Opinions

But, worse it tastes, better it is for you

Ik was op zich nog te jong om de glorieperiode van Thundercats te hebben meegemaakt (meer zelfs, ik moest nog geboren worden wanneer de reeks al ten einde was) maar een tijd geleden de volledige boxset op de kop getikt en sporadisch eens een aflevering van gezien. Niet meteen de meest hoogstaande animatieserie, maar het blijft vreemd genoeg na al die jaren nog wel overeind staan. Ik wist dan ook niet goed wat te verwachten van deze Thundercats Ho maar ik ging ervan uit dat dit het niveau van de reeks ging benaderen.

Klein detail om op voorhand mee te geven: Thundercats Ho was oorspronkelijk bedoeld als een volwaardige bioscoopfilm maar na het falen van GoBots: Battle of the Rock Lords (1986) en My Little Pony: The Movie (1986) werd het een televisiefilm van 90 minuten. De uncut versie werd nadien dan uitgebracht in 5 episodes als eerste afleveringen voor het tweede seizoen van de reeks en dat is uiteindelijk de versie die ik heb gezien. Voor degenen die willen weten wat er juist is verdwenen/bijgekomen, zie de missing scenes bij ThunderCats wiki. In ieder geval is dit een erg leuke zit geworden, juist doordat er een keer tijd wordt genomen om een iets groter verhaal te brengen. Niet dat dit qua plot zo enorm veel verschilt van één van de 65 andere afleveringen uit seizoen 1 maar het is wel een leuk herzien met een hele hoop personages uit die afleveringen en met de nieuwe personages (hoewel die nachtmerrie van Lion-O nergens op slaagt aangezien die compleet niet strookt met de gebeurtenissen uit eerdere episodes) krijg je eens een wat andere dynamiek.

Qua animatie blijf ik dit wel bij vlagen een erg vreemde zit vinden. Thundercats is een productie van Rankin-Bass Animated Entertainment (ik associeer die vooral met The Return of the King (1980) onder andere) maar werd wel volledig in Japan geanimeerd. Dat geeft soms een rare mix tussen Oosters en Westers qua stijl en toch werkt het wel. De reeks - en ook deze film - is qua continuïteit en slordigheid in de animatie niet zo denderend, maar het heeft het allemaal wel zijn eigen charme. Qua voice cast komt ook iedereen terug uit de serie en ik zou eerlijk gezegd niets anders willen. Wel knap eigenlijk om te zien met hoe weinig acteurs ze al die personages tot leven brengen. Bob McFadden neemt bijvoorbeeld 7 (!) personages voor zijn rekening en met Lynx-O / Snarf / Slythe / Ratar-O / Captain Shiner zijn dat niet de kleinste bijrollen.

Tof! Wie al eens kennis heeft gemaakt met Thundercats en dat leuk vond, zal hier ook wel zijn amusement vinden. Een film die de wereld van de Thundercats op hun grondvesten deed daveren (ik vermoed dat de nieuwe personages dienden om extra speelgoed te kunnen verkopen, maar ik ga ervan uit dat het wel regulars in de serie zullen worden) en ik heb zin om aan seizoen 2 te beginnen. Die start met de onheilspellend klinkende episode: Mumm-Ra Lives!

3.5*

Power is a conceit which reveals our limitations

Een aantal jaar geleden was ik aan een heuse Jackie Chan-marathon met een kameraad begonnen. We keken indertijd alles in chronologische volgorde, maar uiteindelijk zijn we toch een beetje afgehaakt. Andere bezigheden, iets teveel van hetzelfde, ... Genoeg redenen, maar het belette me niet om de carrière van Jackie Chan nog wat te volgen. Dragon Blade was echter nagenoeg compleet aan mij voorbij gegaan en dat kan natuurlijk niet. Chan nr 76: here I come!

Al had ik op voorhand wel niet gezien dat dit van de hand van Daniel Lee was, dat had mijn interesse al wel wat doen zakken als ik eerlijk ben. Zijn 14 Blades vond ik al niet te denderend en Three Kingdoms was op zich vermakelijk genoeg, maar ik verwacht toch net iets meer van dit soort films en bijhorende cast. Wat blijkt echter? Dragon Blade is zowaar het beste wat ik tot nu toe heb gezien van Lee. Een ietwat stroef begin weliswaar met de wetenschappers die op zoek zijn naar een mythische stad, maar eenmaal de flashback begonnen is, krijgen we wel een vermakelijk plot voorgeschoteld. Ietwat cliché weliswaar, maar de wisselwerking tussen Chinezen en Romeinen staat blijkbaar garant voor een aantal toffe scènes. Verder wel hier en daar te geforceerd (dat nummer dat Publius opeens begint te zingen is wel erg dramatisch..) maar het plot met Tiberius die zijn vader vermoord, zijn broer verminkt en dan op pad gaat om alles en iedereen te vernietigen en zodoende de Silk Route te beheersen is gewoon degelijk genoeg om de toch ietwat lange speelduur te rechtvaardigen.

Iets wat vooral te wijten is aan een interessante switch naar het einde van de film. John Cusack voelt over de gehele lijn aan als een miscast en net wanneer je denkt dat de film finaal gaat inzakken, beslist Lee opeens om a) Cusack uit de film te doen verdwijnen b) hetzelfde te doen met Publius en c) de focus veel meer te leggen op Adrien Brody die een geweldige Tiberius neerzet. Beetje vreemde mix tussen Oost en West verder met dus een aantal Amerikanen die moeten doorgaan voor Romeinen, maar in het geval van Brody is er weinig op aan te merken. Ook Jackie Chan oogt hier in het begin niet helemaal op zijn plaats. Hij brengt (onbedoeld?) wat humor in de personages en dat werkt gewoon niet zo goed. Wat zonde is, want Chan heeft met andere films echt al wel bewezen dat hij een volbloed serieuze rol perfect aankan.

Twee vermakelijke films, al is Three Kingdoms wel erg lang geleden dat ik die nog heb gezien, en één serieuze misser. Ik wil Lee nog niet volledig afschrijven, maar een groots regisseur zie ik er vooralsnog niet in. Wel vreemd trouwens hoe weinig gekend zijn oeuvre is, ik had verwacht dat het toch een grotere naam in het wereldje was.

3.5*

The movie that started the Kung Fu craze!

Met dit soort oneliners wordt de DVD hoes in ieder geval gesierd (of ontsierd, het is maar hoe je het bekijkt) en ik vond dat eigenlijk straf. Ik dacht namelijk altijd dat het Bruce Lee was die de kungfu gekte deed losbarsten in Amerika maar bon, in de vroege jaren '70 was er absoluut nog geen sprake van ondergetekende dus ik geloof de mens van de DVD hoes maar op zijn/haar woord. Op zich maakt dat eigenlijk ook weinig uit aangezien ik in de eerste plaats een goede film voorgeschoteld wil krijgen maar ik moet eerlijk toegeven dat ik wel benieuwd was naar wat King Boxer nu zo speciaal maakte.

En ik zie het op zich niet meteen. King Boxer is inderdaad een fijne film, maar het ontgaat me wat dit nu juist onderscheidt van talloze andere films. Misschien gaat het net gewoon een combinatie van verschillende factoren zijn geweest? Ik heb me er in ieder geval wel mee geamuseerd, maar het is niet het beste werk dat ik al uit de Shaw Brothers stal heb zien komen. Je voelt dat dit nog niet zo over the top/van de pot gerukt is als ze later zouden maken (Web of Death bijvoorbeeld) maar het is ook wachten tot de echte ontploffing en die komt er nooit. Hier en daar nog wel erg vermakelijke stukjes (schitterend wat voor dreiging je eigenlijk kunt maken door gewoon een rode lamp op iemands handen te schijnen of nog maar te zwijgen van de compleet uit de lucht vallende scène waar iemand opeens twee oogballen van de tegenstander in zijn hand heeft) maar ik mistte toch ergens net dat beetje extra.

Al is die soundtrack met dat alarm wel geweldig trouwens. Ik dacht meteen dat Quentin Tarantino hier de inspiratie was gaan halen voor Kill Bill, maar blijkbaar hebben Chang-Hwa Jeong en de zijnen dat zelf weer gelift uit de Amerikaanse serie Ironside. Verder ligt dit perfect in de lijn van wat je van dit soort films kunt verwachten. Hier en daar wat bloed maar vooral veel rondvliegende mensen en gewoon een fijne cast. Lo Lieh heeft alleszins genoeg uitstraling om dit soort rollen tot een goed einde te brengen en er zijn nog wel wat fijne slechteriken (Kim Ki-Ju als Chen Lang met het ijzeren voorhoofd!) te spotten. Ook erg fijn om nog een jonge Bolo Yeung te zien in een erg kleine bijrol als een soort van kermis Hercules. Qua fysiek zag die er toen al indrukwekkend uit. Ook wel een leuke gimmick trouwens met dat stof op de vloer. Op mijn DVD staat nog een interview waarin wordt uitgelegd hoe ze het juist deden dat dat zo allemaal omhoog vloog bij impact.

Ik zag wel een aantal Shaw Brother films uit 1972 (favorieten zijn Boxer from Shangtung en The Water Margin, al vond ik Intimate Confessions of a Chinese Courtesan ook nog erg degelijk trouwens) en die rate ik toch hoger dan deze. Ach, maakt op zich niet uit. Ik heb me hier in ieder geval danig mee geamuseerd en ergens kan ik me wel voorstellen dat dit indertijd zo'n succes is geweest. Zo'n scène met die oogballen.. Je komt het nu ook niet zo frequent tegen in een film.

Dikke 3.5*

Wijn en luizen

In 2013 had ik mijn kennismaking met Julio Medem, en wat voor één. Ik had op een rommelmarkt een boxset gekocht met daarin Lucía y el Sexo, La Ardilla Roja, Vacas en Tierra. Eens op goed geluk toen Lucía geprobeerd en het resultaat: 4*. Niet lang daarna volgde La Ardilla Roja en het resultaat: opnieuw 4*. Toen kwam Vacas en hoewel die iets minder oogde, was het resultaat nog altijd 3.5*. Om een onduidelijke reden stopte het daar echter. Tierra liet zo'n 4 jaar op zich wachten en vandaag eindelijk eens voor gaan zitten.

En dan vraag je je soms af waarom je je tijd verspeelt aan hapklare en slechte films terwijl je nog zoveel moois in de kast hebt staan. Ik zeg wel dat het indertijd om een onduidelijke reden stopte, maar eigenlijk was het meer een kwestie dat ik in een zekere mood moet zijn voor dit soort films. Medem wilt nogal eens de dromerige kant opgaan en dat is in Tierra niet anders. Een plot rond Angel die ervan overtuigd is dat hij een engelbewaarder heeft en ondertussen heen en weer wordt geslingerd tussen twee mooie vrouwen. Veel symboliek, veel surrealisme en tegelijkertijd toch erg boeiend. Je kunt het in ieder geval aan Medem overlaten om dit voor een kleine twee uur interessant te houden. De stijl van de regisseur (veel toevalligheden, een dosis erotiek en veel spielerei met lucht en aarde) zijn in ieder geval ook ruimschoots aanwezig. Hoewel dit misschien niet de beste film is om kennis te maken met het oeuvre van hem, maak ik me sterk dat, indien je films als La Ardilla Roja ook tof vind, je dit toch wel zal kunnen waarderen.

Veel bekende gezichten weer. Emma Suárez is haar goddelijke zelve, bijzonder hoe ze tegelijkertijd zo onschuldig en toch zo hypnotiserend erotisch kan zijn, en alleen zij al is een reden om dit eens gezien te hebben. Een ietwat kleinere rol misschien, maar Suárez doet het uitstekend. Ze heeft een goede chemie met Carmelo Gómez, was ook niet de eerste keer dat ze samen speelde, en die doet het geweldig als Angel. Sowieso erg fijne cast met onder andere Nancho Novo als barman Alberto en Karra Elejalde als de gladde Patricio. Naast Suárez is er nog een tweede schoonheid te bewonderen in de vorm van Silke die het tegengestelde van Suárez speelt. Leukste scène is ongetwijfeld het wel erg pijnlijke ontbijt tussen Alberto, Angel, Angela en Mari.

Schandalig van mezelf dat ik dit vier jaar heb laten liggen. Ik heb me meteen maar voorgenomen om eindelijk nog eens wat meer van Medem te gaan zoeken, want mijn voorraad is nu wel op. Jammer dat hij maar zo'n beperkt oeuvre heeft gemaakt, een aantal zijn dan nog eens van die meerdere regisseursfilms.

4*

Keep on kickin'

Bolo Yeung, het is een naam die tot de verbeelding spreekt. Zelfs met nog maar één film van hem te hebben gezien (Enter the Dragon) kreeg de acteur redelijke mythische proporties want elke crappy film waarin hij meespeelt krijgt toch nog ietwat punten vanwege zijn aanwezigheid. Zoiets wekt mijn interesse natuurlijk en ik besloot om me eens aan een paar van zijn films te wagen waarvan Tiger Claws de eerste is.

En eerlijk gezegd, ik begrijp perfect waar de hierboven aangehaalde commentaar op slaat want Bolo Yeung is inderdaad erg cool en tilt de film met zijn aanwezigheid alleen al naar een hoger niveau. Het verhaal achter Tiger Claws is eenvoudig, zelfs redelijk simpel te noemen met een martial-arts beoefenaar die achter de groten in de sport aangaat om hun bezittingen te kunnen offeren. Het is aan twee agenten uit New York om hem te stoppen en wonder boven wonder kunnen die ook martial-arts! Wat volgt is een kat en muis spel tussen Bolo en de agenten dat nooit echt hoogstaand wordt. Het heeft wel een zekere vermakelijkheidsfactor maar daar stopt het dan ook bij en de climax stelt ietwat teleur. Hoewel, neen dat klopt niet helemaal. Het is vooral het gevecht met Tarek dat teleur stelt want dat met Linda is nog vrij goed te doen.

Als je de film kijkt dan vraag je je af waarom ze in godsnaam Jalal Merhi hebben gecast voor de rol van Tarek. Als je echter goed hebt opgelet tijdens de openingscredits dan heb je direct je antwoord want Merhi produceerde de film, schreef het verhaal en wou dan blijkbaar ook perse de hoofdrol op zich nemen. Waarom hij niet ineens de regisseur is geworden, hij was nu toch al met alle aspecten van de film bezig, is mij een raadsel. Mocht ik Merhi voor de rest van mijn leven nooit meer in een film tegenkomen, dan zou ik als een gelukkig man sterven want hij is werkelijk een houten plank. Acteren komt er niet aan te pas en vechten is blijkbaar ook niet zijn ding. Cynthia Rothrock daarentegen komt er nog vrij goed mee weg. Ze klinkt wat als een vrouwelijke Bruce Lee (of een pornoster met al dat gekreun) maar haar vechtscènes ogen eigenlijk nog vrij degelijk. Het is echter Bolo Yeung die de show weet te stelen. De acteur was hier al 46 maar dat is nergens aan te merken. Sowieso een acteur waar ik meer van wil zien, misschien nog een kleine bijrol in de nieuwe Expendables?

Vermakelijk maar niet meer dan dat. De hele non-performance van Merhi haalt de film compleet naar beneden maar als je dat wat probeert te negeren, dan valt er best nog wel wat te genieten met Yeung en Rothrock op kop. De vervolgen hoeven niet perse voor mij maar als ik ze eens goedkoop tegenkom, pak ik ze waarschijnlijk toch weer mee.

2.5*

Tillie's Punctured Romance.

Een toffe stille komedie van Chaplin die toch niet de gehele tijd weet te boeien.

Ik had de film in een box van Chaplins gekocht en had dus ook geen last van de hierboven genoemde voice over (ik kan wel geloven dat dat het allemaal irritanter maakt). Film begint redelijk grappig met de wijze waarop Chaplin wordt geintroduceerd en ook Tillie is perfect gecast als dikke, lelijke boerendochter met een verschrikkelijke jurk trouwens.

Maar het probleem is dat de film precies niet gemaakt is voor deze tijdsduur. Volgens mij had hij beter tot zijn recht gekomen als hij misschien iets van een 50 minuten had geduurd.

Al bij al is het toch vermakelijk en kan ik niet wachten om The Kid te zien die ook in deze box zit.

3*

Viel me wel op hoe agressief de film eigenlijk was op sommige momenten, er werd nogal wat afgestampt

I would have started with lasers, eight o'clock, Day One!

Time Bandits was zo'n film die al langer op mijn verlanglijstje stond, maar ik heb de indruk dat het werk van Terry Gilliam niet zo eenvoudig te vinden is tegenwoordig. Naar Brazil heb ik ook een tijdje moeten zoeken, maar een rommelmarkt bracht in het geval van Time Bandits soelaas. Volgens mij ooit eens in een ver verleden eens iets van de film gezien, al kan het ook The Adventures of Baron Munchausen zijn geweest, en gisteren eens opgezet.

Ik ben er ondertussen al wat zekerder van dat ik vroeger Munchausen heb gezien, want ik betwijfel het of er na al die tijd niets meer zou zijn blijven hangen aangezien Time Bandits een heerlijk originele film is. Een stel dwergen die een kaart waarmee ze in de tijd kunnen reizen hebben 'gevonden' en deze besluiten te gebruiken om mensen te gaan beroven is al een heerlijk uitgangspunt, maar Gilliam maakt er ook gewoon een leuke film van. Het enige probleem is dat het allemaal soms nogal fragmentarisch oogt. Gilliam (en mede Monty Python kompaan Michael Palin die mee het script voor zijn rekening nam) switchen gewoon van locatie wanneer ze verhaaltechnisch in de problemen en een echt grote lijn lijkt er niet in te zitten. Leuke ideeën op zich (al had het stuk met de Ogre voor mijn part volledig geschrapt mogen worden), maar je mankeert wat de samenhang. Al sluit ik niet uit dat dit met een herziening beter werkt, want naar het einde toe begin je meer en meer details te ontdekken. The Fortress of Ultimate Darkness waar stenen in de vorm van Lego blokken liggen, de cowboys en andere speelgoedfiguren uit Kevin zijn kamer die ten hulp schieten, ... Gilliam kennende zit hier meer in dan ik in eerste instantie heb meegekregen.

Wel een schitterende cast natuurlijk. Gilliam en Palin waren helemaal niet zeker of ze Sean Connery gingen kunnen strikken voor de rol van Agamemnon (een eerste versie van het script introduceerde het personage dan ook als volgt: The warrior took off his helmet, revealing someone that looks exactly like Sean Connery, or an actor of equal but cheaper stature), maar ik ben blij dat het gelukt is. Palin schreef de scène met Robin Hood voor zichzelf, maar moest deze uiteindelijk aan een heerlijke John Cleese afgeven en nam genoegen met een ietwat flauwere doch nog altijd leuke Vincent. Vond vooral de dwergen eigenlijk een erg komische bende. Een paar bekende namen (R2D2 onder andere), maar tof om ze eens in vol ornaat te kunnen zien. Het zou maar bij één film blijven voor Craig Warnock, het kind dat de rol van Kevin op zich neemt, maar hij is ook wat de zwakkere schakel in het geheel. Hij ondergaat gewoon alles en lijkt eigenlijk nooit enige invloed te kunnen uitoefenen.

Gilliam die een kinderfilm maakt, het is iets dat hij meer mag doen. Wederom een hoop scènes dat hij niet heeft kunnen realiseren (wat zouden er voor prachtige dingen kunnen gemaakt worden als je hem gewoon carte blance geeft..), maar wat er overschiet mag er zijn. Niet altijd even sterk, maar wie weet verandert mijn mening daar in de toekomst nog over.

3.5*

He's got all the time in the world

Normaal gezien was het gisteravond het plan om de documentaire Time Machine: The Journey Back (1993) te zien die als extra op de DVD van deze film te vinden is. Toen ik de DVD in de DVD speler stak, kreeg ik echter opeens zin om eerst de gewone film nog eens te zien. Het leek me tegelijkertijd ook de perfecte inleiding op de documentaire want het was alweer jaren geleden dat ik film nog eens had gezien en zo'n documentaire is altijd leuker als je je de film nog goed voor de geest kunt halen.

The Time Machine is een film die bij mij een hele hoop nostalgie heeft. Niet dat ik de film in de bioscoop heb gezien, het zou nog zo'n 30 jaar duren eer ik geboren werd, maar omdat ik als klein mannetje ooit eens erg vroeg ben opgestaan omdat ze op 2BE (toen nog Kanaal 2) een Oscar dag gaven. De naam zegt het zelf maar dat was dus vanaf 6 uur 's morgens een hoop klassiekers en ik heb toen die dag 3 films meegepikt. De eerste was de Wizard of Oz, de tweede was Dr. Dolittle (waar ik jaren lang de titel van ben kwijt geraakt, wat ook onrechtstreeks de aanleiding was om me op MovieMeter aan te melden) en de derde film was dus deze Time Machine. De film heeft toen een serieuze indruk achter gelaten en ik heb dan ook altijd de opgenomen VHS kopie gekoesterd. Althans tot ik eindelijk de DVD te pakken kreeg. Om een lang verhaal kort te maken: ik krijg altijd een heerlijk gevoel als ik aan de film terug denk. Een gevoel dat gisteravond nog altijd niet verdwenen blijkt te zijn en daar ben ik enorm blij om want George Pal levert hier een sci-fi pareltje af. Niet moeilijk natuurlijk als je het bronmateriaal van HG Wells ter beschikking hebt (en ik ben dan ook nog eens een sci-fi buff) maar dan nog is dit een erg sterke film. Visueel valt dit natuurlijk nergens meer te vergelijken met wat we nu kunnen qua CGI maar dit heeft echter zo'n charme die je gewoonweg niet kunt verbeteren met effects, de remake is daar jammerlijk genoeg een bewijs van.

The Time Machine gebruikt een interessant concept eigenlijk vanwege het stilstaan van de machine in de tijd. Je ziet de tijd rondom je veranderen maar je beweegt zelf niet en dat is een opzet die ik nog niet zo vaak ben tegen gekomen in dit soort films. Er wordt geen poging gedaan om het tijdreizen te verklaren (we moeten het doen met een uitleg over de 4 dimensies) maar dat is ook helemaal niet nodig omdat de film in de eerste plaats je laat nadenken over de gevolgen van tijdreizen, met een vleugje avontuur natuurlijk. Op dat gebied blijft The Time Machine dan ook staan als een huis en is de confrontatie met de Morlocks nog altijd even heerlijk als vroeger. Er vielen me deze keer ook een hele hoop details op (de plaquette 'Manufactered by H.G. Wells' op de tijdmachine zelf, de datum wanneer George in de nieuwe wereld terecht komt is dezelfde datum als de ontdekking van Amerika, ...) waardoor het allemaal nog net iets leuker wordt. Rod Taylor doet dit dan ook erg sterk trouwens. Ik kan me op het eerste zicht geen andere titels voor de geest halen maar dit nodigt in ieder geval uit om eens wat meer van te bekijken. Taylor wordt bijgestaan door Yvette Mimieux die vooral nog erg onervaren overkomt. Toen de opnames begonnen was ze nog geen 18 (haar verjaardag viel tijdens de productie) en ze lijkt pas helemaal op het einde wat in haar rol te komen.

Mooi om te zien dat de film nog altijd niets van zijn charme heeft verloren. Rod Taylor is erg sterk als de tijdreiziger maar het is vooral het design (zeker van de machine zelf) die dit zijn terechte status geeft. Ik twijfel er niet aan dat deze film toch zeker de kiemen heeft gelegd voor mijn latere fascinatie met tijdreizen.

4.5*

De tijdmachine en zijn invloed op andere films in het genre

Ik ben altijd een enorme fan geweest van The Time Machine uit 1960 en toen ik de DVD kocht was ik erg blij dat er een documentaire van zo'n 50 minuten op stond. Ik werd nog blijer toen bleek dat er een kort vervolg op de film opstond maar zoals gewoonlijk duurde het weer erg lang eer ik de film keek. Gisteravond wou ik eerst deze documentaire zien maar uiteindelijk toch terug met de film begonnen om deze er dan achter te gooien. En de conclusie is dat wanneer je een fan bent van de film uit 1960, je dit sowieso ook eens gezien moet hebben.

The Journey Back is eigenlijk onder te verdelen in 2 stukken. Het eerste stuk gaat over de tijdmachine zelf. We krijgen oude sketches te zien, gesprekken met de mensen die ze hebben gebouwd en de narrator van dienst is de geweldige Rod Taylor die de hoofdrol in de film op zich nam. Dit kan als opener wel tellen want het is verbazingwekkend (en tegelijkertijd schrijnend) wat er uiteindelijk van het toestel zelf is terecht gekomen. Op het randje van vernietiging (de kerel die het plastiek aan de zijkanten heeft doen smelten moet toch echt wel een achterlijk zijn geweest, kan in ieder geval een clubje beginnen met de idioot die dacht dat hij een authentieke kappersstoel in zijn bezit had en deze eruit brak en verkocht) maar uiteindelijk toch terug in zijn glorie hersteld door een aantal fans. Dit resulteert in een aantal leuke beelden waarin je een groep mensen fanatiek ziet sleutelen. De foto's van George Pal die zo blij als een klein kind in de machine zelf zitten maken het af natuurlijk. Interessant is ook het vele gebruik van deze exacte machine in onder andere het promotiemateriaal voor Back into the Future.

Het tweede stuk is ook interessant te noemen maar valt op zich een tikkeltje tegen. Wie The Time Machine heeft gezien weet dat George zijn vriend David zou sterven in de oorlog. George komt dit te weten wanneer hij naar de toekomst reist en daar de zoon van zijn vriend tegen komt. De laatste 15 minuten (pak 10 minuten en nog 5 minuten wat gepraat over de short) concentreren zich hier op en vertellen het verhaal van George die terug komt om zijn vriend te redden. Interessante opzet want het is een thema dat al meermaals in tijdreis films is tevoorschijn gekomen, kun en mag je namelijk het verleden veranderen om iets in de toekomst te wijzigen. Amusant maar niet meer dan dat maar het wordt echter naar een hoger niveau getild wegens de aanwezigheid van zowel Rod Taylor, Alan Young alsook Whit Bissell. Alledrie zijn natuurlijk serieus veroudert maar ik ben blij dat Clyde Lucas de originele cast heeft weten te strikken, al denk ik wel dat het meer een laatste eerbetoon aan de toen al overleden George Pal was.

Interessant om eens te zien omdat er verder wordt ingegaan op het design van de tijdmachine en de bijhorende restauratie over de jaren heen. Het vakmanschap waarmee dit gebeurd is aandoenlijk om naar te kijken en de aanwezigheid van de acteurs uit de oude film maken het geheel af. Must see als je grote fan bent van de gewone film maar anders kun je dit evengoed laten liggen doordat de short niet zoveel extra geeft aan het verhaal.

3.5*

Hear me, ye faithless souls. May you lie there in everlasting torment... with but one name to identify your rotting bones: "Traitors. "

Nummer 18 van de ondergewaardeerde Abbott & Costello reeks. Ik was benieuwd naar de film omdat Barton zowat wordt bezien als de beste regisseur voor het duo maar ik was ook benieuwd of je nog veel van de problemen tussen Abbott & Costello ging zien zoals in Little Giant. Wat is het beste om die nieuwsgierigheid weg te krijgen? Juist, de film zien natuurlijk en dat is wat ik dan ook daarjuist heb gedaan.

Al vanaf de eerste momenten wordt het duidelijk dat het duo nog altijd last had van dezelfde problemen als ten tijde van de vorige film. Ik vreesde voor een mindere film maar Barton weet eigenlijk een erg vermakelijke film te maken, zelfs één van de beste. Het plot heeft deze keer meer om handen dan bij de andere films en het doet de film op een zekere manier wel deugd. Er wordt leuk gespeeld met het idee van de geesten en hun bijhorende problemen (een soort van Just Visiting avant la lettre) maar The Time of their Lives weet een erg leuk uitgangspunt te brengen. Het duo is voor de tweede keer, en gelukkig ook de laatste keer, geen duo maar gewoon twee acteurs in een film. Het geeft een leuk effect aan de verhaallijn. Ik had niet verwacht dat ik dit zo goed ging vinden want eigenlijk ontbreekt elk greintje bekende Abbott & Costello humor die in de andere films zoveel is te vinden. Zo zijn er geen routines te ontdekken (denk ik de eerste keer dat dat gebeurd) maar ook mankeren er wederom de muzikale intermezzo's.Dat is iets waar ik met gemengde gevoelens mee zit. Op zich irriteerde ik me vaak aan personages zoals the Andrews Sisters maar langs de andere kant waren sommige nummers erg catchy of erg knap gechoreografeerd. In ieder geval hadden ze hier langs geen kanten in gepast dus ik ben blij dat Barton ze er niet heeft in gepropt. The Time of Their Lives is de duurste film die beide acteurs samen tot dan hebben gemaakt en het is er aan te merken. De setting is 1780 en de kostuums zien er dan ook werkelijk fantastisch uit. Je waant je echt in de tijd maar waar vooral veel geld is in gestoken is het onzichtbaar maken van Costello en Reynolds. Ik blijf het erg knap vinden hoe ze in deze tijd al het kunnen hadden om zo'n trucs uit te halen, iets waar ik de Invisible Man ook al om roemde. De kosten zijn waarschijnlijk ook zo hoog gelopen omdat Costello zijn vreemde gewoonte om delen van de rekwisieten mee te nemen nog altijd niet had afgeleerd. Het resulteerde in extra uren voor de special effects departement maar ze leveren goed werk. Het ziet er in ieder geval erg leuk uit en zorgt voor hier en daar een sterke scène. De verwijzing naar Rebecca van Hitchcock was trouwens ook fantastisch, Gale Sondergaard lijkt ook wel extreem hard op Judith Anderson.

Het is raar om Abbott & Costello niet als een duo te zien. Ik heb ze voor 16 films altijd samen geweten en het is pas bij deze en Little Giant dat ze niet samen zitten. Jammer maar het zorgt wel voor twee goede films (al is deze wel beter). Abbott kent deze keer gelukkig een grotere rol dan in Giant maar het leuke hieraan is, dat hij deze keer eens de dupe is van alle grappen en grollen en dat Costello met alles weggeraakt. Dit is tegelijkertijd ook de reden waarom Abbott dit zijn favoriete film is, juist omdat hij de dupe is en dat het niet altijd Costello is. Ik vind het toch knap dat ze in al die jaren hun verschillen zijn boven gekomen. Costello bewees in Little Giant al dat hij een lekker potje kon acteren en bewijst het hier nog maar eens. Maar genoeg over het duo voor deze film want de bijrollen zijn zeker en vast van een even hoog niveau. Marjorie Reynolds als Melody is een werkelijk prachtige verschijning, vooral wanneer ze zich in de jurk hees die in een leuke scène met Mildred zou veranderen. Maar eigenlijk zijn alledrie (Melody, Nora en June) de dames van die oude klassieke diva's waar men nu nog precies alleen maar van kan dromen. Tijden veranderen, modebeelden veranderen maar het is toch verdomd jammer want vrouwen als Marilyn Monroe zullen we nu niet meer tegen komen. Soit, ik ben te hard aan het afdwalen. John Shelton is ook vermakelijk, vooral in combinatie met Abbott. Het valt eigenlijk wel op dat beide acteurs grappig konden zijn met een andere side kick maar dat ze pas echt hilarisch zijn wanneer ze samen zijn.

Interessante, alternatieve Abbott & Costello. Costello kreeg het soms hoog in zijn bol (zo wou hij niet meer werken eer de rollen met Abbott waren omgedraaid maar Barton weigerde dit en Costello is gewoon terug komen werken zonder er ooit over te spreken) maar het duo weet wel een erg sterke film af te leveren. Als Barton nog meer van dit kan afleveren dan zal hij zijn naam als beste regisseur van de twee komieken hebben verdient maar dat zullen we pas over een paar weken zien.

4*

Tijdloze liefde

The Time Traveler's Wife was een film die al erg lang op mijn verlanglijstje stond maar die ik eigenlijk maar zelden tegenkwam. Ooit eens gevonden op een rommelmarkt maar toen ging het om een gekopieerde DVD dus die natuurlijk laten liggen. Afgelopen zondag dan eindelijk toch eens op de kop kunnen tikken en gisteravond maar meteen opgezet, wat erg snel voor mijn doen is want mijn kijkachterstand is enorm waardoor het soms meer dan een jaar duurt eer ik een recent aangekochte film heb gekeken.

En het is een interessante zit geworden. De titel doet vermoeden dat het hier om een science-fiction verhaal zal gaan maar het tijdreizen op zich fungeert enkel en alleen als hindernis die de twee geliefden moeten overwinnen. Voor de rest dus op het eerste zicht een vrij standaard love story zoals we er al zoveel hebben gezien maar juist de toevoeging van tijdreizen maakt het interessant. Nu ben ik sowieso al een fan van alles wat daar mee heeft te maken maar Robert Schwentke weet het geheel geslaagd in beeld te brengen. Al had de aanduiding van de leeftijd van Henry wel wat beter gemogen want met uitzondering van een stoppelbaard en een paar grijze haren maakt hij geen enkele fysieke verandering door. Het is maar een kleine smet op een film die voor de rest visueel in elkaar zit. Zeker de scènes waar er gespeeld wordt met de verschillende tijdsperiodes in één beeld zijn erg geslaagd te noemen. Daar komt dan ook nog eens bij dat het romantiek gedeelte op zich mooi in elkaar zit. Het gevaar zit hem altijd in het feit dat dit wel eens erg klef kan gaan worden maar de climax voelt oprecht en ongeforceerd aan. Mooie symboliek ook dat hoewel Henry eigenlijk al lang dood is, zijn jongere versie nog altijd wel tevoorschijn kan komen in de levens van zijn familie. Toegegeven, voor heel de love story op poten te zetten moeten ze wel een groot deel van het klassieke tijdreizen op zich over boord gooien, ben nog geen enkele film/serie/boek tegen gekomen waarin twee incarnaties van dezelfde persoon elkaar zo vrijelijk mogen ontmoeten, maar in mijn opzicht is het dat waard.

Rachel McAdams, mij enkel bekend vanuit The Hot Chick maar dit doet ze goed. Moet toch eens hoognodig aan The Notebook beginnen want het schijnt dat ze daar nog beter in zou zijn. Ze slaagt er in om een zekere chemie op te wekken (zeker in haar eerste ontmoeting met Henry in de bibliotheek) die ervoor zorgt dat je haar vrij snel gelooft in haar liefde voor Henry. Eric Bana doet dit dan ook meer dan uitstekend want hij moet continu wisselen tussen de verschillende tijdsperiodes maar de chemie tussen beide personages spat in ieder geval van het scherm af. Interessante bijrollen ook nog voor Jane McLean en Ron Livingston als Charisse en Gomez maar daar had volgens mij wel net iets meer ingezeten. Hoogstwaarschijnlijk komt dat in het boek nog net iets beter tot zijn recht. De verschillende actrices die Alba spelen verraste me trouwens ook nog op een positieve manier doordat ze er in slagen om hun rol toch ook geloofwaardig weer te geven.

Jammer van de Joy Division toevoeging aan de trouwpartij (nummer is sowieso al niet één van mijn favorieten maar past gewoonweg niet in de scène) maar voor de rest is dit een erg genietbare film. Volgens mij typisch zo'n film waar je per kijkbeurt meer en meer subtiliteiten in gaat zien. Een ietwat atypisch thema vanwege het sci-fi aspect maar het zorgt voor een geslaagde romantische opzet.

4*

Ik had nog nooit van deze Timecode gehoord maar op vrtnu (het online platform van Belgische zender één) kun je wel eens regelmatig een kortfilm spotten en daar ga ik graag voor zitten. In 2017 is Timecode nog genomineerd voor een Oscar en in de aanloop naar die prestigieuze prijs verzilverde de kortfilm sowieso een flink aantal nominaties. Ik ben echter niet meteen zo’n grote fan. Op zich wel leuk gedaan, maar dit soort abstracte dans interesseert me niet zo erg en uiteindelijk heeft de film buiten dat weinig om handen. Nog wel een leuk einde met de nieuwe collega die – bij het ontdekken dat zijn voorgangers op talloze momenten samen zijn aan het dansen – even droogjes aangeeft aan zijn nieuwe baas dat hij niet zo’n goede danser is. Kijkt vlotjes weg in ieder geval, natuurlijk ook door zijn speelduur van een kwartiertje, maar de fuzz ontgaat me wat.

3*

I guess I should have told him to freeze

Ik was de Timecop reeks van Dark Horse Comics al wel eens vaker tegen gekomen, maar ik wist eigenlijk niet of er eerst de film was of eerst de comics. Een paar minuten zoeken op het internet bewees dat de comics er eerst waren en aangezien ik altijd wel te vinden ben voor comicverfilmingen, kon ik dit natuurlijk moeilijk laten schieten. Bovendien leek alles er ook nog eens op te wijzen dat de film over tijdreizen ging gaan, toch wel één van mijn favoriete onderwerpen, dus was ik helemaal verkocht.

Ik zal waarschijnlijk teveel hebben verwacht, want Timecop is toch serieus tegen gevallen. Oké, misschien is het verkeerd om bij dit soort films dieper in te gaan op de technische mogelijkheden van het tijdreizen, maar Mark Verheiden (die het screenplay schreef en ook samen met Mike Richardson verantwoordelijk was voor de comics) gaat al vanaf de eerste minuten de mist in. En hetgeen dat overblijft is een nogal standaard actiefilmpje waar een flik terug de tijd in moet om zijn vrouw te redden. Daar kan ik op zich nog mee leven, maar het is vooral het einde dat me op den duur begon te irriteren. Wat het nut van dat enorme Victoriaanse huis is, is me sowieso al een raadsel, zeker wanneer Walker eens met zijn futuristische auto aankomt, maar de climax vervalt al snel in een onoverzichtelijk en slecht belicht catch me if you can op het dak.

Er zijn zo van die acteurs die je opeens in alles lijkt tegen te komen dat je kijkt en Ron Silver is er daar één van. Ik vond hem al de zwakste schakel in Blind Side, maar ook hier straalt hij werkelijk geen enkele dreiging uit. Dit soort films moet het toch vooral hebben van een charismatische slechterik en Silver is dat niet. Van Damme was blijkbaar in de jaren '90 nog altijd fan van een nektapijt dus dat is sowieso al wel grappig. Hij lacht ook nog eens onder andere met zijn eigen Engels en blijft toch altijd een leuke vibe uitstralen. Overduidelijk niet de beste acteur die er is, maar voor dit soort rollen wel geknipt. De mooie Mia Sara heeft nog een kleine bijrol als de vriendin van Van Damme, maar stelt voor de rest niet al te veel voor.

Goh, het grote probleem met Timecop is dat de film eigenlijk met haken en ogen aan elkaar hangt. Het concept heeft best wel wat interessante uitgangspunten, maar wordt al snel vergald vanwege een aantal vreemde acties en het einde is de druppel. Enkel voor de Van Damme completist lijkt me.

2*

Follow a new yellow brick road

Ik was Tin Man al wel eens een aantal keren tegen gekomen in de winkel maar eigenlijk nooit echt de gok durven wagen. Ik ben een fan van het origineel (zowel van het boek als de klassieke film met Judy Garland in de rol van Dorothy) en dit leek een compleet andere kant op te gaan. Dat kan goed uitdraaien natuurlijk maar ik wou toch niet teveel geld aan de gok spenderen. De keuze was echter snel gemaakt toen ik de 2 Disc Edition voor nog geen 3 euro vond. Een paar dagen geleden dan maar eens aan begonnen.

Wel in verschillende stukken want de speelduur van 270 minuten is me toch iets te lang om aan één stuk te kijken. Soit, zoals ik al zei ben ik een fan van het originele werk en in dat opzicht is Tin Man dan natuurlijk een erg aangename verrassing geworden doordat er wordt gekozen om heel veel elementen terug te herinterpreteren maar tegelijkertijd wordt diezelfde sfeer nog altijd wel vastgehouden. De miniserie zit bomvol verwijzingen naar de klassieker met Judy Garland maar slaagt er in om zelf tot een mooi geheel te komen. Ik heb vroeger alleen maar het eerste boek gelezen (L. Frank Braum zou meer als 10 boeken schrijven over de wondere wereld van Oz) dus ik heb geen idee in hoeverre sommige ideeën uit de andere boeken komen maar ik kon de alternatieve aanpak in ieder geval wel waarderen. Het is geen exacte kopie geworden van het origineel maar een geslaagde op zichzelf staande serie die je eigenlijk nog zou kunnen beschouwen als een vervolg op de film uit '39 want het einde waar de stamboom van DG uit de doeken wordt gedaan is natuurlijk één gigantische verwijzing naar de film. Erg geslaagd in ieder geval. Wat me ook opviel (en wat ik niet had verwacht) is dat Tin Man van begin tot einde blijft boeien. Er zitten nergens saaie stukken in en de verschillende verhaallijnen komen vaak tot een mooi geheel bijeen.

Mooi sfeertje trouwens dat hier rond hangt. De miniserie is geproduceerd door het Sci-Fi Channel, die ons ook series zoals Doctor Who, Stargate SG1 en Stargate Atlantis gaven, en de effecten zijn van een hoog niveau. De monsters komen niet altijd even goed uit de verf (de Papays bijvoorbeeld) maar vaak is het wel erg mooi om te zien. Tin Man is dan ook het toppunt van kitscherige sfeer maar het ziet er allemaal erg gelikt uit en past perfect in het sfeerbeeld van de film. Was ik trouwens de enige die enorm hard aan Stargate moest denken met de muziek? Volgens mij zijn sommige tracks gewoon gekopieerd van uit die serie. Design van de personages ziet er trouwens ook wel enorm goed uit. De uiterlijke kenmerken van de bekendste personen worden aangepast (Tin Man is bijvoorbeeld geen blikken man meer maar een politie-agent) maar bij iedereen heb je direct door wie ze moeten voorstellen.

De miniserie heeft een enorm grote cast van bekende en minder bekende gezichten maar het bekendste was voor mij dan toch wel Zooey Deschanel. Opvallend hoeveel gelijkenissen ze met haar oudere zus Emily vertoont (Bones uit de gelijknamige serie) maar dan kan ik Zooey wel beter waarderen. Ze heeft iets enorm schattig over haar heen hangen en speelt hiermee dan ook de perfecte DG. Het mooie snoetje, de felblauwe ogen en het stuntelige aura dat over haar hangt maken haar erg aandoenlijk om naar te kijken. Ik heb me echt de hele tijd afgevraagd vanwaar ik Neal McDonough kende maar ik kon er maar niet opkomen. Nu zie ik dat hij de rol van Bison speelde in de nieuwe Street-Fighter film en ergens ben ik er blij om dat ik me dat de afgelopen dagen niet heb herinnerd want ik had terug kwaad geworden. McDonough maakte het personage compleet belachelijk en was een zwak aftreksel van een geniale Raul Julia maar Tin Man leert me dat je iemand nooit op één prestatie mag beoordelen want hier speelt hij wel sterk. Ook leuk trouwens om Alan Cumming nog in een grote rol te zien, in Burlesque kon ik hem ook wel waarderen al was zijn rol daar veel kleiner. Met Deschanel heb je al een prachtige vrouw in je midden maar ook Kathleen Robertson mag niet vergeten worden, verre van. Erg dat haar bekendste wapenfeit volgens de DVD cover Scary Movie 2 is want ze verdient wel meer. Robertson speelt de rol van de evil witch Azkadelia uitstekend en weet vooral te overtuigen naar het einde toe. Fijn om Richard Dreyfuss nog even in een kleine bijrol te zien verschijnen, altijd wel een fijne acteur.

Tin Man is een alternatieve interpretatie geworden op het klassieke Wizard of Oz verhaal. Voor sommigen zal dit niet werken, voor mij echter wel. Nick Willing weet hoe hij een verhaal boeiend moet houden en zakt dan ook nergens in de 270 minuten in. Visueel is het gelikt en de cast acteert op een hoog niveau.

4*

Veel mensen weten het niet, maar Tin Toy kun je eigenlijk beschouwen als de voorloper van Toy Story. Het uiteindelijke resultaat van die langspeelfilm zoals we hem vandaag kennen lijkt in de verste verte niet op Tin Toy, maar het was oorspronkelijk wel de bedoeling om van Toy Story een langere versie van Tin Toy te maken. Dat had echter toch niet zo goed gewerkt vermoed ik, want qua speelgoed is het allemaal een stuk minder interessant en vooral oubolliger, maar het grootste hekelpunt is het design van de baby dat meer uit een horrorfilm lijkt te komen dan uit een Pixar film. Dan hebben ze in die 7 jaar tussen beide films toch een serieuze vooruitgang gemaakt..

3*

Remember, if you scream at just the right time, it might just save your life

Doordat ik een tijd geleden Homicidal had gezien, had ik opeens weer zin in een William Castle film. Het is een regisseur die al langer op het lijstje stond om eens wat te van gaan zien, maar ik was voorheen nog niet verder geraakt dan House on Haunted Hill. Homicidal beviel me echter erg goed en dan bleek The Tingler zowaar nog met Vincent Price te zijn. Misschien wel één van de grootste iconen in het horrorwereldje en ik wou wel eens zien wat hij er hier van terecht ging brengen.

Price is zoals vanouds weer erg degelijk alleszins. Het venijn spat van de dialogen tussen hem en Isabel en er zit gewoon iets in zijn mimiek en uitstraling dat perfect is voor dit soort rollen. Fijn ook dat je eigenlijk op het verkeerde been wordt gezet aangezien je er nooit aan twijfelt dat het Chapin is die de doofstomme Martha vermoord, maar het is toch vooral ook weer de grote William Castle show geworden. Opnieuw een korte introductie die hij van Hitchcock lijkt te zijn gaan lenen en deze keer geen zogenaamde Fright Break (waar hij de de film effectief on hold zet) maar een 4D ervaring avant la lettre genaamd Percepto met een soort van buzzer in de cinemastoel. Daar had ik toch wel erg graag willen bij zijn, maar ook gewoon de climax in de cinema zelf is erg leuk met onder andere die voice-over van Chapin die het publiek letterlijk lijkt toe te spreken. Het is een eenvoudig kunstje maar het werkt gewoon erg goed. Ook nog een fijne gimmick met dat rode bloed in een voor de rest zwartwit film. Dan neem je het wetenschappelijk geneuzel en het feit dat er een half gemuteerde duizendpoot van 15 cm ongezien in je lichaam kan rondkruipen er maar voor lief bij.

Maar dat kun je dus perfect aan Price overlaten: een compleet van de pot gerukt plot toch nog geloofwaardig brengen. Het blijft toch een erg fijne acteur die ook in niet-Hammer producties altijd wel zijn mannetje weet te staan. Het design en de look van onze Tingler zelf is trouwens ook nog goed gelukt. Ik vreesde dat het enkel maar bij de (overigens wel erg sfeervolle gefilmde) scène ging blijven waar we het beestje achter een scherm zien maar Castle gebruikt alles wat hij heeft om het geloofwaardig in beeld te brengen. Er is ook gewoon iets met dit soort oldschool marionettenwerk dat me mateloos blijft fascineren, de handvol scènes waar je overduidelijk de draden ziet is Castle dan ook met gemak vergeven. Alleen beetje jammer dat naar het einde toe de film wat zijn vaart verliest door de scènes uit Tol'Able David. Misschien weliswaar de beste silent film die ik heb gezien - en met zijn 8 stemmen hier op MovieMeter schandalig onbekend - maar het heeft compleet geen nut.

En het lijkt me dan ook meer wat een manier te zijn geweest om aan een respectabele speelduur te komen? Met zijn kleine 80 minuten is Tingler sowieso geen lange film, maar haal de Tol'Able David scènes eruit en je komt nog een stuk korter uit. In ieder geval: opnieuw een erg fijne Castle film. Homicidal vond ik nog net iets beter, maar ik heb zin om meer te ontdekken!

3.5*

Mille milliards de mille millions de mille sabords

Jaren geleden, en dan spreek ik over de glorieperiode van het VHS tijdperk, schafte ik me de film Tintin et le Lac aux Requins aan. Het was een periode dat ik mijn stripkennis wat begon uit te breiden met de klassiekers en de strips van Kuifje had ik ondertussen aan de collectie toegevoegd. De film zelf zit niet meer in mijn geheugen, geen stem dus ook niet meer gezien sinds juli 2006, en ik wist eigenlijk zelfs niet van het bestaan van andere oude Kuifje films. Tot ik opeens deze Toison d'Or tegenkwam voor een spotprijs van een paar euro. Leek me wel leuk te zijn en gisteren eens opgezet.

En ik heb me hier best wel mee geamuseerd. In het begin oogt het wat vreemd om de personages in het Frans te horen, maar dat went eigenlijk nog vrij snel. Wat volgt is een vermakelijk plot dat weliswaar niet gebaseerd is op één van de strips, maar er hier en daar toch wel gebruik van maakt. Vind het wel een vreemde keuze om geen bestaand verhaal te gebruiken, maar André Barret en Rémo Forlani leveren qua verhaallijn iets af dat zich best nog wel kan meten met het werk van Hergé. Wel eventjes vermelden dat het ondertussen ook al 10 jaar geleden is dat ik een Kuifje strip heb vastgehad vooraleer iemand mij gaat beschuldigen van vloeken in de kerk. Soit, veel afwisseling qua locatie en de nodige actie die een jeugdfilm als deze kan gebruiken. Kuifje die menig tegenstander aftroeft, de achtervolging in de ruïne, ... Wel het gevoel dat de film net ietsje te lang duurt trouwens. Het einde op Molensloot had voor mij dan ook niet perse gehoeven, maar het feit dat Haddock zijn schat terug afgeeft moest er waarschijnlijk verplicht nog inzitten om de integriteit van de personages te waarborgen.

Ik was aan het twijfelen of ik dit wel leuk ging vinden doordat het een film met echte acteurs is. Misschien was ik in een wat melige bui, maar vond het wel leuk gedaan. De klederdracht wordt zo getrouw mogelijk nagemaakt (al ziet de baard van Haddock er wel erg fake uit, gelukkig is het nog niet zo erg gesteld als de stripverfilming van Het Witte Bloed uit de Kiekeboe reeks) en de combinatie Jean-Pierre Talbot - Georges Wilson werkt gewoon goed. Sowieso qua cast eigenlijk weinig op aan te merken. De gebruikelijke personages passeren de revue, altijd wel fan geweest van Jansen en Janssen, en ook de nieuwelingen overtuigen.

Ik denk dat ik één van de le Lac aux Requins wel eens ga opzetten. Absoluut geen idee of de VHS het überhaupt nog doet en of dit een gedubte versie is (de DVD van deze Toison d'Or heeft gelukkig de keuze voor beide) maar dat zien we dan wel weer. Moet maar eens wat meer van Kuifje gaan lezen.

3.5*

Avanie et Framboise sont les mamelles du destin

Na het succes van zijn debuutfilm Les Quatre Cents Coups (wat ik dan eigenlijk zijn slechtste film tot nu toe vind) was Truffaut op zoek naar materiaal om een tweede film te maken, maar dan wel liefst iets waarmee hij zich niet zou herhalen. Opnieuw met kinderen werken was dus uit den boze en via zijn vrouw Madeleine Morgenstern kwam hij terecht bij een boek van David Goodis, genaamd Down There over een aan lager wal geraakte pianist die tegen wil en dank bij een aantal duistere zaakjes betrokken geraakt.

Truffaut veranderde de titel naar Tirez sur le Pianiste en probeerde om Charles Aznavour voor de hoofdrol te strikken, iets wat hij eigenlijk al wou voor Les Quatre Cents Coups. Tirez sur le Pianiste is dus een vroege film in de carrière van Truffaut (zijn debuut kwam maar een jaar eerder uit) en het voelt vooral aan als een atypische Truffaut. Een erg korte speelduur, mijn DVD uit de A-Film boxset klokte af op nog geen 80 minuten, en een film waar op zich weinig coherentie in zit. Is dat erg? Neen, aangezien Truffaut hier een aantal betoverende dingen op het scherm tovert (die climax in de sneeuw is toch wederom weer prachtig, iets wat hij in La Sirène du Mississipi ook al zo fantastisch deed) en bovendien maakt hij er een leuke mix van allerlei elementen van. Zo zijn de gangsters nogal klungelig, maar hebben ze ook de eer om de droogste scène (ik zweer op het hoofd van mijn moeder dat.. en in een flits zien we een oud vrouwtje sterven) in Truffaut's oeuvre op hun te nemen. Oh ja, Bobby Lapointe's "Framboise" is niets minder dan geniaal.

De hoofdrol is dus weggelegd voor Charles Aznavour en die doet het erg goed eigenlijk. De ondertussen 91-jarige (!) chansonnier lijkt in het begin de lakens compleet naar zich toe te trekken als de neerslachtige pianist, maar eenmaal Lena op de proppen komt (een glansrol van Marie Dubois) wordt het netjes verdeeld. Had het niet meteen verwacht dat Aznavour zo overtuigend ging zijn. In de flashback is er nog een flinke portie van het verhaal weggelegd voor Nicole Berger (die monoloog voor ze zelfmoord pleegt!) en ook Michèle Mercier is nog eventjes in al haar glorie te zien. Grappig eigenlijk dat Truffaut al in 1960 met het idee kwam om de vrouwen sterk te maken terwijl het het mannelijke hoofdpersonage de zwakkere van de twee is. Hollywood lijkt dat nog altijd niet even goed te beseffen.

Gangsters die keuvelen over koetjes en kalfjes, Truffaut was zijn tijd al ver vooruit. De keuze om Aznavour de rol van de pianist te geven lijkt voor de hand te liggen, maar Aznavour overtuigt ook gewoon over de gehele lijn. Tel daarbij nog eens de mooie Marie Dubois die een geslaagde chemie heeft met Aznavour en je hebt gewoon één van de beste films van Truffaut. Al kun je dat bijna over de helft van zijn oeuvre zeggen.

Dikke 4*

She knew what it took to get to the top... a lot of heart and a little head

Ik had To Die For al eens gezien en dat was toen een aangename verassing vooral door Phoenix en Kidman. Gisteravond besloten om deze nog eens te bekijken om te zien of ik hem nog even goed zou vinden.

De documentaire stijl die vooral in het begin van de film voorkomt is we leuk gevonden. Alleen spijtig dat die naar het midden toe verdwijnt al is dat misschien niet slecht omdat dat toch het verhaal zou verstoren. Dat verhaal is in tegenstelling tot de eerste keer wat minder interessant vooral doordat je weet wat er allemaal gebeurd.

Nicole Kidman is hier weer bloedmooi in en acteert zelfs ook nog deftig maar Casey Affleck en vooral Joaquin Phoenix geven de film net dat tikkeltje meer.

Een half puntje lager dan de eerste ziening 3*.

Was you ever bit by a dead bee?

Ik had To Have and Have Not als eens opgenomen van op tv maar daar gaven ze toen de lelijke ingekleurde versie. Die versie bewust niet gekeken en gewacht op de originele zwart-wit versie. Die kwam niet zo snel daarna, terug opgenomen en gisteren eindelijk tijd kunnen maken.

Iedereen heeft het altijd over de geweldige combinatie van Lauren Bacall en Humphrey Bogart maar die is gewoon overroepen. Ik zeg niet dat ze geen chemie hebben want zeker in Key Largo en in The Big Sleep is dit wel de moeite waard maar niet zoals sommige mensen er over bezig zijn. In To Have and Have Not is de combinatie zeker en vast overroepen. Bogart slaagt gigantisch hard tegen, vooral in het begin. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen maar er was iets waardoor hij niet op de gewoonlijke Bogart trok. Gelukkig betert dit wel naarmate de film vordert en hij meer scènes met Bacall heeft maar heel zijn rol lijkt ook meer een slap aftreksel van te zijn van Casablanca. Ik was echt blij dat Lauren Bacall in de film zat. Een mooie vrouw en iemand die Bogart precies naar een hoger niveau leek te trekken. Een geweldige rol was ook nog weggelegd voor Walter Brennan als Bogarts vriend die een serieus alcohol probleem heeft. Hij zorgde af en toe wel voor een lach op mijn gezicht.

Qua plot is To Have and Have Not ook precies een grote remake van Casablanca. Howard Hawks begon goed als regisseur bij mij met zijn Marilyn Monroe films en Rio Brave maar hier slaagt hij toch wel wat de bal mis. Waar Casablanca gewoon een feest is qua sfeer lijken de enkele regels verhaal hier te weinig om een deftig verhaal neer te zetten. Ook verloopt de film maar vrij traag en zorgt het zwartwit enigszins nog voor wat sfeer maar kan de film niet redden. Wat we opvalt is dat de meeste Bogartfilms rond deze tijd wel hetzelfde plot lijken te hebben en ook Bogart zelf lijkt vaak eenzelfde rolletje te spelen maar doet dat meestal wel uitstekend.

Redelijke film die vooral wordt gered door Bacall die hier één van haar eerste rolletjes speelt. Bogart is teleurstellend en ook het plot heeft niet veel om handen. Wel is Brennan een meerwaarde aan de film.

2*

21 Chow Street

Het is best wel makkelijk om een Chinese vriend te hebben die zijn handen heeft kunnen leggen op een aantal Aziatische films. De DVDs zelf zien er niet al te legaal uit, maar ze schijnen toch legitiem gekocht te zijn in China. En hoewel hij praktisch alles van Stephen Chow al heeft gezien, is hij wel altijd te vinden om een aantal van Chow's oeuvre aan een herziening te onderwerpen waardoor ik zonder al te veel moeite kan kennis maken met zijn films. Fight Back to School zou een klassieker zijn in Chow zijn nonsense humor en de score hier op MovieMeter (en op IMDB) leek dat te beamen.

Maar ik ben toch niet ten volle overtuigd als ik eerlijk moet zijn. In een ver verleden heb ik wel eens de twee bekendste Chow films (Kung Fu Hustle en Shaolin Soccer) gezien, maar de twee recentelijk geziene Royal Tramp films zijn toch wel leuker in mijn ogen. Vooral doordat ze meer overdreven zijn qua belachelijke humor, overdreven personages en verhaal. In Fight Back to School wordt er meer voor de serieuze kant gekozen, hoewel er nog altijd wel genoeg nonsens is te ontdekken, en is het eigenlijk enkel Chow zelf en vooral Tat die me ten volle konden bekoren. Beetje jammer, want er zitten best wel een aantal goede ideeën in. Het examen waar Chow even naar zijn commissaris belt onder andere is leuk, maar ook de weg die Chow moet doorlopen (examens, meisjes, peer pressure, ...) leent zich voor een aantal redelijke scènes. Het blend echter niet allemaal erg goed samen en heel de romance met de lerares had voor mij niet gehoeven aangezien het de vaart wat uit de film haalt.

Gelukkig is de combinatie van Chow en Man Tat Ng een serieuze meerwaarde voor de film. Ik kan me hem eerlijk gezegd niet meer herinneren in The Royal Tramp, maar Uncle Tat is zo'n personage dat gewoon fantastisch werkt. De gekke bekken van Chow gecombineerd met de straight face van Tat, het is veruit de hoofdreden waarom ik hier nog een voldoende aan kwijt geraak. De toevoeging van Sharla Cheung als de lerares waar Chow een oogje op krijgt is maar zozo en ook Gabriel Wong weet als Turtle Wong niet helemaal te overtuigen.

Is dit nu zo'n typisch geval van humor die je beter ligt wanneer je de taal effectief verstaat? Ik zou het niet weten, maar ik ben meer fan van de visuele Chow dan van hetgeen hij hier aflevert. Vreemd genoeg zit er maar een jaar tussen deze en Royal Tramp dus je zou denken dat ze toch wat op elkaar zouden lijken.

2.5*

But to remember it was a sin to kill a mockingbird

To Kill a Mockingbird, het is zo'n titel die in onze cultuur lijkt te zijn vastgeroest. Iedereen kent wel de film, het boek of heeft op zijn minst de titel al eens horen vallen in bijvoorbeeld The Simpsons (And I swore never to read again after 'To Kill a Mockingbird' gave me no useful advice on killing mockingbirds) en ik moet zeggen dat ik toch wel erg benieuwd was geraakt naar de film. Peck opnieuw in een rol die op hem lijkt te zijn geschreven, vond hem in Hitchcock's The Paradine Case ook al de moeite, en al bij al is dit toch één van die films die een zekere klassiekerstatus heeft verworven in de loop der jaren.

Al moet ik zeggen dat ik wel een beetje tegenop de lange speelduur keek, iets wat uiteindelijk onterecht bleek te zijn. Ik ben sowieso aangenaam verrast door de aanpak. Ik verwachtte altijd dat dit een redelijk droog rechtbankdrama ging zijn, wat trouwens van tijd tot tijd ook wel eens heerlijk kan zijn, maar regisseur Robert Mulligan (en vooral ook Harper Lee van wiens boek dit de verfilming is) kiest voor de meer afwisselende aanpak. Dit resulteert in een film die bij vlagen nogal fragmentarisch aanvoelt, maar het werkt wel. De status van Atticus door de ogen van zijn kinderen, de rechtszaak (kippenvel tijdens het moment dat hij zich naar de uitgang begeeft na het vonnis) en natuurlijk de langverwachte introductie van Boo Radley. Had in eerste instantie niet verwacht dat het verhaal deze vorm ging nemen en dat is eigenlijk best een goede keuze. Vooral ook omdat er, hoewel het bij vlagen erg voorspelbaar wordt doordat het rassenthema er wel erg dik op ligt, gedurende 2 uur een zekere aantrekkingskracht behouden blijft.

Eerlijk is eerlijk, dat is voor een groot deel toch ook wel te wijten aan de cast. Zo is Peck een heerlijke invulling van Atticus en straalt de chemie tussen hem en Mary Badham (Scout) en Phillip Alford (Jem) van het scherm. Iets wat geen sinecure was aangezien de twee kinderen elkaar niet echt konden luchten.. Blijkbaar had het iets te maken met Badham die haar tekst, tot ergernis van Alford, niet kon onthouden. Het blijven kinderen natuurlijk en dan is het toch knap wat voor rol ze toch nog tot leven wekken. Brock Peters heeft een kleine bijrol als Tom Robinson, maar weet in die luttele minuten toch ook een blijvende indruk na te laten. Iets wat trouwens ook gezegd kan worden van een bijna onherkenbare, en bovendien erg jonge, Robert Duvall die in zijn eerste credited role het personage Boo Radley vertolkt.

Moet eigenlijk maar is iets meer van Mulligan gaan zien, verbaast me een beetje dat dit het enige is dat ik in mijn bezit heb. Lijkt me wel een interessante regisseur, maar het is maar de vraag of hij ook met een iets minder degelijke cast tot zijn niveau komt. Hier is het toch vooral Peck die de show steelt, wat blijft dat toch een geweldige acteur. Binnenkort het boek maar eens lezen, dat ligt hier ook al een tijd stof te vangen.

4*

Het zwakste wat Woody Allen de laatste jaren heeft gepresteerd

Ik ben best wel een fan van Woody Allen. Het begon een aantal jaar geleden met het uitstekende Vicky Christina Barcelona en sindsdien zowat praktisch alle volgende films meegepikt. Tot mijn grote schaamte heb ik nog niets van Allen gezien pre 2005 met het slechte Match Point als oudste film maar met Midnight in Paris wist de regisseur één van mijn favoriete films van dat jaar te maken. Ondertussen een jaartje verder en ik hoopte dan ook dat 2012 terug een Woody Allen in zijn top 10 mocht verwelkomen.

Het is uitgedraaid op ijdele hoop want dit mag zich absoluut niet meten met Midnight in Paris. Nochtans lijken de films vanwege hun setting nogal hard op elkaar maar Rome voelt hier op geen enkel punt aantrekkelijk aan (Parijs was dat wel dankzij de vele schrijvers zoals Hemingway) maar het verhaal was ook niet al te boeiend. Het lijkt erop dat Allen een aantal leuke grapjes verzameld heeft in de loop der jaren maar die nooit in een film wist te verwerken. Smijt deze allemaal samen in een wereldstad en je krijgt een succes moet de regisseur hebben gedacht maar de werkelijkheid is dat het gewoon alles voor geen meter samenwerkt. Hier en daar een leuke opzet zoals de douchecabine in de opera maar dat blijft allemaal te lang doorgaan waardoor het allemaal zijn finesse verliest. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel en zijn er hier en daar nog wel wat hoogtepuntjes te vinden. Zo is het verhaal Leopoldo die van de ene op de andere dag bekend wordt vrij vermakelijk en vond ik de interacties met Alec Baldwin als allesoverheersende entiteit wel erg leuk. Pluspunt ook dat Allen deze keer zich meer met de stad probeert te identificeren door er veel Italiaanse taal in te verwerken, het geeft toch meteen een extra tintje aan de film.

Op gebied van humor en verhaal voelt To Rome with Love nogal dubbel aan en dat gevoel verspreid zich door naar de cast. Alec Baldwin is geslaagd als bemoeizieke architect en Penelope Cruz blijft even betoverend als altijd, wat een prachtvrouw blijft dat toch, maar ook Woody Allen zelf is vermakelijk te noemen. Alleen gaat de regisseur finaal de mist in door onder andere Jesse Eisenberg te casten. Jongens toch, wat is die hier enorm zoutloos! Ook de chemie met Ellen Page is niet geslaagd te noemen maar die voelt hier bovenal enorm misplaatst aan. Als je de personages moet geloven dan zou Page een ware vamp moeten zijn die elke man rond haar vinger draait met het uiterste gemak. Had je Cruz in die rol gestoken, ik had het direct geloofd maar Page komt gewoonweg niet over. De kleinere rol voor Roberto Benigni was ook wel vermakelijk.

Een film waar je niet warm of koud van wordt. Allen begaat hier wat een misser (kan en mag natuurlijk altijd wanneer je elk jaar een film aflevert) door Eisenberg en Page te casten als romantisch koppel. Hij maakt dit nog goed door onder andere Penelope Cruz te casten maar in het algemeen is To Rome with Love geen groot succes. Ben benieuwd wat de volgende stad gaat zijn.

2.5*

A dead poet does not write

Af en toe ontstaat er een interessante combinatie in de filmwereld. Regisseurs Arno Hagers, Erik Lieshout en Reinier van Brummelen besloten om rock icoon Iggy Pop samen te brengen met de Franse schrijver Michel Houellebecq en wat bleek toen? Beide waren op de één of andere manier door de andere beïnvloedt in hun jeugd. Houllebecq luisterde als tiener naar de platen van Iggy & the Stooges en Iggy beschouwt Houllebecq al jaren als één van zijn favoriete schrijvers. Die twee samenbrengen kan dus vonken geven.

To Stay Alive: A Method (de titel wordt geleend van het gelijknamige essay van Houellebecq) knettert hier en daar weliswaar, maar algemeen gezien sputtert het toch vooral. Het interessantste zijn ongetwijfeld de scènes met de heer Pop zelve. Er is gewoon iets met de klank van zijn stem waardoor je gebiologeerd blijft volgen naar eender wat hij verkondigt. Wat op zich vreemd is, want Iggy's stem is bij vlagen wat monotoon en toch... Het werkt overduidelijk. Je kunt die man dan ook werkelijk alles laten voorlezen volgens mij. Het uitgangspunt van To Stay Alive is dat een dode dichter niet meer schrijft en dat je dus eigenlijk tevreden moet zijn dat je leeft. De documentaire wordt dan ook geprofileerd als een feelgood movie about suffering, maar dat resulteert vooral in het oplijsten van dooddoeners zoals "Don't be afraid of happiness: it doesn't exist". An sich nog wel een interessante aanpak, maar er wordt te weinig mee gedaan om dit echt volledig te laten boeien.

Dat lijden doe je echter niet alleen en daardoor wordt er gekozen om naast Iggy Pop een groepje Parijzenaren te introduceren. De ex-psychiatriepatiënt Jerome is er daar eentje van en de suïcidale Anne-Claire is de tweede maar het interessantste is misschien nog wel de derde spilfiguur in het geheel, namelijk Vincent. Dat blijkt een rol voor Houllebecq zelf te zijn en het is in de sporadische momenten dat hij en Iggy tezamen zijn dat de film zijn interessantste momenten kent. Let vooral op dat je de volwaardige versie te pakken krijgen. Documentaires op televisie worden wel vaker verknipt tot een kortere speelduur, maar om de een of andere stomme reden is er een 60 minuten en een 70 minuten durende versie uitgebracht. Best dus voor de DVD gaan.

Goh, lastig te beoordelen. Iggy Pop zelf is en blijft een fascinerend figuur en zo'n nummer als I Want to Go to the Beach blijft heerlijk (Particles of pain in my brain/I guess they're here to stay/They work their way inside/And I can't hide or even walk away) maar neem hem weg en de documentaire dooft als een nachtkaars uit. Veel wijsheden uit het oeuvre van Houllebecq worden verkondigt gedurende de 70 minuten, maar als documentaire heeft dat toch wat te weinig vlees.

2*

De zingende Yakuza

Ik moet eerlijk toegeven, tot sinds kort had ik nog nooit van Seijun Suzuki gehoord. Ik ben dan ook niet zo enorm goed thuis in de Japanse cinema met uitzondering van een handvol Kung Fu films en het werk van Kurosawa. Aangezien ik dit mankement in mijn filmkennis wil wegkrijgen leek het me een goede keus om me eens te wagen aan de reeks van vier films die ze in Cinema Zuid geven. The Youth of the Beast en Gate of Flesh waren zeer aangename films en ik was dan ook enorm benieuwd geraakt naar deze Tokyo Drifter.

Maar hij valt uiteindelijk een tikkeltje tegen. Dat Suzuki wel eens regelmatig fragmentarisch uit de hoek komt was me al duidelijk geworden in bovengenoemde films maar hier slaagt hij in het begin de bal toch een tikkeltje mis. Personages worden bij de vleet geïntroduceerd met namen die allemaal op elkaar lijken (Tetsu en Tatsu onder andere) die dan ook nog eens een alias à la Viper en Shooting Star krijgen. Gelukkig wordt het op den duur wel duidelijker en krijgen we een interessant verhaal voorgeschoteld over een ex-Yakuza die op het rechte pad wilt blijven maar waar het lot andere dingen voor hem in petto heeft. De korte speelduur zorgt ervoor dat de film nergens zijn vaart verliest en de climax is uitstekend. Erg leuke gimmick ook met het nummer van Tetsu, als je de tonen hoort dan weet je gewoon al dat er iets heerlijks gaat gebeuren. Jammer dan ook dat Suzuki ervoor kiest om Chiharu ook haar eigen nummer te geven want dat paste dan weer compleet niet in de film.

Suzuki begint hier visueel weer wat te experimenteren. De eerste 5 minuten zijn in zwartwit, dan sijpelt er hier en daar wat kleur binnen om uiteindelijk het merendeel van de film in kleur te brengen. Leuk geprobeerd maar persoonlijk vond ik zijn visuele truukjes in Gate of Flesh veel aangenamer om naar te kijken. Het kwam daar veel beter tot zijn recht als je het mij vraagt. De eerste film van Suzuki die ik zie waar Jô 'de hamster' Shishido eens geen rol in speelt en je mist hem toch een beetje. Tetsuya Watari zet op zich ook wel een degelijke Yakuza neer maar hij moet er wat in komen. Het duurt lang eer je zijn explosieve karakter gelooft en dat is wel zonde. Het einde doet hij op zich natuurlijk wel schitterend (heerlijk ook dat hij gewoon verder gaat rondzwerven) maar het is vooral op visueel gebied dat de film overtuigd.

Degelijke film maar mijn voorkeur gaat toch naar Gate of Flesh, op visueel gebied, en The Beast of the Youth, op gebied van Yakuza. Suzuki weet hier wel weer een heerlijk sfeerbeeld te scheppen maar het voelt soms allemaal nogal rush rush aan en dat is jammer. Langs de andere kant zorgt de korte speelduur wel voor een heerlijk tempo dus het mes snijdt aan beide kanten. Toch ook zien dat ik Branded to Kill aanstaande zondag nog kan meepakken.

3,5*

David & Goliath

D.W. Griffith wordt over het algemeen beschouwd als één van de grootste regisseurs ten tijde van silent cinema. Net zoals het nu nog altijd het geval is worden beginnende regisseurs beïnvloedt door de groten der aarde en van Henry King werd dat zelfs vermeld in de inleidende tekst van deze Tol'able David. De invloed van Griffith is inderdaad erg zichtbaar, maar King overtreft de man in werkelijk elk aspect.

Tol'able David start als een onschuldige film. Een rustiek beeld van een gezinnetje dat alles voor elkaar lijkt te hebben met twee zonen, namelijk de sterk in zijn voeten staande Allen en het moederskindje David. King neemt zijn tijd om alles in beeld te brengen, met de nodige fratsen zoals David die zijn broek kwijt geraakt, maar weet de film wel emotioneel op te bouwen. Hier en daar gaat hij iets te lang door, de vader die dan ook nog eens sterft aan een hartaanval was de dode teveel, maar wat daarna volgt is een film die onder je vel kruipt. Hatburn die de hond van David doodt, Allen verlamt door hem aan te vallen met een steen en door op zijn rug te gaan staan, ... Het kan aan mij liggen, maar ik vond dit eigenlijk een vrij harde film voor zijn tijd. Zeker de climax waar David en Luke de strijd aangaan is erg sterk met twee acteurs die er echt voor lijken te gaan.

Al mag het gezegd worden dat Tol'able David een film is die naar een hoger niveau wordt getild door zijn cast. Richard Barthelmess weet de evolutie van moederskindje naar man geloofwaardig te brengen, vond vooral zijn ingehouden woede erg sterk, maar het is wanneer hij het scherm deelt met Gladys Hulette (Esther Hatburn, de kleindochter en vlam van David) dat de vonken echt van het scherm spatten. Toch mag ook de imposante Ernest Torrence niet vergeten worden. Een acteur die wel vaker in schurkenrollen werd gecast, maar die hier dan ook perfect op zijn plaats is. Het verschil in grootte met David geeft het geheel effectief het David en Goliath gehalte en die vuile grijns is heerlijk om naar te kijken.

Vreemd genoeg amper stemmen hier terwijl dit toch als één van de klassiekers in silent cinema wordt beschouwd. King zou nadien meer bekendheid verwerven met onder andere Jesse James en Snows of the Kilimanjaro. Toch een regisseur om eens in het oog te gaan houden.

4,5*

Gelijkwaardig aan hun eerste film

Met de feestdagen wordt er altijd goed gegeten en zit iedereen voldaan maar moe in de zetel, althans dat was bij mij toch zo. De avond ervoor niet al te veel slaap gehad maar ik heb de neiging om nog altijd televisie te zien voor ik ga slapen dus ik zocht iets kort waar ik niet noodzakelijk veel aandacht bij moest houden. Tom and Jerry: The Magic Ring met zijn speelduur van nog geen uur was dus de perfecte film.

Nu had ik de film nog niet zo lang geleden al eens terug gezien (hoewel het blijkbaar langer geleden is dan ik dacht want het is van september 2008 dat ik mijn stem hier heb geplaatst) maar ik wist er niet meer zo enorm veel van. Op zich is het een vermakelijke film geworden die dankzij zijn korte speelduur de sfeer van de korte afleveringen nogal goed weet te benaderen. De film kent dan ook niet echt een grote verhaallijn (de ring zit op Jerry's hoofd en Tom wilt hem er terug af krijgen) waardoor de film af en toe meer aanvoelt als een hele hoop korte afleveringen zoals vroeger aan elkaar geplaatst. De film kent veel achtervolgingen waarin kat en muis weer eens zoals weleer kunnen losgaan. Ondertussen krijgen we nog een hoop nevenpersonages voorgeschoteld die te herkennen zijn uit de oude afleveringen (een neefje van Jerry en de honden bijvoorbeeld) maar jammer genoeg is er gekozen om die een compleet andere persoonlijkheid te geven waardoor de knipogen niet geheel tot hun recht komen.

Het is verbazingwekkend hoe succesvol die Hanna & Barbera cartoons uiteindelijk zijn geworden. Ik ben de laatste paar maanden terug bezig om eens wat oude cartoons terug opnieuw te zien (en ondertussen een traantje wegpinken als je het vergelijkt met wat voor immens lelijke crap de jeugd van vandaag de dag het moet stellen) waaronder Scoob-Doo, wat ook van Hanna & Barbera is. Van de Scooby bende zijn wel een stuk meer films gemaakt dan van Tom & Jerry maar die wisselen ook veel makkelijk qua niveau van animatie. The Magic Ring is gelukkig wel een film die op gebied van animatie zijn voorganger uit '92 overtreft. Niet al te moeilijk natuurlijk want die was wel erg basic terwijl dit er een stuk kleurrijker uitziet. Ook qua stemmen voelt dit aangenaam. Vooral omdat de geliefde kat en muis niet praten, in tegenstelling tot hun bioscoopdebuut uit 1992, maar dat viel op zich nog wel goed mee eigenlijk. Leuk om Frank Welker nog eventjes tegen te komen (hij verzorgt de 'stem' van Jerry maar meer dan wat gepiep komt daar niet uit) maar hij heeft ook jaren de stem van Scooby-Doo en Fred vertolkt dus het is geen onbekende voor mij.

In mijn herinnering was dit een mindere film van het duo maar de achtervolgingen worden vlot en kleurrijk in beeld gebracht waardoor dit een leuke zit is. De korte speelduur zorgt ervoor dat het (al enorm magere verhaal) niet verder wordt uitgesponnen dan nodig is. Ik moet maar eens achter wat meer van die films van Tom & Jerry gaan.

3.5*

You can talk?!

Tom en Jerry hebben altijd deel uitgemaakt van mijn jeugd want al van zolang ik me kan herinneren waren die kat en muis van de partij. Vroeger had ik een hele hoop van die tapes met daar een handvol afleveringen op (en wat was het feest als je een nieuwe kreeg) en ook deze film is vrij veel in de video recorder terecht gekomen. Lang geleden dan toevallig op een rommelmarkt de tape terug tegen gekomen (blijkbaar hebben wij hem nooit thuis gehad maar werd hij gehuurd of was hij van ergens opgenomen) en natuurlijk meegenomen puur uit nostalgie. Gisteren na het ietwat tegenvallende De Kleine Zeemeermin deze dan maar opgezet.

En het is eigenlijk verbazingwekkend hoeveel je onthoud van zo'n film. Het is me al veel voorgekomen dat ik een examen ben aan het maken en dat ik gewoonweg dinges ben vergeten maar de meeste scènes hiervan zaten dan weer vers in het geheugen.. In ieder geval is deze eerste Tom en Jerry film dan ook een heerlijk nostalgisch tripje geworden met als enige minpunt het feit dat ze kunnen praten. Nu wist ik dit nog van vroeger en toen leek het me precies niet echt te deren maar nu stoorde ik me er wel aan. De stemmen lijken dan ook totaal niet bij beide personages te passen en dat is jammer. Gelukkig zijn de scènes waarin ze praten herleid tot een minimum voor het verhaal en krijgen we voor de rest weer heerlijk ouderwetse chaos waar alles naar de knoppen gaat in huis. Dit is Tom en Jerry ten voeten uit en Phil Roman, met Barbera als supervisor, weet de sfeer erg goed te benaderen. Voor een bioscooprelease had ik qua animatie hier net iets meer van verwacht, tekenstijl heeft eigenlijk hetzelfde niveau als de gewone afleveringen maar die zijn simpelweg degelijk gemaakt en dat geldt dus ook voor de film. Erg lekkere muzikale score trouwens. Sommige liedjes kon ik me nog herinneren, anderen kwamen dan weer geheel als verrassing maar de kritiek hierop indertijd is schromelijk overdreven.

Voor een serie die bekend werd met filmpjes van nog geen 5 minuten, is het erg moeilijk om een langspeelfilm van te maken. Toch, Roman slaagt hier grotendeels wel in want het verhaal met Robin is vrij vermakelijk. Natuurlijk is ze het perfecte personage om de altijd vechtende kat en muis dichter bij elkaar te brengen maar ook de rest van de personages hebben wel hun charmes. Zo is Figg een geslaagde villain en is vooral haar hond op het skateboard een leuke toevoeging. Voor de rest worden er nog een aantal vreemdere personages geïntroduceerd (de kapitein met zijn griezelige handpop of die buurman bijvoorbeeld) die redelijk angstwekkend overkomen (ik wist niet meer wat er met de kapitein scheelde maar de eerste momenten dat ik hem zag wist ik dat er iets goed fout aan was, blijft toch verbazingwekkend wat een kind onthoud) maar dit wordt gelukkig goed opgevangen door een aantal leukere personages zoals Puggsy en zijn vlo.

In mijn herinnering was hem net iets beter, een pratende Tom en Jerry werkt blijkbaar nefast voor mij, maar dit is nog altijd wel erg leuk vermaak. Het verhaal is leuk voor de relatief korte speelduur en ook de animatie is degelijk. Binnenkort De Magische Ring maar eens opzetten, is ook een eeuwigheid geleden precies.

3.5*

Ouderwets sprookje

Sinds kort hebben we terug TCM (+ Hallmark, 13th Street, SyFy en MGM) en nu ik vakantie heb, zap ik regelmatig eens langs die zenders. Gisteren was echt een verschrikkelijk tamme dag ten huize Metalfist en ik nam genoegen met de eerste de beste film die op televisie kwam. Dat bleek deze Tom Thumb op TCM te zijn en ik besloot om te blijven kijken om 2 redenen: als ik een film kijk, kijk ik hem praktisch altijd uit en ik wou nu toch echt wel eens zien waarom Peter Sellers zo wordt geroemd want in The Pink Panther reeks vond ik hem redelijk teleurstellend.

Tom Thumb komt uit de pen van de Gebroeders Grimm en dat is te merken. Het is een samenraapsel van veel elementen uit de klassieke sprookjes en de Grimms hebben er precies wel een mooi geheel van gemaakt. Het originele sprookje heb ik nooit gelezen, het enige dat ik mij kan herinneren van een sprookje over Klein Duimpje was met de broodkruimels en dergelijke, maar ik krijg wel het gevoel dat Pal nogal trouw aan het originele verhaal is gebleven. De sfeer van de Grimms is intact gebleven. Het verhaal zelf is wel redelijk vermakelijk maar het probleem zit hem voor mij in het feit dat het allemaal nogal saai wordt gebracht. Het is en blijft een sprookje natuurlijk en zelfs meer als 50 jaar later blijft het verhaal nog altijd staan maar het kon mij niet blijven boeien. Vooral het eerste gedeelte is soms te saai voor woorden en er begint pas wat verandering te komen wanneer de film zich concentreert op de twee boeven. Vanaf dan wordt het allemaal net een tikkeltje leuker maar dan eindigt de film en zit je toch met een leeg gevoel achter. Het is niet dat ik dit soort sprookjes niet kan waarderen (Peau d'Âne bijvoorbeeld) maar dit werkte toch niet voor mij.

De film voelt op gebied van animatie ook ontzettend gedateerd aan. Ik begrijp dat er enorm veel werk is gestoken op het gebied van stop animation maar het werkt gewoon niet voor mij. Op zich is het wel knap gemaakt natuurlijk maar op zich niets voor mij. Ook de muzikale intermezzo's waren nu niet echt zo'n succes te noemen. Nummers zoals Tom Thumb's Theme, dat volgens mij toch in de slaapkamer van Tom wordt gespeeld (?), duurt enorm lang en wordt veel te lang uitgesponnen. Knap dat Tamblyn zijn eigen acrobatische stunts doen maar het verveelt nogal snel. Wel leuk om Tamblyn nog eens in een rol te zien, moet toch al sinds Seven Brides for Seven Brothers geleden zijn dat ik hem nog eens ergens was tegen gekomen. Ik zei daarjuist al dat ik de film voornamelijk zag voor Peter Sellers en eindelijk begrijp ik waarom mensen er zo zot van zijn. Samen met Terry-Thomas zorgen ze voor een heerlijk duo dat de show steelt naar het einde van de film.

Misschien leuk voor mensen die de film vroeger hebben gezien maar ik heb enorm weinig jeugdsentiment aan het Tom Thumb personage. Het verhaal is simpel maar redelijk vermakelijk maar de cast is op zich leuk, voornamelijk de combinatie Sellers - Thomas. De film voelt gedateerd aan maar de speelduur verloopt nog redelijk snel.

3*

You messed with the wrong family

Verfilmingen van videogames, je kunt het moeilijk een succesformule noemen. Er zijn uiteraard de nodige uitzonderingen op de regel (Street Fighter met Jean-Claude Van Damme is en blijft één van mijn guilty pleasures), maar algemeen gezien resulteert het vaak in niet geweldige films. Deze nieuwe Tomb Raider leek daar echter een uitzondering op te gaan worden, ik was namelijk al overtuigd bij de "I'll take two" quote wanneer Croft haar iconische pistool vast heeft in de trailer. Plus, Alicia Vikander leek hier best wel geknipt voor te zijn.

Liefhebbers van de Tomb Raiders games weten dat er niet één Lara Croft is. De reeks is al een paar keer opnieuw begonnen, een reboot zoals dat dan heet, en deze film gaat zijn inspiratie halen bij de meest recente reboot. Het bronmateriaal komt dus uit de 2013 versie van Tomb Raider en de film doet ook alsof de twee Angelina Jolie films er nooit zijn geweest. Een wens die iedereen uitspreekt die ooit Cradle of Life heeft gezien maar dat terzijde. Een schone lei dus waarin regisseur Roar Uthaug, een IJslander die voor het eerst de grens naar Amerika is overgestoken, zich volledig kan laten gaan. Hij bouwt het plot rond zijn Lara Croft geduldig op met eerst nog wat sfeerbeelden van Londen (die fietsrace is toch wel een heerlijk stukje) en gaat helemaal los eenmaal Croft goed en wel op zoek is naar haar vader. Vanaf dan neemt ook het game aspect van Croft het meer en meer over en dat resulteert in van die typische scènes zoals een obstakel overbruggen door met je handen aan een soort ladder te gaan hangen. Het plot blijft redelijk voorspelbaar, maar zakt nergens in en blijft de gehele speelduur boeien.

Er zijn een hele hoop namen in de running geweest vooraleer uiteindelijk Alicia Vikander de rol van Lara Croft wist te verzilveren. Sommige waren geruchten (Daisy Ridley), sommige waren te belachelijk voor woorden (Jessica Biel) en van heel dat lijstje is en blijft Vikander de perfecte keuze. Ze speelt een minder over the top Croft dan dat Angelina Jolie dat indertijd deed, Vikander heeft ook wel beter bronmateriaal ter beschikking, maar doet het ook met een zekere flair die het personage waardig is. Ze is dan ook degene waar de film het meest op steunt en dat heeft als resultaat dat de bijrollen wat pover ogen. Walton Goggins (vreemd eigenlijk hoe hard die op Admiral Freebee, de zanger en niet het personage van On the Road, lijkt) is nog een degelijke Mathias Vogel maar de rest van de slechteriken zijn nogal kleurloos te noemen. Visueel trouwens ook nog wel fijn. Uthaug beseft gelukkig dat je met een steady cam ook nog degelijke actie kunt schieten, de gevechten blijven namelijk goed overzichtelijk.

Tomb Raider bevat de nodige one-liners, een heldin die regelmatig gewond geraakt en toch zonder problemen kilometer na kilometer blijft lopen en een plot waar alles draait om een geheimzinnige schat. Een film waar de clichés niet kunnen uitblijven, maar het resultaat is een erg vermakelijke film met een goede hoofdrol en geslaagde actie. Laat die sequel maar komen in ieder geval, liefst wel opnieuw met Vikander natuurlijk.

3.5*