat betreft hoe het uitgevoerd wordt, heb ik nooit het gevoel te zien hoe het er nou daadwerkelijk aan toe gaat in zo'n rechtbank.

Bij vlagen intrigrerend, bij vlagen weer totaal niet boeiend. Aan het onduidelijke kon ik me niet echt storen, van tevoren was ik al op de hoogte dat Primer een gehalte Lynch had qua narratief. Maar over het algeheel is dit toch iets te wisselvallig terwijl het thema tijdreizen wel erg leuk is. De sfeer met het bijbehorende technische gebabbel werd ook okee neergezet. Naja, ik denk dat iets meer structuur de film meer goed had gedaan.

De animatie ziet er over het algemeen goed uit, dat zeker, maar ik kan niet zoveel met de bijbelse saus die rijkelijk over deze film is uitgesmeerd. Het verhaal van Mozes ken ik wel, maar vindt het nooit ergens boeiend worden. De liedjes zelf zijn ook tenenkrommend al is de animatie tijdens die momenten wel vaak tof om te zien.

Gemiddeld actie/avonturen-filmpje rond een dolk die de tijd terug kan laten draaien. Wel aardig om wat leuke zanderige scenes te zien, maar meer ook niet.

Matig kinderachtig uitgevoerd sprookje. Ik kon hier niet zo veel mee en vind dat ik met 3* nog best gul ben.

Eindelijk weer eens een uitstekende thriller gezien met een plot wat zich zonder rariteiten ontvouwt. De ontwikkelingen blijven telkens interessant en je blijft benieuwd hoe de film telkens verder verloopt. Heb het idee trouwens dat Villeneuve deze film probeerde levensecht te maken zonder Hollywoodiaanse invallen. Sommige elementen zoals een Jackman die helemaal te overdreven wild tekeer gaat of een spannende razende autorit zorgen er voor dat dat toch nog niet helemaal gelukt is, maar enfin al met al toch een prima film .

Na het zien van zijn debuut The Producers, heb ik besloten Mel Brooks toch maar een matige filmmaker te vinden. Blazing Saddles is een leuke lollerfilm, Spaceballs gaat ook nog wel, maar dit viel enkel tegen. Zero Mostel (stoere naam!) en Gene Wilder gaan een theaterflop produceren om veel geld binnen te verdienen (jaja ) en doen dat met een controversiële musical. Het nummer 'Springtime for Hitler and Germany' is het hoogtepunt van de film, de rest eromheen ben ik zo vergeten, laat staan dat het grappig was.

Heel stijvol! Dat is meteen het eerste wat opvalt aan deze giallo van Argento. Gruwelijke moorden vinden plaats en die worden met alle bloederige details getoond. Aan David Hemmings de taak om deze razernij te onderzoeken en te stoppen. Heel mooi dus, alleen jammer dat de film erg lang aanvoelt en dat nasynchronisatie nog steeds suf eruit ziet/hoort.

Mwêh, was niet best nee . Maar ze leefden nog lang en gelukkig, dat dan weer wel.

Hahaha, wat een waanzinnige geniale nachtmerrie is dit. De opbouw van dat uitgelopen high school-feestje wordt echt heel mooi uitgevoerd. Eerst vond ik het nogal matigjes en leidde dat handheld-gedoe nogal af. Maar vanaf die dwerg in de oven, zat ik met een brede grijns deze film te kijken en die werd alleen maar breder

Niet vervelend deze prequel, maar lang zo leuk als Alien of het nog betere Aliens wordt het niet. Het gehalte actie en spanning is wat aan de lage kant. Stiekem vind ik aliens afknallen toch het leukste wat je kunt doen in SF-films en dat gebeurt helaas niet in Prometheus. Al met al toch een ruime voldoende door de prima look van de film. In dat soort dingen is regisseur Ridley Scott altijd goed bezig.

Maker Alvaro Longoria worstelt met dit onderwerp. Het land Noord-Korea lijkt ook zo ongrijpbaar en niet te snappen, echt een compleet andere cultuur. Hij wordt dan ook niet geholpen als zijn landgenoot Alejandro (die een belangrijke Noord-Koreaanse overheidsfunctie heeft) hem de hele reis begeleidt en zelf ook behoorlijk gehersenspoeld lijkt: "Kijk hoe mooi en netjes alles bij 'ons' eruit ziet. Alle andere landen, de VS in het bijzonder, deugen totaal niet."

Verwacht geen armoeige boel en schrijnende toestanden, het lijkt alsof het eigenlijk allemaal prima loopt in Noord-Korea. Iedereen is vrolijk, er zijn leuke kermissen, waterparken en niemand lijdt aan honger. Terecht wordt de freakachtige fake news-journalistiek uit het buitenland aan de kaak gesteld. Het land is zo in zichzelf gekeerd dat de meest bizarre dingen lijken te gebeuren in dat land, terwijl dat ogenschijnlijk meevalt. Ik kan me wel voorstellen dat er veel verzonnen wordt, maar goed Noord-Korea roept dat ook wel een beetje over zichzelf af met dat spastische beleid om alles wat uit het buitenland komt zo veel mogelijk te verbieden.

Longoria weet uiteindelijk wel de nuance te vinden en plaatst wat kanttekeningen, zeker na een ietwat vreemde gekunstelde kerkdienst. Ook merkt ie wat westerse producten zoals HP en Coca Cola. Toch vreemd denkt ie... Anyway, niet helemaal gebalanceerd deze docu denk ik. Een redelijk gedeelte scenes leek toch geregisseerd als je dat vergelijkt met de eerder dit jaar uitgezonden docu van de Belgische Tom Waes. Die had meer te maken met schichtige Koreanen en kreeg minder gemakkelijk dingen voor elkaar. Ik denk dat Longoria net een tikkeltje teveel beïnvloed is door zijn reisgenoot Alejandro in deze Propaganda Game .

Rauw gevangenisdrama dat er goed uitziet. De ontwikkeling van hoofdpersoon Malik in de gevangenis wordt realistisch neergezet. Wel aan de lange kant en veel plotontwikkelingen, waardoor de aandacht aan het eind bij mij wat verslapte, maar soit.

Bah, geen één leuke grap, geen enkel greintje vernuft in deze routineuze romcom. Het was echt bar en boos! Iedereen kon me maar niet overtuigen in dit onwaarschijnlijk in elkaar gekunstelde plot. Het gaat al fout bij de premisse: Reynolds is assistent van de bitchy Bullock, die het land uitgezet dreigt te worden. Maar er is een hulplijn! Een fake huwelijk tussen deze twee, waarbij Reynolds zijn baan min of meer ook nog van afhangt. Het slaat nergens op natuurlijk en dan dendert de film maar door met bij de haren getrokken plotelementen en een vervelende bijdehande oma die voor de leukste grappen moet zorgen. Ook dat faalt uiteraard hopeloos.