Opinions

Ik kon maar hierbij maar één keer lachen, om die stereotiepe aziaat was dat. Voor een komedie is dat natuurlijk veel te weinig.

Pijnlijk ongrappig deze film die alle films die tot 1991 zijn gemaakt parodieert. Het heeft erg veel slapstick, een onnozele Charlie Sheen en voor de rest is het kommer en kwel. Ik vroeg me alleen af hoe het mogelijk is dat het Amerikaanse leger zoveel materiaal uitleent voor dit soort grappenmakerij .

Ik ben nu vast heel harteloos, heb geen gevoel in mijn donder etcetera etcetera. Maar Hotaru no haka deed het niet voor mij, ik vond de karakters een beetje vervelend en die broer had toch wel wat minder apatisch kunnen reageren? Het is een heel zielig verhaal, maar het deed me helemaal niets. Komt daarbij dat het een animatiefilm is. Niks mis met dat genre, maar de verbondenheid met het drama wordt door getekende Japanse poppetjes bij mij absoluut niet vergroot.

Last but not least: Vergeef me mijn mening, ok?

Sterke film over de welbekende ellendige kant van Afrika. Meestal verwacht je gauw iets prekerigs en overdreven sentimenteel gedoe, maar Hotel Rwanda heeft daar absoluut geen last van. Het is een ijzersterke film die je niet onberoerd laat. Mooie rol voor Don Cheadle . Nick Nolte vond ik ook heel behoorlijk.

Beetje standaard animatieverhaal natuurlijk met als thema 'dochter zoekt vrijheid op, komt een jongen tegen, wordt belemmerd in het volwassen worden, maar uiteindelijk...' Je kunt het allemaal wel dromen, maar ik vond het wel leuk om te zien met Adam Sandler dit keer niet zo irritant. Hij spreekt immers de stem in van Dracula . Daarnaast een heel keurkorps van horror-iconen, die allemaal hun grappen en grollen hebben.

In the Hours worden drie verhaallijnen tegelijkertijd ingezet met wat overeenkomsten her en der. Ik vond het een prima in elkaar gezette film met Nicole Kidman als Virginia Woolf, Julianne Moore als zogenaamde happy huisvrouw uit de suburbs van de jaren '50 en Meryl Streep. Laatstgenoemde is bezig met het organiseren van een feestje voor een aan AIDS lijdende schrijver. Er wordt menigmaal gelinkt (denk ik) naar het boek Mrs. Dalloway van Woolf, dat ik niet gelezen heb. Ik zal dan waarschijnlijk ook wat extra referenties gemist hebben, maar soit.

De drie vrouwen hebben allen gemeen dat ze ongelukkig staan in hun leven. Dit levert een aantal heftige hartverscheurende scenes op, waar je geen flauw idee bij hebt hoe die aflopen. Daarbij worden die scenes ook knap vertolkt door de drie actrices. De verhalen (zeker die van Moore en Streep) waren best interessant om te volgen, maar het is ook zeker het acteerwerk dat er debet aan is dat dit een goede film geworden is.

Nee, deze film over een vrouw die zich in het oplichterscircuit begeeft, was niet heel best. De film leunt op mindfuck-spelletjes, maar al gauw heb je wel een vaag vermoeden hoe de vork in de steel zit. In het begin leek House of Games nog wel aardig met een beklemmende pokerscene, maar tegelijkertijd vond ik de dialogen maar matig en dat verbetert ook niet verderop. Nog matiger is dat die dialogen onnatuurlijk opgelepeld worden. Het acteerwerk van deze en gene liet dan ook erg te wensen over.

The House of Mirth is een kostuumdrama dat zich afspeelt in Amerika rond 1900. Hoofdpersoon Gillian Anderson probeert zich staande houden in de hogere lagen van de bevolking, maar heeft grote schulden. Een oplossing is om te trouwen met een rijke vent! Zo eenvoudig gaat dit echter niet. Ik vond dit typisch langdradig kostuum-gedraal, wat er weliswaar wel mooi uitziet. Op acteerprestaties valt ook niks af te dingen. Maar toch, ik keek vooral uit naar het einde, dat min of meer in de lijn der verwachtingen lagen. Niet echt een bijzondere film dus.

Grappige horror met een uitstekende Vincent Price. Hij jaagt de stuipen op het lijf van menig weerloze dame met zijn gruwelijke praktijken in zijn wassenbeeldenmuseum! Vooral het begin is vrij sterk als het plot opgebouwd wordt. Na een tijdje kun je de rest toch wel uitstippelen. Niet dat het heel erg is, want het blijft gewoonweg een leuk filmpje .

Was dit maar een idee uit de koker van John de Mol geweest: vijf onbekenden worden voor één nacht opgesloten in een spookhuis opgesloten en als ze het overleven krijgen ze 10.000 dollar van de steenrijke gastheer. Het is een simpel maar effectief concept in deze horror. Wat ook meehelpt is een briljante vertolking van Vincent Price. Hij is sinister, kalm en daardoor zo angstaanjagend.

Helemaal briljant is de film niet. Had het gevoel dat het wat onevenwichtig was qua aandacht die de vijf onbekenden kregen. Ik vreesde daarbij ook tegen het eind voor een zwak suffig einde, maar die vrees was gelukkig onterecht. De climax was uitermate goed in elkaar gezet en vermakelijk.

Heel mooie film die nog vast in het geheugen geroeste jeugdherinneringen uiteenzet. Het leven in zo'n Welsh dorpje lijkt allemaal idyllisch op het eerste gezicht, maar daaronder schuilt toch veel wrevel en verdriet. Oprecht ontroerend aan de ene kant door al het drama, maar aan de andere kant ook een boeiend sociaal-economisch document.

Erg lawaaierig en erg kerstzoeterig. Jim Carrey is The Grinch, maar eigenlijk kun je beter spreken dat The Grinch Jim Carrey is. Hetzelfde truukje van fysieke strapatsen en nauwelijks grappige teksten wordt maar weer eens door hem uitgehaald. Jammer dat deze film niet meer weg had van een 'echt' sprookje. Nu was deze kerstfilm ondanks de mooie productie niet echt best en boeiend.

Kate Hudson is een onuitstaanbare phoney en Matthew McConnaughey erg slick. De carrière van laatstgenoemde is toch wel meer dan middelmatig geworden door gewoon de goede en interessantere rollen te kiezen. In How to Lose... laat ie zich gewoon piepelen. Ik werd er een beetje treurig door en ook van de film zelf. Want dat is een aaneenschakeling van niet-grappige suffigheden.

Erg mooi geanimeerd en pluspunt is dat het verhaal ook niet teveel stoort ondanks wat corny gedoe op het eind. De setting in een Vikingenwereld vol met draken is tof, vooral als de held van het verhaal, Hiccup, op zijn draak Toothless springt en halsbrekende toeren uithaalt .

Mweh, typisch een sequel, die er weliswaar mooi uitziet, maar verder niet meer zo veel leuks te vertellen heeft ten opzichte van het eerste deel. Vond het eerste deel wel erg gaaf, maar ook corny. Datzelfde oordeel geef ik maar ook voor deel 2, alleen dan minder gaaf. De nieuwigheid en coolheid van die voorbijzoevende draken is immers nu wel voorbij.

Boh, een (te) lang kostuumdrama waar de relaties tussen de verschillende klasses in Engeland onder de loep genomen worden. Het was bij vlagen interessant. Het had ook solide acteerwerk, maar overall gezien toch erg soaperig.

Een van de beste films van de gebroeders Coen en nu met de kredietcrisis ook redelijk actueel geworden. Het heeft van alles wel wat: prachtige cinematografie, klassieke muziek, snelle screwballdialogen, fantasie-elementen, leuke grapjes en uiteraard het klassieke verhaal van een nobody die per toeval iets belangwekkends voorstelt. Leuke mix, die op mij wel wist te werken. Deze film moet het overigens niet direct van de komedie hebben. Wellicht dat sommigen zich daar op verkijken.

Nooit gedacht dat Scorsese dit soort Burtoneske films zou maken! Maar het resultaat mag er zijn. In het begin vond ik het nog niet heel geweldig. Parijs in de jaren '30 ziet er mooi, maar wel erg kitscherig en overidyllisch uit. Langzaamaan gaat het verhaal echter steeds meer boeien. Het is een mooie lofzang geworden op de eerste filmpioniers. Minpuntje is dat het verloop van dat verhaal tikkeltje voorspelbaar is, maar al met al is dit een prima film geworden.

Mweh, dit is niets meer dan een standaard comicverfilming. Hulk vind ik als superheld ook niet zo heel interessant. Maak je hem boos, dan slaat ie groen uit en kan ie alles kort en klein slaan. Het enige aardige aan de film is een verlepte Nick Nolte en vooruit, de montage ook. Af en toe worden verschillende cameraperspectieven/scenes tegelijkertijd getoond. Ziet er wel hip uit. Voor de rest dus een weinig bijzonder filmpje.

Eén van de mindere Langs. De vrouwelijke hoofdrolspeelster is duidelijk te licht voor haar rol. Verder kent deze film het welbekende euvel van overdadige tettermuziek.

Als je iemand uit een gevangenis wilt zien ontsnappen met flosdraad, dan moet je deze film zien. De oplettende filmkijker kan overigens parallellen opmerken tussen de aliens en de Russen en andersoortige Koude Oorlog-paranoia.

Dit is zeker een van de betere Disneys! Het spreekt mij in ieder geval meer aan en dat heeft alles te maken met de gedurfde aanpak. De liedjes zijn opzwepend, het plot dramatisch (totaal niet dat zoetsappige cliché-gebeuren) en tot slot zag de animatie er ook cool uit. Dat zwierige en licht theatrale paste goed bij het schrijnende verhaal van de Klokkenluider van de Notre Dame.

Leuk hoor, zo'n zwartgallige komedie met allerlei dingen die out of the blue gebeuren . Hoe verzin je het: de 100-jarige Allan ontvlucht het bejaardentehuis, krijgt een koffer gevuld met geld tot zijn beschikking en dan start een doldriest avontuur. Hij verzamelt toevallige passanten om zich heen en ondertussen krijgen ze te maken met een criminele motorbende, die de koffer met geld maar al te graag terug wil hebben. Ondertussen krijgt de kijker ook het verleden van Allan (hij was een expert in bommen) te zien, wat opvallend veel weg heeft van Forrest Gump. Dat was wel wat minder interessant en grappig, maar stoorde of leidde in ieder geval niet teveel af van het bizarre kat-en-muis-spel.

Hmm, niet van tevoren verwacht dat dit zo'n harde film is. In het eerste gedeelte van Hunger krijg je als kijker mee hoe hard het Britse gevangenisregime is. De veroordeelden willen als politiek gevangenen gezien willen worden omdat ze gelieerd zijn aan de IRA en vanuit die organisatie misdaden begaan. Ik had nooit gedacht dat Abu Graib-toestanden zich ook daar voordeden.

Halverwege volgt dan de beruchte ellenlange scene waar Bobby Sands een priester uitlegt dat ie in hongerstaking gaat. Uiteraard is het knap gedaan zo'n onaggebroken shot van 17 minuten, maar indrukwekkender vond ik toch het gedeelte wat daarna komt, namelijk de fysieke aftakeling van Bobby Sands. Al met al dus een erg indrukwekkende film, die erg rauw en intens is. Ook is het typisch zo'n film die eventjes blijft hangen.

Battle Royale op zijn Amerikaans dus: 24 jongens en meisjes moeten elkaar doden en dr kan dr maar één de winnaar zijn. Het leidt tot een prima film, waarbij de lange opbouw naar de daadwerkelijke Hunger Games opvalt. Nog beter is dat die opbouw niet eens verveelt en je niet denkt 'waneer begint de actie'. In het tweede deel komt dat er dan uiteindelijk en dat leidt nog tot best een hoop toffe kills. Wel jammer dat het einde onnodig lame is.

Erg vermakelijke film hoor, al duurt het wel ff voordat die Hunger Games daadwerkelijk beginnen. Dat lijkt me toch het leukste van de film met al die leuk gevonden actiescenes, maar het begin was ook onderhoudend. Wel spijtig van al die emo-aanvallen van Jennifer Lawrence, dat werd op den duur wel suf. En ook jammer natuurlijk dat de film abrupt eindigt, maar goed daarvoor is deze film ook een tussendeel.

Mêh, te weinig actie en teveel geneuzel. Dit Hunger Games-deel is duidelijk een opmaat na de vermoedelijke grande finale. Maar ik vrees dat deze hele serie maar zwakjes gaat eindigen. Jennifer Lawrence wordt ook steeds minder boeiend, eerder een groot acterend cliché. Magere voldoende voor de moeite dan maar.

Altijd een beetje irritant als je ergens halverwege een filmserie komt binnenvallen. In grote lijnen wist ik wel wat er was gebeurd, maar miste toch denk ik wat voorkennis. Anyway de hoofdlijn was wel duidelijk. In dit slotdeel van The Hunger Games handelt over over hoe Jennifer Lawrence de ass van Donald Sutherland gaat kicken. Geen slecht idee, want Lawrence blijft immer stoer en Sutherland de ultieme gemenerik. Het heeft genoeg gave actie maar het is ook wel een vrij lang uitgerekt deel. Tegen het einde heb je het allemaal wel weer gezien. Hmm, 3 magere sterren dan maar.

Degelijke thriller met een puike Sean Connery. Alleen miste ik de echte spanning (oeoeoei, WOIII kan uitbreken enzo). Dit komt misschien ook omdat de film op meerdere fronten zich afspeelt. Dat Sean Connery als Rus Engels spreekt, wil ook niet helemaal helpen natuurlijk .

Wat een beklemmend en realistisch drama is dit. Een jong stel is een paar jaar getrouwd en verwacht hun eerste kind, alles lijkt ogenschijnlijk goed te zijn, maar ondertussen blijkt het allmeaal maar schijn te zijn. De burgerlijke saaiheid van het stel (Bakema en Kraakman) wordt door Burger erg goed neergezet. Regelmatig zijn de getoonde kleine irritaties en andere futiele clichés herkenbaar, gelukkig (voor mij dan) nooit confronterend . Het zou me niet verbazen dat Burger goed gekeken heeft naar de Deense drama's van Susanne Bier, want daar past deze film prima tussen.

De droge Bakema vond ik vooral sterk en je leeft ook vooral met hem mee, ook omdat hij meer in beeld genomen wordt. Op een gegeven moment verloor hij desalniettemin de sympathie, omdat richting het eind de spanningen tussen de twee steeds extremer en bruter worden. Ondanks dat blijft de film gelukkig boeien tot en met het goed gekozen einde!