Opinions

Hmm, ik weet het nooit zo goed met folkmuziek. Ik vind het wel lekker wegluisteren, maar tegelijkertijd is het vaak ook niets meer dan voortkabbelend gezemel over simpele akkoordenschema's, zoals John Goodman uitlegde. Van de liedjes moet deze film over een aan lager wal geraakte singer-songwriter het dan ook niet hebben. Waar dan van wel? Van de situaties die Llewyn Davis min of meer over zichzelf roept. Het is tragisch en tegelijkertijd ook komisch. Sommige dialogen/discussies werden erg tof afgekapt door gortdroge antwoorden, maar echt heel briljant hilarisch werd het nooit. Anyway net als bij folkmuziek, kijkt deze film wel lekker weg. Ruime voldoende voor Llewyn Davis!

Pijnlijk om te zien hoe deze film de fout ingaat. Inside Man probeert heel intelligent te zijn en hip, maar het wekte bij mij juist ergernis op. De hele heisa rond de bankoverval vond ik bij vlagen zeer ongeloofwaardig (en dan met name dat einde!). Ook hier duikt de hardnekkige 'lollige oneliners'-kwaal op. Vooral Denzel Washington heeft er een handje van en nadat ie het over zijn 'black fat ass' heeft gehad, laat Spike Jonze hem toch nog even een statement tegen racisme maken. Tsja... Tot slot fladdert Jodie Foster er maar bij, terwijl die hele rol heus wel geschrapt kon worden.

Ha! Dit is een slag anders dan de gemiddelde Pixar-film en ik vond het bijzonder geslaagd met de manier waarop de emoties verbeeld worden. Met de animatie vliegt het ook alle originele kanten op en dat is schitterend hoor. De humor was zowaar ook bij vlagen prima, dus dit kan wel op een 4* rekenen.

Onbegrijpelijk hoe Michael Mann het telkens weet te presteren om zo'n saaie film te maken. Met The Insider is het hem weer gelukt. Het onderwerp (het aanklagen van de tabaksindustrie in een TV-programma) leent zich voor een boeiende film, maar dit was maar bijzonder matig. Bij een film als dit verwacht je een spannende paranoïde sfeer, maar daar is maar weinig van te bekennen. Het duurt allemaal te lang, heeft een vervelende soundtrack en suf camerawerk. Evenzo suf is het grijze kapsel van Russell Crowe. Alleen onze grote vriend Al Pacino vond ik sterk spelen.

Dit smaakte naar een laffe horror die geen enkele spanning kent. Wel opmerkelijk dat zonder enig morren meteen van woning verwisseld wordt, wanneer daar spooky dingen gebeuren. Vaak wordt er krampachtig volgehouden om in het spookhuis koste wat kost te blijven wonen. Maar zelfs de verhuizing mag niet baten, want ook in de nieuwe woning wordt het gezin geterroriseerd door de demonen. Niet echt verrassend allemaal dus en Insidious wordt trouwens pas echt dubieus toen die twee Ghost Buster-clowns binnen kwamen vallen. Wat een suffige bende werd dit toen.

Okeeje thriller uit Noorwegen. Is de remake de moeite waard om te zien, nadat je deze Insomnia al gezien hebt?

Redelijke politiethriller gebaseerd op de gelijknamige Noorse film. Ik had die film tijden geleden gezien en vond ie wel goed, maar niet heel memorabel. Nolans versie is eigenlijk niet veel anders. Mooie natuurshots in Alaska en de hoofdpersoon heeft een interessante rol. Enig minpunt vond ik de soms erg onrustige montage.

"Zal ik een pleister voor je halen? Jeetjemina"

Zelden zo hard en lang gelachen om zulke prachtige dialogen! Het is echt heel infantiel allemaal, maar gelukkig tegelijkertijd erg grappig. Af en toe traag, maar net wanneer je je begint met vervelen is er weer zo'n bizar punt, waar je om kunt lachen. Er zijn nog veel meer frappante situaties, die ik hier wel uit de doeken kan doen, maar het is veel leuker om zelf deze film te bekijken (zien = geloven!)

Koen Wauters dreunt plichtmatig zijn teksten op en Nada van Nie is ook niet het grootste acteertalent. Het is daar ook vreemd dat George Kennedy (oscar voor zijn rol in Cool Hand Luke) in dit stuk opduikt. De film die ik op DVD had duurde overigens 75 minuten ipv 91 minuten. Soms had ik wel het gevoel dat het verhaal onlogisch verliep, maar dat weet ik maar aan de film. Kan het alsnog een verkorte versie zijn .

Oef, wat een donkere kille film. Het focust geheel op de verschillende relaties tussen de eveneens interessante personages. Het is niet gemakkelijk ze meteen te doorgronden en alleen de onopvallende Michael vond ik 'likable'. De rest roept toch vaak snel negatieve associaties op.
Net op het moment dat je denkt dat de film inkakt, komt pa met zijn nieuwe a-culturele scharrel op de proppen. Het zet de verhoudingen weer scherp met nieuwe wendingen. Het krachtig einde is onwoodyaans inktzwart.

Niet zo'n bijzondere thriller, waarbij Clive Owen en Naomi Watts verschillende mooi geschoten locaties aandoen. Het plot is een ongeloofwaardige brei met af en toe wat aardige actiescenes drtussen.

Zo hee, een science fiction-film pur sang. Opvallend dat ie zo hoog scoort, want het is geen lichte materie om even gemakkelijk te snappen. Werd door dit nieuwste werk van Nolan niet omver geblazen (Inception vond ik interessanter en gaver), maar het is wel weer puik wat ie aflevert. Dat commentaar op het einde snap ik niet zo, want dat lag redelijk in de lijn der verwachting toch en was bovendien passend!

Ziet er erg mooi uit en met het acteerwerk zit het ook goed elkaar. Vooral de jongen Kirsten Dunst baart opzien. Het vampierenverhaal was alleen niet zo opzienbarend en tegen het eind van de film was de rek er ook wel uit.

Al die commotie hierover . En daardoor weer al die reacties dat de film ruk is en niks voorstelt . Los daarvan allemaal vond ik het wel grappig, maar dat heb ik gauw bij Rogen zijn films ook al is het telkens hetzelfde wat ie laat zien. Echt briljant of een instant klassieker is The Interview dan ook niet, maar het idiote verhaal zelf en sommige scenes hadden genoeg humor.

Wat veel natuurschoon herbergt Amerika toch. Sean Penn weet het feilloos te registreren met zijn camera. Het verhaal over een Holden Caufield-achtige persoon paste er prima bij. Een aanrader voor iedereen .

D.W. Griffith, een van de eerste pioniers in de filmwereld, is voornamelijk bekend van The Birth of a Nation: een grotesk epos dat zich afspeelt tijdens de Amerikaanse burgeroorlog en hopeloos uit de bocht vliegt door het tentoongespreide racisme. De film zorgde in die tijd voor veel controverse en een heropleving van de KKK.

Waarschijnlijk schrok Griffith hier zo van dat hij besloot het 'goed te maken' met een ander groots epos: Intolerance: Love's Struggle through the Ages. Drie uur worden er gevuld met vier verhalen over de strijd tegen intolerantie door de eeuwen heen. De vier verschillende verhalen gaan over de val van Babylon, de kruising van Jezus, het hele Hugenotengebeuren in Frankrijk en een modern sociaal verhaal in Amerika.

Een zeer ambitieus project dus en helemaal geslaagd is de film m.i. niet helemaal geworden. De pluspunten maar eerst: de decors zien er fantastisch uit. Zeker het Babylon-gedeelte is verbluffend en een feest om naar te kijken. Wat een werk moet daarin gezeten hebben! De regie mag er ook zijn. Griffith laat grote massa's mensen en dieren hun dingen doen, maar verliest ook niet het oog voor de kleine details. Iets wat je terug ziet in de films van Eisenstein.

Het grote minpunt dan: de lengte zal menigeen afschrikken en eigenlijk is dat wel terecht. De film is daarbij ook nog eens. Het Babylongedeelte en het moderne verhaal beslaan zowat tweederde van de film. Het Franse verhaal en de kruisiging van Jezus had dan ook gerust achterwege gelaten mogen worden. Filmhistorisch wellicht erg belangrijk, qua amusement valt het ietwat tegen.

Mooie film, waarvan ik de hype wel begrijp. Intouchables behandelt geen nieuw thema (de welbekende cultuurclash tussen klassen), maar de vlotte en gemakkelijke aanpak zorgt er voor dat de film erg aangenaam is om te zien. Neem daarbij ook nog een hoop leuke humor en tada, het resultaat is echt een leuke en goede film! Heb me prima vermaakt hiermee.

L'Intrus is een zeer vreemde film, die ik maar moeilijk kan typeren, laat staan ergens goed mee vergelijken. Een ouwe knakker wordt gevolgd in zijn doen en laten, maar zijn doel in de film interpreteerde ik als dat ie op zoek is naar zijn zoon in Tahiti. Echt veel wijzer werd ik er niet van, het is ook niet mijn kop thee dit soort onduidelijke films, al vond ik dit nou ook niet strontvervelend. Sommige scenes waren wel aardig namelijk en na het einde bleef ik met vragen en een bevreemdend gevoel achter. Als je dan naar meer info op zoek gaat voor wat meer uitleg, dan is dat toch positief te noemen.

Dat einde gaf een toch lelijke nasmaak... Daarbij heeft het ook niet helemaal de tand des tijds doorstaan, veel stock footage is er gebruikt en het verschil tussen dag en nacht blijkt ook niet altijd even helder. Het positieve daarentegen is het concept dat het hele griezelige verhaal vanuit dat jochie wordt beleefd. Het neigt richting horror zowat en ik kan me voorstellen dat menig kind in de jaren '50 slapeloze nachten heeft gekregen door deze film.

Het is al eerder gemeld, maar deze SF-film heeft nauwelijks special effects. Het moet het daar natuurlijk ook niet van hebben, het is veel meer een psychologische thriller, die best wel aan weet te slaan. Het idee dat de mensen in je omgeving hetzelfde eruit zien, klinken en ruiken, maar toch vervangen zijn, is een simpel maar angstaanjagend sterk concept, dat later vele malen (en ook slechter) gekopieerd zou worden.

Het was niet overal logisch qua plotontwikkelingen of sterk qua acteerwerk, maar vermakelijk is dit zeker.

Beetje saai, ik moet nog steeds het origineel zien. Daar verwacht ik veel meer van. Enige pluspunt is de paranoïde sfeer.

Iets om op te letten: Tom Hagen die als priester in een schommel even voorbij schommelt!

Beetje spannende SF, beetje dan. Nicole Kidman on the run voor body snatchers is wel leuk om te volgen. Maar de maker van Das Experiment en Der Untergang, Oliver Hirschbiegel, heeft van The Invasion niet iets supers gemaakt. Verder had het geen grote ergernisfactoren, dus een voldoende kan ik dit nog wel geven.

Curieus stukje propaganda. Op een gegeven moment werd wel een hele hoop stock-footage misbruikt en werd het veel te saai, terwijl de premisse me nog veelbelovend leek. Wel bijzonder geinig was de scene richting het eind met die dronken Russen . Het einde is trouwens echt een afknapper van jewelste en te gemakkelijk. Met een 1,5* komt deze film er nog genadig van af.

Redelijke horror uit de oude doos. De onzichtbaar worden-effects zagen er piekfijn en geloofwaardig uit. Grappig om te zien dat de tegenspelers van Claude Rains helemaal verbaasd reageren op zijn act. De fase van ongeloof blijft lang hangen, terwijl tegenwoordig er in dit soort films meteen actie ondernomen wordt. Maar goed, uiteindelijk gebeurt dat ook in deze film gelukkig. In dat gedeelte zitten wel wat geinige scenes tussen. Wel jammerlijk dat je in het begin een hysterische bijrol moet verdragen. Mên, wat een strontvervelend krijswijf is dat .

Geslaagd familiedrama rond een aristocratische familie uit Italië. Het is zorgvuldig opgebouwd met onderhuidse spanningen en stiekeme ontwikkelingen. Tilda Swinton gaat een affaire aan met een goede vriend van haar zoon en je voelt aan dat hiermee een bom gaat barsten in die familie. In het middenstuk vond ik de film ietwat inkakken, al wordt veel vergoed met mooi camerawerk waar duidelijk veel aandacht aan besteed is. Het slot viel dan toch niet tegen. Het is erg Italiaans en door die tragiek net opera!

Leuk dat inspelen op die jaren '50-sfeer met al die paranoia over buitenaardse wezens! En zo'n ijzeren robot die qua design ook prima past in die tijd,zag er ook tof uit. Maar deze animatiefilm kent helaas ook zwakheden. Het verhaal zelf is niet heel boeiend en bewandelt de welbekende paden. Het wordt ook steeds minder boeiend toe naar het eind, ook al ziet het er qua animatie nog wel heel aardig en spectaculair uit. Vond overigens dat die acteur die Hogarth van zijn stem heeft voorzien, erg goed geluisterd heeft naar John Connor uit Terminator 2. Die klonken echt hetzelfde, zeker bij de scenes met actie.

Prima film hoor. Het karakter van Robert Downey jr. was er een om van te smullen: lekker cynisch en arrogant. Verder is het pak, waarin hij zichzelf inhijst, superhip.

Prima sequel van één van de leukere comic book-franchises. Jammer alleen dat Iron Man 2 maar weinig actie bevat. Het geneuzel drtussen was over het algemeen gelukkig amusant. De scenes tussen Sam Rockwell en Mickey Rourke waren bijzonder lollig en ook Robery Downey Jr. had zijn lollige momenten. Kom maar op met de volgende Iron-Man-film .

Blijft een leuk gebeuren, die Iron Man-serie. Ook dit deel vermaakt prima en die eindscene was nogal bazig. Alleen jammer dat het te vaak tenenkrommend melig wordt. Zowel Downey Jr. als Kingsley kunnen met hun schijtlolligheden me niet aan het lachen brengen. Aan de andere kant moet je nie te serieus doen bij dit soort actieheldenfilms, dus vooruit ik zie het maar door de vingers.

Geinige lollerfilm, waarbij ik telkens dacht 'wat slèècht!', maar wel kon lachen d'rom. Naar de maan gevluchte Nazi's besluiten weer eens terug te gaan naar de aarde en met dat plot kun je wel je lol op. Met de productie zit het dik in orde, wat knap is voor een budgetje van een schamele 7,5 miljoen dollar. Op het eind wordt er vol ingezet op grootse actie met ontploffende zeppelins en ander spacetuig. Dat soort dingen kunnen nooit vervelen .

Irréversible is niets anders dan een irritant shockerende Franse versie van Memento. Dr zitten twee echt smerige scenes in, waarvan ik al half op de hoogte was. Tsja, dat was niet bepaald fraai om te zien, het had ook niet zo expliciet gehoeven van mij. Ook het misselijkmakende camerawerk zelf werkte nogal op mijn zenuwen, maar dat was blijkbaar het doel van regisseur Gaspar Noé. Je zou denken dat ik deze film inmiddels helemaal zat was. Mar na de beruchte verkrachtingsscene vond ik de film minder irritant worden en (ik had het niet verwacht) zelfs gewoon oke om te zien. De laatste shots waren ook wel geinig en leip.