Opinions

Leuke liedjes, leuke grappen, leuk verhaal met verwijzingen naar Homerus' Odyssee en dat allemaal in één van de leukste settings die in de US of A te vinden is, namelijk in de zuidelijke staten . Wel een hoog 'goh wat toevallig allemaal'-gehalte, maar dat doet haast geen afbreuk aan deze komedie.

Mooie film, die alsmaar verdrietiger wordt. Met de opbouw zit het wel erg oke. Obchod na korze is niet zo heel bekend, maar zeer zeker de moeite waard.

Dit soort films moeten vaker gemaakt worden in Nederland. Niet te serieus en de draak met jan en alleman steken , daar is toch niets mis mee ? Ik zag allemaal parallellen in het script van de schrijver met de rijke grollen en slechte grappen die de Nederlandse cinema rijk is (die kreeft bijvoorbeeld ). Erg vermakelijk dus en nu ik er over schrijf ben ik toch wel benieuwd naar andere werken van Van Warmerdam.

Ziet er heel sjiek uit, maar uiteindelijk vond ik het toch een nogal cliché-achtige SF-film. Het einde probeert nog interessant te zijn, maar echt gelukt vind ik dat ook weer niet. De TRON-achtige soundtrack en andere soundeffects waren wel geinig, maar ook niet origineel natuurlijk.

Nou Gorro, de rating op Imdb is nu 9.2 met 461 votes, nog steeds een erg hoog gemiddelde en eigenlijk ook wel te hoog, zeker als er in gezongen wordt en het bij nader inzien toch niet beter is dan The Godfather om maar een willekeurig andere hooggenoteerde film te noemen . Hoe dan ook, het is best een aardige film met een leuke rol voor natuurlijk Yevgeniya Simonova. Op een gegeven moment ziet ze er heel erg uit als een jonge Marco van Basten. Wel geinig om te zien uiteraard.

Leuk! Lekker sfeertje en een supertoffe en spannende scene op het eind!

Nauwelijks een verbetering ten opzichte van het eveneens warrige Ocean's Twelve. Ook al wordt een sterrencast dr tegen aangegooid, het wil maar niet boeiend worden. Enkel de funky muziek kon me bekoren.

Rommelig is nog een understatement. Ik werd totaal niet wijs uit het plot, waardoor het een erg vervelende film werd. De scene in Amsterdam was wel aardig om te zien, maar daarvoor hoef je Ocean's Twelve echt niet te zien.

Op zich een prima natuurdocumentaire voor op de zondagochtend. Tegenwoordig is het niet meer dan normaal dat je zulke schitterende beelden ziet. Toch raak ik er niet blasé van en blijven sommige dingen er ronduit fascinerend uit, zoals een gevecht tussen een krab en een of andere vreemde kreeft of hoe de oceaan te keer gaat tijdens een storm. Het mooiste stuk vindt echter al vrij vroeg plaats, namelijk hoe een schol haringen te grazen genomen wordt door dolfijnen, zeemeeuwen en uiteindelijk komt er ook een grote potvis er zich mee bemoeien.

Het jammere alleen is de commentaarstem, die je als kijker een schuldgevoel probeert aan te praten. Telkens hamert hij erop dat dit prachtige natuurschoon bedreigd wordt door de mens en dat we in actie moeten komen enzo. Het is behoorlijk drammerig en moraliserend, maar gelukkig komt ie niet al te vaak aan het woord en blijven er minutenlange scenes over waar niks gezegd wordt. Wel is het dan eer jammer, dat je weer uitleg mist over wat je ziet.

Whehe, dit is echt niet de beste Bond, maar vermakelijk is die zeker. Octopussy moet het hebben van de vindingrijke actiescenes met een flinke portie humor. Vooral de gedeeltes in India sprongen er uit. Dat James Bond zich af en toe wat dubieus verkleedt of handelt (die Tarzan-yell !) en de Russen stereotiep neergezet worden, moet je maar voor lief nemen.

Fijne film-noir hoor, al leek ie qua looks wel erg veel op The Third Man en heb ik bij al die film-noir-truken (schuine camerastandpunten, donkere straten) dat ik het wel allemaal eerder gezien heb. Wat dat betreft wordt dit genre soms een parodie op zichzelf, maar ik reken het Odd Man Out niet te zwaar aan. Vond het dus wel een aardig filmpje met eerst een zeer koel uitgevoerde overval en daarna een lange kwelling van James Mason, die gewond is geraakt bij die overval. Hij is continu op de vlucht en dat levert wat mooie scenes op. Goed, het deed wat theatraal aan, maar met zo'n dramatisch einde mag dat ook allemaal wel.

Edit: Ah ik ontdek nu dat deze film van dezelfde regisseur is als The Third Man. Dat verklaart

Phff, wat een hoog pointless karakter had deze film, vooral nadat Thera zomaar zonder reden de benen neemt. Het maakt de film vervelend en door het slechte script begon het ook lang aan te voelen. Veel dingen konden me ook maar wat weinig schelen en het is eigenlijk overduidelijk dat deze film het alleen maar van Katja's boobies moet hebben. Het neigt zelfs naar porno! Enfin, acteerwerk vond ik alleszins nog meevallen en af en toe had het wat aardige filmische vondsten, maar in het algemeen toch een heel matig product zonder enige bezieling.

Jan Decleir zet fantastisch een eenzame buschauffeur neer, die per ongeluk een gijzeling in de verkeerde toren opzet. Wat een groot acteur is hij ook, je moet het maar kunnen om zo'n sneu personage neer te zetten. Voor de rest aardig plot met ook nog een aardige rol voor Astrid Joosten. Wel wat rare muziekkeuzes en dan met name de titelsong van Liesbeth List. Afknappertje op het eind is dat!

Hehe, toffe komedie met een hoge grapdichtheid en gelukkig niet al te herkenbare werksituaties . Erg goed geschreven met eveneens veel leuke bijrollen. Denk maar bijvoorbeeld aan die bouwvakkerbuurman van Peter of die irritante puistencollega van Aniston.

Mên, dit is een geniale film van de heer Tarkovsky. Het is niet het meest gemakkelijkste werk, al is het maar de vraag of je uberhaupt over gemakkelijk bij Tarkovksy kunt spreken. Ik vond hem ook behoorlijk zwaarmoedig met her en der nog wel een komische noot. Het concept een naderende apocalypse en de manier hoe mensen hiermee handelen, is hoe dan ook erg boeiend en vooral meeslepend. De scenes zijn voortreffelijk uitgevoerd en dan met name de lange eindscene en de nog langere beginscene. Opvallend is ook hoeveel stijlkenmerken van de vorige films van Tarkovsky terug te zien is in deze film.

Mooi kijkje van Panahi in de Iraanse cultuur rond voetbalwedstrijden. Het is verbazingwekkend hoe hij zijn films die een aanklacht zijn tegen de behandeling van vrouwen, voor elkaar krijgt, want dit project lijkt ook allesbehalve eenvoudig. Een aantal vrouwen worden gevolgd, die stiekem in het stadion willen gluipen om een belangrijke kwalificatiewedstrijd voor het WK te zien. Ze worden gesnapt en apart gezet door een aantal bewakers. Dat waren een stel klunzen, waardoor deze film ook nog eens humoristisch werd. De gevangen gezette vrouwen dagen, laten het er niet bij zitten en dagen hen telkens uit. Erg leuk en spannend om te volgen, overigens net als de voetbalwedstrijd die zich continu op de achtergrond (vrijwel nooit in beeld) afspeelt.

Uiteraard is de broer van Sean hier te bewonderen in een niet zo briljante film mede door zijn eigen zeer matige acteerprestatie. Toch is heeft dit door een aantal erg grappige scenes nog wel wat. De MST3K-versie maakt het allemaal nog een stuk leuker. Wel een aanradertje voor James Bond fans en liefhebbers van nonsensfilms!

Typisch Eisenstein-spektakel inderdaad. NarcissusBladsp. legt het hierboven wel goed uit. Ik vraag me wel af hoe bevlogen communistisch Eisenstein was. Wellicht dat hij in de beginperiode oprecht erin 'geloofde', maar na 1935 denk ik dat het vuur bij hem wel doofde, gezien hij een uitstapje naar Mexico maakte en Stalin fopte door met de Ivan Grozny-films slinkse verwijzingen naar hem te maken

Erg mooie film over een onderwerp wat niet vaak in bod komt in films: de lichamen van gestorvenen voorbereiden op hun crematie. Een cellist, die niet meer aan de bak komt, besluit deze ongewone baan te nemen en de kijker krijgt te zien hoe hij en zijn omgeving hier mee omgaat. Erg interessant, zoals de Japanse cultuur eigenlijk altijd wel is. De beelden van de omgeving en natuur zijn mooi geschoten en de muziek mag er ook zijn.

In het begin dacht ik naar een subtiel drama te kijken, maar gaandeweg wordt het sentiment er her en der dik op gesmeerd. Niet voor niets won het de oscar voor beste buitenlandse film in 2009. Wat me ook opviel was de niet zo subtiele gelaatsuitdrukken. De hoofdpersoon kijkt extra verschrikt bij verbazing, zijn vriendin lacht overdreven blij bijvoorbeeld. Is dit nu typisch iets Japans of is dit soort acteerwerk extra aangedikt om bepaalde kenmerken/vooroordelen van Japanners voor buitenlandse filmkijkers te 'bevestigen'?

Wat een onsamenhangend mager filmpje is dit geworden. Af en toe heeft Old School een lollig 80s-deuntje, maar de vieze smaak van onderbroekenlol en andere matigheden overheerst helaas. Regisseur Todd Philips heeft met The Hangover het onderwerp dertigers die nog onbezonnen willen zijn, gelukkig beter aangepakt.

Zwaar overschatte film. Ik kon hier niks mee.

2,5 * voor die levende octopus.

Deze film is de allereerste film die ik ooit in de bioscoop heb gezien met een verjaardagspartijtje welteverstaan. Daarna was er nog een verjaardagspartijtje, waardoor dit tevens de eerste film is die ik voor een tweede keer zag in de bioscoop. Tot nu toe is het ook de laatste keer dat ik een film tweemaal in de bioscoop zag.

Maar dan over de film zelf. Sindsdien (1989) heb ik hem niet meer gezien, maar ik vond hem wel erg leuk. Die kleine hond was mijn favoriet geloof ik.

Dat zo'n leuk Charles Dickens-verhaal gegoten wordt in een musical, echt jammer. Het wordt er echt niet beter of leuker op met die ellenlange nummers en domme danspasjes. Ohja, dit won de Oscar voor beste film, ook al zo onbegrijpelijk .

Los Olvidados is een neo-realistische film, maar dan op zijn Mexicaans van Luis Buñuel. Een aantal kinderen wordt in een armoedige omgeving gevolgd. Ze voeren de smerigste streken uit, zoals het beroven van een blinde straatmuzikant. Een van de hoofdrolspelers Pedro dreigt ook het criminele pad op te gaan door de invloedrijke en oudere El Jaïbo. Laatstgenoemde lijkt definitief verloren, maar voor de jonge Pedro is er nog hoop. Mooi dat Buñuel niet alleen kommer en kwel laat zien, maar ook een oplossing probeert aan te dragen in zijn film. Uiteindelijk eindigt de film niet bepaald vrolijk.

Op zich wel een mooi en oprecht drama hoor, maar heel indrukwekkend vond ik het niet. Zo'n begenadigd filmmaker vind ik Buñuel nou ook niet, eerder een beetje omhooggevallen. Iets briljants op zijn typische onderwerpkeuze na, kan ik niet in zijn werken ontdekken.

Toegegeven, Olympus Has Fallen heeft wat minpunten. De CGI in het begin is erg matig, zeker hoe die vliegtuigen over Washington heen scheren en de premisse van dwaze Koreanen die het Witte Huis bestormen en de Amerikaanse president kidnappen is ongeloofwaardig uiteraard. Maar goed in filmland gebeuren dit soort dingen nu eenmaal en als je je niet te erg aan stoort, kun je nog her en der lachen om deze film. Gelukkig worden corny familie-momentjes ook nog zijdelings vermeden. Zo vreesde ik een climax waarbij de president en zijn zoontje een rol speelden, maar laatstgenoemde weet redelijk eenvoudig uit het Witte Huis te ontsnappen. Het blijft daardoor een redelijke standaard actiefilm, die stompzinnig maar vermakelijk genoeg is.

Was wel verbijsterd door deze after-apocalypsefilm. Charlton Hestons niet zo'n goede acteerskills worden extra benadrukt als ie moederziel alleen zichzelf moet vermaken in een uitgestorven Los Angeles. Mên, dat sloeg echt nergens op. Een Will Smith maakt van zo'n rol toch iets interessanter. Al gauw komt ie aanraking met The Family, een groep lijkbleke vampier-wannabes en toch ook nog een groep normale mensen. Het was allemaal maar een flauwe boel.

Het meest verbazingwekkende is de muziekkeuze. De ene keer denk je in een door Morricone georkestreerde spaghetti-western verzeild te zijn, de andere keer wordt er op de meest vreemde momenten van die foute campy muziek ingezet. Nee, The Omega Man is echt onthutsend zwak en de remake (al is die ook niet geniaal) stukken beter.

Op zich wel een aardige en spannende horror, maar ik had vooraf een grotere rol verwacht van Damien. Wat een angstaanjagende blaag is dat, met die priemende ogen en sinistere lach! Hij komt helaas (zeker in het tweede deel van de film) te weinig aan bod, terwijl zijn 'acties' de grote attractie is. Al met al toch wel is The Omen meer dan redelijk. Gregory Peck is altijd oke om te zien en de film bevat een paar knap uitgevoerde scenes, die de moeite waard zijn.

George Lazenby haalt het niet bij Sean Connery. Laatstgenoemde zat telkens raak met zijn onderdrukt koele oneliners, terwijl Lazenby dr geen raad mee weet en het niets meer dan suf overkomt. Geen sterke Bond dus en de film zelf begint ook heel stroef. Het wordt beter wanneer er geswitcht wordt naar een met sneeuw overgoten Zwitserland, maar het blijft nog steeds wachten op leuke actiescenes.

Gelukkig komen die uiteindelijk toch nog wel en ik vond ze wel redelijk amusant en tof uitgevoerd. De setting in al die sneeuw deed me wel denken dat James Bond op de Olympische Winterspelen een geschiktere titel was voor deze film, maar dat terzijde.

On the Beach is een diepzinnigere apocalypse-film dan ik had gedacht. Of beter gezegd gehoopt, want vooraf had ik op meer lollige jaren '50-SF gerekend. Maar ja, met een cast bestaande uit o.a. Gregory Peck, Fred Astaire en Ava Gardner pakte dat toch anders uit. De film speelt zich af in Australië, het noordelijke halfrond is namelijk compleet uitgeroeid door een kernoorlog. Peck is een kapitein van een Amerikaanse onderzeeër en meert dus aan bij de Aussies. Aldaar ontstaat er een romance tussen hem en Gardner. Nog meer romantische dramatische verwikkelingen worden neergezet. Na een tijdje vond ik het dan een nogal lam gebeuren.

Af en toe toch worden wel serieuze issues aangekaart en door de apocalypse-setting waarin de film zich afspeelt nog enigzins interessant. Maar met alleen lege straten van San Francisco (Peck vaart er met zijn onderzeeër naar toe) en andere desolate beelden overtuig je de hedendaagse kijker niet meer. Spijtig, maar een magere voldoende zit er nog wel in voor deze film.

Vond dit nou niet bepaald een geslaagde musical, terwijl je met Bernstein en New York als decor toch wel iets tofs neer moet kunnen zetten. Drie matrozen (twee ervan zijn Frank Sinatra en Gene Kelly!) beleven een dagje uit samen met wat chickies die ze terloops oppikken. De nummers tussendoor zijn me niet echt bijgebleven, eerder de superoverdreven gekke bekkentrekkerij en eveneens overdreven choreografie. Mên, dat werkte af en toe wel goed op de lachspieren.