Opinions

I'm the gypsy, the Acid Queen! Pay me before I start

Hoewel ik Tommy niet het beste album van The Who vind (toegegeven: er zijn er een aantal die ik niet ken maar Who's Next lijkt me onovertrefbaar), is het wel een klassieker in het genre. Een album dat ik ook wel eens regelmatig opzet en ik merkte dat ik eigenlijk mijn eigen versie van het verhaal begon te maken en dat het dan maar eens dringend tijd was om te gaan zien hoe de band het oorspronkelijk bedoeld had. Een tijd geleden de dubbeldisc edition gevonden in de Kringloopwinkel, altijd fijn zo van die onverwachte vondsten, en gisteren eens goed voor gaan zitten.

Het was warm weer gisteravond en de ramen stonden open dus de buren & toevallige voorbijgangers op straat hebben in ieder geval mogen genieten van de geweldige soundtrack. Ik ging er van uit dat Tommy nog wel gesproken stukken ging hebben, maar dit is eigenlijk gewoon één lange gezongen trip. De ene geweldige scène volgt de andere op (Pinball Wizard! De Marilyn Monroe dienst! De Acid Queen! De tripscène van Nora!) en dan is het toch o zo jammer dat dit naar het einde toe wat in elkaar stuikt. De film/rock opera verliest zijn schwung een beetje vanaf het moment dat Tommy terug kan zien en het is pas helemaal op het einde met Listening to You dat het terug naar het vertrouwde niveau weet te schakelen. Jammer, want ik heb lange tijd op 4.5* gezeten maar misschien dat dat met een herziening wel goed komt. In ieder geval het soort film dat echt wel meer gewaardeerd kan worden met meerdere kijkbeurten, al is het maar om alle details te spotten.

En laat ons eerlijk zijn, qua cast is dit ook wel om van te genieten. Oliver Reed heeft niet meteen de beste stem om te zingen, maar doet het qua uitstraling gewoon erg goed. De interactie met Ann-Margret is dan ook om van te smullen (en die kan blijkbaar ook nog een lekker potje zingen) en zeker scènes met de nog jonge Tommy zijn heerlijk gebracht door hun twee. Sowieso erg fijne en onverwachte cast met een zingende Jack Nicholson in een kleine bijrol, Eric Clapton als een soort van cultleider, Tina Turner als een gestoorde zigeunerin en Elton John als pinball tegenstander. Afgelopen donderdag stond de man nog in het Sportpaleis en tijdens I'm Still Standing was een flits van zijn scène uit Tommy te zien, al had ik toen nog niet door dat het om een performance van Pinball Wizard ging. Tof! The Who doet uiteraard ook nog mee waarbij Roger Daltrey het eigenlijk nog erg goed doet in de titelrol en Keith Moon een geweldige Uncle Ernie neerzet.

Ik heb me hier in ieder geval danig mee geamuseerd. Misschien ligt het voor een stuk ook aan de muziek, maar ik vond dit heel wat beter te behappen dan Pink Floyd The Wall. Ik krijg in ieder geval wel zin om Quadrophenia eens te gaan opzoeken, al vrees ik er wel voor dat de verrassing dan weg gaat zijn. Heerlijke film in ieder geval en het blijft zonde van de inzakking naar het einde toe, al vind ik het nu al weer wat minder erg dan vanmorgen..

Dikke 4*

The Man. The Number. The License...are all back

GoldenEye zorgde voor een serieuze boost aan de James Bond reeks. De reeks oogde frisser en leek zichzelf te vernieuwen met coole gadgets en een nieuwe geloofwaardige Bond. Twee jaar later kwam het vervolg en tegelijkertijd het 18e deel uit en de verwachtingen waren bij iedereen hoog gespannen, ook bij mij.

Die verwachtingen komen in ieder geval niet uit. De film had nochtans alles in zich om een echte Bond-klassieker te worden waaronder een sterke Bond zelf, een sterke en geloofwaardige bad-guy en een knappe Bond-girl. Jammer genoeg wordt heel het plot rond de mediamagnaat die China en Brittanië tegen elkaar wilt op zich zetten ontzettend saai uitgewerkt, nu niet dat het zo'n hoogstaand verhaal op zich is... Misschien was ik gewoon al moe maar ik had het echt moeilijk om wakker te blijven en dat heb ik nu volgens mij nog nooit met een James Bond gehad. Nu niet dat de film zo gigantisch slecht is want de op afstand bestuurbare BMW is vet maar waar ik hard op afknapte was dat Teri Hatcher ongeveer op een vierde van de film opeens sterft. Eén van de meest stomme zetten die ze ooit in een Bond-film hebben gebruikt. Met de actie zit het doorheen heel de film wel weer goed al vind ik het jammer dat er weer wordt gekozen voor zoveel mogelijk actie naar het einde toe te laten gebeuren. Zo is de motorscène met Yeoh mooi gefilmd maar vooral de openingsscène was één van de sterkste openingsscènes uit de Bond reeks.

Brosnan zet deze keer een mindere Bond neer. Het is de tweede keer dat hij in de rol van 007 kruipt maar nu kwam hij minder naturel over dan in GoldenEye. Ook de one-liners lijken te vaak te geforceerd. Wel leuk om Jonathan Pryce uit The Pirates of the Caribbean reeks hierin te herkennen. In die serie heeft hij maar een bijrol maar hier laat hij toch zien dat hij een goed acteur is. Geloofwaardig, koel en vooral niet te karikaturaal. Michelle Yeoh vond ik totaal niet passen in de film, heb het sowieso eigenlijk niet met Chinezen in een Bond-film. Dit is niet racistisch bedoeld maar ik vind dat ze er nooit bij lijken te passen. Iemand die wel fantastisch in de film paste was Teri Hatcher. Wat een geweldig knappe vrouw en zonder twijfel één van de beste Bond-girls zowel qua uiterlijk als qua intelligentie. Ik blijf het dan ook ontzettend jammer vinden dat ze haar zo snel uit de film hebben geschreven. Oké, in Goldfinger gebeurde iets gelijkaardigs met Jill Masterson maar die haar plek werd dan tenminste nog opgevangen door haar filmzus Tilly Masterson in de film te brengen. Hier krijg je gewoon niets.

GoldenEye had een uiterst herkenbare soundtrack. Iedereen moet toch sowieso Tina Turners uithaal al eens gehoord hebben. Het titelnummer van Tomorrow Never Dies is van een even hoog maar in mijn ogen veel onbekender en dat verdient het nummer niet. Het wordt sterk en lekker rauw, zoals het hoort voor een Bond film, gezongen door Sheryl Crow.

Misschien waren mijn verwachtingen na GoldenEye gewoon te hoog gespannen. Het verhaal loopt niet lekker maar dit 18e deel bevat wel een sterke bad-guy en Bond-girl. Met de actie zit het ook goed en dat is waardoor de film een nipte voldoende krijgt.

2.5*

Toni Erdmann en Whitney Schnuck

Ik probeer altijd zo blind mogelijk qua verhaal aan een film te starten, maar in het geval van Toni Erdmann had een collega me echt op het hart gedrukt om hier zo min mogelijk op voorhand van te weten. Het enige wat hij me durfde te vertellen, is dat het een komedie is en dat het een lange zit is. Die lange speelduur van meer dan 2 uur en een half was dan ook het enige wat me tegen stak om dit al langer op zetten en wat blijkt? Die uren vliegen eigenlijk compleet voorbij.

Vanaf de eerste minuten wordt wel meteen de toon gezet. De pakjesbezorger die niet goed weet hoe hij moet reageren bij de chaos die ontstaat wanneer hij een pakje komt afleveren, die grijns van Toni nadat je als kijker doorhebt dat hij iedereen aan het belazeren is, de schoolopvoering en dan dat awkward familiefeestje.. Vanaf dan heb je door dat Toni/Winfried de spilfiguur in het geheel gaat zijn, maar vreemd genoeg balanceert regisseuse Maren Ade het verhaal goed tussen Winfried & Ines en zijn de scènes waar ze apart zijn even goed als de scènes waar ze samen zijn. Een interessante dynamiek ontstaat tussen hen en hoewel je dit geen volbloed komedie kunt noemen, zijn er toch voldoende gniffelmomentjes die dat stempel rechtvaardigen. Toni Erdmann is echter meer dan een komedie en weet die goede balans tussen comedy en tragedie netjes te behouden. Zo'n van de pot gerukte scène als het naaktfeestje (en dan zeker wanneer Winfried in vol kostuum aankomt) is daar het perfecte voorbeeld van.

De film steunt vooral op de tandem Winfried & Ines. De eerste wordt vertolkt door Peter Simonischek, de tweede wordt vertolkt door Sandra Hüller en beide vertolkingen zijn grandioos te noemen. Het zijn gewoon de kleine details die hun relatie juist zo geweldig interessant maakt (het moment dat Ines tegen haar vriendinnen haar beklag doet over het slechtste weekend uit haar leven terwijl ze, en wij ook niet, niet doorheeft dat haar vader achter haar staat of dat afscheid aan de lift..) en zeker de evolutie die de personages doorheen de film maken, maakt de film de moeite waard. Ze kunnen niet helemaal verhinderen dat het soms een tikkeltje inzakt, maar het is een knappe prestatie. Zelfs in die mate dat de rest van de bijrollen wat verwaterd geraken, al was het wel tof om Hadewych Minis (als Tatjana, één van de vriendinnen van Ines) nog eens in iets te zien.

Een remake is ondertussen ook alweer gepland en dat hoeft voor mij alvast niet. Met Jack Nicholson was er wel een ideale acteur gevonden, maar hij besloot toch niet terug te komen uit zijn pensioen en daarmee is het project voor mij ten einde. Er is namelijk al een uitstekende Erdmann en hij speelt in een uitstekende film mee. Maren Ade is geen veelfilmer, maar ik ben benieuwd met wat in de nabije toekomst gaat komen.

4*

Too old to Rock & Roll, too young to die

Titel heeft me altijd al doen denken aan een geweldig nummer van Jethro Tull en ergens is dat denk ik ook wel de reden waarom ik deze indertijd voor nog geen 2 euro heb meegepakt uit de Saturn. De combinatie Pitt - Lewis was in Kalifornia geslaagd dus het kon hier alleen maar meevallen. Ik had de film al wel tijd in bezit maar het is er pas een dag geleden van gekomen om hem te zien. Kenmerkend voor het niveau van de film is dat ik nu al bijna alles ben vergeten...

Ik haalde daarjuist al Kalifornia aan met hetzelfde duo en Too Young to Die verschilt daar eigenlijk niet zo bitter weinig van, met als enige uitzondering dat het allemaal een stuk minder wordt uitgewerkt. Geen idee of het gebaseerd is ware feiten, dit soort films hebben dat wel meer, maar eerlijk gezegd denk ik van niet. Het is allemaal nogal te dramatisch en vooral te standaard om geloofwaardig over te komen. Amanda Sue wisselt al even snel van gebroken kind naar psychopaat als dat de wind draait waardoor heel de film nogal fragmentarisch aanvoelt. De ene moment zijn Amanda Sue en Mike een leuk koppeltje en de volgende moment heeft ze ineens zijn keel overgesneden. De bijhorende flashbacks zijn ook redelijk saai en de film weet alleen maar ergens te interesseren door de afloop waarin Amanda Sue ter dood wordt veroordeeld. De film had hiermee nog een paar kleine puntjes mee kunnen verdienen ware het niet dat hierin een gigantische fout schuilt. Zo heeft Oklahoma nooit een gaskamer gehad die gebruikt werd als doodstraf... Best wel jammer als je bekijkt dat het hele uitgangspunt is gebaseerd op deze doodstraf.

Dan zie je meer dan een jaar niets van Juliette Lewis en dan kom je ze opeens op een dikke 2 weken tegen in twee verschillende films. De eerste was het recente Due Date waarin ze een klein bijrolletje als drugsdealer heeft en de tweede film is natuurlijk deze. Ik heb ze altijd wel een degelijke actrice gevonden maar het viel me nu pas eigenlijk op hoe weinig variëteit er in haar rollen zitten. Ze is altijd wel één of ander gestoord wijf dat in de armen van een verkeerd vriendje terecht komt. Er zijn natuurlijk uitzonderingen (o.a. Due Date en From Dusk Till Dawn) maar hier levert ze eigenlijk hetzelfde kunstje als bij Natural Born Killers en Kalifornia. Neen, dan is Brad Pitt toch beter in zijn keuze van rollen. Althans dat dacht ik want ook hij heeft hier op zich bitter weinig te zoeken. Pitt was een dikke 3 jaar aan het acteren ten tijde van Too Young to Die en het is er aan te merken. Hij is ronduit vervelend met het fake accent (geldt ook voor Lewis trouwens) en past totaal niet in de film. Ik blijf het raar vinden dat ze in Kalifornia wel zo'n uitstekend gestoord duo spelen en dat het hier allemaal maar als net niet aanvoelt. De bijrollen zijn van een even hoog niveau, in hoeverre dat een pluspunt is, maar erg storen doet het niet. Ik weet niet waarom maar na een uur kreeg ik het gevoel dat dit echt niet beter ging worden en stoorde ik me ook minder aan de idiote personages, die vrouw van Mike bijvoorbeeld.

Ik heb er maar 2 euro voor betaald maar op zich is het nog altijd wel een miskoop. Lewis en Pitt zijn zeker en vast niet op hun hoogtepunt, het plot is vaak te saai, te langdradig en er zit één grote fout in die het voor mij wel wat verpeste. Jammer, maar helaas.

2*

Thought you said you were a vampire. You got some inconsistent mythology

Ik ben best wel een fan van Dwayne 'The Rock' Johnson, althans toch van zijn professionele worstelcarrière. In lang vervlogen dagen was zondag vroeger dan ook een mooie dag met WCW op een Vlaamse zender, ik geloof Kanaal 2 (het vroegere 2BE), en genieten van de capriolen van Ray Mysterio en The Kid. Het was in die periode dat The Rock ook meedeed en ik moet zeggen, hij was één van mijn favorieten. Van zijn acteerperiode heb ik nog niet zo erg veel gezien maar dit leek me best wel eens leuk te zijn.

En noem het een guilty pleasure maar ik vond dit best nog wel te pruimen. Natuurlijk is Tooth Fairy van de eerste tot de laatste minuut compleet voorspelbaar, het is en blijft natuurlijk een film van Disney en die blinken met dit soort werkjes nooit echt uit qua originaliteit, maar het loopt allemaal vlot en er zitten nog vrij veel leuke stukken in die op een dikke glimlach konden rekenen. Daar komt dan ook nog eens bij dat ik een vrij grote sucker ben voor woordgrapjes dus dat is ook nog mooi meegenomen. Voor de rest zijn de paar gewelddadige hits op het ijshockeyveld altijd tof om te zien (jongens toch, wat hou ik ervan als ze er één door het raam keilen) maar is het vooral de cast die ervoor zorgt dat Tooth Fairy net dat beetje extra krijgt.

Want The Rock is blijkbaar een begenadigd komisch acteur vanwege zijn mimiek. Zijn hoofd lijkt de helft van de tijd uit proportie te zijn, zijn wenkbrauwen gaan alle richtingen uit en de overdreven glimlach die hij de helft van de tijd heeft is gewoon hilarisch. Maar eerlijk is eerlijk, het zijn de bijrollen die hier toch uiteindelijk de show stelen. Zeker Stephen Merchant begint zich na het uitmuntende Extras en The Office meer en meer in de picture te werken en ook dit doet hij weer erg leuk. Heerlijke acteur in ieder geval en de wisselwerking met The Rock is erg vermakelijk te noemen. Tooth Fairy is ook een blij weerzien met Julie Andrews. De Britse actrice die vanwege 2 filmrollen (Mary Poppins en Sound of Music) op ieders netvlies gebrand staat speelt hier de opperfee en het is een rol die haar vrij goed afgaat. Voor de rest nog kleine bijrolletjes van onder andere Seth MacFarlane en Billy Crystal waarmee de balletkous af is.

Ach, ik vond het eigenlijk best allemaal nog wel leuk. The Rock heeft schijnbaar veel plezier met zijn capriolen in zijn satijnen pakje en de bijrollen worden amusant ingevuld. Natuurlijk is dit een film die puur voor kinderen is gemaakt maar met mijn 21 jaar kon ik er best nog wel van genieten. Leuk voor eens een keer gezien te hebben.

3.5*

For the women the kiss, for the men the sword

Bij de zender één (de vroegere VRT/BRT) moet men blijkbaar ineens op het idee zijn gekomen om een Fred Astaire/Ginger Rogers weekend te maken, want ze zenden maar liefst elke dag een film uit. Vandaag was Top Hat aan de beurt, morgen is het de beurt aan Shall We Dance en zondag wordt afgesloten met The Gay Divorcee. Ik heb het altijd jammer gevonden dat ze gestopt waren met elke zondag een film uit de oude doos te geven, dus daarstraks uit nostalgie maar eens voor Top Hat gaan zitten. Al was het ook maar om eindelijk eens de film te zien waarmee ik ooit nog een quizvraag over heb kunnen beantwoorden.

Niet dat die zo moeilijk was, want je kreeg een poster te zien waar de titel was weggelaten en je moest dan zeggen welke titel het was. Wanneer je Fred Astaire met zo'n grote hoge hoed ziet staan, dan is de gok snel gewaagd natuurlijk. Soit, klein en eigenlijk compleet nutteloos detail in een voor de rest wel leuke film trouwens. Qua plot een (serieus) tikkeltje ongeloofwaardig natuurlijk aangezien heel die persoonsverwisseling opgelost had kunnen zijn door gewoon eens met elkaar te praten, maar langs de andere kant ben ik ook wel gewoon fan van dit soort kluchten. Daar komt dan ook nog eens bij dat er niet teveel muzikale intermezzo's zijn en dat degene die er wel zijn, van een hoog niveau zijn. Naar het schijnt één van de films die RKO van het faillissement heeft gered (samen met King Kong) maar ik kan me voorstellen dat dit ook geen al te goedkope film om te maken was. Heel die set in Italië is van dat klassiek Hollywood dat je vandaag de dag niet meer ziet en dat heeft toch absoluut zijn charme.

Volgens mijn stemmen op IMDB is dit mijn 7e Astaire film maar daar zitten dingen als Battlestar Galactica en The Towering Inferno tussen, niet meteen het soort cinema waar je aan denkt bij zijn naam. Qua echte hoofdrollen is dit denk ik de 4e film en het is degene die me tot nu het meeste bevalt. Ik krijg wel het gevoel dat al zijn rollen hetzelfde lijken te zijn (al zitten Funny Face, Royal Wedding en Three Little Words wel vrij ver weg) maar de samenwerking met Ginger Rogers maakt veel goed. Ze vormen een leuk (muzikaal) duo en ik ben benieuwd wat de twee andere films gaan geven. Opnieuw onder regie van Mark Sandrich en ergens hoop ik dat bijrollen zoals Edward Everett Horton (Horace), Erik Rhodes (Beddini) en Eric Blore (Bates) ook opnieuw passeren. Hier en daar iets te oubollig misschien naar hedendaagse maatstaven maar ik heb er toch een paar keer goed om moeten lachen.

De rol van Rhodes viel zo slecht bij de Italianen trouwens dat Benito Mussolini de film liet bannen, iets wat hij een jaar eerder met The Gay Divorcee ook al had gedaan. Er is wel iets voor te zeggen natuurlijk aangezien het wel een erg over the top typetje is dat Rhodes speelt maar dat maakt me wel helemaal nieuwsgierig voor The Gay Divorcee. Ben benieuwd of ik tegen dan nog zo positief ben over de combinatie Astaire/Rogers of dat dit gewoon een lucky shot was.

3.5*

Korte Kurosawa

Akira Kurosawa is zo'n regisseur waar ik al tijden eens meer van wou zien. Het probleem is dat in de Benelux niet alles altijd even goed te vinden is en dan speelt vaak ook de prijs nog een belangrijke rol. Tijdens een korte trip naar Londen vorig jaar stootte ik echter op twee boxsets waarvan 1 zich concentreerde op het oude werk van de Japanner. Early Kurosawa brengt een groot stuk van de regisseur zijn jaren '40 oeuvre op DVD en uiteraard is The Men Who Tread on the Tiger's Tail er daar één van.

Het samoerai aspect is een thema dat Kurosawa wel eens vaker heeft aangesneden in zijn carrière, maar dit is volgens mij de enige keer dat hij het in zo'n korte film doet. The Men Who Tread on the Tiger's Tail duurt niet langer dan een uur en speelt zich nagenoeg op dezelfde setting af. Altijd lastig om zoiets boeiend te houden, maar Kurosawa levert een intrigerende film af. De opzet van het plot is misschien net iets te chaotisch (ik ben eerlijk gezegd niet te vinden voor zo'n wall of text aan het begin van de film die dan een situatie schetst), maar op zich is dit niet meer dan een heer die met zijn lijfwachten de grens probeert over te steken en daar te maken krijgt met een stel argwanende grenswachten. Het resulteert in ieder geval in een aantal indrukwekkende scènes (wat is die Benkei toch een cool personage) en met het personage van de drager is er nog ruimte voor een flinke dosis humor.

Al kan ik me wel voorstellen dat de aanwezigheid van Ken'ichi Enomoto van het goede teveel is. In een soort van slapstick-achtige manier die niet zou misstaan in een film van Laurel & Hardy, zorgt Enomoto voor veel gekke bekken en grote gebaren. Het geeft in ieder geval wel een leuke tegenstelling ten opzichte van Denjirô Ôkôchi (Benkei) en de andere lijfwachten. Verder is dit visueel niet zo indrukwekkend, je moet ook meer een focus op dialogen in plaats van gevechten verwachten, en wordt er hier en daar nog wat gezongen. Had voor mij niet perse gehoeven, maar misschien had hij gewoon nog wat tijdsvulling nodig.

Een Korte Kurosawa film, het is eens een aangename afwisseling in vergelijking met die epossen van 3 uur die hij normaal gezien aflevert. The Men Who Tread on the Tiger's Tail is in ieder geval een fijn tussendoortje dat vooral vanwege een aantal sterke scènes (de confrontatie met de grenswachters is toch wel het hoogtepunt) en een amusant nevenpersonage.

3.5*

What you been feeding this thing?

Total Recall was zo'n film die al jaren op de verlanglijst stond, die ik ook al een tijdje in bezit heb en waar ik echter nog steeds niet de tijd voor had vrijgemaakt. Vreemd aangezien ik best wel een Philip K. Dick fan ben, die het kortverhaal waar deze film zich op baseerde schreef, en ook Schwarzenegger kan ik altijd wel smaken. Dan toch een paar dagen geleden eens eindelijk tijd voor vrijgemaakt. De remake had ik al eerder gezien, kreeg 3*, dus was het hopen op een betere film.

En dat is dit origineel ook geworden, maar om de één of andere reden fascineerde me het niet zo hard als ik had verwacht. Visueel ziet dit er in ieder geval erg geslaagd uit (fantastisch dat dit na meer als 25 jaar nog altijd zo goed overeind blijft staan. Zo'n scene als de x-ray beveiliging is toch gewoon geweldig en ook Kuato ziet er mooi uit) en het eerste deel van de film is ongetwijfeld het beste. Het kat-en-muisspel tussen onder andere Quaid/Hauser en Lori is erg fijn om te zien maar naar het einde toe, wanneer de film meer vervalt in de ietwat standaard strijd tegen Cohaagen en de lucht in Venusville wordt afgesloten, verliest het allemaal wat zijn vaart. Vanaf dan wordt Total Recall een actiefilm zoals we ze al vaker hebben gezien en dat vind ik eerlijk gezegd afbreuk doen aan de rest van de film.

Visueel dus uitstekend maar qua cast ook nog wel een erg aangename zit. Schwarzenegger zit wederom goed in zijn vel en kan zich weer eens laten gaan met een aantal leuke dialogen. Blijft toch één van de vreemdste acteurs tout court, dat imposante lichaam gecombineerd met dat moddervet accent.. Je moet ervan houden. Ook fijn om nog eens een degelijke Sharon Stone te zien. De actrice speelt de laatste pakweg 25 jaar niets meer klaar, zowat alles na Basic Instinct dus, maar dit gaat haar erg goed af. Het schijnt trouwens niet geboterd te hebben tussen haar en Schwarzie, denk dat die laatste veel plezier heeft gehad aan de 'Consider that a divorce' scène. Michael Ironside is een goede slechterik terwijl Ronny Cox gewoon waardeloos is. Verre van indrukwekkend. Rachel Ticotin doet het ook nog wel goed als Melina.

Mjah, ik heb me hier op zich wel kostelijk mee geamuseerd maar hier had langs de andere kant echt nog wel meer ingezeten. Beetje jammer van de tweede helft die het geheel wat onderuit haalt. Gelukkig is er nog altijd de Oostenrijkse eik om van dit soort actiescènes nog iets deftig te maken.

Kleine 3.5*

You're going to wish you had three hands

Het origineel van Paul Verhoeven heb ik nooit gezien dus bij mij waren er eigenlijk maar weinig objecties tegen deze remake. Zeker niet toen bleek dat het duo Wiseman - Beckinsale dit zou maken want de twee Underworld films vond ik wel vrij vermakelijk. Toegegeven, Colin Farrell is niet direct één van mijn favoriete acteurs maar dat euvel werd ruimschoots goedgemaakt door bijrollen van Bryan Cranston en Bill Nighy.

Het is dan ook wreed zonde dat de film juist op die twee personages wat de mist ingaat. Cranston is niet geslaagd als de bad-guy van dienst en Bill Nighy heeft maar een erg beperkte screentime. Erg jammer, zeker als je bekijkt dat zijn personage op zich wel enorm veel potentie had maar Wiseman maakt zich er nogal bijzonder makkelijk van af. Kate Beckinsale is gelukkig hier wel enorm goed op dreef. Ik ben sowieso een fan van haar sinds de Underworld films maar dit gaat haar erg goed af, en ze blijft er nog altijd betoverend uitzien natuurlijk. Farrell is op zich een beetje de zwakste schakel in het geheel doordat hij nogal passieloos overkomt. Ook de keuze om Jessica Biel in de film te integreren is niet zo geweldig goed gelukt doordat haar personage qua coolness compleet in het niets verdwijnt met Beckinsale. Leuk wel om John Cho in een kleine bijrol te zien opdraven.

Visueel is dit verbluffend mooi. Total Recall is wederom een verfilming van een Philip K. Dick verhaal maar dit moet volgens mij de eerste verfilming zijn sinds Blade Runner waar het futuristische tijdsbeeld zo ontzettend geslaagd is, al lijkt het soms wel een kopie van die eerste te zijn. Ook qua actie zit het vrij goed met scènes zoals op de snelweg of de inval van het leger in de Rekall kamer. Op dit gebied weet Wiseman dus een erg goede film af te leveren maar jammer genoeg blijft het voor de rest allemaal redelijk standaard. Zo is heel het plot een herhalingsoefening van eerdere films en mist de film een zekere identiteit. Er zijn ook gewoonweg teveel voorspelbare elementen (was er iemand die geloofde dat het effectief Melina was in de ambulance?) waardoor het naar het einde toe wat een sleur wordt. De bad-guys in Total Recall mogen trouwens ook wel de prijs krijgen voor slechtste schutters ooit. Nu weet ik ook wel dat dit meestal zo het geval is maar komaan, er zijn echt talloze scènes geweest waar ze Quaid/Hauser en Melina simpelweg konden neerknallen.

Neen, ik had hier toch iets meer van verwacht. De film mist originaliteit waardoor het geheel nogal standaard aanvoelt. Grafisch is dit wel erg geslaagd maar er zijn teveel zwakke rollen (onder andere Cranston, Biel en Nighy) om hier een hogere score aan te geven. Tot nu toe het minste van 2012.

3*

An old lady on Main Street last night picked up a shoe. The shoe had a foot in it. We're gonna make you pay for that mess.

De film zit vol met geweldige quotes, zoals hierboven, bijna allemaal uitgesproken door de magnifieke Orson Welles. Dit is tot nu toe echt zijn meesterwerk voor mij. Geweldige karakters, een mooie sfeerzetting, een aantal prachtige memorabele scènes en ook nog eens van die geweldige Jazz muziek.

Maar het knapste blijft de openingsscène, je ziet dat er iets in koffer wordt gelegd en i.p.v. op de karakters te letten begin je meer en meer de auto in het oog te houden met de vrees dat die elk moment kan ontploffen. Nog nooit zo gefascineerd naar een beginscène zitten kijken. Maar ook de sfeerzetting is echt knap, zeer mooi gebruik van licht en schaduwen. Ook de bijrollen zijn echt goed. Vooral Marlene Dietrich als Tanya vond ik echt cool en mysterieus maar ook passeren er wel een aantal bekende de revue, Zsa Zsa Gabor, Joseph Cotton, ... De scène in het motel waar Susie wordt ontvoerd is trouwens een vreselijk creepy scène Over Charlton Heston zij de meningen precies wat verdeeld maar daar had ik nu niet echt problemen mee.

De beste van Welles hand tot nu toe en ik twijfel of ik er nog een beter ga vinden.
4.5*

Spijtig alleen dat ik zo'n lelijke hoes heb, die van hier op de site is veel mooier.

I'd offer you a drink, but that would be completely out of character

Ik heb de carrière van Michelle Yeoh altijd merkwaardig gevonden. Ooit in het wereldje terecht gekomen door een missverkiezing te winnen (ze kwam daarna terecht in een reclamefilmpje met Jackie Chan waarna de bal helemaal aan het rollen ging) en uiteindelijk uitgegroeid tot één van de meest kick-ass vrouwen in de cinema. Ook één van de weinige Aziatische mensen in het wereldje die de sprong naar Amerika heeft overleefd, met onder andere een rol in Tomorrow Never Dies, en zelfs haar eigen films is beginnen produceren.

In The Martial Touch, zoals die in de Benelux lijkt te zijn uitgebracht, doet ze zelfs nog wat meer doordat het de eerste keer is dat ze mee aan de film schreef. Het resultaat stelt jammer genoeg echter wat teleur. Een hoop misplaatste komedie (dat neefje van de grote slechterik is wel erg schrijnend) en verder een verhaal dat bulkt van de clichés. Dat hoeft niet altijd iets slechts te zijn, maar The Martial Touch voelt gewoon aan als een slap aftreksel van al die andere Relic Hunter/Indiana Jones-achtige films. Een soort film dat Yeoh trouwens in het verleden al wel tot een goed einde heeft weten te brengen met bijvoorbeeld Magnificent Warriors. Verder dus een verhaaltje over één of andere relikwie die opeens door verscheidene partijen wordt begeerd en waarbij een hele hoop booby-traps aan te pas komen. Kan nog de nodige fun opleveren, maar de brakke CGI doet het einde compleet de das om. Jammer eigenlijk, want de vechtscènes zien er op zich nog wel amusant uit.

Al is dat voor een groot stuk, misschien zelfs helemaal, toch de verdienste van Yeoh. Die heeft altijd al haar eigen stunts gedaan en hier laat ze toch ook wel weer een paar leuke dingen zien. Blijft verder ook gewoon een degelijke actrice die veruit het beste is aan deze film. Ben Chaplin is haar tegenhanger en moet voor een groot deel van de jokes zorgen. Iets wat hem niet altijd even goed afgaat, maar het is nog altijd beter dan Dane Cook die de rol van het idiote neefje Bob op zich neemt. Richard Roxburgh is het grote kwaad in de film en doet nog een redelijke poging. Alles is weliswaar zo cliché als iets, maar dat past op de een of andere manier wel wat in de film.

Trouwens, wat is er mis met die DVD-uitgave van RCV? De openingscredits zijn om de één of andere reden in het Frans terwijl de rest van de film in het Engels is. Erg vreemd voor een film die geen Frans geld heeft, maar kom. Leuk voor de Michelle Yeoh completisten, al zijn er talloze betere films in het genre.

Nipte 2.5*

Clint Eastwood?

Persoonlijk heb ik het nooit zo hoog op gehad met de Lucky Luke stripreeks. Misschien een beetje onterecht want zoveel ken ik er niet van maar na recent 'De Verloofde van Lucky Luke' te hebben gelezen, kreeg ik goesting naar meer. Ik herinnerde me toen dat ik nog ergens een film had liggen met de eenzame cowboy en na wat gezoek gisteravond toch gevonden.

Na het kleurrijke openigsfilmpje had ik mijn twijfels of ik dit wel iets ging vinden. Het zag er allemaal nogal digitaal uit en daar ben ik niet zo voor. Maar je weet nooit of een film goed is met de eerste 5 minuten dus bleef ik kijken en daar ben ik blij voor want Tous à l'Ouest is een erg leuke film geworden. Qua animatiestijl heb ik wat een gemengd gevoel. Het digitale werkt hier wonderwel en het ziet er allemaal wel erg leuk uit. Het is niet de stijl van de strips, toch niet dat ik me kan herinneren, maar het past wel. De film is visueel ook ontzettend druk,op het randje van het hyperkinetische af. Kleurrijke settings, lekker drukke personages en op de achtergrond is er altijd wel iets op te merken. Ook leuk zijn de vele western close-ups à la de Sergio Leone films en dergelijke spaghetti westerns. Geen idee waarop dit is gebaseerd, als het überhaupt al op iets is gebaseerd. Personages verschijnen bij de vleet en creëren hierdoor de drukke sfeer die uitstekend samenvalt met het visueel gegeven. De meest bekende personages verschijnen vroeg of laat wel op het toneel (ik was de hilarische Rataplan al compleet vergeten tot hij ineens daar lag) maar het doet de film wel goed dat er lekker veel wordt geconcentreerd op Luke en de Daltons. De vier broertjes zijn werkelijk hilarisch en vooral Joe steelt vaak de show. Het plot van de film blijft lang genoeg boeien, had het niet verwacht want 90 minuten lijkt me lang voor een stripverfilming, maar heel het nieuwe wereld meets oude wereld gebeuren interesseerde me wel. Ook hier komt de animatie weer erg goed uit de verf.

Ik had de film opgenomen van Ketnet/Canvas en omdat dat een kinderzender is (Ketnet is dat toch in ieder geval) zat ik dus opgescheept met Nederlandse stemmen. Beetje irritant vond ik in het begin, had liever de Franse gehad, maar na verloop van tijd begon ik het wel te waarderen. In animatiefilms is het perfect mogelijk om te dubben, mits het wat deftig is gedaan en in Tous à l'Ouest is dit het geval. Geen idee wie de Nederlandse stemmencast is voor de film, op Imdb staan volgens mij alleen maar de Franse of Engelse, maar ze doen wel een erg sterke job. Van de paar Lucky Luke strips die ik ooit heb gelezen kon ik me nog wel personages voorstellen en ik moet toegeven dat er nergens een stem tussen zat waarvan ik vond dat het totaal niet paste. Zels Rataplans stem was perfect met die verschrikkelijke domme opmerkingen die hij om de 5 minuten uit zijn bek smeet. Over domme opmerkingen gesproken. Het viel me wel op hoe leuk sommige opmerkingen eigenlijk waren. Qua humor is dit vooral gericht op de kleinsten onder ons maar ook bij de oudere kijker valt er nog genoeg te beleven. Let maar eens op opmerkingen zoals Luke die vertelt dat hij ook gestopt is met roken maar om af te kicken wel een tijd op stro heeft zitten kauwen. Ik meen me nog te herinneren dat de strips vroeger naar hun voeten hebben gekregen omdat ze roken promoten waardoor Luke noodgedwongen op stro of riet moest kauwen.

Leuke personages, een leuk plot en een leuke animatiestijl. Wat wil een mens nog meer? Het verloopt allemaal vlot en nodigt uit voor eens wat meer te zien van de originele Lucky Luke stripverhalen. In ieder geval is dit zonder twijfel een dikke voldoende waard, een aanrader als je niet zo bijster veel van Lucky Luke kent.

4*

Bourvil en Bourvil

Tegenwoordig ben ik door mijn voorraad van Louis de Funès films en dan ga je maar naar de volgende Franse komiek waar wat van is te vinden in de Benelux markt. Fernandel doet het niet zo goed bij mij, maar op Bourvil heb ik in het algemeen weinig op aan te merken. De vorige film in de DVD box, Le Coeur sur la Main, was ietwat een tegenvaller ten opzichte van La Grosse Caisse dus het was hopen op een mooie afsluiter en zowaar? Die hebben we gekregen, al ben ik blijkbaar de enige die daar zo over denkt op MovieMeter.

Want de gemiddelde score beloofde niet veel goeds maar toegegeven, ook ik was niet overtuigd toen ik zag dat dit van de hand van René Clair (van onder andere La Beauté du Diable) was. Een komische film gaat hem echter blijkbaar heel wat beter af en het resultaat is een vlot lopende film over een stel projectontwikkelaars die een heel dorpje opkopen en gedurende heel de film worden tegengewerkt door één iemand die zijn stuk niet wil verkopen. In de eerste instantie is dat nog vader Dumont en wanneer die schielijk komt te overlijden, gaat die rol verder naar zoonlief. Kort en bondige film die afklokt op nog geen 90 minuten maar wel veel fun in ruil geeft. De Dumont familie die perse de vooruitgang willen tegen houden, vader Dumont die iedereen achterna zit met een geweer en een flinke portie hagel, ... Het begint meer op een klucht te lijken en wordt dat helemaal wanneer er nog een tweede broer blijkt te zijn die in Argentinië woont. Uiteindelijk eindigt de film zoals te verwachten was en waarnaar al een tijdje gehint was: de projectontwikkelaar die zo gebrand is op de marketing dat je in het stadje eeuwig kunt leven sterft aan een hartaanval en alles valt in duigen.

Een toepasselijk einde in ieder geval en het is eigenlijk jammer dat vader Dumont redelijk snel uit de film verdwijnt. Vader en zoonlief worden echter allebei door Bourvil gespeeld (de tweede zoon ook maar die zie je maar erg beperkt) en het zal gewoon te lastig zijn geweest om die wisselwerking staande te houden. Jammer, want het zorgde in ieder geval voor een paar erg leuke scènes. Interessant ook is een minieme bijrol van Françoise Dorléac (zus van Catherine Deneuve en jammer genoeg veel te vroeg overleden) als een journaliste en natuurlijk ook de aanwezigheid van Michel Modo. Legendarisch geworden dankzij de Gendarme reeks en hier ook perfect op zijn plaats als Tony, de misnoegde vriend van Stella. Verder nog sterke rollen van onder andere Philippe Noiret en Claude Rich als de projectontwikkelaars en Alfred Adam als de chauffeur van Hardy.

Tof! Beetje jammer dat het halverwege een tikkeltje inzakt, want anders had hier wel eens 4* in kunnen zitten. Nu rest gewoon nog een erg vermakelijke typische Franse komedie die opgefleurd wordt door een Bourvil op dreef en een aantal sterke bijrollen. Aangenaam verrast door René Clair in ieder geval, zo zie je maar dat je een regisseur nooit op één film moogt afschieten. Kanttekening daarbij is dat dit wel echt een Bourvil film is dus geen idee hoe dit verhoudt met de rest van zijn oeuvre.

3.5*

J.C? Comme Jean-Claude Van Damme?

De nieuwe Jaco Van Dormael, het is een gebeurtenis die toch altijd met veel gejuich wordt onthaald. De man maakt geen films bij de vleet, sinds zijn debuut in 1991 en deze Le Tout Nouveau Testament uit 2015 zitten welgeteld 2 films, en het was vooral het originele plot dat me bij dit hersenspinsel van de Waalse regisseur aansprak. Dat, en natuurlijk ook de kans om Catherine Deneuve nog eens in iets te zien spelen. De initiële cinema release was jammer genoeg aan me voorbij gegaan, maar gelukkig werd de film dit afgelopen weekend in de open lucht (en bovendien gratis!) vertoond.

Ben wel nog niet helemaal om of ik Van Dormael zo geweldig vind als iedereen anders hem lijkt te vinden. Zijn Le Huitième Jour vond ik indertijd bijzonder saai, in Le Tout Nouveau Testament is trouwens nog een knipoog naar die film te ontdekken, en ook hier zitten wat missers. Het uitgangspunt blijft gelukkig nog wel goed overeind staan en zorgt voor een paar erg leuke scènes, maar de film oogt op den duur nogal fragmentarisch met telkens het verhaal van de andere apostel. Dat wordt dan uiteindelijk nog wel bij elkaar gebracht, maar tegen dan is het kwaad al geschiedt. Gelukkig zijn de verhalen op zich nog wel leuk, al durven ze wel eens wat qua kwaliteit verschillen. Zo vond ik de situatie tussen Martine en haar aap echt compleet zijn doel voorbij schieten terwijl het verhaal van Aurélie het hoogtepunt is. Zelfs de verdere uitbreiding met de romance met de huurmoordenaar is nog leuk. Altijd moeilijk ook om een film als deze te laten eindigen, maar ook dat doet Van Dormael degelijk. Ik ben dan misschien met net wat te hoge verwachtingen aan de film begonnen, maar dat neemt niet weg dat dit nog altijd een vermakelijk filmpje is.

Vooral ook door een uitstekende Benoît Poelvoorde die als een pesterige God de show weet te stelen. Van Dormael gebruikt hem gelukkig niet te frequent en hij vormt een goede afwisseling met de rest. Niet God is trouwens de spilfiguur in het geheel, maar zijn dochter. Die wordt gespeeld door Pili Groyne en die doet dat ook uitstekend. Deneuve is wat standaard, vond dus sowieso haar segment ook al niet echt de moeite, en de Vlaamse Laura Verlinden (vond haar trouwens ook geweldig in De Smaak van de Keyser, fijn dat ze na 8 jaar nog op het netvlies gebrand stond) straalt een heerlijke tristesse uit als Aurélie. Sowieso best nog wel wat Vlaamse bijrollen met onder andere Johan Heldenbergh en Tom Audenaert.

Toffe film in ieder geval die regelmatig de juiste balans weet te vinden. Jammer genoeg is 2 uur nogal lang voor de verschillende apostelen te introduceren en slaagt Van Dormael hier en daar wat de bal mis. Gelukkig zijn de positieve elementen overduidelijk in de meerderheid.

3.5*

Hey. Are you here to take me on, or the fire?

De jaren '70 was een goed decennium voor de grootschalige rampenfilm. Het begon allemaal met Airport en al snel volgen er onder andere Earthquake en The Poseidon Adventure. Een genre van films dat ik wel eens graag zie, maar ze hebben vaak te lijden onder een lange speelduur. Dat was ook de reden dat ik The Towering Inferno al zo lang links had laten liggen, een film van bijna 2 uur en een half zet je nu eenmaal niet zo snel op. Vandaag echter eens eindelijk tijd voor vrijgemaakt.

En eerlijk gezegd? Ik vind het de zwakste van alle rampenfilms die ik tot nu toe heb gezien uit die periode. Hoewel ik op zich nog wel te vinden ben voor het idee dat brandweermannen en architecten moeten samenwerken om betere en veilige gebouwen neer te poten, maar John Guillermin duwt het nogal hardhandig door je strot. Die einddialoog tussen O'Hallorhan en Doug is daar een mooi voorbeeld van. Verder is dit vooral een film die het platgetreden pad volgt, hoewel ik hem nog wel het voordeel van de twijfel wil geven dat dit indertijd nog niet zo achterhaald was, en daar eigenlijk wel erg lang over doet. Naarmate de film vordert, volgen ook meer en meer onlogische beslissingen en is het afwachten totdat verdomde vuur eindelijk eens gedoofd kan worden. Wel een indrukwekkende setting trouwens, de wolkenkrabber is duidelijk geïnspireerd op de WTC torens die in 1973 werden geopend, en ook qua effecten blijft dit nog mooi overeind staan.

Toffe cast ook wel. Er was de nodige zever ontstaan tussen Paul Newman en Steve McQueen en dat resulteerde in gegoochel met zowel het aantal dialogen, de credits op de poster en waarschijnlijk nog wel wat zaken op set. Het was de eerste keer dat de twee volwaardig tegenover elkaar stonden, McQueen's debuut in Somebody Up There Likes Me niet meegerekend dus, en beiden krijgen genoeg ruimte om hun ding te doen. Het valt alleen op dat Newman en McQueen eigenlijk de enige zijn die weten te overtuigen. Fred Astaire is om een onduidelijke reden nog tevoorschijn gehaald, William Holden weet amper iets uit te stralen als grote baas Duncan en ik snap nog altijd niet wat Faye Dunaway hier had te zoeken. Robert Vaughn is eigenlijk de enige die van zijn kleine bijrol nog iets weet te maken.

Knap gemaakt, zoveel is duidelijk, maar met uitzondering van de rollen van McQueen en Newman is dit eigenlijk de zwakste rampenfilm. Grootste probleem is eigenlijk voornamelijk de lengte van de film en het feit dat Guillermin de moraal nogal doorpusht. Blijf het een vreemde regisseur vinden, heb nog niet echt een kwalitatieve lijn ontdekt.

2.5*

I don't mind being blind: I'll never have to see ugliness, or poverty, or pollution, or the Chevrolet Nova

Tjah, ik kan niet zeggen dat ik echt stond te springen voor deze Toxic Avenger Part III. Het tweede deel was al een aanfluiting ten opzichte van zijn voorganger en aangezien deel 2 en 3 eigenlijk bedoeld waren als één film.. Ja, dan is de kans groot dat deel 3 van dezelfde kwaliteit als deel 2 gaat zijn. Toch met een beetje goede moed aan begonnen, want wie weet wisten Michael Herz en Lloyd Kaufman me toch opnieuw te verbazen en ja: die openingsscène in de videotheek is gewoon puur vintage Toxic Avenger.

Een dikke 10 minuten aan complete nonsens, slechte slechteriken, veel zelfspot, meta referenties (Toxie die voor de cardboard cutout van de eerste film gaat staan...) en flink wat geweld zetten meteen de toon. Je vraagt je af waarom ze dat dan in het tweede deel niet konden brengen maar er zit echter een addertje onder het gras. Na de scène in de videotheek is de pret verdwenen en krijgen we een film die zowaar nog slechter is dan deel 2. Er worden een aantal scènes simpelweg hernomen en hoewel Toxie het deze keer niet in Japan gaat zoeken, is het resultaat navenant. Een plot dat gewoon oersaai is en vooral dus een herhaling van zetten is. Wat volgt is te saai om te beschrijven en het is en blijft onvoorstelbaar dat dit van dezelfde makers is als de mensen die het knotsgekke eerste deel hebben gemaakt. Naar het einde toe wordt het nog iets leuker wanneer de actie terug de bovenhand krijgt maar tegen dan is het kalf al erg lang verdronken. Een speelduur van boven de 100 minuten is ook echt gewoon veel te lang voor dit soort films. Maximum 90 minuten en zelfs dat is al ruimschoots voldoende.

Zeker wanneer je het dan nog eens begint op te vullen met vreselijk vervelende personages. Het is niet dat Mark Torgl als de sullige Melvin in de eerste film zo geweldig was, maar hij deed het alleszins nog altijd wel beter dan wat Michael J. Kaplan er hier van maakt. Aangezien dit dus oorspronkelijk bedoeld was als één film, is het niet verwonderlijk dat de cast grotendeels hetzelfde is gebleven. Personages komen en gaan weliswaar (die vader van Melvin uit het vorige deel is opeens nergens meer te bespeuren) maar Phoebe Legere blijft even vervelend als Claire (ooh wat mis ik Andree Maranda uit de eerste Toxic Avenger..) en ook Rick Collins is er nu niet echt indrukwekkender op geworden als de grote slechterik. Eenmaal in duiveloutfit lijkt hij een beetje zijn drive te vinden maar dat is het wachten nu ook weer niet waard. Toxie zelf blijft wel een leuk figuur maar ook dat gebied is deze film op alle vlakken minder ten opzichte van de eerste film.

Naar het schijnt zou de vierde film opnieuw een stap in de goede richting zijn. Ik hoop het alleszins, want het zou mooi zijn om de reeks toch wat met een goed gevoel af te sluiten. Een film in twee stukken breken omdat je teveel materiaal hebt is nooit een goed idee (hoewel die Three Musketeers/Four Musketeers films van Richard Lester misschien nog wel de uitzondering is) en het wordt al helemaal pijnlijk als al dat materiaal gewoon slecht is. Het duurde uiteindelijk 11 jaar voor er een nieuwe film kwam, het enige voordeel dat ik daar in zie is dat de kans klein is dat er iemand van deze troep terugkeert.

1* (en dat is vooral dankzij het begin in de videotheek)

Even comic book villains like us can tell if you want the job done you need to buy a Japanese product!

De eerste Toxic Avenger was toch een licht onverwacht schot in de roos ten huize Metalfist. Een van de pot gerukt jaren '80 product dat zo enorm over the top is dat het leuk wordt. Ik had dan ook wel zin in de 3 sequels die er in de loop der jaren volgden maar werd al menigmaal gewaarschuwd dat met het tweede deel een serieuze drop in kwaliteit volgde. Aangezien regisseurs Michael Herz en Lloyd Kaufman terugkeerden verwachtte ik dat dat wel ging meevallen.

Verkeerd gedacht dus. Het is bijna niet voor te stellen dat dit van dezelfde mensen komt die het eerste deel hebben gemaakt. Toegegeven, daar was ook veel op aan te merken (en de film liep sowieso al wat te lang door) maar alles wat er mis was met het eerste deel, komt hier gewoon dubbel en dik terug en juist de goede stukken ontbreken. Het leek me wel fijn om de unrated versie te zien maar dat heeft ook als gevolg dat dit op bijna 2 uur speelduur afklokt (de versie die ik zag duurde 110 minuten) en dat is veel maar dan echt veel te lang. Hier en daar komt er nog wel iets van die typische Toxic Avenger vibe terug boven (vooral in de vechtscenes) maar er kan toch niemand zijn die die climax met Dark Rider de moeite waard vind? Wat een verschrikkelijk slepende en absoluut niet spannende achtervolging. De kaart van de belachelijke humor wordt ook volop getrokken maar dat leuke jaren '80 sfeertje is verdwenen en daardoor is het vaak toch meer miss dan hit. De verwachtingen voor deel 3 zijn dan ook serieus laag nu, want wat blijkt? De eerste versie van Toxic Avenger II duurde meer dan 4 uur waarop er besloten werd om de film op te splitsen in een deel 2 en deel 3.

Vandaar dus dat Toxie al halverwege de film aankondigt dat er een derde deel zal volgen en dat zal vermoedelijk wel meer van hetzelfde zijn. Sowieso wel vreemd hoe dit met haken en ogen aan elkaar hangt met zijn voorganger. Melvin heeft ineens Junko als achternaam gekregen, zijn vriendinnetje Sara wordt ingewisseld door een zekere Claire, ... maar vooral de make-up ziet er een stuk slechter uit. Wat vreemd is, aangezien dit uiteraard een recentere film is. Toxie zelf wordt ook ingewisseld door andere acteurs maar daar is weinig van te merken. Phoebe Legere is ook wel wat een teleurstelling ten opzichte van Andree Maranda. Ze maakt er een veel meer karikaturale blinde van maar is in de eerste plaats gewoon een vervelend personage en dat kan ook van de vele slechteriken gezegd worden. Rikiya Yasuoka als Big Mac Junko stelt weinig voor maar vooral Rick Collins is een nietszeggend figuur als de chairman.

Pfoeh, dit is toch een fikse tegenvaller waarbij het eerste deel een geniale film lijkt te zijn. Ik blijf het vreemd vinden hoe ze zo ineens de bal compleet konden misslaan, zeker als je ziet dat hier toch voor een groot stuk dezelfde mensen aan werken. Ik begin al met heel wat minder zin aan het derde deel maar als ik me door 14 delen aan Puppet Master kan worstelen, dan zal 4 delen aan Toxische Wraak dit ook wel lukken.

1.5*

For your information, everyone knows monsters prefer blondes

Ik was al langer van plan om eens iets van Troma te gaan kijken maar ik wist nooit goed waar te beginnen. In de loop der jaren zijn er erg veel films geproduceerd met die stempel (al valt de hoeveelheid nog in het niets met bijvoorbeeld de Shaw Brothers) maar ze hebben ook een soort van universum gemaakt met films die zich in Tromaville afspelen. Uiteindelijk maar op goed geluk eens gestart met hun meest bekende creatie in dat stadje: The Toxic Avenger. Ik had geen idee wat ik moest verwachten maar ik hoopte gewoon op een fijne horrorcomedy.

En ja, dat krijg je wel! The Toxic Avenger is zo'n typische jaren '80 film en gewoon qua sfeerbeeld kan dat al tellen. Het eerste deel van de film speelt zich bijna volledig in de fitness af (met nagenoeg enkel en alleen maar aantrekkelijke mensen natuurlijk) waar de sullige Melvin gepest wordt en één van de pesterijtjes zorgt natuurlijk voor de aanleiding tot de transformatie naar een toxische wreker. Vanaf dan komt de film helemaal los en krijgen we gewoon erg veel van de pot gerukte scènes zoals de overval in het Mexicaanse restaurant, een romance met een blinde griet, wat overvallers die compleet de vernieling in worden geklopt in een steegje, ... Het is vooral ook visueel dat dit eigenlijk nog goed overeind blijft staan. Regisseurs Michael Herz en Lloyd Kaufman schuwen het geweld niet en laten dan ook voluit de gore zien. Dat geeft vooral ruimte voor vele leuke vondsten (dat fietsertje wiens hoofd geplet wordt of iemand wiens hoofd geplet geraakt tussen een fitnesstoestel) en heel veel ranzigheid. Normaal gezien niet zo mijn ding maar hier is het zo enorm over the top dat ik het wel tof vind.

Alleen jammer dat dat niveau niet wordt volgehouden, want na een tijdje begint het allemaal wel wat te slepen. The Toxic Avenger is sowieso al geen lange film maar zelfs dan nog had er wel wat geknipt mogen worden. Sommige running jokes missen ook een beetje hun effect, de Duitse agent is daar het perfecte voorbeeld van, maar er wordt veel goedgemaakt door het compleet total loss gaan. Zo'n Gary Schneider als Brozo zou je in elke andere film compleet met de grond gelijk maken maar dialogen als "I can't take it, Julie, I cannot take it! He is screwin' up my karma! AHHHHHHHHHH! I'M STRESSED!" werkt gewoon bijzonder goed. Ook Mark Torgl is als de sullige Melvin vaak op het randje maar die wordt gelukkig al snel ingewisseld door Mitch Cohen als de titelheld. Verder vooral nog veel schoon vrouwvolk (wat een debuut ook van Andree Maranda als de blinde Sara, het zou vreemd genoeg ook meteen haar enige film zijn) en een geweldige soundtrack.

Zo'n nummer als Body Talk, dat kan toch niet anders dan een dikke hit zijn geweest. Jammer dat er blijkbaar nooit een officiële soundtrack is uitgebracht van de film, ik zou hem zo in huis halen. Ik ben in ieder geval benieuwd naar de komende 3 sequels, hopelijk blijven die wat op eenzelfde niveau als deze film. Gewoon compleet over the top nonsens, ik zie het toch graag.

3.5*

This isn't flying, this is falling with style!

In mijn herinnering was Toy Story één van de leukste Pixar films en naar aanleiding van het toekomstige vierde deel alweer, had ik besloten om de reeks nog eens te gaan kijken. Ik verwachtte op voorhand al dat ik een mengelmoes van deel 1 & deel 2 had gemaakt, dus ik was benieuwd naar hoe dit overeind ging blijven staan. Met The Mighty Ducks reeks was dat indertijd wat tegengevallen (alle goede stukken uit de films waren tot één film gekneed in mijn hoofd) en wat blijkt?

Dat is voor Toy Story niet het geval. Er zijn nog altijd stukken die ik mis zoals een Mrs. Potato Head, maar dat zal dan voor de opvolger zijn. Dat neemt gelukkig niet weg dat dit eerste deel een erg leuk filmpje is geworden. Ondertussen ken ik wat meer van de geschiedenis achter de film (de DVD bevat trouwens een interessante making-off met veel archiefmateriaal) en dan kun je dit eigenlijk nog net iets meer waarderen. Animators die schoenen aan een plank nagelen om na te gaan hoe de speelgoedsoldaten zouden moeten bewegen.. Het is een soort detail dat wel wat extra aan de film geeft. Verder is het ook gewoon een enorm goede keuze om dit niet als musical te profileren, maar meer als een buddyfilm. Woody is en blijft een ietwat geniepig personage, al heeft het er op een bepaald moment nog heel wat erger uitgezien blijkbaar, maar de combinatie met Buzz en de andere speelgoedfiguren is goud waard. Slimme zet ook om dit niet continu in de kamer/huis van Andy te laten afspelen, maar ze ook even in de buitenwereld te introduceren. Die scène met al die aliens is geweldig in al zijn eenvoud.

Ondertussen is de film alweer bijna 25 jaar oud en hoewel je dat hier en daar wel merkt, is het indertijd toch een serieus huzarenstukje geweest. De animatie is algemeen gezien nog goed overeind gebleven, maar veel van de kracht zit hem toch ook in de stemmencast. Zo is Tom Hanks de enige die Woody gestalte zou kunnen en mogen geven en heb je een fijne dynamiek met Tim Allen die de rol van Buzz op zich neemt. Ook in de bijrollen veel goeds te ontdekken met onder andere Don Rickles, Jim Varney (Ernest!) en Wallace Shawn die allemaal hun stem komen verlenen aan een speelgoedfiguur. Als er dan toch één minpunt is, dan is het toch de muziek. Vloeken in de kerk waarschijnlijk, maar de soundtrack van Randy Newman is me echt te stroperig.

Als extra op de DVD staat nog een kortfilm genaamd Tin Toy. Naar het schijnt is dat eigenlijk hetgeen waarmee het allemaal is begonnen, binnenkort ook maar eens even opzetten. Ik krijg alvast zin in het tweede deel en al helemaal in de derde film + de 2 kortfilms die ik nooit heb gezien. Zolang de kwaliteit van deze eerste film wordt behouden, dan ga ik nog een leuke tijd tegemoet.

4*

Alright, off you go, then

De herziening van de eerste Toy Story een goede maand geleden was me goed bevallen. Meer zelfs, hij was nog beter dan ik mij herinnerde en ik was dan ook oprecht benieuwd naar dit tweede deel. Er waren me nog flarden bijgebleven zoals Zurg en Mrs. Potato Head, maar de grote verhaallijn was ik kwijtgeraakt. Zo'n sequel op een ietwat onverwacht succes is altijd gevaarlijk en het was dan maar te hopen dat Pixar en co hun 4 jaar tijd tussen beide films nuttig besteed hadden.

Blijkbaar zijn er wel wat problemen geweest met de productie doordat een medewerker nagenoeg de volledige film gewist had en dat dat de backups ook corrupt waren waardoor ze praktisch volledig opnieuw moesten beginnen. Gelukkig was er nog een medewerkster die een lokale kopie thuis had rondslingeren en dat is een grote meevaller, want Toy Story 2 is gewoon een degelijke sequel. Wel iets minder van niveau dan zijn voorganger en dat is naar mijn gevoel vooral te wijten aan 2 zaken: de muziek die nu helemaal niet tot zijn recht komt (laten we gewoon maar "You've got a friend in me" recycleren...) en de te voor de hand liggende Star Wars referenties. Zo'n scène met Buzz 2 & Zurg en de bekende "I'm your father" quote voelt echt te geforceerd aan. Zonde, want voor de rest is hier echt wel over nagedacht waardoor dit niet aanvoelt als een herhaling van zetten uit de voorganger. De klassieke personages krijgen allemaal nog hun screentime en worden zelfs nog wat verder uitgediept, maar ook nieuwkomers worden netjes geïntroduceerd en weten zich perfect staande te houden.

De animatie is er in die 4 jaar wel serieus op vooruit gegaan precies. Ondertussen toch ook alweer een film die dit jaar 20 kaarsjes mag uitblazen, maar het verschil met zijn voorganger is duidelijk te merken. Qua cast blijft dit toch ook wel weer om van te smullen. De grote namen uit de voorganger komen terug (Tom Hanks, Tim Allen, Don Rickles, Jim Varney, etc) maar er zijn natuurlijk ook een paar nieuwe gezichten/stemmen waarvan eentje de immer geweldige Kelsey Grammer is. Groot Frasier fan hier en zijn stem past perfect bij Stinky Pete. Verder toch ook altijd fijn om te zien hoeveel werk ze bij Pixar in de referenties steken. Flarden van hun eigen kortfilms tijdens het televisie zappen voor Hamm, Geri uit Geri's Game (een Pixar short) die een kleine bijrol heeft, de Jurassic Park knipoog, ... Het zijn zaken die je als kind hoogstwaarschijnlijk mist, maar als volwassene is het altijd wel leuk om te spotten.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit Toy Story 3 heb gezien maar afgaand op het algemeen gemiddelde moet dat wel de moeite zijn. Binnenkort maar eens achter gaan, want ik denk dat er gerust nog wel een avontuurtje van Woody, Buzz en hun kompanen bij kan in mijn filmcollectie. Zolang dezelfde kwaliteit wordt behouden natuurlijk en dat kan volgens mij enkel maar door onder andere dezelfde cast te gebruiken, maar aangezien er meer dan 10 jaar tussen deel 2 en 3 zit.. We zullen zien!

3.5*

Oh beware, my lord, of jealousy. It is the green-eyed monster which doth mock the meat it feeds on

Orson Welles en William Shakespeare. De ene is een legendarische regisseur/acteur en de andere is een al even legendarische schrijver. Het is dan ook een genot dat Welles indertijd een aantal pogingen heeft ondernomen om het werk van Shakespeare naar het grote scherm te brengen. Macbeth was een al erg verdienstelijke film, maar het verhaal van Othello ligt me nog net iets meer. Cinema Zuid doet in februari een reeks waarin de 3 Shakespeare verfilmingen (Macbeth, deze en Chimes at Midnight) op het grote scherm te zien zijn en die kans laat ik natuurlijk niet liggen.

Al was het wel jammer dat de print van een vrij povere kwaliteit was. Wat op zich vreemd is eigenlijk, want de versies die op het internet zijn te vinden zijn wel erg degelijk qua kwaliteit. Het leek wel alsof het een oude 35mm versie was aangezien er van die typische tweetalige ondertitels aanwezig waren. De print bevatte tamelijk wat ruis en halverwege de film bibbert het beeld op en neer voor ettelijke minuten. Ook qua audio niet altijd het niveau dat je zou verwachten en ik was dan ook blij dat er ondertiteling aanwezig was, al is het maar omdat Welles hier (gelukkig) het oude Engels van Shakespeare gebruikt. De versie die ik heb gekeken was die van Beatrice Welles, dochter van, en dat blijkt ook de enige te zijn die vandaag de dag nog legaal te vinden is. Beatrice weigert om de andere versies uit te brengen (wat haar volgens velen, inclusief ik, toch wel wat een geldwolf maakt omdat ze enkel geld krijgt voor de gerestaureerde versie en niet voor de andere) en dat is toch zonde. Naar het schijnt zouden er in totaal zo'n 5 versies bestaan, maar ik heb er maar 3 gevonden. Ik was echter wel geïntegreerd door het feit dat Beatrice Welles pertinent weigert om een andere versie te laten uitbrengen waarop ik wat ben beginnen zoeken naar de verschillen.

Gaandeweg stootte ik op de Laserdisc versie die volledig op Youtube te vinden is. Volgens een aantal mensen is de gerestaureerde versie een aanfluiting omdat Beatrice vanuit een inferieure print zou zijn vertrokken en de grootste verandering die ze zou hebben aangebracht, zou het heropnemen van het audiospoor zijn. In de originele versie (al is de Laserdisc niet de originele versie doordat er ook nog een Franse VHS bestaat van de Cannes premiere, die een aantal andere camera angles zou gebruiken. Deze versie is echter out of print en is alleen maar ergens in de jaren '80 op de BBC vertoond) werd er gebruik gemaakt van 1 audiospoor waardoor de dialoog niet altijd even goed te verstaan was. Daarbovenop waren er ook wat problemen met het synchroon lopen van audio en beeld doordat Welles een groot deel van de dialogen later heeft laten dubben doordat hij soms bij ten tijde van opnemen geen opnameapparatuur bij zich had. Ik heb vandaag de Laserdisc en de gerestaureerde versie tegelijkertijd naast elkaar afgespeeld voor zo'n halfuur (iets langer en ik begon scheel te kijken vermoed ik) en ik begrijp niet waar de fuzz om is. De audio in de nieuwe versie is een stuk verstaanbaarder en het enige dat je Beatrice kunt aanrekenen is het feit dat ze wat heeft liggen spelen met de lengte van sommige shots om ervoor te zorgen dat de audio overeenstemt met de lippen.

Volgens de zoon van Angelo Francesco Lavagnino, de componist van Othello, staat de heropgenomen soundtrack in schril contrast met het oorspronkelijke werk van zijn vader. Toegegeven, een beetje meer opzoekwerk van de restaurateurs had hen in ieder geval werk kunnen besparen, want blijkbaar had zoonlief een volledige kopie van de originele score ter zijner beschikking. Beatrice en co hebben echter geprobeerd om aan de hand van het oude audiospoor een nieuwe versie te fabriceren. Doordat ze dit op het gehoor deden zouden er verschillende fouten zijn ingeslopen. Zo zou Lavagnino 40 mandolines hebben gebruikt terwijl het er in de nieuwe versie maar 3 à 4 zijn. Ik heb bijlange na geen geoefend oor en het is mij eerlijk gezegd ook niet opgevallen.

Soit, dat neemt niet weg dat ik hier ontzettend van heb genoten. De openingsscène met de begrafenis van Desdemona en Othello hypnotiseert en straalt een ongekende klasse uit. Wat volgt is een film die nergens verveelt, die zelfs af en toe heerlijk claustrofobisch aanvoelt (de scène waar Iago door de houten vloer Roderigo neersteekt!) en werkelijk voorbij vliegt. Welles had zoals gewoonlijk weer de nodige problemen, maar de manier waarop hij met deze beperkingen omgaat getuigt van een uniek regisseur. Zo filmt Welles een dialoog waar de ene acteur in Marokko staat en de andere in Venetië en toch slaagt hij er in om met een aantal snelle cuts dat euvel te verbergen en de dialoog tegelijkertijd naar een hoger tempo te tillen. Welles is als regisseur natuurlijk fantastisch, maar hij lijkt ook geboren te zijn om de hoofdrol in een Shakespeare verfilming te spelen. Zijn uitstraling is op zijn minst imposant te noemen en de samenwerking met Micheál MacLiammóir als Iago is fenomenaal. Die weet overduidelijk zijn mannetje te staan naast Welles, iets wat niet velen is gegund, en is heerlijk om naar te kijken. Suzanne Cloutier is trouwens ook een aanrader als de mooie Desdemona.

Er zijn veel mensen die zweren bij de Laserdisc versie en dat is hun volste recht, maar in mijn ogen heeft Beatrice het werk van haar vader eer aangedaan. Othello is dan ook een film die ik tot het allerbeste van Welles reken (een regisseur die bij mij nog niets lager dan 4* heeft gescoord) en het is veruit de beste Shakespeare verfilming die ik al heb mogen aanschouwen. Ergens eind februari is Chimes at Midnight aan de beurt, ik kan niet wachten.

4.5*

Where life was raw and might was law!

Die John Wayne western filmpjes uit zijn Lone Star periode zijn altijd we leuk om eens te zien. Het toffe is ook dat die voor erg weinig geld te vinden zijn en ook niet lang duren waardoor je ze snel opzet. Een paar dagen geleden was weer eens zo'n moment waarop ik zin had in een film maar niets lang dus werd Volume 1 van de John Wayne box boven gehaald. De eerste 3 films had ik al gezien dus was het nu de beurt aan disc 2 die opent met deze The Trail Beyond.

Jammer genoeg is dit wel één van de mindere uit de reeks. Nu zijn die films nooit echt van een bijzonder hoog niveau zoals een True Grit of Rooster Cogburn maar ze zijn nog altijd wel vermakelijk. The Trail Beyond is dat ook maar in mindere mat dan een pakweg Born to the West. Het probleem is vaak dat de film enorm routineus aanvoelen en Bradbury levert hier geen uitzondering op. Dit kan natuurlijk wel te wijten zijn aan het feit dat Bradbury een hele hoop van dit soort Lone Star Westerns heeft geregisseerd met John Wayne in de hoofdrol, ik zit momenteel aan zo'n 9 geziene titels. Qua verhaal blijft het allemaal voorspelbaar maar gelukkig zitten er wel een aantal leuke vondsten in waardoor dit toch nog altijd genietbaar blijft. Eén daarvan is natuurlijk de keren dat er met paard en al van een ravijn in een meer/rivier wordt gesprongen. Zeker voor de tijd waarin de film is opgenomen, we spreken toch alweer van 77 jaar geleden, ziet dit er erg sterk uit. Daar komt dan ook nog eens bij dat de korte speelduur er voor zorgt dat de film nooit echt verveeld en dat is redelijk verwonderend met het flinterdunne plot. Al heeft het natuurlijk ook wel veel met de cast te maken.

Want eerlijk gezegd, ik kan uren naar John Wayne zitten kijken, De Duke wordt in mijn opzicht dan ook terecht als één van de grote acteurs van Westerns genoemd. De manier waarop hij op zijn paard sprint, zijn stem, gewoon heel zijn manier van doen is heerlijk om naar te kijken. In dit soort producties is hij nooit echt op zijn hoogtepunt, dit zijn dan ook meer films die precies puur voor het plezier werden gedraaid of omdat Wayne nog een contract moest afmaken of iets dergelijks. In ieder geval is hij hier weer lekker op dreef. De film kent naast John Wayne ook nog een vader-zoon relatie op gebied van acteurs in de vorm van Noah Beery Sr. en Jr. maar ook die twee zijn best wel op goed niveau. Het is echter Verna Hillie die de rol van Felice op zich neemt die niet haar beste beentje lijkt voor te zetten. Al moet er in dit soort films natuurlijk ook niet moeilijk gedaan worden over het feit dat de cast niet op een hoog niveau zit vermits dit toch voor weinig geld gemaakt zal zijn. Het zou pas vanaf Stagecoach uit '39 zijn dat films met John Wayne meer begonnen te betekenen in de filmwereld en dat de bijrollen naar eenzelfde niveau als de Duke zouden zijn.

Vermakelijk maar meer ook niet. Dit soort films verdwijnt nogal snel in het geheugen maar dankzij een aantal innovatieve vondsten, zal dit wel langer blijven steken. Wayne is zoals altijd op dreef en ook de bijrollen zijn over het algemeen goed gevuld. Alleen jammer dat het plot hier en daar wat beter had gemogen..

Nipte 3*

If anyone tries to cross that river before we're out of sight - baptize 'em

Mijn voorraad John Wayne films blijft maar groter worden precies. Elke keer dat ik denk dat ik praktisch alles dat op regio 2 is uitgebracht al heb of op zijn minst heb gezien, vind ik weer eens een nieuwe film. The Train Robbers was een van de recentste aankopen en aangezien ik The War Wagon een erg vermakelijk filmpje vond, verwachtte ik hier hetzelfde van.

Vooral omdat ik wel zin had in een luchtige film. Het is nu niet dat het oeuvre van Wayne bol staat van de duistere personages, maar regisseur Burt Kennedy slaagt er altijd wel in om een komische tint aan zijn films mee te geven. In The Train Robbers doet hij dat voornamelijk via de muziek en dat is niet meteen een geslaagde keuze. Het klinkt allemaal nogal slapstickachtig, maar lijkt vooral slecht gemonteerd te zijn. Er is een scène waar Wayne en co worden achtervolgd door een aantal gangsters en de soundtrack wisselt af tussen een vrolijk melodietje (bij Wayne) en een opzwepend nummer (bij de gangsters) en die overgang is niet altijd even goed. Beetje zonde, want voor de rest is hier weinig op aan te merken. Ietwat traag af en toe, maar de openingsscène is heerlijk sfeervol en het is vooral het einde waar Kennedy nog punten mee weet te scoren. Ik dacht dat dit echt op zijn typisch Wayne ging eindigen dat hij het goud aan de weduwe met het kind ging schenken, maar dat het een kinderloze prostituee ging zijn die hen in de luren heeft gelegd had ik niet verwacht. Leuke twist in ieder geval.

De rol van Lane is een kolfje naar de hand van John Wayne. Hij was weliswaar al wel wat op zijn retour, hij zou hierna nog maar 5 films maken, maar hij was het overduidelijk nog altijd niet verleerd. Wayne amuseert zich op de set en de scènes tussen de drie vrienden zijn gewoon erg leuk. Zo'n typische guys amongst guys vibe en de bijrollen van Rod Taylor en Ben Johnson mogen er zijn. Het hoge macho gehalte wordt hier onderuit geschopt door Ann-Margret (of je zou kunnen zeggen dat het nog net wat hoger komt te liggen) en ook zij is een aangename toevoeging aan het geheel. Leuk ook om Ricardo Montalban (Khan!) nog eens ergens tegen te komen. Kleine bijrol, maar wel een toffe rol.

Ik zocht een simpele en vermakelijke film en met The Train Robbers is er overduidelijk aan die wens voldaan. Wayne blijft altijd leuk om naar te kijken en hij wordt hier gesteund door een degelijke cast. Ik begin meer en meer overtuigd te geraken van het werk van Kennedy (hij staat nu op 2x 3.5*) en dit nodigt wel uit voor meer.

3.5*

I mean heroin's got a great fucking personality

Met de komst van de sequel, die à la Terminator 2 de idiote titel T2 heeft gekregen, was het eens hoog tijd om de eerste film te gaan bekijken. Ik was er van overtuigd dat ik dit nog nooit had gezien, maar tijdens het kijken kwamen er een paar scènes wel erg bekend voor. Geen idee of ik dit ooit eens al dan niet in zijn geheel heb gezien of dat mijn geheugen me parten speelt met parodieën of knipogen in andere media. Soit, het ticket voor dinsdag voor de sequel is al vastgelegd dus me gisteren maar eens laten onderdompelen in naar wat het schijnt één van de beste drugsfilms zou zijn.

Al had ik een beetje mijn twijfels met de aanwezigheid van Danny Boyle. Niet echt een vreselijk slechte regisseur, hoewel zijn debuut een film is waar ik geen al te goede herinneringen aan overhoud, maar verder dan 3.5* is hij nog niet eerder geraakt. Trainspotting leek geruime tijd goed op weg te zijn om dat te gaan doorbreken, maar de trip die Boyle zo heerlijk opbouwt begint halverwege verder en verder af te breken. Het breekpunt lijkt zowat halverwege te zitten wanneer Spud naar de gevangenis moet terwijl Renton aan de straf ontsnapt. Hoewel er nog een aantal erg sterke scènes tussen zitten (onder andere Renton die compleet begint te flippen wanneer hij aan het afkicken is), geraakt de film niet meer aan dat niveau van die eerste 45 minuten. Die zoektocht naar de drugs in de 'worst toilet of Scotland' of die door merg en been snijdende scène met baby Dawn.. Toch wel bijzondere scènes. Wel fijn trouwens om eens de Choose Life monoloog in zijn volledigheid te horen. Dat is toch zo'n credo dat gedurende de gehele film, en ondertussen ook al de 24 uur erna, door mijn hoofd speelde.

Toffe cast in ieder geval. Een zootje ongeregeld die niets anders dan elkaar hebben en het is die groepsdynamiek die hier net dat beetje extra geeft. Ewan McGregor steelt de show als Renton, maar de belangrijkheid van Ewen Bremner (Spud), Jonny Lee Miller (Sick Boy) en zeker Robert Carlyle (Begbie) mag niet onderschat worden. Alleen zonde dat Kevin McKidd een beetje uit de boot valt als Tommy. Erg fijne soundtrack ook. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Oasis hun medewerking ging verlenen aan de film, maar die weigerden aangezien ze niet wilden meewerken aan een film over zoiets belachelijks als treinspotters. Een geluk bij een ongeluk, want zo'n nummers als Lust for Life en Born Slippy hebben echt wel hun meerwaarde.

Ben benieuwd naar de sequel in ieder geval. De volledige cast komt terug, altijd mooi meegenomen, en ik wil eigenlijk wel weten wat er met de groep is gebeurd na de gebeurtenissen van deze eerste Trainspotting. De sequel duurt wel bijna een half uur langer als deze, hopelijk breekt dat Boyle niet zuur op.

Dikke 3.5*

In 2003, the Beagle 2 Mars rover was launched. We were told it crashed. Its final transmission was classified top secret. It was the only warning we would ever get

Transformers heeft me nooit echt aangesproken, ik had geen idee wat iedereen nu zag aan auto's die ineens veranderen in een robot maar een maat van mij stond erop dat ik de film nu eindelijk eens ging zien. Ik heb het altijd wat afgeweerd maar omdat ik de film van hem kon lenen heb ik toch maar eens geprobeerd. En warempel, het is me zeer goed meegevallen.

Eerst moet wel gezegd worden dat ik me nooit heb geïnteresseerd in heel de transformers hype van de laatste jaren en voor de animatie reeks van vroeger ben ik te laat geboren. Dat neemt niet weg dat ik al flarden van namen kende en in grote lijnen het verhaal kende. Met grote lijnen bedoel ik dat ik wist dat er iets op de aarde was neergestort en dat die robotten het wouden hebben en verdeeld waren in twee teams, de goede en de slechte. Beetje vreemd om te zien dat het verhaal in de film zich niet veel meer verder uitspreidt. Er wordt wel geprobeerd om met meerdere verhaallijnen te werken maar die komen vaak ontzettend rommelig over dat je ze eigenlijk al bijna bent vergeten op de moment dat het zich afspeelt. Zo hadden de verhaallijnen van die knappe blonde contra-hacker geen enkel nut in mijn ogen en had het beter geweest als die lijn was geschrapt en vervangen door meer actie. Op zich zou ik dit als een mankement zien maar wanneer je met de juiste instellingen aan de film begint, hersenloze actie dus, dan is het allemaal echt wel te pruimen. De bij vlagen leuke humor, vooral wanneer Sam net Bumblebee heeft gekocht en dat hij Mikaela probeert te versieren en dat Bumblebee wat onbeholpen probeert te helpen door de meest romantische zooi op de radio af te spelen, wordt afgewisseld met lekkere actie die vooral in het begin mooi in beeld wordt gebracht en dat is nu toch wel waar de film overduidelijk op steunt.

Want geef nu toe, de autobots zien er op zich echt wel magnifiek uit. Zoals hierboven wordt de actie in het begin van de film mooi weergegeven maar jammer genoeg slaagt Bay er niet in om dit de gehele tijd vast te houden want naar het einde toe wordt het allemaal veel onduidelijker met als dieptepunt het eindgevecht tussen Megatron en Optimus Prime. Als je bijna twee uur op deze climax wacht dan verwacht je toch wel dat het er piekfijn uitziet. Ontzettend jammer dus. Wat dan wel weer een klein pluspuntje bij de actiescènes was, was de muziek. Typisch Hollywood en verschrikkelijk heroïsch maar het paste perfect bij de film.

Normaal gezien zou dit niet meer hebben gekregen dan een kleine 3* maar de rol van LaBeouf zorgt ervoor dat de film net dat extra halfje krijgt. Normaal gezien zie ik hem niet graag spelen maar hier kwam hij ontzettend fris over. Iemand die voor mij de revelatie van de moment is, is Megan Fox. Ik had al een aantal mensen ontzettend lyrisch over haar weten praten maar ik kon me moeilijk voorstellen dat het de waarheid eer aandeed. Ik sluit me in ieder geval aan bij de lyrische kant van de waarheid. Een grote actrice zal het nooit worden maar wat een ontzettend graaf wijf. Hier is ze zonder twijfel perfect op haar plaats. De rest van de cast acteert ook goed maar niet echt noemenswaardig, wel leuk om een aantal karakterkoppen à la Jon Voight te zien verschijnen.

Ik heb me in ieder geval gisteren, tegen verwachting in, geamuseerd. Megan Fox is een leuke verschijning om naar te kijken en de autobots zien er prachtig uit. Volgende week toch eens achter deel 2 aangaan.

3.5*

Sweetie, hand me my alien gun!

De eerste Transformers film heb ik niet kunnen meepikken in de cinema, maar met het derde deel was ik toch overtuigd dat dit soort films het beste in dat soort omstandigheden kan gezien worden. Het was echter een drukke periode waardoor het er nog niet van was gekomen om de film te bekijken, maar als je vrienden hebt die je als verjaardagsgeschenk op een film trakteren, dan moet je beter maar iets deftigs uitkiezen. En hopelijk was dit 4e deel een goede keuze.

En laat ik maar ineens met de deur in huis vallen: dit was overduidelijk de goede keuze. Michael Bay begint hier met een nieuwe lei waardoor hij even de tijd nodig heeft om zijn personages wat op poten te zetten. Deze keer dus geen Sam Witwicky meer, maar een nieuw gezin. Dit komt er in de vorm van de familie Yeager en het is geen slechte zet van de regisseur om eens wat nieuw menselijk bloed in de film te pompen. Denk echter vooral niet dat hij nodeloos tijd verliest met de nodige plotlijnen, want Bay kickt vrij snel in met zijn gekende actie. Die was in het verleden soms nogal onoverzichtelijk, zeker het eerste deel heeft daar naar mijn herinnering wel wat last van, maar daar is nu niets meer van waar. Het enige waar je over zou kunnen klagen is dat Bay nooit echt weet te stoppen. Hij gooit er telkens maar een nieuw segment achter en zo lijkt het alsof de film 7 eindes heeft. Een minpunt, dat wel, maar niet storend genoeg om de film in zijn geheel onderuit te halen.

Op gebied van CGI ziet dit er dus indrukwekkend uit. Zoals we gewend zijn van Bay schuwt hij de explosies niet en het is mooi om te zien dat hij op zich nog genoeg verscheidenheid in de film weet te steken. Komt voornamelijk ook wel doordat hij genoeg unieke robots ter beschikking heeft die elk hun eigen stijl hebben. De Dinobots zijn cool, ik had op voorhand gehoord dat ze maar 2 minuten in de film zaten dus het was een aangename verrassing dat dat niet zo is, en Lockdown en consorten doen gewoon wat ze moeten doen. Minder slechte humor ook (gelukkig geen rappende Autobots meer) dus dat is ook mooi meegenomen. Qua cast ook solide te noemen. Nicola Peltz is geen Fox, maar doet het nog oké. Wahlberg blijkt zich hier erg thuis te voelen en de interactie met Jack Reynor zorgt voor een aantal leuke scènes. Voor de rest nog een groot aantal bekende koppen (o.a. Kelsey Grammer, Stanley Tucci, Frank Welker en John Goodman) die altijd wel leuk zijn om te zien/horen.

Het gebeurt niet vaak dat een reeks bij zijn vierde deel het niveau hoog blijft houden. Het is iets dat vooral de verdienste is van Michael Bay lijkt me, maar de stijl en sfeer blijft sowieso overeind staan. Nieuwe robotten, nieuwe mensen en een nieuwe start. Laat die volgende 2 delen maar komen.

4*

Today we take the battle to them!

Ik heb werkelijk geen greintje nostalgie betreffende de Transformers reeks. Ik heb de animatiereeks nooit gezien vroeger, al ben ik er recent achter gekomen dat ik wel een Transformers reeks heb gezien maar die had hier bitter weinig mee te maken, en ook de twee eerdere films heb ik puur toevallig gezien. De eerste film heb ik zowat verplicht gezien onder dwang van een vriend en ook deel 2 heb ik geloof ik kunnen lenen van diezelfde vriend. Op zich vermakelijke films (al kende deel 2 echt wel verschrikkelijk slechte humor) maar voor mij stond dit derde deel niet op de to-see lijst betreffende bioscoop. Een kameraad nodigde me echter uit en gisteren gezien. Niet in 3D, ik begin die hype echt kotsbeu te geraken, maar gewoon in digitale versie.

Deel 3 is zeker een verbetering ten opzichte van deel 2, laat dat alvast duidelijk zijn. Voor mij zit dit dan ook perfect op dezelfde lijn als de eerste film, al beoordeel ik dit waarschijnlijk hoger omdat de effecten in de cinema overweldigender zijn dan op gewoon scherm en is de kans op een verlaging bij een herziening redelijk hoog. Soit, de Transformers reeks blijft uit hetzelfde succesvolle vaatje tappen en gelukkig is dat effect nog niet uitgewerkt. Het verhaal heeft wederom niet erg veel om handen, in ieder geval al wel een stuk meer dan deel 2, maar hier zitten simpelweg betere vondsten in. Het gebruik van de echte beelden van de maanlanding en het complot er rond waren wel erg leuk uitgewerkt. Natuurlijk slaat het allemaal werkelijk nergens op maar het was een aangename verrassing om te volgen. Voor de rest krijgen we een vermakelijk plot voorgeschoteld dat er wonderwel in slaagt om meer als twee uur en half te blijven boeien. Voornamelijk doordat er hier en daar een leuke twist in zit (als niet Transformer fan had ik geen idee dat Sentinel Prime de boel ging verraden) maar toch is het allemaal nergens hoogstaand. Het lukt Bay echter om zijn film niet te laten vervelen en dat is waarschijnlijk te wijten aan de vele actie die de film kent.

Eerlijk gezegd, ik had het verwacht. Bay zou hebben gezegd dat hij meer verhaal en karakterontwikkeling in de film wou steken maar de Transformers reeks is voor mij gewoon puur actie en ik had het jammer gevonden als dit was verandert. Ik zei daarjuist al dat ik voor het 3D heb gepast omdat het vaak erg weinig wordt gebruikt (Tron o.a.) maar blijkbaar zou het hier wel een succes zijn? Hoogstwaarschijnlijk omdat Bay er niet voor heeft gekozen om heel de film in de postproductie om te zetten naar 3D maar om effectief het merendeel van de scènes zo te schieten. In ieder geval, ik zou niet kunnen zeggen waar er eigenlijk 3D zat en dat lijkt me nu niet echt een goed teken. Soit, ik kan hier moeilijk over oordelen dus ik ga er ook niet verder op in gaan. De rest van de actie ziet er wel weer erg gelikt uit. Een nadeel bij de vorige Transformers films was dat het allemaal wat onoverzichtelijk leek maar daar is nu niet meer veel van te merken. Bij het overgrote deel van de actiescènes had ik door naar wie ik juist zat te kijken en wat er gebeurde. Maar het is vooral de epische vernieling die dit heerlijk maken om naar te kijken. Alles wat vernietigd kan worden, wordt ook effectief vernietigd en het zorgt voor een handvol geweldige scènes. De Autobots en de Decepticons zien er erg getrouw uit, al had ik wel de indruk dat sommigen een heuse update hebben gekregen, maar voornamelijk de gevechten springen er bovenuit.

Er is een gemis aan Megan Fox. Nu mag je zeggen wat je wilt over haar maar het valt niet te ontkennen dat ze charisma heeft en dat ze perfect op haar plaats was in deze franchise. Met
Rosie Huntington-Whiteley krijgen we een redelijke vervangster maar ze kan de leegte toch niet helemaal vullen. Ze heeft wel een zeker appeal maar verdomme, Fox had hier echt fantastisch in geweest. Het is en blijft jammer dat ze uit de film is gezet want ze vormde een heerlijk duo met LaBeouf. Onwaarschijnlijk ook dat LaBeouf niet hetzelfde heeft gedaan als Dean Martin met Marilyn Monroe. Toen Monroe was ontslagen weigerde Martin te acteren en werd ze terug aangenomen, al werd de film nooit voort gemaakt vanwege de dood van Monroe. In ieder geval moet ik toegeven dat LaBeouf terug beter in zijn vel zit dan in deel 2. Een aantal erg leuke hysterische momenten maar ook niet meer zo overdreven. Voor de rest heeft Bay nog een hele hoop bekende gezichten boven gehaald. Josh Duhamel, John Turturro en Tyrese Gibson nemen hun rollen van de voorgaande films terug met verve op maar nieuwkomer John Malkovich is geniaal in zijn gestoordheid. Ook leuk om Frances McDormand nog te zien verschijnen maar de beste rol is toch voor de geniale Alan Tudyk. Geniaal in Firefly en Dollhouse en ook hier heeft een heerlijk WTF momentje. Ook fijn om Ken Jeong uit The Hangover nog even te zien verschijnen.

De humor is enorm verbeterd ten opzichte van deel 2, het verhaal verloopt ook beter en de effecten zien er nog altijd grandioos uit. Het gebrek aan Fox geraakt niet opgevuld maar voor de rest een erg aangename cast. Waarschijnlijk geef ik de film iets te hoog, ik wordt nogal vaak omver geblazen door dit soort films in de cinema, maar ik heb me in ieder geval erg goed geamuseerd. Benieuwd of er nog een deel 4 komt.

4*

Revenge is coming

De eerste Transformers was een aangename verrassing dus het tweede deel kon natuurlijk niet uitblijven. Ik had eerlijk gezegd wat mijn twijfels doordat ik al van veel mensen had gehoord dat het verhaal helemaal overboord is gegooid en is vervangen door meer actie. Die twijfels waren gegrond.

Het begint al meteen met de humor. Waar deze in het eerste deel af en toe nog leuk was door Bumblebee die door de radio sprak wordt het nu gewoon allemaal ontzettend kinderachtig. De moeder die op campus zit en spacecake eet, de twee honden die in elke scène op elkaar zaten, ... Maar het dieptepunt was zonder twijfel die robottweeling. Wat waren die tenenkrommend slecht! Ook de heroïsche toespraken van de robotten en de over the top bombastische muziek die zo uit talloze andere Hollywood blockbusters lijkt te zijn gebruikt konden me deze keer niet bekoren. Misschien iets teveel Transformers overkill in een week?

Waar er in de eerste film nog sprake van een ietwat deftig verhaal wordt dat nu compleet over boord gegooid. Personages worden zomaar in de film gesmeten zonder deftige introductie en voor de Transformer leek lijken de nieuwe Autobots ook allemaal op elkaar. Misschien dat een ijverige scriptschrijver nog heeft geprobeerd om iets van het verhaal ongezien in de film te krijgen want af en toe krijg je het gevoel dat de film ergens heen wilt gaan. Vooral in de inleiding waar Sam een stuk kubus terug vind had wel wat kunnen worden samen met het subplot waar er vroeger 7 Primes waren en dat die dat ding verborgen voor Fallen leek het allemaal nog interessant te worden. Jammer genoeg wordt dat gewoon allemaal compleet teniet gedaan door veel te veel clichés, laten we Optimus Prime terug tot leven wekken en dan kan hij de Fallen verslaan omdat hij dan de laatste Prime is! Tjah, lekker onvoorspelbaar... Het verhaal wordt naarmate de film vordert uiteindelijk gewoon vervangen door hersenloze actie.

Gelukkig ziet die hersenloze actie er wel zeer goed uit. Waar Bay in de eerste film nogal rommelig overkwam is dat hier een serieuze verbetering of ik was er aan gewend geraakt natuurlijk. Ik las hier ergens dat Bay zijn motto is dat alles wat kapot kan ook effectief kapot moet en dat is te merken. Soms weet je gewoon niet waar kijken omdat de explosies je rond de oren vliegen. De Autobots en de Decepticons zien er werkelijk fantastisch en gedetailleerd uit en deze keer is het eindgevecht goed te volgen. Bay heeft dan toch nog iets geleerd.

Dan blijft uiteindelijk de cast nog over. LaBeouf kwam in de eerste film verfrissend over maar is in die twee jaar blijkbaar dat effect kwijt geraakt doordat hij meer irritanter lijkt te zijn, daar staat dan wel tegenover dat Megan Fox zowaar nog lekkerder is geworden. Wat een geweldig wijf! Bay weet overduidelijk dat de mannelijke kijkers sowieso voor haar komen te zien want naar het einde toe lijkt hij niet genoeg te krijgen van slowmotion shots met Fox al lopend. Qua acteren vind ik ze eigenlijk ook helemaal niet slecht en dat meen ik echt trouwens. Nu de derde film die ik van haar zie in een week en vervelen doet ze niet. Ze lijkt wel minder in de film voor te komen dan in deel 1.

Minder als de eerste, vooral doordat het verhaal nu compleet weg is. Dat neemt niet weg dat de actie nog altijd ijzersterk is en Fox is natuurlijk een echte lust voor het oog. Jammer genoeg blijft de humor tenenkrommend maar dat neemt niet weg dat ik me toch wel heb geamuseerd.

3*

De drie gezichten van angst

Gisteravond kreeg ik opeens weer zin in een oude vertrouwde Bava en vermits deze Black Sabbath de enige Bava was die nog geen review had gekregen (was ook mijn eerste film van de regisseur en het was alweer 4 jaar geleden dat ik hem had gezien) was de keuze snel gemaakt. En ik moet zeggen, dit zou misschien samen met Lisa and the Devil wel eens mijn favoriete Bava kunnen zijn.

Ik weet nog dat de eerste keer de film me een tikkeltje tegenviel. Het was allemaal wel vermakelijk maar het had niet het gewenste effect op mij maar gisteravond werd ik compleet weggeblazen. Black Sabbath opent meteen op een typische Bava wijze. We zien Boris Karloff staan in een surrealistisch kleurenbad en daarna kiest de regisseur ervoor om drie verhalen te tonen die op zich niets met elkaar te maken hebben. Het eerste verhaal (The Telephone) is een heerlijke thriller die misschien ietwat traag op gang komt maar dit zonder twijfel goed maakt met een paar heerlijke suspense momenten. Ik blijf het altijd knap vinden om een verhaal zo te laten boeien terwijl het zich maar één locatie afspeelt. Het tweede verhaal (The Wurdulak) is misschien wel het interessantste van de drie doordat Bava zich hier helemaal kan laten gaan. Een Wurdulak, een oud stadje, een herberg en wederom de heerlijke suspense die de regisseur zo eigen is. Het kleurgebruik ziet er weer prachtig uit en ik weet direct weer waarom ik fan ben van Bava. Het derde verhaal (The Drop of Water) stond in mijn herinnering ten boek als een serieuze afknapper maar daar was gisteravond niets van te merken. Alleen ontzettend jammer dat het lijk er zo enorm fake uit ziet... Vreemd eigenlijk als je bekijkt dat het door dezelfde man is gemaakt (de vader van Bava trouwens!) als het hoofd van de bandiet uit het 2e verhaal. Als dit er iets beter had uitgezien, dan had de film sowieso zijn 4.5* verdiend maar nu twijfel ik nog een beetje. Dat einde met Karloff is trouwens te geniaal voor woorden. Ik wist dat het nog ging komen van mijn vorige kijkbeurt maar het werkt nog altijd.

Bava weet trouwens ook altijd wel zijn actrices te kiezen. Vaak zijn het niet de beste actrices maar net zoals in de Hammer films zijn het praktisch allemaal enorm mooie vrouwen en dat werkt perfect in dit soort films. Maar het zou fout zijn om dit slechte actrices te noemen want dat zijn ze zeker en vast niet. De bijrol van Karloff is trouwens één van de vele must-see redenen. Velen zullen hem alleen maar kennen als Frankenstein (zijn rol hier was ook de enige rol waar hij een vampier in speelt) en meestal verbleken zijn andere rollen in vergelijking met Frankenstein. Hier is dat zeker en vast niet het geval want Karloff is hier enorm goed op dreef. De make-up ziet er erg geloofwaardig uit maar ook de acteur lijkt het beste van zichzelf te geven. Oorspronkelijk was hij alleen maar in de film terecht gekomen doordat hij nog onder contract was met American International Pictures die de film produceerden. Interessant weetje misschien is dat de legendarische groep Black Sabbath zijn naam hier vandaan haalde. In 1963 bestonden ze nog onder de naam Earth en tijdens een optreden in een kleine pub in Burmingham viel het hun op dat er een veel langere rij stond aan de cinema aan de overkant van straat dan bij hun optreden. De film die toen speelden was deze en de groepsleden besloten toen van naam te veranderen omdat ze dachten dat horror voor ticketverkoop zorgde. Wie zich ook maar een beetje in het muziekgenre heeft verdiept weet wat voor een groep Black Sabbath later is geworden.

In tegenstelling tot de meesten vond ik het eerste verhaal wel de moeite. Heerlijke suspense gevolgd door een geweldig tweede verhaal en afgesloten met een erg sterk derde verhaal. Alleen jammer van het overduidelijk fake lijk maar dat deert de pret maar een klein beetje. Bava is meester in het sfeer scheppen en levert visueel prachtig werk af. Moet toch maar dringend eens werk maken om de rest van zijn oeuvre te verzamelen.

4*

There's so much stupidity in here that I can't breathe properly

Lange tijd is Treasure Planet één van mijn favoriete Disney films geweest, de herziening van de film sloeg dankzij de bij vlagen lelijke CGI weliswaar een beetje tegen, maar het jongensverhaal over piraten en een geheime schat bleef na al die jaren nog overeind staan. Een tijd geleden kwam ik deze versie van het verhaal tegen en hier werd ik eigenlijk vooral over de streep getrokken door de aanwezigheid van Victor Fleming als regisseur. Mede verantwoordelijk voor één van mijn favoriete films, Gone with the Wind voor de geïnteresseerden, was ik benieuwd wat hij er van ging maken.

Een vermakelijke film, zoveel is zeker. In hoeverre dat te wijten is aan Fleming zelf laat ik in het midden aangezien het toch vooral het verhaal van Robert Louis Stevenson is dat me nog steeds aanspreekt. Een getrouwe verfilming in ieder geval die nergens echt te lang blijft stilstaan. Hier en daar een vlaagje onnodig patriottisme (onder andere Captain Smollet die met veel emotie de Union Jack salueert en Jim Hawkins die niet veel later met veel gedoe de piratenvlag vervangt door die van Engeland) maar het blijft een film met een erg vermakelijk plot, deze Treasure Island. Ziet er voor zijn tijd trouwens ook nog wel erg goed uit. Hier en daar een goede afwisseling met archiefbeelden, maar het filmen op locatie (onder andere Hawaï) heeft zijn nut gehad.

Ben alleen niet zo'n fan Jackie Cooper. Een naam die je wel vaker tegenkomt als één van de beste kindsterretjes, maar Cooper (mij trouwens vooral bekend als Perry White in de Superman saga) heeft last van hetgeen zoveel kindsterren overkomt, namelijk overacting. Het continue 'Bless my soul' bijvoorbeeld werkt op den duur wel erg hard op de zenuwen. Gelukkig is er nog zo'n klassebak als Wallace Beery om Cooper te doen vergeten. De twee hebben overduidelijk een chemie en Beery is werkelijk geweldig als Long John Silver. Toch ook wel een eervolle vermelding voor Lionel Barrymore die in het begin als Billy Bones ook een indruk achterlaat.

Sfeervolle verfilming die vooral die heerlijke jongenscharme uitstraalt die ik met het verhaal associeer. De regie van Fleming is degelijk, weliswaar ook niets bijzonders, en het is vooral Beery die de show steelt. Cooper heeft zeker zijn momenten, maar ik had het iets interessanter gevonden mocht het meer een volwassenere tiener zijn in plaats de 12-jarige Cooper.

3.5*