Opinions

Eeh, wtf heb ik nou gezien ? Deze Joegoslavische ratjetoe van alles begint met een verhandeling over de miskende psychiater Reich, die seksuele uitspattingen als oplossing zag voor allerlei problemen, bijvoorbeeld tegen kanker. Hier gebruikte hij de Orgone voor, een of ander device die me deed denken aan de Excessive Machine uit Barbarella. Verder was as geëmigreerd naar Amerika, was een nogal vreemde kwibus en werd als communist gezien in de jaren '50. Ik heb nu de eerste twintig minuten samengevat.

Anyway dan maakt de film een radicale omslag en krijg je o.a. stock footage van een orerende Stalin te zien, elektroshocktherapieën, her en der onfunctioneel bloot, twee Joegoslavische dames die een Russische kunstrijder verleiden en verder wat commentaar op het communisme. Het een heeft (denk ik) niet noodzakelijkerwijs verband te houden met het ander. Echt sterk en boeiend vond ik het over het algemeen niet. Al waren sommige stukjes an sich nog wel aardig om te zien, maar meestal overheerste bij mij het gevoel van verbazing.

Mindere Kurosawa dit. Het plot is lastig te volgen en maakt denk ik meer sense voor Japanners... Het komt ook niet allemaal over, al heb je wel een idee met welke bedoeling Kurosawa deze film had willen maken. Tot slot heeft deze film een bizarre scene waarbij de protagoniste piano speelt, maar de muziek compleet out-of-sync is (of juist omgekeerd). Het ziet er onbedoeld erg lachwekkend uit en dat kan eigenlijk toch niet de bedoeling zijn geweest.

Waking Life neemt je mee in ettelijke droomsequentie van een jongeman. Hij krijgt een lift van een of andere knakker die in een bootauto rijdt en vanaf daar gaat het los met allerlei quasi-diepzinnige gesprekken en semi-schokkende scenes. Ik vond het erg veel slap gelul allemaal, zoals Linklater wel meer liet zien in zijn 'Before'-films. De clou op het einde was nog wel aardig gevonden, maar daarvoor moet je allemaal zelfverklaarde filosofen weerstaan die hele verhalen ophangen tegenover de jongeman.

Van de rotoscope-stijl van Waking Life ben ik ook al niet zo'n grote fan. Door het onrustige geschud van het beeld maar ook de in beeld genomen personages of objecten leidt het erg af. Desalniettemin heeft Linklater toch nog wat geinige visuele vondsten verwerkt, waarbij dit stijltje toch nog een meerwaarde heeft. Gelukkig maar, anders was deze film er niet met een magere voldoende afgekomen!

Mooie biopic over Johnny Cash . Vooral de manier waarop Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon invulling geven aan de relatie, vond ik bijzonder goed gedaan. Wellicht een beetje standaard rise-and-fall-verhaaltje, maar zo enorm spannend was het leven van Johnny Cash ook weer niet. Des te knapper dat de film me continu wist te boeien. James Mangolds mooie plaatjes en heerlijke jaren '50/'60-sfeer helpen daar natuurlijk ook mee. Tot slot uiteraard nog kudos voor de jofele muziek.

Sohee, deze film ging in het laatste half uur twee keer hard door de ondergrens. Wat een bizarre verwikkelingen zijn het die zomaar de film binnen denderen. Iedereen die de film gezien heeft, weet vast wat ik bedoel. Vond het voor het genre nog net te doen, al is het wel erg sentimenteel en corny. Maar dat laatste half uur verpest de film behoorlijk met als resultaat een dikke onvoldoende.

Ik ben wel een fan van dit soort cultuurclash-films. Een jochie wordt met zijn oudere zus in de Australische outback achtergelaten door hun vader en proberen de weg naar de bewoonde wereld te vinden. Tijdens hun survivaltocht komen ze een eenzame aboriginal tegen, die hen helpt in de overlevingstocht. Het jochie, zoontje van regisseur Nicolas Roeg, steelt daarbij de show met zijn naturelle acteerwerk. Zijn oudere zus was soms wat minder, maar goed. Het is hoe dan ook een mooie film geworden, waarbij de halve Australische flora en fauna ertussendoor gemonteerd is. Erg gaaf om al die verschillende beesten te zien.

Supertoffe film die inzicht geeft in de beurswereld rond 1985. Sindsdien is er daar veel veranderd. Alleen al die gekke beursnoteringen van 18 3/8 oid zijn vervangen door 18.38. En dan natuurlijk ook die suffige groene beeldschermen en koelkastmobieltjes, mên . Wat echter niet veranderd is, is de drijfveer van sommige lui in de financiële wereld. Ze gaan over lijken om steeds maar weer hun onbegrensde gulzigheid te bevredigen. De laatste jaren is het tuig dat zich hedgefunds noemt en zich in weet te mnegen in het leiden van een bedrijf in the picture gekomen.

Ik kan hier uren over doorwijden, maar laten we het over de film zelf hebben. Die is namelijk goed . Martin Douglas zet zijn karakter als lullo Gordon Gekko erg overtuigend neer, een genot om naar te kijken. De rest van de cast verbleekt bij hem, maar doet het gelukkig niet meteen verkeerd. Het beurswereldsfeertje was ook erg prettig: de ene keer complete chaos, dan weer zwaar decadent. Een aanrader wat mij betreft. Ook mensen die minder bekend zijn met de financiële wereld, is de film goed te volgen, lijkt me.

De financiële wereld heeft mijn interesse en vooral hoe de banken en overheden opereerden voor en tijdens de kredietcrisis. Oef oef! Dat is niet misselijk welk een ellende over jan en alleman uitgebraakt wordt. Oliver Stone zag zijn kans schoon en hoppa, een sequel op het toffe Wall Street uit 1987 was geboren. De laatste tijd vallen zijn films tegen, maar dit verdiende wel een kans.

Ik ben niet teleurgesteld gelukkig. Michael Douglas is en Shia LaBeouf heeft het in zich om een grote meneer in Hollywood te worden als hij meer van dit soort rollen gaat kiezen. Het plot is leuk gevonden met een enigszins afleidend love interest-lijntje erin, dat gelukkig niet rechttoe rechtaan is. Hier en daar een bontkleurig Oliver Stone-ADHD-intermezzootje drtussen, wat de film er alleen maar gaver uit laat zien. Deze film kan van mij op vier sterren rekenen, ja hoor ja !

Wauw, dat zag er weer genialer uit. Die mensen van Pixar blijven nieuwe grenzen overschrijden op het gebied van animatie. De film zelf was ook goed opgezet met een klein maar stoer hoofdpersonage. Wel was er weer het nodige moralisme, maar gelukkig niet op een al te vervelende en belerende wijze.

Knappe animatiefilm, die nog voor zijn lange speelduur kan blijven boeien . De referenties naar diverse films zijn vooral leuk om op te merken.

Beetje onnozelige actiefilm, maar wel stoere rollen voor de cast. Timur Bekmambetov heeft met Wanted wel wat beters afgeleverd dan zijn eerdere Nightwatch en Daywatch.

Het was wel te verwachten. Een opstandig paard wordt bij zinnen gebracht door hoofdpersoon Albert (Jeremy Irvine) middels een roep die het meest weg heeft van een duif: oe-oeh!! Uiteraard scheiden de wegen van het paard en Albert door de Eerste Wereldoorlog, maar je weet dat een onvermijdelijke hereniging er wel in zit. En ook op welke manier dat plaats vindt: oe-oeh oe-oeh! Het is zo verwerkt in het toneelstuk, maar het is ook weer Spielberg ten voeten uit. En zo drukt hij de hele film wel weer zijn stempel met sentimentele scenes en mooifilmerij, die prima passen in de Spielberg-wereld.

Ik trap er wel in en kan het niet extreem haten, maar het is zo onnatuurlijk weer. Het enige niet-routineuze voor Spielberg was dat ie deze keer ook een paard moest regisseren wat er zowaar nog overtuigend uitzag. Maar voor de rest was het weer weinig nieuws onder de zon. Een aantal gebeurtenissen in het slot vond ik ook ronduit melig, zeker de sleutelscene tussen de loopgraven. Niet al te best, maar tsja, de 2,5 uur met veel kitscherigheid vlogen toch voorbij. Een schamele voldoende dan maar.

Wat veel stemmen heeft deze film . Raar, want het is namelijk echt een onvervalste Bert I. Gordon-film! Die kerel is lekker gestoord en dat is goed te zien in zijn films.

"IIEEEEEKKKSKSSSS". Dakota Fannings gekrijs heeft deze film natuurlijk een flinke smet gegeven. Terecht, want het werd op den duur wel erg irritant. Voor de rest wel een vermakelijke rampenfilm die weinig om het hemd heeft.

Bij nader inzien maar een halfje verlaagd. Die 2D-flightsimulator-(versie 1986)-achtige dashboard blijft maar door mijn hoofd spoken .

Wat wordt deze SF-film hier ondergewaardeerd . Dit is stukken beter dan de Spielbergversie. Het einde is wel wat ruk.

Stoere film hoor. In het begin komen de hackskills van een jonge Matthew Broderick aan bod. Altijd leuk om je schoolcijfers te upgraden. Erg cool om te zien hoe dat gaat met jaren '80-technologie. Het wordt alleen vervelender als er opeens een nucleaire oorlog tussen de VS en de USSR gesimuleerd wordt en wel zo overtuigend dat het militaire hoofdkwartier er in trapt. Vanaf dan wordt het lichtelijk ongeloofwaardig en je weet ook wel hoe het afloopt. Wat humorvolle momentjes en de nog immer toffe technologie vergoeden echter een hoop.

Maar zombies hebben ook gevoelens! Wel leuk voor de verandering om een film te zien vanuit het perspectief van een zombie. Hij eet de hersenen op van een jongen en wordt verliefd op diens overgebleven vriendin. Hoe langer de film duurt, hoe minder geloofwaardig het allemaal wordt, maar welja, ik vond dit wel okee.

Waarom worden al die boksfilms zo hoog gewaardeerd? Dit formulewerkje was best goed geproduceerd, daar niet van, maar dit soort verhalen zijn toch veel vaker verteld? Met al die vechtscenes op het eind valt de film ook in herhaling. Desalniettemin had het wel een paar redelijke scenes en Nick Noltes rol was nog het leukst om te volgen.

Oef, oef, gelukkig had deze film een paar helicopters en... MEGAWEAPON. Dat maakte toch nog wel wat goed.

Gebaseerd op een episode uit de roemruchte Griekse oudheid! Een bende probeert na een noodlottige moord terug te keren door verpauperd New York naar hun thuisbasis en moet allerlei gevaren overwinnen. Met wat badasses en synthesizermuziek is het nogal cult. Niet echt hoogstaand dus, maar aardig om te zien is het wel.

Paul Verhoevens eerste film is eigenlijk best wel slecht en hij wil er ook niet graag herinnerd aan worden, maar toch kon ik me wel enigszins amuseren met dit curieuze stukje cinema. Een verhaal erin ontdekken is vrij lastig, eigenlijk wordt het leven gevolgd van de hoer Greet (Ronnie Buurman). Bizarre (en hilarische) seksscenes worden plichtmatig afgewisseld met de beslommeringen tussen haar en andere karakters, die evenwel toch grappig zijn. Niet echt hoogstaand dus, maar met een lengte van anderhalf uur is dit wel door te komen.

Wat een groots spektakelstuk is dit . Watchmen kun je het best omschrijven als een intelligente comicverfilming, dat ontzettend stilistisch en keihard mooi in beeld gebracht is. Dat soort dingen kun je vanaf nu wel aan Zack Snyder toevertrouwen. Ook grappig hoe de film zonder gene naar Dr. Strangelove of Apocalypse Now durft te refereren. Maar het komt er wat mij betreft helemaal mee weg .

Oke, het had ook ietwat zwakke momenten. Akerman is te licht voor haar rol en omdat Watchmen zich zo op het randje van over the top begeeft, fronsde ik toch even met mijn wenkbrauwen tijdens de uitgerekte vrijscene. Die 'Hallelujah'-muziek was toch wel een opmerkelijke muziekkeuze, voor de rest zat het wel helemaal snor met de muziek . Critici die klagen over een te gecompliceerd verhaal hebben last van een korte attentiespanne en/of zijn met de verkeerde insteek de film ingegaan.

Dacht dat die Adam Sandler-films met de jaren steeds stompzinniger werden, maar deze vroegere prent uit 1998 kan er ook wat van. Alleen de spaarzame soundtrack-deuntjes zijn het horen waard en de kleuurijke aankleding die blijkbaar in Louisana hip is, ziet er fraai uit. De rest is ronduit rommel. Sandler zet continu een irritant stemmetje op en dan is de film al vrijwel direct verpest. Verder heeft zo'n ongelooflijk zero tot hero-verhaal helemaal niets te bieden.

Wooh, geen tekenfilm voor tere zieltjes hoor. Een aantal konijnen zijn op de vlucht en maken heel wat onheil mee. De insteek is serieus, want in het echt is de natuur heus geen idyllische plek waar iedereen vredig naast elkaar leeft. Verschillende keren vloeit er bloed en dat had ik niet van tevoren gedacht bij een film als deze.

Jammer alleen dat het verhaal veel 'en toen dit en toen dat' heeft. Dat maakt het eigenlijk niet heel interessant. Daarentegen ziet de animatie en dan vooral de achtergronden er mooi uit. Dit is heel anders dan de doorsnee-Disney en dat is ook wel eens de moeite waard, al hoef je geen topfilm te verwachten.

Destijds één van de duurste films met een budget van 175 miljoen dollar, maar echt heel goed ontvangen werd Waterworld niet. An sich is het wel een aardige spektakelfilm, al heeft het ééng groot minpunt: het karakter van Kevin Costner. Hij speelt de ruige overlever, die in het begin erg vervelend overkomt. Uiteraard weet je dat hij uiteindelijk wel bij draait, maar sympathiseren doe je daardoor niet met hem. Voor de rest had het wel grappige vondsten, al is het wel her en der wel een beetje ongeloofwaardig: de poolkappen smelten en meteen is de hele aarde (op één plek na) overstroomd .

Negeer die wanstaltige truien van al die matig acterende koters en concentreer je op het verhaal zelf maar. Het is opzienbarend en er zit zeker een kern van waarheid in. Ik heb hem gezien tijdens het vak geschiedenis op de middelbare school

Had van tevoren verwacht dat een lange film van Stan en Laurel oubollige, totaal niet grappige slapstick zou zijn, maar kom op geef het een kans, dacht ik. Maar goed het was inderdaad allemaal lame, een redelijk hip stuntje met een ezel daargelaten. Het heeft echt weinig om het lijf, de slapstick verloopt traag en sommige liedjes houden de film nog eens extra lang op. Bah.

Wel een lekker melige film van Mike Myers en Dana Carvey die zich vooral niet serieus nemen.

Kon eigenlijk ook niet anders, maar dit is wel een mindere sequel...