Opinions

Gewoon een toffe western inclusief een hippe ontsnappingsscene van Clint !

The Perfect Storm is een corny drama gecombineerd met heldhaftige scenes op zee en dat natuurlijk op zijn Hollywoods. De scenes op zee waren meeslepend en zagen dr uitstekend uit. Ondanks dat het niet meer dan doorsnee is, vind ik deze rampenfilm lichtelijk ondergewaardeerd.

Voor die tijd vast erg controversieel, omdat het geweld, bloot en inventieve montage heeft. Ik zie het allemaal en denk: "daar moeten sommigen vroeger helemaal gek op zijn geweest." Zelf kon ik er echter niet zo veel mee. Het vage sfeertje was soms aardig, maar sloeg ook door naar onduidelijke saaiheid. Mick Jagger heeft nog het meest weg van een kruising tussen een verlepte Michael Jackson en Agent Smith.

Een film over het zintuig reuk, tsjah, dr zijn toch nuttigere zintuigen te bedenken, maar vooruit ook al ben ik niet omver geblazen, de film was nog best oke. Allereerst ziet het er prima uit (vooral dat gedeelte rond het stadje Grasse) en is het verhaal nog best aardig om te volgen. Hoofdpersoon Jean-Baptist Grenouille is toch een interessant en mysterieus karakter, die langzaamaan steeds meer grip op andere personages krijgt. Alleen jammer dat op het eind de film compleet uit de bocht schiet. Dat soort eindes liggen mij totaal niet.

Alom bejubeld deze Indie-film, maar ik ga dr niet helemaal mee in. Ik snap wel waarom deze film zoveel mensen aanspreekt. Verschillende aansprekende thema's worden aangeroerd en het acteerwerk is over de gehele linie erg sterk. Toch werd ik zelf niet geraakt. Ik weet niet waarom, maar dat hele High School-gebeuren staat te ver van mijn bed en ik vind het telkens ook zo cliché uitgevoerd in films. Waarschijnlijk gaat het er dan echt zo aan toe, maar ja dat sfeertje doet me gewoon helemaal niks. Daarbij kon ik ook geen grootse scene of moment vinden. Van dat soort dingen moet een drama als dit het wel hebben vind ik. Verder was er nog een minpuntje: natuurlijk het korte haar van Hermione maar dat geheel terzijde :s). Nu heb ik alleen veel negatieve punten opgenoemd, misschien iets teveel, want uiteindelijk vond ik het toch wel een aardig filmpje, alleen de topper zie ik er dus niet in .

Wel een leuke animatiestijl zeg! Ik dacht eerst 'oef dit is maar voor 10 minuten zoals bij een short, leuk om te zien', maar dat valt reuze mee. Het verhaal was wat obligaat en door het autobiografische karakter heeft het teveel het karakter 'en toen gebeurde dit en daarna dat'. Zoals vaker bij autobiografische films wordt geprobeerd zoveel mogelijk gebeurtenissen d'rin te proppen en moet het ook nog geheel volgens waarheid verteld worden. Van mij hoeft dat nooit zo. Ook is het jammer dat de hoofdrolspeelster beetje een zeikwijf is, sympathiseren zit er dan nauwelijks in.

Oef, oef, die Ingmar Bergman. Mên, wat maakt hij zware films. Persona vind ik van hem tot nu toe het meest naargeestig en verontrustend in sfeer. De essentie kan ik moeilijk navertellen, daarvoor moet ik de film nog een keer zien, maar ik heb me allerminst verveeld.

Neil Armstrong, de eerste man op de maan? Het zal best, maar de Russen waren dr bijna eerder, zoals deze mockumentary laat zien . Van een select groepje kosmonauten worden beelden getoond van onder andere de training voor deze eervolle opdracht. Stock-footage uit de jaren '30 wordt vermengd met hedendaagse scenes met een prima gevoel voor absurdisme. Voor tragiek is ook plaats, want het loopt niet helemaal op rolletjes. Af en toe is Pervye na lune wat loszanderig, maar het is wel een alleraardigst werk geworden.

Komsomolsk is een erg boeiend tijdsdocument, die door zowaar een Nederlander gemaakt is. Joris Ivens laat hier zien dat hij best wel aardig films/docu's in elkaar kan zetten. Kijkend naar zijn oeuvre en ook naar deze docu, blijkt zijn fascinatie voor de industriële sector: spoorrails, fabriekspijpen en andere ijzeren constructies worden veelvuldig aardig in beeld gebracht.

Interessant punt van deze docu is de heldhaftige manier waarop Magnitogorsk uit de grond gestampt wordt. Strijdlustige liederen en even zo strijdlustige tussentitels worden gebruikt om het hele volk op te zwepen voor de communistische zaak. Nog boeiender vond ik het te zien hoe het proces van het maken van staal/ijzer en de hoogovens zelf in beeld gebracht werd.

Tegenwoordig zou je echter wel je vraagtekens zetten bij verschillende zaken. De arbeidsomstandigheden zijn allesbehalve optimaal en de manier waarop productieprocessen ingericht zijn, doet ook je wenkbrauwen fronsen. Erg fascinerend is te zien hoe twee 'klinkerbrigades' met elkaar wedijveren om de hoogste productiviteit wat betreft het slaan van klinknagels in grote stalen platen. Het sluit perfect aan bij het idee van vijfjarenplannen, waarbij productiedoelen behaald moeten worden in plaats van dat gekeken wordt hoe gemakkelijk/efficiënt aan een bepaalde (markt)vraag wordt voldaan.

Minpunt van deze docu schijnt te zijn dat andere ethnische groeperingen vrolijk mee lijken te doen aan het opbouwen van Magnitogorsk. In werkelijkheid waren dit dwangarbeiders (later als 'onkruid' betiteld door Ivens), hoewel in de docu daar niets van te zien is. Als ik het moet geloven, was Joris Ivens een naïef persoon, die liever maar naar één kant keek in plaats van dat hij de nuance of andere kanten opzocht in zijn docu's en films.

Pet Sematary ademt de hele tijd zo'n typische Stephen King-sfeer uit. Het plot vond ik dit keer gekunsteld en dat is wel iets waar de verhalen van King wel meer last van hebben. An sich denk ik dat een horror met het thema 'hoe om te gaan met doodgaan' best simpeler en effectiever uitgevoerd had kunnen worden. Het heeft alsnog wel zijn momenten, dus een voldoende kan er wel van af.

Toch een mindere Disneyfilm hoor. De animatie ziet er zoals gewoonlijk goed uit, maar verder heeft Peter Pan weinig te bieden. De muziek is bij deze film wel erg aanwezig had ik het idee. Elke actie moet gepaard gaan met getrompetter, gefluit die de stemming moet duiden. Met de karakters wist ik overigens geen raad, geen enkele vond ik echt likable. Wel grappig is dat de knuffelbeer van de kleine Michael opvallend veel lijkt op Pedobear, maar dat geheel terzijde. Ach vooruit, toch nog drie magere sterren.

Poehee, wat een praatfilm is dit! Vrijwel alle scenes spelen zich af rond een tankstation met onder andere Bette Davis als jonge bediende en Humphrey Bogart als leider van een criminele bende. Gelukkig zijn de vele gesprekken tussen de diverse personages niet heel saai, omdat de speelduur aan de korte kant is gebleven. Vooral Davis viel op door haar vrolijke, naïeve voorkomen. Ik kende haar alleen als hautain zeikwijf uit All About Eve, maar hier is ze heel anders.

Phantasm heeft weg van een giallo, want de horrorscenes zijn smerig maar daaromheen is het jammer genoeg maar matig. Plaats van handeling is een begraafplaats waar mysterieuze dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen. Tsja, afgezaagder kan haast niet. Acteerwerk en het verhaaltje zelf zijn ook niet om over naar huis te schrijven.

Mooie verfilming van een klassiek horrorverhaal. Lon Chaney overtuigt als misantroop. De ontmaskeringsscene staat vandaag de dag nog steeds als een huis. Prachtig hoe verschrikt hij de filmkijker aankijkt. Een ander hoogtepunt is natuurlijk de balscene vanwege het kleurgebruik aldaar. Dat was eveneens tof om te zien.

Matigheid troef door het script hier. Vooral die operascene met een ontroerde Tom Hanks was een grote miskleun. Verder waren de 2 thema's (homoseksualiteit en AIDS) wel interessant, maar misschien dat de film indrukwekkender werd als maar één van die twee thema's genomen werden en dat beter uitgediept werd. Nu kwam het allemaal geforceerd en gekunsteld over.

Typisch licht verteerbaar jaren '40-spul wat de tand des tijds wel heeft doorstaan. Het einde zie je van ver aankomen, maar een ander einde zou afbreuk doen aan deze prettige romcom.

Mweeeh, toch wat tegenvallend. In mijn middelbare school-periode behoorde Phileine Zegt Sorry tot een van mijn favorieten. Dus ik keek toch wel uit naar deze film. Helaas, helaas, de film mist de gemene geniepigheid die Giphart wel in zijn boeken heeft. Gedachten van Phileine worden door de 'fourth wall' aan de achteloze kijker gecommuniceerd. Het komt geforceerd en niet leuk over. Ik ga mee met de mensen die zeggen dat het einde een domper was, vooral daar had ik me veel meer van voorgesteld. Enfin, toch nog 3 magere sterren. Zo heel drama moet ik ook niet van deze film maken, hij was zo nu en dan nog wel goed te pruimen.

Phoenix had een erg boeiende film kunnen worden. In het Berlijn na de Tweede Wereldoorlog proberen de mensen weer een leven op te bouwen. De joodse Nelly heeft de verschrikkingen overleefd, is ernstig verminkt en veranderd. Zo erg klaarblijkelijk dat haar man Johnny haar niet herkent. Hij denkt echt met een ander persoon te maken te hebben, die toevallig lijkt op Nelly. Dit vond ik maar matig uitgewerkt en erg ongeloofwaardig. Er wordt een heel toneelstukje in elkaar gedraaid met als doel veel geld op te strijken.

Cinematografisch ziet het er mooi uit, op het acteerwerk van Nelly is ook niks af te dingen. Maar ik vond het allemaal zo vlak. In het begin krijg je nog allerlei interessante aspecten mee van de wederopbouw, maar na de eerste ontmoeting focust de film op de relatie tussen Johnny en Nelly, die maar niet uit de verf komt. Gemiste kans hoor. Met een wat minder gekunsteld plot had dit een ijzersterke film van Duitse bodem kunnen zijn. Geïnteresseerden die meer van het Berlijn na WOII willen zien, raad ik Germania Anno Zero aan.

Redelijk origineel en het heeft best grappige dingen. Gelukkig duurt de film niet te lang. Zoveel meer dan het hele telefooncelgebeuren had Phone Booth ook weer niet te bieden.

Erg beklemmende film, die je meezuigt in de wereld van Max Cohen. Hij is een wiskundig genie die op zoek is naar een getal, waarmee het hele universum verklaard zou kunnen worden. Interessant concept en ook mooi uitgewerkt al zal er wel wat bullshit tussen zitten. Pi schittert daarnaast door zijn unieke grauwe stijl (en lekker lowbudget) waarmee Aronofsky zijn stappen heeft gemaakt in de filmwereld.

Erg sterke WOII-film en volgens mij ook een erg persoonlijke film van Polanski. Andere films van hem zijn totaal niet te vergelijken met The Pianist. Er zitten een paar gruwelijke gebeurtenissen in deze film, die je niet zomaar verzint. Adrien Brody vertolkt zijn rol enorm overtuigend. Vooral de scenes waarbij Szpilman geen woord zegt en maar op de vlucht is (je ziet het van kwaad tot erger gaan) zijn zo ontzettend sterk. Muziek van Chopin heeft bij mij ook altijd een streepje voor.

Hmm, die Haneke maakt meestal erg verontrustende films. Ik ben niet zijn grootste fan en na afloop van La pianiste wist ik nou ook niet zo goed wat ik er van moet vinden. Is het indrukwekkend? Jawel natuurlijk, vooral het verknipte karakter van Isabelle Hupert laat je niet onberoerd. Wat een dingen haalt zij uit! Maar zoals vaker met Haneke, het wordt allemaal zo kil op het scherm gekwakt. De redenen van Huperts bizarre gedrag worden ook nooit helder, al kun je met wat giswerk wel wat bedenken. Echt meeleven zit er echter niet in.

Mooi filmpje over een op het eerste gezicht keurige jongeman die alle kneepjes van het zakkenrollen leert en daarmee zijn geld bij elkaar sprokkelt. Beetje neo-realistisch maar dan in Franse setting. Sympathie voor de hoofdrolspeler zit er echter niet in. Maar dat hoeft ook niet altijd om een goede film te zijn.

Mysterie rond een verdwijning van een aantal meisjes dat zich afspeelt in Australië in het jaar 1900. Met die setting weet regisseur Weir wel raad, want het levert een mooi gefilmde film op. De Australische outback ziet er best tof uit, western-achtig zelfs. Ik had er meer van verwacht, maar het mysterie zelf viel een tikkeltje tegen. Het wordt ook allemaal heel klinisch (incl. acteerwerk) gebracht, waardoor het verhaal niet echt wil beklijven. Uitdieping van karakters blijft uit en integendeel worden allerlei uitstapjes qua plot gemaakt. Al met al toch wel een okeeje film, zeker het begin vond ik sterk.

Een jongeman laat zich vereeuwigen op een schilderij. Hij zelf blijft door de jaren heen jeugdig, maar zijn portret veroudert wel ! Klinkt op zich leuk en het boek van Oscar Wilde zal best wel sfeervol en gewoonweg goed zijn, maar qua uitwerking valt deze film tegen. Werd nergens meegesleurd met Dorian Gray, laat staan dat de andere personage me konden boeien. Alleen dat gedoe rond dat schilderij zelf was wel geinig, maar de rest stelde me teleur.

Niet omdat het moet, maar omdat het kan! Met deze insteek heeft Godard deze film gemaakt en dit keer vond ik het eigenlijk bijzonder geslaagd. In vergelijking met eerdere Godards vond ik dit experimenteler, vreemder en daardoor gek genoeg nog beter ook. Het gaat echt alle kanten op, maar de hoofdlijn van twee jonge mensen on the run wordt nooit helemaal losgelaten en vond ik zelf wel leuk om te volgen. Zeker als het gefilmd wordt in een vrolijke kleurrijke stijl. En ohja Karina is natuurlijk superokee.

Nah, het boek was vele malen leuker, zullen we maar zeggen. Weinig boeiende kinderfilm is dit. Drie sterren voor de wrat van tante Cato.

Pina is een documentaire gewijd aan de balletvoorstellingen die Pina Bausch in elkaar zette. Je moet wel in dat wereldje zitten om het echt te kunnen begrijpen en goed te kunnen waarderen. Ik had wat gemengde gevoelens achteraf, want het ziet er weliswaar fysiek zwaar en knap uit. Aan de andere kant zie ik het geniale ook weer niet. Die verafgoding van al haar dansers en danseressen komt bij mij niet over en zodoende krijg je maar weinig te weten over het leven van Pina Bausch en zie je vooral haar werken. Typisch zondagochtend-materiaal dus, voor sommigen waarschijnlijk zwaar fascinerend, voor anderen meer als achtergrondfilm wel aardig om eens te zien.

Het heeft wel grappige gedeeltes, zoals die leipe achtervolgingsscene, maar heel geniaal is het zeker niet. Seth Rogen heeft betere dingen laten zien, maar soit. Dit soort films zijn nog altijd beter dan de gemiddelde Amerikaanse komedie,

Waren maar meer musicals zoals het unieke Pink Floyd The Wall. Ik kende wat liedjes van deze groep, maar daar houdt het ook wel bij op. Deze film zorgt hoe dan ook voor meer interesse, want de muziek klinkt erg goed. De film die eromheen gegoten is, was zo waar ook heel goed. Verschillende episodes van het ongelukkige leven van Pink worden getoond. Het is fragmentarisch in opzet, maar dat past prima in deze vorm. Zelfs de boodschappen die verkondigd worden irriteren nauwelijks, want het zijn vooral de indrukwekkende (animatie)scenes in combinatie met de muziek die de aandacht trekken.