Ercole e la Regina di Lidia (1959)

Her en der nog best wel groots opgezet, maar hoogstaand is anders. 2*

Qua sets, kostuums en aankleding zag het er nog wel goed uit, helaas liep het onsamenhangende verhaaltje daarmee niet in de pas. De fraaie Lopez die we zien als koningin Omphale zou later dat jaar sterven aan leukemie. 1,5*.

"Haha what a life, to wake up in the morning without a care in the world and nothing to do!" Steve Reeves, de knapste en meest estetisch gespierde man die de wereld ooit met zijn aanwezigheid heeft vereerd, kruipt opnieuw in de rol van de Griekse mythologische halfgod Hercules. De film maakt gebruik van een verteller die het verhaal begeleidt. Daardoor krijg je meer de indruk dat je naar een radioboek zit te kijken dan naar een speelfilm. De teksten komen dan ook over alsof ze rechtstreeks uit een boek gehaald zijn. Spijtig van de gedubde stemmen. Het gezang en gedans tussendoor is ook meer een afleiding dan een aanvulling, maar deze muzikale afleidingen duren gelukkig niet te lang. Als Hercules van het water uit de bron der vergetelheid drinkt wordt hij het slachtoffer van roodharige babe queen Omphale (Sylvia Lopez). Zijn vriend de jonge Ulysses probeert Hercules eraan te herinneren wie hij werkelijk is, om zo aan de evil queen te ontsnappen. Hoogtepunt van de film is het gevecht van Hercules met de tijgers en de veldslag met de paard en wagens waarbij Hercules de klimtorens met een touw naar beneden haalt.