Opinions

Ging wel, maar heel denderend vond ik The Pink Panther zeker niet. Peter Sellers als onbegrensde kluns vond ik heel flauw en wat acteerde Claudia Cardinale hier matig. Soms heeft het nog wat aardige lang uitgesponnen scenes met een hoop slapstick. Origineel is het niet, maar goed, dat was nog wel het aanzien waard.

Best aardige animatiefilm met veel oog van details, heel mooi . Het plot was helaas matig en moralistisch en lijkt het begin te zijn van een ietwat vervelende Disney-traditie, die nog steeds voortduurt.

Wat een ontzettende draak van een film. De karakters boeien totaal niet en zijn nog vervelender dan tijdens deel 2 en dan... het plot . Wat een onduidelijke rommel, zelden vertoond zoiets.

Wat een rotzooitje, dat plot. Dr zaten wel aardige stukken tussen (die kannibalenstam was erg tof), maar het had ook mindere stukken en dan vooral dat einde. Het acteerwerk valt bij sommigen ook vies tegen eigenlijk . Vanaf hier gaat het al mis met de PotC-serie. Het derde deel is zowaar nog tenenkrommender.

Die Caribische piraten-bende blijft me maar vervelen. Dit vierde deel (alweer) doet erg plichtmatig aan en heeft buiten een paar inventieve acties van onze vriend Jack Sparrow maar weinig om het lijf.

Nog het beste deel uit de PotC-trilogie. De hele piratensetting is plezierig om kennis mee te maken. Een paar leuke actiescenes en verwikkelingen tussen Depp en Knightley zijn ook oke. De vervolgdelen vond ik een stuk minder goed, maar dit gaat nog wel.

Een in geheel sepia geschoten filosofische film, die de verschrikkelijke gevolgen van een nucleaire apocalypse moet weergeven. De buitenscenes (een en al verwoesting) zorgen daar wel voor en zijn prachtig om te zien. Zoals vaker met postapocalyptische films heeft ook deze film schimmige en saaiige binnenscenes. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en is het bij tijd en wijle best interessant door de ellende die de wetenschapper op zijn bordje krijgt voorgeschoteld.

Erg standaard en matig deze SF-actiefilm met Vin Diesel. Ook veel irritatiemomenten, zoals de rollen van die overbodige moslims en in het begin het oeverloze gebruik van filters . In dat soort mooifilmerij trap ik niet in! Uiteraard gaat de film nog los met wat actiescenes waarbij demonen in het pikkedonker een groep gestrande ruimtereizigers aanvallen. Het leed is echter al geschied: het boeit geen ene zier.

Doh, had niet gedacht dat dit zo tenenkrommend irriterend zou zijn. Een gemiddelde aflevering van Spangas heeft meer diepgang en is gaver om te zien. De a capella-zang deed me niets, terwijl daar een film zoals deze nog enige pluspunten kan uithalen. De karakters over de gehele linie waren heel matig met als triest dieptepunt die walvis-uit-de-PLUS-look-a-like. Anna Kendrick kan volgens mij veel beter dan dit, maar ja ze moet dan wel betere filmkeuzes gaan maken.

Opmerkelijk hoe de verhaalstructuur van The Plance Beyond the Pines is. Het is eigenlijk een soort van drieluik, waarvan ik het tweede gedeelte met Bradley Cooper het meest interessant vond. Zijn geweten speelt op na een politie-optreden en de corruptie die daarna opsteekt binnen het corps. Hij werkt zich ongewild in de nesten en je bent benieuwd hoe dat verder gaat lopen. Beetje jammer dat dat opeens afgekapt wordt en vervolgens een ietwat vergezocht stuk eraan geplakt wordt. Tsja verder kan ik er niet zo veel over zeggen, anders ga ik spoileren. Vond het verder toch een prima en solide film.

Ed Wood Wat een held is het ook . Zijn magnus opus Plan 9 from Outer Space is er één zonder weerga qua onzinnigheid. "Future events such as these will affect you in the future!. Wie anders kan dit soort dialogen verzinnen als Ed Wood? Na deze intro volgt de enige onzinnigheid de ander op. Soms is het irriterend, maar echt slecht kun je dit niet vinden vanwege de welbekende lolfactor.

Tip: kijk deze film na het zien van de biopic "Ed Wood" van Tim Burton. Pas dan kun je inzien dat dit stuk cinema met een enorme overdosis goedwillige moeite is gemaakt. Jammer dat het resultaat zo belabberd is, maar je kunt zien dat Ed Wood het allemaal goed bedoelde.

Viel me niet mee. John Candy vond ik irriterend stompzinnig en Steve Martin was in het begin een vervelende prick, die op de zenuwen gewerkt wordt. Uiteraard draait ie bij... Nah, een schamele voldoende dan maar. Dat gedeelte bij die autoverhuurtrut met twintig keer 'Fucking' vond ik overigens bizar.

Lekker gedateerd allemaal met die apenpakken, maar wel leuk om eens deze klassieker te zien. En ondanks dat de kostuums naar de huidige maatstaven er bedenkelijk uitzien, irriteert het geen moment. Het einde mag voor de meesten geen verrassing wezen, maar was toentertijd eentje waar mensen van de bioscoopstoel werden geblazen, me dunkt.

Het origineel uit 1968 vond ik al geen topper, maar het culterige zag ik dr nog in. De remake door Tim Burton is lusteloos en voegt weinig toe aan het welbekende verhaal. Een paar veranderingen her en der, maar als je al weet hoe het verhaal in elkaar steekt, is het niet echt de moeite waard. De acteurs en actrices die er in voorkomen laten ook geen verpletterende indruk achter. Mark Wahlberg is maar zo-zo en Bonham Carter heb ik altijd irritant gevonden, ook als ze zich in een apenpakje hijst.

Lachen, gieren, brullen en ook wel walgen van al die gorigheid :9.

Aardige SF-avonturenfilm, die zich op en rond Venus afspeelt. Het verhaal is niet heel diepgaand, maar er gebeurt gelukkig van alles en nog wat, zodat het niet verveelt. Vooral de special effects en de multifunctionele robot John zijn de moeite waard in deze film . 3*.

Een niet onaardige Vietnamfilm, die een redelijk realistisch beeld geeft van hoe het ook kan gaan bij een Amerikaanse gevechtseenheid. Qua actie en spanning zit het best okee. Alleen het teveel laten horen van het enorm overschatte semi-sentimentele Barber's Adagio for Strings vond ik een groot minpunt.

De beste en grappigste film uit Woody's vroege periode . Erg leuk die rol van Bogart natuurlijk. Woody was overigens bekend dat de quote 'Play it again, Sam' nooit is gebruikt in Casablanca, terwijl die quote wel heel vaak toegeschreven wordt aan dat meesterwerk.

The Player start met Altmans handelskenmerk: een grote brei van karakters die met elkaar in contact komen en een helder verhaal is er niet in te ontdekken. Net als met Nashville vond ik het niet heel vervelend, maar nog minder vervelend vond ik het dat er na een tijdje toch een normale verhaallijn gestart wordt. Tim Robbins, studio executive in Hollywood, krijgt dreigbriefjes. Hij vermoedt dat er een gefrustreerde screenwriter achterzit, zoekt hem op en vermoordt hem, per ongeluk! Oeioei, hoe gaat ie zich hier uit redden?

Ondertussen komen een heel batterij Hollywoodsterren (die zichzelf kunnen spelen) en referenties naar oudere films voorbij. Het plot en de uitvoering daarvan vond ik dan ook best leuk in elkaar steken. Alleen de rol van de ex van de per ongeluk vermoorde screenwriter vond ik wat problematisch. Ze gaat erg rap en probleemloos een relatie met Robbins aan, komt een beetje vreemd over natuurlijk. Maar zoiets laat juist de manco's van de Hollywoodfilms zien. De al dan niet corny ongeloofwaardigheden en natuurlijk de onvermijdelijke happy endings. Het einde van The Player zelf past daarom juist zo goed, dat is namelijk wel redelijk geniaal gevonden.

Eerste uur was nog wel te doen, want die Tati weet wel hoe je strakke en gave plaatjes kunt schieten. Echter na een tijdje heb je het wel gehad met die aanklacht tegen de modernisering, de boddschap is dan wel genoeg bekend. Een speelduur van 2 uur is ook gewoonweg te lang voor zoiets als dit. Ook vind ik het personage monsieur Hulot te weinig in de picture te staan. Daar had veel meer lolligheid uitgehaald kunnen worden.

Grappige gimmickfilm die (indirect) een beschouwing geeft op de jaren '50 en de veranderingen die sindsdien ingezet zouden worden. Tobey Maguire is geknipt voor zijn rol. Hij heeft het imago als een achter de feiten aan lopende sul en dat past hier goed als ie samen met zijn zus (Reese Witherspoon) vanaf de jaren '90 teruggeflitst wordt naar Pleasantville. Dit plaatsje staat symbool voor de onbegrensde truttigheid van toen, maar langzaamaan zorgen broer en zus ervoor dat taboes doorbroken worden en er figuurlijk en letterlijk wat kleur in het leven komt van Pleasantville. Dikke pluim overigens voor Gary Ross, die regie, productie en ook nog de boel schreef, hij heeft er echt iets moois van gemaakt! Wel is het ietwat te lang, maar voor de rest een prima film!

Tsja eigenlijk is het onmogelijk om dit Annie MG Schmidt=boek te verfilmen, maar het resultaat mag er toch wel zijn. De keuze voor het hoge Sesamstraat-gehalte (Pino als krullevaar en die decors) is denk ik ook wel goed, het maakt het lekker luchtig en niet zo pretentieus. Meneer Pen leek heel veel op de prof van Back to the Future trouwens, was wel grappig . 3,5*

Het ellendige van dit soort films dat dit plot al meerdere malen gedaan is en je het allemaal gemakkelijk kunt voorspellen wat gebeurt. Voor het verhaal hoef je deze film ook niet te zien en ook al die karakters zijn cliché en erg eendimensionaal. En dan heb je ook nog al die liedjes die te pas en vooral te onpas ingezet worden. Het enige aardige van deze film vond ik het kleurengebruik. Dat paarsblauwige met roze ertussendoor vond ik zowaar er nog sjiek uit zien.

Ontzettend dubieus rammelend script. Mên die infantiele dialogen waren misschien in 1991 nog nèt grappig, nu kan dat echt niet meer. Toch heb ik me prima weten te amuseren met deze film. De actiescenes waren hip en Neo is gewoonweg cool .

Nou, dit is niet heel best meer. De animatie ziet er zeker als je naar de gezichten kijkt echt lelijk en onnatuurlijk uit. Wat zwierende actiescenes (die met dat ticket) zorgen dat het niet helemaal qua productie door het ijs zakt, maar het was over het algemeen niet best. Neem dan ook nog zo'n suf verhaal bij dat alleen maar problematisch werkt Een jochie weet niet of ie nou wel of niet in de kerstman moet geloven. Een onvoldoende dus. Enige grappige bij het achteraf checken is dat Tom Hanks meer stemmen voor zijn rekening nam dan dat ik die tijdens de film opmerkte .

Incoherente slapstick en natuurlijk erg kinderachtig. Police Academy heeft een paar grappige typetjes, maar dat kan de film niet behoeden voor een onvoldoende. Vond dit nog eigenlijk een vermoeiende en zware zit om dit allemaal te doorstaan.

Politist, adjectiv laat het oostblok zien hoe je dat verwacht: groezelig, grauw en droevenis stemmend. Een eigengereide politie-agent wordt gevolgd in het in kaart brengen van wat hashhandel in de marge ergens in Roemenië. Het gebeurt erg lethargisch allemaal, wat voor enige humor zorgt, maar ook voor ellenlange scenes. Ik trok het wel, maar kan me voorstellen dat dit niet bij iedereen aanslaat.

Geregisseerd door Tobe Hooper, geproduceerd door Spielberg. De mix is duidelijk terug te vinden en leidt bij mij ook tot een gemengd oordeel. De eerste helft komt een overdreven happy gezin met hun beslommeringen aan bod en vraag je je af of het nog wat wordt. Naarmate de film vordert neemt de horror het roer over en dat was nog redelijk geslaagd. De film moet het wel meer hebben van de effecten dan de horror an sich.

Deze Nederlandse film valt door de mand hoor. Het verhaal is erg eenvoudig en aardig gevonden, maar matig uitgevoerd. Vooral de climax, de shoot-out in de schuur, waarna Hendrickx en Spijkers direct overgaan op een vrijpartij was wel heel erg suf. Hendrickx haar Poolse accent werkt onbedoeld komisch en het enige echt grappige was de onbegrensde Groningse nuchterheid van boer Henk. Voor de rest heeft het wel wat aardige plaatjes binnen en buiten de boerderij die de troosteloosheid, maar ook weer de mooiheid van het boer-zijn moet weergeven.

Ha, een schip dat zinkt en een groepje mensen probeert te overleven, een klassieke avonturenfilm dus. Van tevoren verwachtte ik gedateerde avonturenfilmtroep, maar niets van dit! De special effects zagen er voor 1972-begrippen er prima en overtuigend uit. Het continue gebitch tussen Hackman en Borgnine had ik na een tijdje wel gehad. Gelukkig biedt de film genoeg spanning en humor.