Opinions

Tsja, een typische Spielbergfilm: een stel irritante koters is opgescheept met een olijk buitenaards wezentje, het dreigt één grote ellende worden, maar uiteraard is daar het typische happy end a la Spielberg. De film schiet nogal uit de bocht, wanneer met groot materieel uitgerukt wordt. Ook irritant is het dat de moeder van dat stel ellendelingen eerst E.T. de hele tijd niet door heeft .

Het ellendige van dit soort films is dat je bij voorbaat weet dat die uit de bocht gaat vliegen. In het begin wordt alles zorgvuldig geïntroduceerd en spreekt het vermakelijke plot wel aan. Maar na een tijdje kun je het niet meer serieus nemen. Bij Eagle Eye gebeurde dit ook, ongeveer bij de introductie van die supercomputer. Het plot wordt te belachelijk, onzinnig en onwaarschijnlijk . Eigenlijk valt er dan ook niks meer te redden, maar goed neemt niet weg dat ik me wel heb geamuseerd en daar gaat het uiteindelijk ook om.

Wat een superdocu zeg. Wat een spectaculaire taferelen zijn er gefilmd door de BBC. Geen idee hoe men het geflikt heeft, maar het is ontzettend knap, al die timelapse-segmenten en camerahoeken waarbij de dieren in hun habitat gevolgd worden. Het gaafst vond ik de manier waarover de ontzettend hoge watervallen gescheerd werd. Andere indrukwekkende scenes was de strijd tussen de leeuwen en olifanten en die paringdansen van die maffe paradijsvogels.

Ik houd dr wel van hoor. Heerlijk zo'n nonsens-filmpje dat nergens overgaat: een uitvergrote reuzenspin die het opneemt tegen de rest van de aarde. Het klinkt veelbelovend alhoewel je van tevoren weet dat de uitwerking kant noch wal raakt. Tenenkrommend is het gelukkig nooit en iedereen weet na het zien dat Bert I. Gordon redelijk vakkundig filmbeelden kon vergroten en eveneens kon projecteren (of zoiets) op een nieuw stuk film, dat een kleiner perspectief heeft. Oef, wat leg ik dit ongelukkig uit, maar iedereen begrijpt wat ik bedoel na het zien van deze film .

Mên, James Dean was zijn tijd ver vooruit! Met wat voor flair speelt hij in East of Eden, echt sterk. De film zelf vond ik niet spetterend. Het is een standaard verhaaltje over vader en zoon die elkaar niet begrijpen.

Ik zat te twijfelen tussen 3,5 en 4*. Het heeft toch wat mankementen en dan doel ik vooral op het magere einde en verder niet heel lekker uitgewerkte verhaallijnen. Daarentegen steelt Viggo natuurlijk de show als toffe taxichauffeur en slaagt het drama in combinatie met humor prima. Nah, laat ik maar gul zijn: 4*.

Ik had een intelligente, scherpe komedie verwacht, ook een beetje richting de Apatow-stijl. Maar dat viel eigenlijk tegen. Het was allemaal nogal tam en de verhaalstructuur flauw gevonden, laat staan dat het geloofwaardig was. Emma Stone daarentegen maakt er nog het allerbeste van.

Aardige road-tripfilm met wat leuke gedeeltes en wat minder boeiende gedeeltes. Het losbandige geheel is kenmerkend voor de periode waarin Easy Rider gemaakt is. Gelukkig is het na 1969 en het uitvloeisel (die hippie jaren '70, je weet) weer helemaal goedgekomen met de mensheid. Jack Nicholson steelt in zijn bijrol de show.

Deze klucht deed een beetje Woody Allen-achtig aan. Hij had er vast iets veel beters van kunnen maken, maar dit was ook goed te doen. Paar aardige grappen en leuke afwisselende muziek maken de film best OK. Tegen het eind toe kakt het allemaal wel in elkaar.

Wat een prachtige film . Landau is idd oke, maar toch ook de nodige credits voor Johnny Depp. Hij zet het karakter van Ed Wood goed neer. Misschien wel een beetje overdreven, maar ik denk dat hij in het echt ook zo hopeloos overdreven enthousiast was. Ik kreeg in ieder geval compassie voor hem en ook bewondering hoe hij telkens geldschieters en allerlei mensen om zich heen wist te ronselen. Als Ed Wood nu bijvoorbeeld zou horen dat hij nu niet de slechtste maar de één-na-slechtste filmregisseur (na Uwe Boll) is, dan zou hij dat nog als een compliment weten op te vatten.

Overigens was Ed Wood niet de enige die in de jaren '50 zulke idiote SF-films afleverde. Op een gegeven moment zie je namelijk tijdens een straatscene andere filmposters uit de tijd van bijvoorbeeld: Half Human: The Story of the Abominable Snowman en Teenage Monster. Prachtige titels voor films natuurlijk, maar op Imdb worden deze films nog slechter beoordeeld dan Plan 9 from Outer Space .

Dit is Groundhog Day maar dan in een SF-sausje, woehoe . Vond het een toffe film met een Tom Cruise die zich wat minder ijdel voordoet dan normaal. Het concept dat ie een dag telkens opnieuw moet beleven om een alien-invasie te stoppen, deed heel game-achtig aan. Het telkens opnieuw aan een level beginnen en het zoeken naar shortcuts was voor mij herkenbaar. Erg leuk daardoor om te zien hoe een solide Cruise dit voor elkaar krijgt.

Beetje zouteloos, maar wel mooi gefilmd hoor. Op het acteerwerk is ook niet veel aan te merken. Alleen vond ik de relaties op de onmogelijke relatie een beetje mak. Na een tijdje laat het verloop van de film zich gemakkelijk raden en blijft er weinig over.

Op en top Burton inclusief weeïg kinderkoortje dat te onpas aanzet met gezang. Dat is dus een minpunt, maar voor de rest een prima en grappige film met een kleurrijke cinematografie. Leuk om een jonge Johnny Depp zo'n rol te zien vervullen. Later zou hij veel meer weirde karakters al dan niet met Burton aan het regisseursroer.

Deze film wordt onterecht gerekend tot één van de slechtste films aller tijden. Okee, het is geen meesterwerk maar het is prima door te komen en er valt inderdaad genoeg te lachen, bijvoorbeeld wanneer Eegah scheerschuim begint te eten . Het enige wat de film slecht maakt is dat scenes te lang uitgerekt zijn, er had dus wat meer vaart in mogen zitten. Maar daarentegen bleef ik wel steeds benieuwd naar volgende scenes waar weer zich allerlei bizarriteiten voordeden.

Wow, wéér zo'n sterke film van Bier (de sterkste van haar tot nu toe) met een plot dat zich erg mooi ontvouwt gedurende de film. Het bevat erg veel ellende, misschien iets te overdreven her en der, maar door het realisme is het allemaal bijzonder sterk. Vooral Rolf Lassgård's karakter (vadsige rijke kerel) is erg boeiend. In het begin moest ik continu om hem lachen, omdat het zo'n typische eikel was, die een onoprechte indruk bij je achterlaat. Held Mads Mikkelsen zet uiteraard ook weer een puike prestatie neer.

Het einde was overigens ook sterk. Knappe film over de weirde Maria Braun, maar het trok me niet helemaal.

Die John Wayne blijft een baas mên. In deze western bemoeit ie zich met een ruzie tussen een familie en een bende. Robert Mitchum die op een gegeven moment een dronken sheriff speelt, was ook tof. Het is alleen jammer dat het verhaal in de tweede helft wat stokt, daar had wel wat uitgesneden kunnen worden.

Goede film hoor. Elegy heeft een lekker rustig tempo en even zo chille pianomuziek. Het geeft een prima sfeer voor een eveneens prima ietwat somber drama. Het had wel een aantal opmerkelijk goede rollen. De kijker wordt natuurlijk getrakteerd op allerhande poses van Penelope Cruz, erg smaakvol in beeld gebracht! Ben Kingsley moet vaker in dit soort films spelen in plaats van al die onzinnige ongein-films, hij is het acteren immers niet verleerd. Daarnaast was ik erg te spreken over Dennis Hopper zijn relativerende rol. Ook leuk dat Blondie zo af en toe opduikt.

Elephant is een onconventionele en fragmentarische film, wat ook verklaart dat sommigen het helemaal niks vinden en anderen weer best goed. Ik zelf had wat moeite met de eindeloze gangen met het volgen van een rug van een scholier. De voorkennis, dat er iets ergs gaat gebeuren, zorgde wel voor enige spanning, maar uiteindelijk pakte het me niet helemaal.

Ik weet daarbij niet wat ik van de 'saaiheid en voorspelbaarheid' moet denken. Gus van Sant wil een doodnormale dag op een school schetsen met allerlei flarden her en der gekwakt. Dat resulteert logischerwijs in kotsende meisjes, hunk met vriendin en onoriginele muziek van Beethoven. Het doel wordt wel bereikt, maar echt heel boeiend is het dus niet.

Oooeh zo schrijnend is deze film! The Elephant Man is zo apart en triestig persoon tegelijk. Het begin van deze film steekt sterk in elkaar: de hele tijd krijg je het daadwerkelijke gezicht van The Elephant Man niet te zien, waardoor je als kijker in het ootje genomen wordt door Lynch. Vol spanning wacht je af wat voor misbaksel je te zien krijgt. Het kan zelfs een beetje eng worden denk je ! Opvallend, als kijker ervaarde ik dezelfde ideeën die de gemiddelde 19e eeuwse kermisbezoeker ook had...

Nadat The Elephant Man zich had geopenbaard, blijft de film sterk doordat je als kijker meekrijgt dat hij 'human' is en 'not a animal'. Heel mooi hoe hij zich ontwikkelt en meer geaccepteerd lijkt te worden. Het einde is desalniettemin een tranentrekker...

Dat kerstige einde verpest de film pas echt goed (toegegeven het is een kerstfilm), terwijl het daarvoor ook niet al te best was natuurlijk. De gimmick van een Will Ferrell als elf in de grote-mensen-wereld is even leuk maar begint na een tijdje te vervelen. Had eigenlijk van te voren ook niet iets beters verwacht, maar goed dat terzijde.

Eigenlijk snap ik niet dat ik een 3 sterrenscore aan deze film heb gegeven. Linda de Mol is toch wel zo'n ontzettende phoney, die ik niet kan uitstaan en dan zo'n film met haar in de hoofdpersoon... Misschien komt het door de bijrol van Tjitske Reidinga. Zij kan maar één ding doen: sneu uit de ogen kijken, maar het werkt wel altijd op mijn lachspieren.

De gemiddelde soap is er niets bij, zou je zeggen als je het plot leest. Toch doet dit Deense meesterwerk nooit denken aan zo'n soap. Het is uiterst realistisch verfilmd en als kijker raak je gemakkelijk betrokken hiermee. Dit keer bestaat de climax niet uit avondeten wat door de huiskamer rondvliegt (traditie in Deense films!). Het einde is eigenlijk nog bitterder en daardoor sterker.

District 9 van Neill Blomkamp was bijzonder geslaagd en zorgt voor hoge verwachtingen zijn volgende film. Die worden zoals als vaker gemeld niet echt ingelost. Elysium heeft nog een op het eerste gezicht aardig uitgangspunt met die tegenstelling tussen dat enorme ruimtewiel en de verrotte sloppen op aarde. Maar ja, het plot verloopt wat gemakkelijk en de maatschappijkritiek vliegt naar de achtergrond. De actievolle eindscenes vond ik overigens irritant geschoten met al dat drukke geschud van de camera.

Spannend en onderhoudend avontuur, waarbij Borgnine en Marvin elkaar uitdagen tijdens een treinrit. Het kat-en-muisspel is knap in beeld gebracht en deed me denken aan de stunts van Buster Keaton in The General.

Deze film bevestigde voor mij de grootsheid van acteur Christian Bale. Ik maakte kennis met hem in American Psycho en dat vond ik echt een boutfilm. Later zag ik nog meer films met Bale en bleef ik met American Psycho in het achterhoofd rondlopen en kon ik zijn acteerprestaties niet echt op waarde schatten. Maar hierin speelt hij toch ijzersterk in één van zijn eerste rollen .

Verder is Empire of the Sun een typische sentimentele Spielberg-speelfilm: niet perse slecht, maar ook niet iets waarvan je uit je stoel wordt geblazen. Wel opvallend dat deze een van zijn minder bekende werken is.

Solide film waarvan de premisse iets meer verwachtingen schept dan waargemaakt worden. Vader van het gezin raakt werkloos, maar vertelt tegen zijn familie dat ie zelf ontslag genomen heeft en een belangrijke functie vervult binnen de UN. Ondertussen tuigt ie een heel web van leugens op tegen zijn familie en vrienden en begeeft ie zich in de meer dubieuzere zaken om toch maar aan het geld te komen. Mededogen voor de hoofdpersoon hoeft je niet te hebben, want het is echt een oen. Had dus iets hogere verwachtingen van te voren van deze film. Met zo'n onderwerp als dit kun je wel iets pakkends maken, maar zo steengoed was het nou ook weer niet, wel onderhoudend.

Miniem filmpje over een kunstzinnige jongeman die in Straatsburg zijn oude vlam Sylvia denkt te herkennen en haar gaat stalken. Nouja, stalken, hij loopt de halve film achter haar aan en pas tegen het eind vraagt ie of zij Sylvia is . Echt veel gebeurt er niet en als kijker krijg je dan nog wat aardige plaatjes van Straatsburg mee (inclusief achtergrondgesprekken van passanten en verkeersgeluiden). Ik dacht dat dat een lelijke stad was, maar dat is dus niet het geval. Echt bijzonder is het echter allemaal niet, eerder wat saai.

Oeps! Zo'n kinderachtig filmpje had ik niet van tevoren verwacht. Amy Adams is best een jofele dame, maar in deze film is ze een naïef overdreven acterend sprookjesfiguur. Het is inherent aan het script uiteraard, maar bij mij komt het alleen maar vervelend over. Suf onnodig King Kong-achtig einde, het maakt een Disneyfilm zoals deze er echt niet origineler op.

Het is even wennen aan het irriterende slissende commentaar van Werner Herzog. Maar na een tijdje wordt Encounters at the End of the World een okeeje docu over de mensen die op Antarctica leven. Het zijn veelal zonderlinge types die zich met allerlei onderzoeken bezig houden, zoals ijsbergen, pinguins of vulkanisme. Ondanks dat de film zich focust op de mensen, passeren ook surreële beelden van Antarctica de revue. Best interessant dus ware het niet dat Herzog zich soms vergalloppeert met zijn eigen quasi-filosofisch geneuzel.