Opinions

De betere pulp is dit, zullen we maar zeggen over een eiland waar vreemde experimenten plaats vinden en de dieren wel erg veel lijken op dieren of is het juist andersom . Het heeft een mad scientist gespeeld door Charles Laughton (wat een tronie heeft ie), Bela Lugosi als sidekick en wat weerloze slachtoffers die in hun handen terecht komen. Het is een kort filmpje zonder verbazingwekkende toestanden of wat dan ook, maar ik blijf het altijd wel vermakelijk vinden.

Geen verkeerde mix tussen actie en SF vol met achtervolgingen, schotenwisselingen en ongeloofwaardigheden. Er is veel geleend van andere bekende SF-verhalen, waardoor de originaliteit ver te zoeken. Maar ach, het kijkt (mede door Johansson) allemaal wel lekker weg. Wel is het heel bedenkelijk dat ik van deze film heb geleerd, dat van 70 verdiepingen naar beneden vallen hooguit een hoofdschrammetje oplevert.

Volgens mij heb ik iets gemist... Ik vond deze film niet veel anders dan de gemiddelde jaren 50-b-film over iets wat uit de ruimte komt en dood verderf probeert te zaaien op aarde. De toespraak op het eind (wat een grafstemming dan!) was ook erg ehmm 'apart' . 1,5*

Road-movies hebben op mij altijd een streepje voor. Hiervan profiteert het oubollige It Happend One Night. Die Capra komt overigens ook altijd weg met zijn zoetsappige films. Hoe krijgt ie het voor elkaar!

Dit is zo'n zogenaamde dolkomische hectische film waar het merendeel van de dialogen afgesloten moet worden met een uitroepteken. Wat een geschreeuw, wat een gekrijs van haast iedereen! Ruim 2,5 uur van dit soort vermoeiende ellende is dan eigenlijk ook een recept voor opkomende hoofdpijn. Het idee van een dwaze zoektocht door verschillende personen tegelijkertijd naar een schat is natuurlijk wel aardig, maar het is hier gewoonweg vervelend uitgevoerd.

Niet echt bijzondere kerstfilm, die ook niet echt bijzonder grappig is. De 1992-versie is vele malen leuker .

It's a Wonderful Life is eigenlijk een corny kerstfilm van de altijd te sentimentele Capra. Ik vond er eigenlijk geen bal aan, totdat er fantasie-elementen het verhaal insluipen met Clarence die George de wereld zonder hem laat zien. Vanaf dat moment wordt het boeiend en nam ik dat te zoete einde maar voor lief.

Woehaha, horrorfilm uit het boekje, maar dan wel met te weinig horror. De moorden door onze babymoordenaarsvriend hadden wel meer belicht mogen worden. De spanningsopbouw om dat stuk geboorte maar telkens half in beeld te brengen was wel redelijk oke, maar ik kon me de indruk niet onttrekken dat het monsterlijke uiteindelijk wel meeviel. Voor de rest wel wat bizar leuke dialogen en voor je het weet is de film al weer voorbij met een suffig einde.

Het is dat het actievolle laatste stuk nog enigszins geinig uitgevoerd werd, anders was het oordeel wel wat lager uitgevallen. Een groot gedeelte zit lam en klunzig in elkaar en gaat meer over het dissen van de Italianen door een stel Britten. De humor levert spaarzame grinnikmomenten op en Michael Caine doet ook maar duffig. De remake is hoe dan ook beter.

Lekkere film in de trant van de Ocean's-reeks, waar dit keer goudstaven ter waarde van 35 miljoen dollars buitgemaakt moet worden. Bij de Ocean's-reeks heb je echter last van een overload aan karakters is, waar je niet wijs van wordt. In the Italian Job is gekozen voor een select team met leden die elk hun eigen specialiteit hebben. Weliswaar zijn de personages hier niet meer dan één-dimensionaal, maar de rollen worden door de castleden prima ingevuld.

De heist-actie waar het uiteindelijk allemaal om draait, mocht er ook wezen. Die zat tof in elkaar en ondertussen kwam de stoerheid van de Mini Cooper ook menigmaal in beeld. Helaas zit er nog een suffig subplotje drtussendoor om de film niet te gemakkelijk te laten worden, maar dat kon de pret nauwelijks deren.

Erg interessant verhaal over de paranoïde Ivan de Verschrikkelijke. Hij wordt als het ware gek gemaakt. Wel heel theatraal allemaal. Je moet het maar trekken.

De belegering van Kazan is een ongekend spektakel, dat zeker !

Dat gedeelte wat in kleur geschoten is , erg verrassend en apart. Verder wel een aardig deel, maar het eerste deel is duidelijk superieur ten opzichte van het tweede. Toch jammer dat de trilogie nooit voltooid kon worden door Eisenstein.

Doldwaze Sovjetkomedie, die zijn bijzonder grappige momenten kent. Vooral de tijdmachine en de bijzondere werking daarvan is een bezienswaardigheid, die de moeite waard is om te zien. Na het heen en weer flitsen van diverse personen, verschoof de aandacht van wetenschapper Shurik, terwijl die me op het eerste gezicht het interessantst leek. De twee Ivan's en de kruimeldief konden gelukkig de aandacht behouden met prima scenes. De muziek (typische Sovjetstijl) was eveneens bijzonder aangenaam. Het enige mindere was het einde, dat voor sommigen als een flinke afknapper beschouwd kan worden, maar soit.

De meest toegangelijke Tarkovsky is dit en deze zou ik ook aan ieder aanraden, willen je je meer willen verdiepen in de werken van deze geniaal geweldige regisseur. Er zit hier een duidelijk te volgen verhaal in, dat prachtig omgeven wordt door de dromerige scenes van Ivan. De brutale volwassenheid en tegelijkertijd de treurnis van Ivan maakt de film boeiend.

Wat me nog het meest bij is gebleven is een prachtige scene met een Russische soldaat en een lieftallige jongedame die over een omgevallen boomstam loopt. Jaren later zou zij haar partner om het leven gebracht hebben. Je kunt je haast niet voorstellen dat juist ZIJ een moord begaat.

Oef, ik zag er wel tegenop om deze film te zien, maar ook Zvyagintsevs tweede film is heel behoorlijk, al vind ik Vozvrashcheniye wel van een beter kaliber. Er wordt ruimschoots de tijd genomen voor dit familiedrama, waarbij de familieleden niet al te spraakzaam zijn. Gelukkig kon me dit niet heel erg irriteren, de cinematografie is namelijk wederom verbluffend mooi. Tegen het eind wordt het drama mysterieuzer van aard. Nu ik wat reacties teruglees, wordt me de clou wel wat duidelijker.