Opinions

Twintig jaar na dato, is deze docu weer helemaal actueel geworden. Zeker nu het eruit ziet dat General Motors failliet zal gaan dit jaar en dus indirect voor nog meer problemen gaat zorgen in Flint. De stad kende overigens rond 1960 bijna 200.000 inwoners, nu zijn er daarvan iets meer dan 100.000 inwoners over. Het is duidelijk hoe afhankelijk Flint is van GM. Nog wat andere cijfers dan: de aandelenkoers (toch wel een betrouwbare indicator dat de gezondheid van een bedrijf aangeeft) lag de gehele jaren '80 rond de 40 dollar en is gaan pieken in het jaar 2000 om en nabij de 100 dollar. Op het moment van schrijven heeft het aandeel een koers van 1,78 dollar. De cijfers spreken voor zich me dunkt.

Okee, dan de docu zelf. Die is afkomstig van Michael Moore! Dus enige slagen om de arm qua betrouwbaarheid kunnen wel gemaakt worden en uiteraard worden al dan niet met suggestieve montage dingen uitvergroot. Toch zag ik wel de kern van de docu dat GM al vanaf de jaren '80 hard aan het falen was en dat daarmee ook een complete stad meegenomen wordt in die neergang. Jammer was dat er niet duidelijk ingegaan werd op de oorzaken van de problemen, maar het is ook niet aan Michael Moore om aan Roger Smith uit te leggen dat hun producten niet deugen (energieslurpend, duur in aanschaf en niet meer bij de huidige tijd passend) en dat de Japanners qua productieprocessen hen ver voorbijgestreefd zijn.

Des te meer werd er wel gefocussed op de verschillende oplossingen die de inwoners van Flint hebben om alsnog de eindjes aan elkaar te knopen. Dat levert hilarische beelden op, die mij vele malen nee deden schudden met die konijnboerderij als toppunt . Ook die zweverige kleurtjesmevrouw en die belachelijke toerismepromoot-acties geven te denken. Dit zijn geen normale oplossingen, waarmee je het gaat redden. Het meest sneue is dat de mensen van GM zelf ook geen duidelijke oplossingen hebben hoe zij de problemen te lijf willen gaan. Vrij laconiek worden complete fabrieken gesloten, terwijl een reorganisatie ipv arbeid verplaatsen naar Mexico veelal beter en meer gewenst is, zeker voor de inwoners van Flint. Ik vrees dat het momenteel niet veel anders zou gaan bij General Motors en dat de enige oplossing een faillissement gaat zijn.

Wel een lekkere hapsnap-film zo tussendoor. Oke, het is natuurlijk Star Wars, maar ik miste een klein beetje de epicness van Star Wars VII bijvoorbeeld. Het verhaal is erg voorspelbaar, Felicity Jones niet heel boeiend, maar vooruit, de actie op het eind zag er wel hip uit.

Laat me lachen, laat me lachen dacht ik bij deze komedie. Maar nee, dat zat er niet in. Sean William Scott, nog steeds een onvolwassen smeerlap (speelt ie zichzelf soms?) en Paul Rudd moeten in het kader van een soort buddyprogramma op twee sociaal onaangepaste kinderen passen. De één (Mintz) is een nerd, helemaal into fantasyshizzle (speelt ie soms ook zichzelf?) en de ander is een kleine neger die alleen maar fuck en ander vieze woorden kan uitpoepen, haha echt heel leuk. Nee, dit was allemaal te gemakkelijk en bovendien zelden grappig.

Ik had er nooit bij stilgestaan dat het Italiaanse neorealisme ook prima toegepast kan worden op een Tweede Wereldoorlog-setting. De filmstroming laat het echte leven zien, is ruw en een en al sentimenteel. Daarvoor leent zich zo'n plot als die van Roma, Città Aperta wel. In het begin vond ik het nog een beetje aftastend, maar na een tijdje is het hartverscheurend. Goeie film dus met mooie rollen voor Magnani en Aldo Fabrizio als priester

Wel aardig, heel charmant ook en dan doel ik met name op Audrey Hepburn. Voor de rest is dit natuurlijk niet meer dan een uitgerekt promo-filmpje over Rome.

Nah, wel aardig, maar ook niet heel bijzonder. Ik had ook een hogere heldenfactor van Michael Douglas verwacht.

Die authentieke dialogen, die verhogen niet het kijkplezier bij deze gemoderniseerde versie van Romeo + Juliet. Af en toe word je wel erg afgeleid door de ouderwetse woordkeuzes en zinopbouw. Erg irritant dus! Maar goed al met al was het uiterlijk wel een feestje. Zag er echt bijzonder gaaf uit, die knallende kleurrijke stijl. Het welbekende verhaal was ook leuk om weer eens verteld te zien.

Krappe voldoende maar voor deze Romeo en Juliet-vertelling, want het zag er wel fraai Italiaans uit. Alleen die authentieke dialogen waar de hele film mee gevuld is, staan me wat tegen. Ik vind het maar loos gezemel.

Van deze film weet ik maar bitter weinig. De laatste keer dat ik hem zag, was in de bioscoop en dat is (afgaande van het jaartal) toch al weer zo'n negen jaar geleden. Ik geloof dat ik het wel een redelijk tot matige actiefilm vond.

Robert de Niro en Jean Reno doen het wel oke in deze actiethriller. Maar heel erg te spreken ben ik niet over Ronin. Het heeft te veel twists en last van plotholes. En dat allemaal om een geheimzinnige koffer die koste wat kost in het bezit van iedereen moet komen! Op een gegeven moment maakt het allemaal niets uit. Anyway, de achtervolgingsscenes waren duidelijk het hoogtepunt, Parijs blijft een tof decor om doorheen te crossen.

Wow, wat een levensecht drama is dit. Vond het een bijzonder indrukwekkende film over moeder en zoontje Jack die opgesloten zitten in een kleine schuur en daar jarenlang hun leven moeten leiden. Via de TV krijgt Jack wel wat mee van de buitenwereld, maar dat opgesloten blijven kan niet eeuwig doorgan besluit de moeder. Via een spannende ontsnappingsscene wordt geprobeerd om de 'Room' te ontvluchten en vanaf dan vertel ik niet zo veel meer vanwege spoilers.

Enfin, vond het een verrassende film met sterk acteerwerk van de moeder en het jochie. Niet te sentimenteel aangezet gelukkig, maar meer heel realistisch. Dacht telkens dat dit best gebaseerd zou kunnen zijn op een waargebeurd maar dat is het niet klaarblijkelijk. Geeft niks natuurlijk, vier dikverdiende sterren voor deze film !

Room 237 is een docu geheel gewijd aan de beste horror ooit gemaakt: The Shining! Wat mij betreft ook Kubricks beste film. Verschillende mensen komen aan bod om dit meesterwerk te duiden of uit te leggen. Het gaat er nogal vergezocht aan toe. De één ziet een metafoor met de indianengenocide, de ander met de holocaust. Ook Kubricks vermeende regie van de Apollo 11-landing wordt er bij gehaald en ohja, natuurlijk heeft er één The Shining achteruit afgespeeld om bepaalde dingen te ontdekken. Ik vond het wel aardig allemaal, maar veel had ook een hoog -gehalte.

Had al de nodige scenes gezien op Youtube. Dus dat was wel een feest van herkenning, maar goed, nu dan The Room in het geheel. Aiaiai, dit was wel pijnlijk, maar zo'n Tommy Wiseau lijkt het ook geen reet te kunnen schelen. In het echt zal ie ook wel zo'n getormenteerde psycho zijn denk ik. De rest van de cast doet ook niet veel moeite om iets te maken van zijn film dat het meest lijdt onder een incoherent script en bizarre dialogen.

Meest verbijsteringwekkende is wel hoe de film een budget nodig had van 6 miljoen dollar. Het is echt low-budget gemaakt op een hatseflats-manier. Het valt ook op dat bij de eindmontage er met scenes gehusseld lijkt te zijn, waardoor je met een en al verwarring deze film bekijkt. Enfin, nu maar The Disaster Artist gaan kijken .

Weer zo'n knappe film van Hitchcock, waarbij het lijkt alsof alles in één shot is opgenomen. Naast dit knap staaltje filmwerk is er gelukkig ook nog een behoorlijk en gek genoeg spannend verhaal, alhoewel het nergens helaas weet uit te blinken.

Prima film van Polanski, alhoewel ik het gruwel-gehalte best mee vond vallen. Ik had waarschijnlijk ten onrechte iets meer daar van verwacht.

Plezant werk! Edward Norton en Matt Damon vond ik zeer oke en de pokerscenes met Teddy KGB waren ook tof. Prima film, die extra leuk wordt als je wat weet van poker . Een paar dingen waren namelijk wel herkenbaar en ook typerend hoe er soms tegen poker wordt aangekeken.

Eigenzinnig filmpje die heel droog overkomt. Andersons Rushmore vond ik ook al zo'n vreemde eend in de bijt en hier blijf ik met hetzelfde onbestemde gevoel achter. Ik zie dat er veel aandacht in de film is gestoken maar het wil me maar niet raken. Leuke cast met een niet-irritante Ben Stiller en een niet-irritante Owen Wilson. Dat was dan wel weer aangenaam.

Ik adoreer dit soort SF-films, vooral als ze in de nabije toekomst spelen, want dan kun je precies zien op welke toekomstvisie-punten de filmmakers wel maar... ook niet bij nagedacht hebben. Zo is in 2017 de muzieksmaak nog steeds op en top jaren '80. Het klopt niet helemaal denk ik , maar het is een verstandige keuze want al die wanstaltige synthesizermelodietjes zijn tof om te horen.

De film zelf is ook heel behoorlijk te pruimen. In het begin laat die Schwarzenegger maar met zich sollen, maar nadat het Running Man-spel dan eindelijk begint gooit ie al zijn zwakheid van zich af en ramt de ene na de andere bad guy neer. Ondertussen wordt ie geholpen door een dame met net als Arnie een zwaar accent, een stoere neger en een bleke hackert. Heerlijk om weer eens zo'n film te zien die netjes alle cliche's afloopt .

Heej, wat een toffe film is dit! Rush toont de rivaliteit tussen de Formule 1-coureurs James Hunt, een Britse playboy die er op los leeft en Niki Lauda, een berekende Oostenrijker, die recht voor zijn raap is. Beide rollen worden erg overtuigend en knap ingevuld door Hemsworth en Brühl. Qua productie zag het er ook nog eens erg seventies en dus goed uit. En dat voor een film van Ron Howard, die ik toch niet een heel geweldig regisseur vind...

Anyway, ben niet zo thuis in de Formule 1 en wist ook niks van het seizoen dat gevolgd werd. Dus dat maakte de film nog eens extra boeiend en spannend om te volgen. Het viel me op dat het er toentertijd wel wat anders aan toegaat dan nu denk ik. Het waren toen toch meer een stel gemotoriseerde cowboys die met gevaar voor hun leven de racebaan opgingen. Het clubje rond de Formule 1 kwam ook wat minder professioneel maar wel hecht over. Misschien heeft dat geschetste beeld iets teveel last van de race-romantiek toentertijd, maar goed dat terzijde.

Beproefd recept natuurlijk: twee verschillende cops die samen ten strijde trekken tegen het kwaad. Naast alle cultuurclashende grappen is er een nog mix tussen knallende pistolen en coole martial arts. Jaja, je ziet al dat soort dingen aankomen, wanneer een Amerikaan een Chinees ontmoet. Jackie Chan en Chris Tucker doen het wel aardig, maar nooit vond ik het briljant grappig, hooguit onderhoudend. Chris Tucker kan soms zo irriterend werken met zijn krijsstem en dat viel me eigenlijk behoorlijk tegen. Voor de rest was dit wel oke.

Rush Hour 2 is een routinematige klus, aardig om eens naar te kijken, maar nooit opzienbarend. De actiescenes van Jackie Chan waren nog best cool uitgevoerd, maar dat Peppi en Kokki-achtige gedoe tussen hem en Tucker is niet bepaald geweldig.

Laat ik deze film maar als gelegenheid gebruiken om de loftrompet uit te steken voor Max von Sydow. Jackie Chan was verveeld en Chris Tucker irritant. De anti-Europese stemming vond ik vervelend en laat ik maar over het standaardplot maar zwijgen. Alle credits gaan dus naar Von Sydow. Want wat een geniale gast is dat!. Hij duikt in allerlei films op: Shutter Island, zware Bergman-drama's, Conan the Barbarian, The Exorcist, Le scaphandre et le papillon, Hannah and Her Sisters en ook in dit allermatigste vehikel. Zelden zo'n gevarieerd oeuvre gezien! Nergens voelt ie zich te goed, hij is nu al weer 82 jaar en still going strong. Duidelijk een man die van zijn metier houdt! Max von Sydow

Vaag figuur, die hoofdpersoon van deze film. Ik moest om zijn capriolen soms wel smakelijk lachen hoor. Verder een typische jaren '90-film die toentertijd meer indruk gemaakt zou hebben op de kijkers dan de hedendaagse filmkijkers, me dunkt.

Jaja, de beruchte film die in één shot opgenomen is. Dat gegeven maakt het allemaal technisch natuurlijk wel erg knap, maar ik miste eigenlijk het plot. Nu was het meer een willekeurige tocht door het museum, waarbij moeilijk te plaatsen elementen uit 300 jaar Russische geschiedenis lukraak naar voren kwamen. An sich is dat nog best aardig zoiets. Maar als museumbezoeker wil je graag zelf de vrijheid hebben om bij dingen stil te staan of door te lopen en die mogelijkheid biedt de film nou weer nèt niet.