Opinions

Coole film hoor. Wel een beetje suf nu ik de plotbeschrijving weer lees, maar goed het heeft Arnold Schwarzenegger en dat is al vrij snel goed genoeg voor minimaal een 3 sterrenscore.

End of Watch handelt over twee agenten die in semi-documentaire hun werk in de slechtere buurten van LA laat zien. Die semi-documentary stijl is af en toe irritant (wat zie ik nou?), maar maakt het heel levensecht. Je krijgt echt schokkende dingen zien, die vast gebaseerd zijn op echte gebeurtenissen. Soms leek het me iets te sensationeel allemaal, maar goed een klein beetje Hollywoodsausje is toch onvermijdelijk klaarblijkelijk. Peña en Gyllenhaal speelden overigens voortreffelijk en overtuigend. Al met al toch wel een behoorlijk indrukwekkende en prima film.

Echt zo'n young adult-achtige film met elementen van Full Metal Jacket, The Matrix (The One!) en wat andere standaard SF-films met aliens. Ach, het is wel te pruimen, maar heel sterk en overtuigend was het acteerwerk niet, zeker niet van de oude garde zoals Harrison Ford en de immer bespottelijke Ben Kingsley. De jongere acteurs hebben er zichtbaar meer plezier in. Richting het eind wordt de film wat lam en voorspelbaar, maar 3 sterren kan ik hier nog wel voor geven. Kreeg overigens het gevoel dat er zo'n onvermijdelijke sequel hier op zou volgen, maar het blijkt maar Ender's Game is gewoon één op zich (los)staand boek.

Heroïsche oorlogsfilm met Jude Law als Russische sniper in Stalingrad. Hij raakt in een langdurig duel verwikkeld met een Duitser (Ed Harris) en dat levert mooie en spannende scenes. Ondertussen speelt er zich ook nog een (niet-afleidende) romance met de altijd puike Weisz af. Eigenlijk dus wel een prima film, alleen jammer van wat overacting.

Prima film hoor. Het leuke is dat dit allemaal voor 9/11 speelt en daarmee zijn tijd vooruit was met al die schending-op-de-privacy-shizzle. Ook tof om te zien is de hippe gadgets en technologische hoogstandjes van 1998. Goh, wat is er in de afgelopen 13 jaar veel veranderd ! Hoe dan ook, Enemy of the State mag er wezen. Will Smith is op de vlucht en dat levert toffe achtervolgingsperikelen op. Samen met ouwe knarren als Jon Voigt en Gene Hackman zorgt ie ervoor dat deze film plezierig wegkijkt.

Tijden geleden had ik van Truffaut Les Quatre Cents Coups gezien, een best goede film over een miskende jongen. Ook deze is erg de moeite waard. Het lijkt me dat opvoeding en onderwijs thema's zijn die Truffaut vaak gebruikt vanwege zijn eigen moeilijke jeugd.

L'enfant sauvage laat heel geleidelijk zien hoe Victor van een wild beest verandert in een jongen, die toch menselijk is. Soms een beetje van hetzelfde (net als de muziek), maar het hele leerproces is fascinerend om te zien. Mooi filmpje

Bruno is een net volwassen geworden blaag, die zich op het verkeerde pad begeeft. Groot was mijn verrassing dat hij naast het gewone jatwerk ook zijn baby verkoopt! Zijn vriendin trekt dat uiteraard niet en wordt opgenomen in het ziekenhuis. Vervolgens probeert ie zijn leven te beteren. Het levert behoorlijk spannende scenes op, iets wat je niet meteen verwacht van een dramafilm. Voor de rest een heel solide en realistische film van de Dardennes. Vond het in het begin wat vreemd dat de film meteen zo aangrijpend, half climax-achtig startte, maar uiteindelijk zat het wel goed in elkaar.

Sfeervol werk dat er heel mooi verzorgd uitziet: flinke decors en massa's mensen laat Marcel Carné opdraven. Best knap vanwege de lastige omstandigheden (WOII) waaronder deze film geproduceerd werd. De film zelf vond ik een zware en lange bevalling. Het is een liefdesdrama met flink veel tragiek. Hoofdpersoon Baptiste verovert al gauw de sympathie van de kijker, maar de andere personages (inclusief Garance!) deden me niets. Desalniettemin nog net een 3,5-sterrenscore van mijn kant.

Het hoogtepunt van dit Dirty Harry-deel vindt halverwege plaats: een achtervolging per voet ondersteund met jazz-muziek en waar je een lange adem moet hebben. Echt geniaal en grappig! Sowieso was er meer humor in dit deel te vinden. Het heeft deels te maken met Clint Eastwood immer droge voorkomen, maar ook met zijn vrouwelijke buddy, die maar weinig nuttigs toevoegt trouwens. Hierna zwakt de film wel weer wat af, al mag de climax op Alcatraz er zijn!

Binoche is juist tof!

En verder: ja de film duurt lang, maar toch niet ergernisopwekkend lang? Ik vond het iig een prima film met interessante verhaallijnen.

Simpel, maar vermakelijk filmpje met Bruce Lee en ook andere gasten, die honderden bodyguards in elkaar rammen. De kreten die Bruce Lee slaakt, werken onbedoeld op de lachspieren. De eindscene met al die spiegels was trouwens het tofst.

Lekkere lollerfilm! Normaal vind ik reacties als 'leuke film joh, samen met wat vrienden, biertje drbij en lachen hierom' tenenkrommend, maar eerlijk gezegd is zoiets wel van toepassing op deze film.

Dit werd wel lichtelijk bespottelijk en je moet enkele suffe ongeloofwaardige ontwikkelingen maar voor lief nemen. Heist-scenes kunnen supercool zijn, maar hier viel het een beetje tegen omdat er te melig gedaan wordt en de samenwerking tussen Sean Connery en CZJ komt nooit echt goed uit de verf. Maar goed een masker wordt nog wel hip geconfisceerd, maar daarna wordt het alsmaar minder boeiend. Entrapment zakte trouwens pas door de ondergrens toen 8 miljard gedownload werd (yeah right), daarna uiteraard een suf einde en wat overblijft is dan niets meer dan een matige misdaadthriller.

Fransen en pedagogiek, dat is altijd een geslaagde combinatie uiteraard. De kijker observeert hoe een jonge Franse leraar onderwijs geeft aan een klas met veel probleemkinderen. De stijl is heel miniem, tegen het klinische aan. Het gaat allemaal niet zo gemakkelijk en een narratief waarbij het allemaal beter wordt is ook afwezig. Hij geeft les, de klas doet meestal ongeïnteresseerd en op een gegeven moment loopt het behoorlijk uit de hand. Maar ook dan wordt het verre van sentimenteel.

Ik ben wel te spreken over deze film, ook omdat ik dit soort onderwerpen interessant vind en het op een strakke manier neergezet wordt. Dat je nauwelijks iets mee krijgt hoe de thuissituatie van de probleemkinderen is, is wel jammer. Zo is wellicht beter te begrijpen waarom sommigen zo rottig gedrag tonen. Maar hoogstwaarschijnlijk is dit een bewuste keuze van de filmmakers. In hetzelfde straatje kan ik iedereen de documentaire Etre et avoir aanraden.

Ja dat is het zeker. Alhoewel deze film wel iets minder pretenties heeft dan De Zeemeerman, heeft De Zeemeerman nog wat kneuterigs en is Epic Movie gewoonweg ranzige ongrappige troep.

Eeh, beetje onwaarschijnlijk he? Hoe Denzel Washington eigenhandig de complete Russische mafia van de Amerikaanse oostkust oprolt met vergevorderde Home Alone-skills. Tsja, in het begin wil je het allemaal nog wel geloven, maar het wordt alleen maar meer over the top. Over Antoine Fuqua's regisseurkunsten ben ik ook niet te spreken. Hij filmt gewoon heel lelijk met al die suffe close-ups. Maar ach, echt grote ergernissen bleven uit en de actiescenes waren door hun lollige insteek nog wel leuk om te volgen. Krappe voldoende dan maar.

Best wel cliché allemaal, maar het had nog wel aardige vondsten her en der. 3*

Dat Duitsers humor bezitten is echt een achterhaald vooroordeel natuurlijk. Ik kan hun stijl altijd wel goed waarderen en zeker in Er ist wieder da wordt er erg knap met grappen en grollen gesmeten. Iets grappigs doen met Adolf Hitler blijft natuurlijk ook lastig en in deze film ook bijzonder pijnlijk. Het meest tot de verbeelding sprekende scenes vond ik diegene die niet gescript zijn. Het deed me denken aan Borat (ook al zo'n geniaal experiment) en laat gewoon zien dat mensen gewoonweg raar kunnen reageren in compleet ridicule situaties. Vooral de scenes tijdens het WK en in dat café met die Duitse Tokkies waren wel schokkend en hilarisch tegelijk.

Toch heb ik nog wat kleine kritiekpunten. Het gehele verhaal verliep met wat horten en stoten, had best netter in elkaar gezet kunnen worden. En acteur Oliver Masucci leek me net iets te veel lengte hebben voor Hitler. Tot slot weet ik niet of die moraal op het eind nou zo geslaagd is. Kan het wel begrijpen ergens en ik sta ook niet meteen negatief tegen die boodschap, maar ja... Neemt niet weg, dat ik dit een originele en bovendien goede film vond .

Wel, weer eens maar zo'n kolderfantasiefilmpje opgezet. In het begin vond ik dit nog heel acceptabel. De slechteriken worden stereotiep neergezet, maar de verhaallijn van de protagonist Eragon, die een blauw ei ontdekt met daarin een draakje, was nog oke te noemen. Dat hele Dragonrider-concept was nog wel aardig gevonden en de draak zelf zag er wel stoer uit. Maar naarmate de film vordert wordt het allemaal stuk minder boeiend en gaat de film lang aanvoelen ondanks dat het bij lange na nog geen 2 uur speeltijd heeft. Het hele fantasiegebeuren wordt allemaal cliche na cliche en worden relatief laat ook nog een hoop nieuwe karakters geïntroduceerd.

Aan wat voor brainfarts leed Lynch toentertijd zeg? Krappe 3*.

De beste Hercules-film die ik tot nu toe heb gezien. Er is kwistig met lires gesmeten, gezien de vele extra's en kleurrijke decors. Er gebeurt ook genoeg, vervelen doet het niet door de actiescenes, die nog redelijk gemaakt zijn voor die tijd. Het enige grote mankement is toch de goofyness en het plot vond ik ook niet altijd even lekker te volgen.

Her en der nog best wel groots opgezet, maar hoogstaand is anders. 2*

Julia Roberts is Erin Brockovich, een alleenstaande moeder die zich met haar decolleté en een en al tierend zich vastbijt in een kwalijke zaak. Een energiemaatschappij gebruikt een vieze stof, waardoor families rond de oliewinplek ernstig ziek worden. Het is gebaseerd op een waargebeurd, maar de uitwerking vond ik ondermaats. Het ene cliché volgt het andere op plus dat het allemaal erg voorspelbaar verloopt. Julia Roberts die als een doorgeslagen aap gedraagt, vind ik ook irriterend en die scheldkannonades van haar nogal ongeloofwaardig. Een dikke onvoldoende is op zijn plaats!

Prima film ! Een gevangenissetting doet het (mits goed aangepakt) altijd wel goed met de opbouw van karakters en hier in deze film is dat niet anders. De ontsnappingspoging zelf vond ik ietwat onduidelijk gefilmd, maar spanning was de hele tijd gelukkig wel voelbaar.

Wat een bazige cast met ondermeer Steve Buscemi, Pam Grier en natuurlijk Kurt Russell in dit vervolg op Escape from New York! De film is nogal een jolig gebeuren, een beetje fout, maar wel met een toffe sfeer. Grootste minpunt zijn de sfx, die ook voor 1996 er totaal niet overtuigend werken.

Het idee dat Manhattan in een grote gevangenis veranderd wordt is zwaar onzinnig. Waarom zou een natie zoals Amerika niet een andere, minder waardevolle locatie kiezen om daar al zijn gevangenen te dumpen, bijvoorbeeld ergens in de woestijn. Maar goed zo'n grauw Manhattan levert wel een aardige productie met een somber sfeertjeop. Het wist me echter nooit op de spreekwoordelijke punt van de stoel te brengen. Het culterige zie ik er in, maar de suffigheid is me meer bijgebleven. Karakters zorgen voor nauwelijks sympathie en zo heel veel gebeurt er nou ook weer niet. Geef mij dan maar Blade Runner een andere dystopia-film die in dezelfde vijver als Escape from New York vist, maar wel heersend cool is.

We schrijven begin jaren '70 en de Amerikanen vissen een ruimteschip op uit de zee. De deur gaat open en wie zijn daar? Een stel apen verkleed als astronaut die keurig praten en weer een geinig Planet of the Apes-deel in gang zetten. Het begin met de interactie tussen de mensen en de apen is nog heel aardig, want het blijft natuurlijk erg opmerkelijk hoe die apen uit de lucht komen vallen en zo intelligent zijn.

Jammer is wel dat dit deel cheesy wordt naar het eind toe en de vaart gaat er ook uit. Maar vooruit het einde was nog okee gevonden. Ik kreeg zelfs een beetje het gevoel wat ik ook had bij Rise of the Planet of the Apes: je bent zwaar op de hand van de apen!

Stallone speelt Stallone en Schwarzenegger is wat milder. Ook wel eens leuk om te zien, al is het wel wat dubieus natuurlijk. Enfin de sympathie voor de gevangenen wordt in Escape Plan met succes opgewekt bij de kijker en dat maakt het kijken naar al die ontsnappingsperikelen best okee. Het einde vond ik wel weer over the top. Geen hoogvlieger, maar vermakelijk genoeg voor een voldoende.

Heej, deze film is van Guillermo del Toro en speelt zich net als het schitterende Pan's Labyrinth af tijdens de Spaanse burgeroorlog. Met die overeenkomsten houdt het niet op, want hier wordt de muziek eveneens verzorgd door Javier Naverette en komen er wat fantasy-elementen in voor, die redelijk creepy zijn. Was dus wel nieuwsgierig naar dit werk, aangezien de rest van Del Toro's oeuvre toch licht tegenvalt.

The Devil's Backbone is wat mij betreft toch ook een heel behoorlijke film, die het moet hebben van de sfeer en een prima uitgevoerd verhaal. Net als Pan's Labyrinth, speelt ook hier onrecht tegen kinderen een grote rol en naar het slot van deze film toe leef je ook mee. Was razend benieuwd hoe het eindigde en die spannend climaxscenes waren overduidelijk het beste!

Het uiterlijk heeft deze Spaanse film al meteen mee, want dat zag er mooi uit: veel warme oranje-achtige kleuren en maar weinig dingen in beeld. Ik ben wel een liefhebber van dat soort cinematografie. In het begin was het echter wat aan de saaie kant en even lastig inkomen. De scenes zijn lang opgezet en er gebeurt eigenlijk niet zo veel, maar na een tijdje heb je wel door dat die scenes stuk voor stuk mooi zijn gefilmd en gaat het plot ook steeds meer aanspreken.

Een jong meisje Ana komt in aanraking met de gevaren des levens en hoe ze ermee omgaat. Zo krijgt ze uitleg over giftige paddestoelen, raakt ze geïnteresseerd in het monster van Frankenstein en komt ze in contact met een gewonde vreemdeling met een pistool. Een stuk fantasie komt ook om de hoek kijken. Je kunt ook vast allerlei analyses en symboliek er op loslaten. Heb ik niet gedaan, want aan de film zelf had ik al meer dan genoeg om geraakt te worden.