Opinions

Poeh, wat tragisch, ik weet niks meer van deze film, maar hij scoort wel een ruime voldoende. Al die HP-delen onthouden, vind ik ook weer teveel van het goede en zo'n verpletterende indruk laat het ook niet achter.

Toch wel een matig deel. Het ziet er erg goed uit, grimmig en donker vooral, maar aan de andere kant wordt het plot bevuild met allerhande relatieperikelen. Een grote finale blijft ook achterwege, maar misschien komt dat allemaal wel in de laatste twee delen van de HP-reeks.

Mwaah... Dit is het niet helemaal. Bij HP 1 en 2 was alles nieuw, 3 en 4 waren best oke, maar dit deel is tot nu toe het matigste en bij tijd en wijle heel plichtmatig. Op een gegeven moment geloofde ik het wel. Toch knap hoe HP, Emma Watson en die andere gast zich hier doorheen weten te worstelen met nog drie films te gaan. Het is toch een heel omvangrijk project uiteindelijk.

Een van de betere HP-delen. Het gedeelte met de timeturner is wel hip .

Met deze film begon het megaproject om alle boeken van Harry Potter te verfilmen. Chris Columbus maakt er een veilige kinderfilm van, waarin de toen nog jonge kindacteurs niet lekker uit de verf komen. Maar goed ik geef ze het voordeel van de twijfel, het is ook niet niks wat Daniel Radcliffe, Emma Watson en al die anderen te wachten stond.

De boeken van HP heb ik nooit gelezen, maar ik kan me wel voorstellen dat iedereen wild enthousiast er over is. Er worden in deze film een hoop leuke HP-concepten geïntroduceerd, zoals hoe je met de trein naar Hogwarths reist en de hippe sport quidditch. Dit zal vast ook erg tof beschreven zijn door JK Rowling gok ik.

Inderdaad de voorloper van Donnie Darko . Maar afgezien van dat konijn verder nergens vergelijkbaar. Ik vond dit nogal matigheid troef met wel ontzettend duffe grapjes.

Vooraf waren de verwachtingen door recensies wat getemperd. Het oeverloze gelul in het begin was dan ook te verwachten, maar die dialogen vielen me ook weer niet bijzonder tegen. Ze waren goed genoeg voor wat gegrinnik. Het tempo daarbij is gewoon lekker traag en af en toe wordt het opgeschrikt door kortstondig grof geweld. Goed, wat dat betreft krijg je gewoon weer een typische Tarantino-film voorgeschoteld met weliswaar niets nieuws onder de zon, maar vervelend ook zeker niet.

Erg mooie Ghibli-film met veel gevoel voor detail. Sommige animatiebeelden zagen er werkelijk prachtig uit. Sowieso, dat kasteel zag er zeer stoer uit. Hoe dat zich voortbeweegt en al die transformermoves deed, had een hoog -gehalte.

Qua personages vond ik Howl maar gay eerlijk gezegd , gelukkig was daar de vlam Calcifer, die wel weer superhip is. Naar het eind toe begon de film me wel wat te ergeren. Wederom volgde in deze Ghibli bizarriteiten elkaar snel op. Fantasie blijft een typisch belangrijke karaktertrek voor de Japanners en dat kan ik wel waarderen, maar niet als het verhaal daardoor alle kanten opstuitert. Maar goed ik kon dan wel weer genieten van de animatie zelf.

Häxan is een stokoude (1922!) Deense docu. Dit klinkt obscuur, maar de film heeft nog wel een relatief beruchte reputatie. In zeven akten wordt het onderwerp hekserij behandeld, een onderwerp dat regisseur Christensen erg aangesproken moet hebben. Meerdere malen richt hij zich door tussentitels tot de kijker om uitleg te geven over hoe heksen werden opgespoord of welke martelwerktuigen gebruikt werden. Bij sommige prenten uit de middeleeuwen komt er zelfs een aanwijsstok aan te pas om bijvoorbeeld bepaalde details van hoe de duivel opereert, aan te wijzen .

Het is een redelijk gruwelijke film geworden die soms ook nog ongemakkelijk aandoet. Zo wordt uitgebreid nagespeeld hoe een oude vrouw als heks wordt gezien en kan ze zich niet daartegen verweren. Ook volgen nog wat scenes waar iedereen aan massahysterie lijdt. Soms wordt het dan onbedoeld grappig, maar goed uiteindelijk vind ik deze docu en de behandeling van dit onderwerp erg geslaagd.

3 uur lang megalomaan misdaaddrama. Ik vond het maar matig, saai en vooral aan de lange kant .

Jaja, die Lubitsch. Die maakt toch wel heel adequate films. Heaven Can Wait is er eveneens zo'n één. Het levensverhaal van Henry is wel oke om te volgen, soms nog best wel grappig. Helaas bleef het zo nu en dan maar oppervlakkig. Zo heel diepgaand werd bijvoorbeeld de relatie tussen Henry en Martha niet uitgewerkt. Ander minpuntje waren de twee vervelende kinderachtige vrouwenrollen (de franse au pair en Henry's moeder) in het begin.

Visueel zag Heaven Can Wait er mooi uit met mooie kleurrijke decors. Kleurenfilms (Technicolor ) van voor 1950 hebben vaak toch iets magisch en komen niet al te vaak voor. Nu wil ik geen pleidooi houden over dat zwart-wit-films suf zijn ofzoiets, maar kleurenfilms zien er ongeacht het jaar waarin ze geschoten zijn, er moderner uit. Je voelt je daarbij ook meer betrokken bij de film, waardoor in ieder geval ik de film toch een tikkeltje beter waardeer.

Mager filmpje met de enige echte Angelina Jolie. Die is wel oke in het algemeen, maar voor de rest is de film niet bijzonder verheffend.

Een feestje voor Guillermo del Toro! Je kunt zien dat hij zich flink uitgeleefd heeft met gaaf vormgegeven karakters en settings, maar voor de andere filmaspecten hoef je deze superheldenfilm niet te zien. Matig acteerwerk, routineuze plotelementen en wat overdreven actiescenes, het zit er allemaal weer in. Tegen het einde sloeg de verveling helaas toe.

Tis dat de film er weer spetterend tof eruit ziet, anders was het oordeel toch een stuk minder mals. Kosten noch moeite zijn gespaard voor dit visuele spektakel . De diverse karakters zien er mooi en verschillend ten opzichte van elkaar uit. Voor de rest is het vermakelijke onzin, dat wel door te komen is.

Mjah, waar ging dit nou over? Het is lachwekkend om de sukkelige Ross Hagen, een Steve McQueen-wanabe, te zien stuntelen in dit vehikel. 1*.

Mjammjammjam, dit is één van de ranzigere horrors Erg smakelijk allemaal hoor en het zag er ook wel redelijk uit en dan zeker die leipe Cenobites . Het verhaal zelf is niet bijster sterk en Kirsty, de heldin van het verhaal, maakt wel hele rare keuzes, maar soit. Dit is wel vermakelijke cult.

Degelijke film over een onderwerp (rassensegregatie), dat wel vaker in filmland is behandeld. Al snel heb je dan een sterke film te pakken, al hoeft de moraal er niet zo hard ingeramd te worden. Die groep mentaal instabiele phoneys werd nogal karikaturaal neergezet, wat dan wel weer goed op de lachspieren werkt. Emma Stone vond ik overigens okee, net zoals de rest van de film.

Nogal awkard natuurlijk om een relatie te starten met je OS. In Her weet Spike Jonze dit an sich geloofwaardig te brengen, al kreeg ik wel na een tijdje het idee dat het OS iets te menselijk gekarakteriseerd werd. Ik hoop zelf dat ik in de toekomst toch wat meer controle over je OS kan houden. Maar tegen het slot wordt die menselijke illusie weer netjes recht gezet en dat is dan ook meteen het sterkste gedeelte van de film. Goeie rol van Joaquin Phoenix trouwens, werd wel wat kriegel door zijn nerveuze tic om zijn bril te pas en te onpas aan te raken .

Met die Griekse mythologie-films vergaloppeert men zich snel. Of het wordt een en al hoogdravend of melige onzin. Met de Disney-aanpak wordt ternauwernood beide valkuilen vermeden, maar er blijft wel een magere film over. Referentie hier, referentie daar, allemaal leuk en aardig, maar het weet maar weinig te boeien. Ook de animatie viel wat tegen, vond die draak er heel raar uit zien, net alsof de studio een quasi-3D-aanpak uitprobeerde of zoiets.

Waah! De eerste rol voor de huidige gouverneur van Californië en wat voor één. De rol van een driedubbelgespierde Hercules was natuurlijk op het lijf geschreven van de toenmalige bodybuilder. Maar hiermee is natuurlijk ook alles gezegd, want de manier waarop hij zijn zinnen opdreunt is natuurlijk Hercules-onwaardig. Dat hoort meer bij een Terminator om maar eens pakweg een voorbeeld te noemen.

De volgende rol van Arnie zou na Hercules in New York een het spelen van een doofstomme kerel inhouden, geen slechte carrièremove dus!

Een erfenis opdelen door de nabestaanden kan natuurlijk een smeuïg familiedrama worden, maar Summer Hours laat niets van dat zien. Het is een droge en saai bedoening met kraak noch smaak. In het begin is het nog wel aan te zien, maar het is nergens verrassend of interessant.

Redelijke film met een overvolle soundtrack, die wel okee is. De humor moet komen van Jack Black en die andere lollige sufferd. Cusack is doodserieus en wordt op den duur erg geforceerd met telkens het doorbreken van de vierde muur. Maar ach, verder wel goed te doen dus en dat samenstellen van top 5jes over van alles en nog wat komt me bekend voor .

Boeiende film, die erg geliefd schijnt te zijn bij een hoop Amerikaanse presidenten. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. In een typisch Western-plaatsje probeert Will Kane allemaal plaatsgenoten om zich heen te verzamelen om een vervroegd vrijgelaten crimineel Frank Miller om te leggen. In een race tegen de klok probeert hij steun te verwerven, maar erg gemakkelijk gaat dat allemaal niet. Uiteindelijk staat hij er helemaal in zijn eentje voor, wanneer de Frank Miller en zijn gang haar intrede maakt in het plaatsje.

Ik las her en der dat het einde als een anti-climax gezien wordt, maar eigenlijk valt dat wel mee. Het interessante is dat je met de hoofdpersoon twee verschillende kanten kunt op redeneren. Sommigen zullen in Will Kane een held zien, die in het eentje probeert op te nemen tegen het grote kwaad, anderen zullen hem afschilderen als iemand die ten onrechte het recht in eigen hand neemt. Er wordt daar geen stelling ingenomen. Mooie film dus, alleen wel een beetje jammer van de continuïteitsfoutjes tijdens de cuts en het niet altijd even sterke acteerwerk van iedereen.

High Plains Drifter biedt niets nieuws onder de zinderende western-zon., maar is dat een probleem? Welnee, als je houdt van het plot brutale vreemdeling (Clint Eastwood) rijdt te paard een stadje binnen en leert de mensen aldaar voor zichzelf op te komen, dan zit je met deze film gebakken. Ik kon er wel van genieten . Mooie ruige beelden, coole quotes en wat spetterende actie, het zit allemaal weer in een western zoals deze en daar is niets mis mee .

Uiteraard is de (inmiddels gestegen) 1,8-score op Imdb zwaar onterecht, maar met een klein meesterwerkje heb je ook allesbehalve te maken. De film doet nogal droog en saai aan. Van het acteerwerk van Pittman was ik ook niet bepaald onder de indruk, wel dat ie geknipt is voor zo'n loserige rol. Voor de rest een typische High School-film uit de jaren '50 met een suf misplaatst dramatisch einde.

Wat een baas blijft die Humphrey Bogart ook . In deze heist-film speelt ie een net vrijgelaten crimineel die nog één keer een grote slag wil slaan met een overval. Daaromheen zit nog een lichtelijk soaperig verhaaltje eromheen. Het stoorde niet echt, maar het had wel wat beknopter gemogen achteraf denk ik. Vanaf het moment dat Bogart de overval heeft gepleegd, wordt de film in ieder geval spannender met een spectaculaire climax als slot in het hoge gebergte van Californië.

Mwah, geinige actie-fantasy film . De scenes uit het verleden vind ik het beste. Wat een schitterende plaatjes van Schotland . De sprongen naar het heden vond ik daardoor storend, al werd het op eind gelukkig toch nog erg gaaf met zo'n enorm stoere eindbattle. Af en toe wat klunzig en de gillende gitaren van Queen doen me ook niet zo veel. Maar al met al vermakelijk genoeg om eens te zien.

Hierbij dacht ik soms "bweuh, wat een pretentieus geneuzel", maar dat is toch wel erg gemakkelijk kort-door-de-bocht om te zeggen. Duidelijkere films liggen me over het algemeen beter en dit wist me dus niet altijd voor de volle 100% te boeien. Desalniettemin waren de beelden van Berlijn (één van mijn favoriete steden ) erg mooi en om specifiek te zijn de Potsdamerplatz voor de val van de muur. Wat een verschil met nu!

Ik krijg altijd het gevoel dat de oorlog in de Pacific enorm onderbelicht is als je het over de Tweede Wereldoorlog hebt. Ook in de filmwereld gebeurt dat: de meeste oorlogsfilms en docu's spelen zich af in Europa, terwijl Amerika volgens mij net zo druk bezig was tegen de Japanners. Vreemd... Of niet?

Anyway, met Hiroshima wordt de bekendste episode belicht. Nauwgezet wordt de voorbereiding, het droppen van de atoombom en de nasleep gevolgd. Zowel Amerikanen als Japanners komen gelijk aan bod die zoveel jaar na dato hun verhaal doen. Daartussendoor ook nog wat gedramatiseerde scenes, die gelukkig niet te suf ogen. Vond het heel adequaat allemaal en de persoonlijke verhalen van de Japanners voegden zeker wat toe. Op het laatst komt het welbekende vraagstuk naar voren of Amerika nou die atoombom had moeten vallen of niet. Dit wordt helaas niet echt uitgediept, maar al met al is dit een heel redelijke documentaire.

Zozo, die Alain Resnais, die kiest niet voor de gemakkelijke weg bij zijn vak. In het begin krijg je de gruwelijke verschrikkingen van Hiroshima te zien met ellenlange Franse dialogen van een jongeman en jongevrouw die je pogen te hypnotiseren. Daarna zie je het tweetal (het blijkt een Japanner en een Franse dame uit Nevers te zijn) vrijwel altijd bij elkaar en tegen elkaar prevelen over hun verleden. De Franse dame heeft een vervelende geschiedenis achter de rug (liefdesrelatie met een Duitse soldaat tijdens WOII) en de Japanner lijkt helemaal geobsedeerd door het plaatsje Nevers. Hm, tsja....

In het begin vond ik de film niet echt geweldig, zelfs tegen het saaie aan nijgend. Maar gaandeweg raakte ik wel betrokken bij de film. De vervreemdende stijl en ook het pure acteerwerk van de twee hoofdrolspelers komen allemaal oprecht over. Het lijkt me een vreemde snuiter, die Resnais. Maar ik denk dat ik wel meer films van hem een kans ga geven.