Opinions

Texas Terror

John Wayne maakte vroeger veel films onder leiding van Lone Star Productions. Er was eigenlijk nooit iets speciaals aan. Meestal dezelfde verhaalstructuur (Wayne wordt onterecht beschuldigt, door anderen of door zichzelf) en op het einde heeft hij altijd het meisje en leven ze nog lang en gelukkig.

Texas Terror is vooral geen uitzondering. Zoals bijna alle Lone Stars zijn de films vermakelijk om eens te zien maar je bent ze snel terug vergeten.

2*

Everytime you call me "honey," there's a lie involved

The Last Picture Show was zo'n film waarbij het een tijdje duurde eer het kwartje was gevallen, maar me uiteindelijk tot op het bot raakte. Ik was dan ook benieuwd geraakt naar de sequel maar ik speelde altijd met het idee dat ik de eerste film nog eens opnieuw wou zien. Ik heb echter zo'n grote achterstand dat ik liever niet bezig ben met herzieningen en uiteindelijk gisteren besloten om toch eens voor Texasville te gaan zitten. Even op Wikipedia het korte plot doorgelezen om de namen wat op te frissen en dan afwachten wat Bogdanovich hier van ging maken.

Volgens mij heb ik trouwens wel de juiste keuze gemaakt om hier geen double feature van te maken. Hoewel ze over dezelfde personages gaan, zijn The Last Picture Show en Texasville toch echt wel twee verschillende films die verder weinig raakvlakken met elkander hebben. Om te beginnen is Texasville in kleur geschoten, wat al een serieuze stijlbreuk is met het mooi vergankelijk ogende zwartwit uit de voorganger, maar ook qua plot breekt de film met zijn voorganger. Dit doordat er deze keer veel meer focus is komen te liggen op Duane en niet op het stadje zelf. Bogdanovich (of misschien is Larry McMurtry hier eerder verantwoordelijk voor) maakt daar naar mijn gevoel niet de juiste beslissing doordat het juist de combinatie van de verschillende inwoners hetgeen was was The Last Picture Show zo goed maakte. Dat neemt echter niet weg dat dit op zich nog altijd wel een intrigerende film is. Duane blijft een interessant personage en het is boeiend om te zien hoe iedereen verder is opgegroeid. Het beste zijn de scènes waar het opnieuw om Duane, Jacy en Sonny gaat.

Zo'n 19 jaar later dus en dan lijkt het me niet gemakkelijk om iedereen terug warm te laten lopen voor dit project. Belangrijk was de terugkeer van de voornaamste acteurs zoals Jeff Bridges, Timothy Bottoms en Cybill Shepherd maar ik vind het leuk dat ook de wat kleinere rollen zoals een Randy Quaid (Lester Marlow) en Cloris Leachman (Ruth Popper) terugkeren. Het meeste aandacht gaat dus naar Bridges en dat blijft toch een degelijk acteur. Hij weet meer diepgang te brengen in de rol van Duane en met nieuwkomer Annie Potts heeft hij een zekere aantrekkingskracht. Bottoms en Shepherd zijn ook van hun vertrouwde niveau en eigenlijk is de volledige cast goed over de gehele lijn.

Verder eigenlijk weinig op aan te merken. Texasville mag dan misschien niet diezelfde aantrekkingskracht bezitten als zijn voorganger, toch blijft de film wel boeien. Iets wat vooral te wijten is aan een uitstekende sfeerschepping (wat is die Bogdanovich daar toch goed in) en een geweldige cast. Zou Bogdanovich nog eens terugkeren naar Anarene? McMurtry heeft in ieder geval nog 3 vervolgen geschreven..

3.5*

The ancient Egyptians believed that every time you say a man's name, he's still alive

Als Doors fan wordt je eigenlijk wel verwend wanneer het op documentaires aankomt. Vroeger was er natuurlijk al de film van Oliver Stone over het bewogen leven van de zanger, Jim Morrison, maar een tijd geleden kwam ook When You're Strange op de proppen. Er zijn talloze documentaires over The Doors uitgebracht en ook hun cd's worden meer en meer op de markt gebracht (vooral hun livemateriaal). Nu, 40 jaar na hun laatste studio album in de originele bezetting, krijgen we een documentaire over datzelfde album. Documentaires zoals de Classic Albums reeks hebben al bewezen dat je een interessante documentaire kunt maken over een cd en ik vermoedde dat dit van hetzelfde niveau ging zijn.

Ik weet het nog goed toen ik voor de eerste keer de cd L.A. Woman luisterde. Het was mijn eerste album van The Doors en ik kende het nummer Riders on the Storm vaag en besloot om hier eens wat meer van te luisteren. De eerste indruk? Ik vond het verschrikkelijk. L.A. Woman was een overroepen cd en The Doors waren duidelijk niets voor mij. Toch, toen ik niet lang daarna één of ander muziekblad vastpakte waar de invloed van Riders on the Storm op Desert Storm soldaten stond uitgelegd (nog eens bedankt aan mijn broer voor het blad trouwens), begon het weer te knagen. Zijn The Doors dan effectief zo goed? Ik besloot om eens op een chronologische volgorde aan hun werk te beginnen. Het resultaat was navenant en het werd liefde op het eerste (eigenlijk dus tweede) gezicht. Toen ik dan uiteindelijk terug bij L.A. Woman aankwam viel het dubbeltje helemaal en zou het één van mijn lievelingscd's worden. Het is dus vrij nodeloos om te zeggen dat ik een grote fan ben van het werk dat Morrison, Manzarek, Densmore en Krieger op poten hebben gezet. In dat opzicht is deze documentaire ook een vrij aangename zit. Oké, er wordt niets nieuws verteld (wederom het Mr. Mojo Risin' anagram verhaal en het Miami concert) maar de bespreking van de nummers vond ik wel erg geslaagd. Er wordt niet teveel geconcentreerd op Morrison's zelfdestructie maar meer op de nummers zelf en dat is een vrij frisse insteek. De versie die ik heb gezien duurt maar een uur, volgens mij is Amazon dan ook verkeerd in de speelduur van 94 minuten, want elk nummer komt redelijk uitvoerig aan bod (al ben ik wel aan het twijfelen of L'America wel aan bod is gekomen).

Als er iets is waar ik een hartsgrondige hekel aan heb bij documentaires is dat ze allerlei mensen erbij halen die op zich niet echt iets met de documentaire zelf heeft te maken. Hier gebeurt het maar relatief weinig maar die Aziatische journalist had voor mijn part niet gehoeven. Dan vind ik het logischer om mensen zoals Bruce Botnick of Jac Holzman boven te halen. Natuurlijk ook heerlijk om de drie andere bandleden te zien opfleuren bij de anekdotes van sommige nummers. The Doors zullen voor mij altijd de groep van Jim Morrison blijven, het charisma dat die man had is nog altijd onbeschrijflijk, maar dat neemt niet weg dat de drie anderen niets waard zijn. The Doors was nu eenmaal een perfecte samenloop van omstandigheden en verschillende persoonlijkheden en dat uit zich dan ook gedeeltelijk in de documentaire. Vooral de slotminuten waarin ieder nog even zijn mening over Morrison geeft is dan ook heerlijk kippenvelopwekkend.

L.A. Woman blijft voor mij nog altijd één van de beste albums die The Doors hebben gemaakt (ik twijfel altijd tussen deze of hun debuut) maar hierdoor wordt de documentaire wel erg leuk. Er worden veel geluidsfragmenten en live beelden getoond en ook de interviews zijn geslaagd. Dat neemt echter niet weg dat er hier simpelweg weinig nieuws wordt verteld en dat er dus niet echt een onderscheid is met een willekeurige Classic Albums aflevering. Toch, erg leuk.

3.5*

Mr. Mojo Risin'

Toen ik de film gisteravond zag vroeg ik me af hoelang ik eigenlijk al een Doors fan ben. Het is begonnen bij het nummer Riders on the Storm en toen eens angstvallig de volledige LA Woman cd gedownload. Ik wist toen niet wat me overkwam, dit haalde nergens het niveau van Riders of the Storm en ik classificeerde de band als een one-hit wonder. Ik spreek hier over toch wel over een paar jaar geleden maar toen mijn broer niet lang daarna met een artikel over het feit dat Amerikaanse soldaten in de Golfoorlog naar Riders on the Storm luisterden, vroeg ik me toch weer af of ik iets miste. Toen maar de eerste cd eens geprobeerd en vanaf de eerste tonen van 'Break on Through to the Other Side' was ik verkocht. Hier moest ik meer van horen.

In de loop der jaren heb ik ook veel over The Doors verslonden. Uren documentaires, honderden bladzijden tekst en natuurlijk de genialiteit van hun muziek zelf. Vanaf het moment dat ik de opgepoetste van An American Pastoral zag wist ik dat ik dit sowieso moest zien. Een documentaire die de goedkeuring van de andere bandleden had, die onbekende beelden bevatte en die ook nog eens in de cinema kwam, het zou geweldig worden! Jammer genoeg is er van heel dat cinema gebeuren niets in huis gekomen (de docu is nooit bij ons in de zalen geraakt) dus heb ik een dikke week geleden de dvd maar gekocht. Gisteren met veel verwachting opgezet en compleet weggeblazen. Als Doors fan zit hier voor mij niets nieuws tussen (zo kende ik bijvoorbeeld het Mr. Mojo Risin' anagram al van voor de film) maar de beelden blijven goud waard. Morrison die voor het eerst zijn bekende poëzie aan The End toevoegt, de concertbeelden, ... Gewoonweg geweldig. Ook de beelden van An American Pastoral zien er werkelijk geweldig uit. Ik heb zelf de film in een behoorlijk slechte versie gezien (was wel de beste die op het net is te vinden) maar om de beelden in hoge kwaliteit te zien gaf me echt kippenvel. Vind het alleen een nogal rare keuze om de beelden wat te vervormen. Zo zit er in de originele American Pastoral zeker en vast geen scène waarin Morrison naar zijn eigen dood luistert maar gelukkig zijn er zo maar een aantal scènes aangepast. Al had het waarschijnlijk beter geweest mochten ze de beelden gewoon hebben opgeknapt zonder er verder iets aan aan te passen.

De documentaire concentreert zich vooral op Morrison. Met reden want hij was wel het boegbeeld van de groep (zonder hem waren The Doors op zich niet zo erg veel waard, luister maar eens naar de twee platen die ze hebben gemaakt na zijn dood). Morrison was geniaal, is geniaal en zal altijd geniaal blijven en in dat opzicht schetst DiCillo wel een getrouw beeld van de zanger want zowel de goede kanten als de slechte kanten van Morrison komen aan het bod. Het is alleen jammer dat de documentaire zo kort is en op een aantal zaken minder dieper ingaat dan dat ik had gehoopt. Zo wordt heel de relatie van Jim en Pam amper uit de doeken gedaan en is de speelduur eigenlijk te weinig om echt een compleet beeld van Morrison en de band te krijgen. Nu krijg je veel informatie over Morrison te verwerken maar de andere bandleden hadden zeker en vast even veel voor de band betekend als Jim zelf. Langs de andere kant krijg je anders een erg lange documentaire die waarschijnlijk alleen maar gesmaakt zou worden door de die-hard fans zoals ikzelf. DiCillo levert dus wel goed werk want volgens mij kunnen mensen nu wel de klik krijgen om eens naar meer van de groep te luisteren en dat kan ik alleen maar toejuichen.

When You're Strange (genoemd naar één van de geniaalste platen van de band) kent maar één acteur eigenlijk en dat is Johnny Depp. Eigenlijk is hij de gewone narrator maar eerlijk gezegd past zijn stem wel uitstekend bij de sfeer van de film. Depp is blijkbaar zelf een hevige fan van de groep en hij lijkt dan ook echt gevoel in zijn stem te leggen, of ik verbeelde me het natuurlijk omdat ik zelf een hevige fan ben. Voor de rest wordt er alleen maar met archiefbeelden gewerkt en het is fantastisch. Geen nodeloze interviews met mensen die nooit iets met de groep hebben te maken (wordt een beetje gefrustreerd van de vele auteurs die denken dat ze Morrison hebben doorgrond) maar gewoon de naakte waarheid. Het zorgt voor soms heerlijke beelden met fantastische live nummers. Ook leuk dat er wel wat dieper op het Miami incident wordt ingegaan en dat Morrison nog altijd wel wordt verdedigt. De documentaire doorloopt netjes alle albums en we krijgen vaak dan ook studiobeelden en dergelijke te zien. Een deftige opbouw die netjes wordt aangevuld met authentieke beelden, zo hoort het!

Ik denk dat ik altijd wel een fan van The Doors zal zijn. Morrison blijft een erg intrigerend figuur die met een paar vrienden historische muziek heeft gemaakt. De band heeft 6 geniale cd's gemaakt (ook The Soft Parade hoort hier bij!) en de invloed die ze hebben gehad valt niet te beschrijven. Maar When You're Strange is vooral een beeld van de teloorgang van een geniale poëet die jammer genoeg zich niet heeft kunnen vrijmaken van de drank en de drugs, al blijf ik er bij dat hij uiteindelijk wel op het goede pad was aan het geraken. De documentaire zelf is soms iets te oppervlakkig en het bewerken van de beelden van An American Pastoral zijn soms niet geslaagd door de toevoegingen die niet in het origineel zaten. Toch is When You're Strange een aanrader voor iedereen die meer van deze groep wilt weten. Terwijl ik de laatste regels schrijf aan dit bericht galmt door de koptelefoon de tonen van Albinoni's Adagio in G Minor, een mooier einde kun je niet hebben.

This is the end, beautiful friend

4.5*

You've heard of Oxford Circus, you've heard of Piccadilly Circus. This is the Rolling Stones Rock & Roll Circus

Het nieuwe jaar moet ingezet worden met een streepje muziek, dat is gewoon verplichte kost. De dag ervoor goed gevierd (het ene jaar een kater, het andere jaar niet) en sommige mensen kiezen dan voor bijvoorbeeld het traditionele nieuwjaarsconcert om hun eventuele hoofdpijn te verzachten. Ik daarentegen zocht het dit jaar in een iets andere richting met een concertregistratie van de Rolling Stones.

Al ben ik nooit zo'n fan geweest van de band op zich. Klinkt nogal vreemd eigenlijk van iemand die ondertussen al wel een paar concertregistraties en documentaires achter de kiezen heeft, maar het is en blijft een groep waar ik niets van in huis heb. Met uitzondering van The Stones Story LP, maar die heb ik zelf niet aangeschaft. Soit, de voornaamste reden waarom ik deze Rock and Roll Circus heb opgenomen is de aanwezigheid van Jethro Tull. Niet zo'n zeldzame groep om live te zien, maar deze concertregistratie is de enige keer dat Tony Iommi, van Black Sabbath faam, bij de groep te zien was. Hij verliet de band al snel en ze spelen überhaupt niet live, maar gewoon het zien vind ik al geweldig. Bovendien lijkt Anderson hier ook een eerste probeersel van zijn latere bekende pose (dwarsfluit spelen met een been in de lucht) te doen en dat alleen al maakt het een geweldig tijdsdocument.

Het valt echter op dat dit in het algemeen een unieke blik in de late jaren '60 is, want zo krijgen we ook het eenmalige optreden van The Dirty Mac, een knipoog naar Fleetwood Mac veronderstel ik, te zien. Een band bestaande uit John Lennon (The Beatles!), Eric Clapton (Cream!), Mitch Mitchell (Jimi Hendrix Experience!) en natuurlijk Keith Richards van de Stones. Jammer dat Yoko Ono zich komt moeien, maar ze is gelukkig de enige smet op de muziek. The Who levert een geweldige A Quick One, While He's Away en het optreden van de Stones zelf is uitstekend. Vreemd dat ze zelf vonden dat ze zo ondermaats presteerden ten opzichte van The Who, want de versie van Sympathy of the Devil is nu al zeker één van mijn favoriete live momenten van de band.

De setting van het circus werkt ook bijzonder goed. Het geeft het geheel een ietwat surrealistische sfeer met hier en daar nog eens een circusact tussendoor. Een blik uitstekende artiesten, al vond ik Marianne Faithfull wat uit de toon vallen, die gewoon erg veel plezier hebben in het spelen en dat merk je. Moet toch eens terug wat achter de Stones aangaan heb ik de indruk.

4*

Meet the Donahue's

There's No Business like Show Business is een leuke komedie met een zeer uitstekende choreografie. Het verhaal, over het wel en wee van een artiestenfamilie, is flinterdun maar is wel de hele speelduur boeiend genoeg.

Marilyn Monroe is weer geweldig met als hoogtepunt haar versie van Heat Wave, zo zwoel hoor je ze niet vaak. Rest van de acteurs zijn zeker ook te pruimen, zeker ma en pa Donahue, alleen is de oudste zoon, Steve (Johnnie Ray) een complete miscast. Pas op, hij heeft een geweldige stem maar als acteur staat hij daar maar als een plank.

Fantasievolle decor's, een geweldige Marilyn, uitstekende choreografie en prachtig uitgevoerde dansnummers zorgen voor een 3.5*

Bomen en arsenicum

Ik ben me de laatste jaren aan het interesseren in de Franse filmgeschiedenis, maar merk ik dat ik erg vaak teruggrijp naar klassieke regisseurs zoals François Truffaut. Beetje onterecht natuurlijk, want zo lijkt het alsof er vandaag de dag niets interessants meer wordt gemaakt en vandaar een tijdje geleden Thérèse Desqueyroux opgenomen. De zwanenzang van Claude Miller - hij overleed in 2012, niet lang nadat de film was uitgebracht - die vooral bekend is van Garde à Vue, een misdaadfilm met Lino Ventura en Romy Schneider in de hoofdrollen.

Had me dan ook liever aan die film gewaagd, maar dan zit ik natuurlijk weer in hetzelfde straatje van oudere films en dat was nu net niet de bedoeling. Jammer dan ook dat Thérèse Desqueyroux niet de film is geworden waar ik op hoopte. Zit nochtans best wel wat potentie in qua plot met Thérèse die besluit om haar man te vermoorden via een overdosis arsenicum. Je zou verwachten dat je een intrigerende film kunt maken met een sterke vrouw in de jaren '20 van Frankrijk die besluit om het heft in eigen handen te nemen om onder een levenloos huwelijk onderuit te komen, maar het resultaat is echter verre van boeiend en kabbelt eerlijk gezegd maar voort zonder in een stroomversnelling te komen. Het kan je op den duur niet meer schelen wat er nu juist met Thérèse gebeurt en daardoor verliest de climax waar Bernard haar 'vrijlaat' zijn impact. Jammer ook van die nutteloze sprongetjes in de tijd trouwens, al goed dat er nog een aanduiding op het scherm komt aangezien je anders gewoon niet door zou hebben dat er x aantal tijd verstreken is.

Audrey Tautou, het ogenschijnlijk altijd vrolijke meisje speelt hier de titelrol. Thérèse lacht zelden en oogt redelijk passief waardoor ze ver van haar vertrouwde (althans toch voor mij) acteren staat. Moeilijk om in te schatten of de invulling van Tautou nu een heerlijk staaltje acteerwerk is of dat ze er effectief tegen haar goesting stond, maar duidelijk is dat ze niet altijd weet te beklijven. Dan doet Gilles Lellouche het als manlief Bernard beter trouwens. Ook de jonge Anaïs Demoustier mocht er zijn als jeugdvriendin Anne maar verder is niemand echt memorabel. Wat dat wel is, is de setting. Bijna in zijn geheel in Gironde, Frankrijk gefilmd en de ogenschijnlijk oneindige bossen (in combinatie met de uitstekende aankleding) brengen het wel en wee van de roaring twenties geloofwaardig tot beeld.

Goh, lastig te beoordelen. Vreemd hoe Miller er in slaagt om in een film van bijna 2 uur toch zo weinig te vertellen. Thérèse Desqueyroux is dan ook een epos dat meerdere jaren omvat en toch krijg je nooit die indruk. Tautou is niet van haar vertrouwde niveau en het is vooral een aantal bijrollen en de mooie aankleding die dit nog naar een iets hoger niveau weet te stuwen. Typisch zo'n filmpje om één keer en nooit meer te zien.

2.5*

Early to rise and early to bed, makes a man healthy, but socially dead

Er is een tijd geweest dat ik echt fan was van Raoul Walsh en actief op zoek ging naar zijn films. Dat was in een periode waarin ik voor het eerst James Cagney leerde kennen (hun samenwerkingen behoren vaak tot het beste wat regisseur èn acteur in hun oeuvre hebben gemaakt) maar de liefde koelde op den duur wat. Dat lag misschien ook wel aan het feit dat ik niet meer zo makkelijk iets van Walsh vond en indien dat toch eens gebeurde, dan viel de film wat tegen. Op hoop van zegen dan maar met They Drive by Night.

De 8e film die ik van de regisseur zie (wat eigenlijk echt maar een fractie is aangezien de man in totaal meer dan 70 films regisseerde) en opnieuw één van de betere. Meer zelfs, het is dat de Cagney samenwerkingen wat verder weg zitten in mijn geheugen, want anders zou ik dit wel eens een eventueel hoogtepunt willen noemen. Het interessante is dat Walsh er in slaagt om de film geleidelijk aan te laten evolueren van een sociaal drama waarin de heikele situatie van vrachtwagenchauffeurs aan de kaak wordt gesteld naar een heuse film-noir met een killervamp in de hoofdrol. Klinkt behoorlijk onevenwichtig, maar het werkt eigenlijk perfect. De film houdt er hierdoor ook een bijzonder hoog tempo op na, zelfs al verdwijnen sommige personages zoals Paul bijna geruisloos uit de film, en de climax is werkelijk heerlijk te noemen. Lana die maniakaal 'The doors made me do it! The doors made me do it!' uitroept.. Het galmde nog urenlang na in mijn hoofd.

Dat niemand er eerder op het idee is gekomen om van George Raft en Humphrey Bogart broers te maken! Raft maakte in zijn carrière vaker slechte keuzes met betrekking tot het kiezen van rollen (hij liet onder andere High Sierra, The Maltese Falcon en Casablanca schieten. Allemaal rollen die uiteindelijk ironisch genoeg naar Bogart zijn gegaan waarmee die een heuse klassiekerstatus wist te verzilveren) en de combinatie met Bogart spat werkelijk van het scherm af. Dit is toch ook Bogey op zijn best vind ik. Kleinere rolletjes waar hij mee kan steunen op andere acteurs. Als hij de hoofdrol speelt, dan geraak ik hem toch wat sneller beu. Goede bijrollen ook nog van Ann Sheridan, die als liefje van Joe een vrouw met ballen is, en Ida Lupino, die het tweede deel van de film compleet naar zich toe trekt.

Tof! Krijg meteen weer zin om wat meer van Walsh te gaan zien. Zijn vorige Bogey samenwerking (High Sierra) vond ik niet zo schitterend, maar Northern Pursuit met Errol Flynn lag me dan wel weer goed. De volgende in rij zal dan ook They Died with Their Boots On (magnifieke titel ook) worden, benieuwd wat dat gaat geven. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

4*

We shall return --General MacArthur

They Were Expendable, ik heb het altijd een enorm coole titel gevonden. Waarom weet ik niet maar de mannelijkheid lijkt er vanaf te spatten en wanneer het dan ook nog eens met persoonlijke held John Wayne is, dan kan dat niet mislukken. Echter, het lot was me precies niet goed gezind want het de 3e keer al dat ik aan de film begon. De eerste keer was ik te moe en zette ik de film af, de 2e keer was er opeens bezoek maar de 3e keer is dan toch gelukt uiteindelijk.

De naam Frank Wead, de schrijver van het screenplay van de film, was een naam die me een belletje deed rinkelen. Ik was er niet 100% zeker van maar volgens mij was het dezelfde persoon waar John Ford zo'n 12 jaar later de film The Wings of Eagles over draaide. Ik had al eerder gehoord dat Ford ten tijde van de jaren '50 goede kameraden was met Wead maar dat ze al zo lang teruggingen wist ik niet. Het is tegelijkertijd ook de eerste keer dat Ford zich aan een Tweede Wereldoorlog film waagde, nogal logisch want WO II was nog maar net ten einde of was misschien zelfs nog op zijn laatste pootjes aan het lopen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de film bol staat van het typische Amerikaanse patriottisme. Velen zullen er zich aan storen, ik kan me er nog redelijk goed overeen zetten. Het is dan ook jammer dat Ford de kunst van het vertellen van een oorlogsverhaal nog niet helemaal onder de knie heeft want het wordt allemaal nogal povertjes uitgewerkt. Hoewel het gebaseerd is op waargebeurde feiten (Brickley is eigenlijk John Duncan Bulkeley en Rusty is eigenlijk Robert Kelly), wordt het allemaal te lang uitgesponnen waardoor de rek er wat uit gaat. De mannen waar geen spatje slecht aan is (hoewel Kelly en Smith, die zuster Sandy speelt, MGM hebben aangeklaagd vanwege hun portrettering in de film) maken van alles mee en de uiteindelijke climax is dan ook vrij teleurstellend. Er is zelfs amper over een climax te spreken doordat de film opeens gedaan is..

Gelukkig wist Ford al wel hoe hij een degelijke actiescène moest schieten en dat blijkt hier wel uit. Het ziet er allemaal erg vlot uit, zeker als je bekijkt dat de film ondertussen al meer dan 60 jaar oud is, en Ford weet het allemaal netjes op het scherm te brengen. Natuurlijk is Ford zijn lieveling ook weer van de partij, ik heb het natuurlijk over de immer geweldige John Wayne. Het was al de derde keer dat de twee een samenwerking hadden (Stagecoach en The Long Voyage Home waren een aantal jaren hiervoor opgenomen) maar er bleek toch een kleine barst in de vriendschap te geraken doordat Ford het Wayne erg kwalijk nam dat die nooit had meegevochten in de oorlog. Ford was zelf gepromoveerd naar de rank van kapitein tijdens WO II. Het resultaat was navenant en Ford begon enorm veel opmerkingen en steken naar Wayne te geven totdat Montgomery, die ook in het leger had gezeten, er opeens tussen kwam. De regisseur barstte in tranen uit en stopte met de opmerkingen over de lafheid van Wayne. Gelukkig is hiervan op het scherm niet al teveel van te merken en speelt Wayne weer erg sterk, ik kan echt naar hem blijven kijken. Naast Wayne heeft ook Robert Montgomery een grote rol in de film en die speelt ook erg overtuigend. De combinatie van de twee vertaalt zich uitstekend naar het scherm. Ook de mooie Donna Reed heeft nog een ietwat kleine bijrol maar is even solide als de rest van de cast.

Niet het hoogtepunt uit Ford zijn carrière, zoveel is duidelijk. Dan vind ik The Wings of Eagles een betere samenwerking tussen de twee iconen. Hier komt het allemaal plotgewijs nogal rommelig over maar gelukkig is de cast sterk en zijn de actiescènes wel geslaagd. De film duurt echter iets te lang en dat merk je.

3*

Property. The whole fucking thing's about property

Terrence Malick is al sinds jaar en dag een grote naam in het filmwereldje en het verbaasde me dat ik eigenlijk nog zo bijzonder weinig van hem heb gezien. Nu is het sowieso geen veelfilmer, al lijkt hij de laatste jaren wel opeens in overdrive te zijn geschoten, maar het is toch iemand met een aantal grote titels op zijn naam. The Thin Red Line was er zo eentje van en ik hoopte vooral dat dit me beter ging bevallen dan The Tree of Life waar ik vandaag de dag nog steeds niet goed weet wat ik er van moet vinden.

Dat is iets dat ook voor The Thin Red Line gaat opgaan vermoed ik. Nu ben ik sowieso geen fan van oorlogsfilms en al zeker niet van zo'n lang uitgesponnen oorlogsfilms, maar wat Malick ermee doet is toch redelijk atypisch. Ironisch genoeg kwam deze in hetzelfde jaar uit als Saving Private Ryan en de twee films kunnen niet meer dan dit van elkaar verschillen. Malick trekt vooral de kaart van sfeer en kiest veel minder voor het plot. Dat geeft een ietwat bevreemdende ervaring waarbij er eigenlijk geen enkel hoofdpersonage is (Adrien Brody was trouwens in de veronderstelling dat hij dat was, totdat hij er bij het kijken van de film achter kwam dat zijn rol danig was ingekort tijdens het monteren) en waarbij gevechten worden afgewisseld door natuurbeelden. Visueel erg mooi (die openingsscène met de krokodil zet meteen de toon, hoewel daar eigenlijk bitter weinig gebeurt) maar ik moet toch net iets meer hebben. Het is ook zo'n film waarbij je eigenlijk makkelijk een 10 minuten kunt missen zonder uiteindelijk al te veel gemist te hebben.

Malick legt een zekere dualiteit in zijn beelden, maar doet dat ook in de personages. Identificeren met de soldaten is redelijk moeilijk omdat het allemaal zo afstandelijk blijft, maar de scène waar een soldaat een Japanner neerschiet en dat luidkeels uitroept maar dat je dan ondertussen zijn interne voice-over hoort waar hij beseft dat hij het ergste wat een man kan doen heeft gedaan is bijzonder te noemen. Omdat er 20 jaar tussen deze en Malick's vorige film lag, wou ook zowat half Hollywood meedoen. Veel acteurs kregen de kans niet en degene die er wel inzaten zagen hun rol serieus ingekort worden. Talloze bekende gezichten daardoor ook, maar dat werkt echter niet altijd even goed. George Clooney, John Travolta, ... Het zijn rollen die erg geforceerd ogen en dan is er gelukkig nog een Sean Penn of Jim Caviezel om de boel wat recht te trekken. Zeker Caviezel is wel erg goed op dreef als Witt en is voor mij het gezicht van de film.

Misschien dit jaar Radegund eens een kans gaan geven, als Belg zijnde moet je de Belgische acteurs die het in Hollywood zijn aan het maken toch wat volgen. Hopelijk een iets meer gestructureerde film want hoewel dit visueel soms overdonderend mooi is, is het toch niet het type cinema dat me ligt. Het blijft wel ergens nazinderen, dat wel.

3*

Well, there's these two kings, see and they're both always fighting over the same fair-haired maiden

Ik weet nog goed hoe hard mijn eerste kennismaking met Peter Bogdanovich tegenviel. Ik had op goed geluk The Last Picture Show opgenomen van op televisie en dat was niet echt een succes te noemen. De film bleef echter maanden door mijn hoofd spoken en uiteindelijk besloot ik om hem nog eens opnieuw te kijken en toen viel het kwartje, Boganovich maakte een meer dan uitstekende film. Ik was dan ook al tijden van plan om eens werk te maken om wat meer van de goede man te zien maar het kwam er nooit van (ik heb ook nog zo'n enorme kijkachterstand van gekochte films) maar toen ze deze The Thing Called Love op televisie gaven, heb ik hem toch maar opgenomen.

En ook dit is weer een erg aangename film geworden. Minder als The Last Picture Show maar je kunt beide films erg moeilijk met elkaar gaan vergelijken, er zit dan ook nog eens meer als 20 jaar tijd tussen. Soit, geen vergelijking maken dus. The Thing Called Love is eigenlijk een vrij mierzoete film. Een op het eerste zicht nogal standaard verhaal over een jonge vrouw die besluit om haar leven in New York achter te laten en een poging waagt om in het muziekwalhalla genaamd Nashville haar kans te wagen. Dat lukt echter niet van de eerste keer maar gelukkig ontmoet ze twee vrienden. En daar stopt het verhaal dan ook maar er zit een zekere vorm van geslaagde diepgang tussen de verschillende personages die een mooie touch aan het verhaal geeft. De manier waarop de prille liefdes tussen zowel Miranda en James als Miranda en Kyle tot hun recht komen voelen niet geforceerd aan en dat is een mooi huzarenstukje doordat dat op wel erg veel manieren kan mislopen. Vooral de eindscène waar het trio uiteindelijk dan toch samen op pad trekt kon me erg bekoren, mooi in al zijn eenvoud.

Maar de reden waarom de film een zeker weemoedig gevoel bij je opwekt moet sowieso de uitmuntende cast zijn. Ben sowieso al fan van River Phoenix vanwege Stand By Me maar dit doet hij toch wel erg sterk. Jammer genoeg was The Thing Called Love zijn laatste film voor zijn vroeg overlijden maar het valt ook op hoe goed hij eigenlijk is in de vele muziekscènes die de film kent. Dat zijn broer, Joaquin Phoenix, jaren later de pannen van het dak zou spelen als Johnny Cash in Walk the Line is algemeen geweten maar River's performance moet daar zeker niet voor onderdoen. De onbekendere Samantha Mathis (die trouwens ooit nog Prinses Daidy in de Mario Brothers verfilming heeft gespeeld) groeit trouwens ook wel enorm hard in haar rol. In het begin niet altijd even sterk maar eenmaal je goed en wel in de film zit, kun je ze niet missen. Maar een stoel kan niet op 2 poten staan en daar komt Dermot Mulroney aan te pas die er een solide driepoot van weet te maken. Sowieso knap dat iedereen hun eigen nummers zingen en dat het niet later gedubt is geweest. Vreemd trouwens om Sandra Bullock hier in te zien. Een tijd waarin er van Speed, Miss Congeniality en wat weet ik nog allemaal geen sprake was en het is er aan te merken dat dat nog niet het geval is want Bullock is hier echt wel op het randje. Uitstekende soundtrack ook met nummers van onder andere Johnny Cash.

Ja, die Bogdanovich ligt me precies toch wel. The Thing Called Love is een film die je erg makkelijk kunt klasseren als voorspelbaar, cliché en niet al te bijzonder maar hier zit meer in. Is het misschien doordat ik fan ben van dit soort muziek of doordat het de laatste rol is voor River Phoenix? Ik weet het niet maar ik kan het wel smaken.

4*

I doubt that it *can* die... as we understand dying

Kerstmis. Een dag waarop je vrij bent en pakjes krijgt/uitdeelt maar ook een dag die in een periode valt waar ik niet echt van hou, namelijk studeren voor examens. Niet al te leuk dus maar gelukkig bestaat er nog altijd zoiets als film waarmee je je gedachten kunt verzetten. Er is dan ook maar bitter weinig dat kan tippen aan eens genieten van een ouderwetse zwartwit klassieker terwijl op de achtergrond de open haard lekker staat te knetteren. Ik kende The Thing from Another World (en zijn remake) alleen maar van naam dus ik wist niet goed wat te verwachten maar dit viel in ieder geval in goede aarde.

Nu moet ik er wel bij vermelden dat ik sowieso wel een zwak heb voor dit soort sc-fi verhalen met betrekking tot aliens. Hoogstwaarschijnlijk te wijten aan Orson Welles (het gerucht dat hij hier aan had meegewerkt is trouwens vals) met zijn War of the Worlds maar ik kan echt genieten van het tijdsbeeld dat de mensen toen hadden van aliens en andere monsters die onze wereld gingen veroveren. Een vergelijking met de versie van Carpenter kan ik niet maken (al lijkt die me ook wel erg interessant) maar dit is in ieder geval een erg geslaagde film. En dat is voornamelijk te danken aan de acties van de personages. De opzet van leger tegenover wetenschap is redelijk standaard te noemen maar de dialogen tussen beide en hun reacties op de aanwezigheid van de buitenaardse bezoeker voelen getrouw aan. Daar komt dan ook nog eens dat de film een geweldig,zelfs wat beklemmende sfeer heeft en dat de opbouw van de climax simpel maar doeltreffend is. Sowieso zitten hier een aantal erg memorabele scènes in zoals de ontdekking van de vorm van het schip in het ijs.

Voor een film van ondertussen meer als 60 jaar oud valt het op hoe goed de effecten eigenlijk zijn. Het monster zelf ziet er niet zo bijzonder speciaal uit (het leek meer een verre neef van Frankenstein te zijn) maar de manier waarop ze er mee omgaan is geslaagd. Ik hou sowieso wel van de manier waarmee ze door weinig van het monster zelf te laten zien de spanning verhogen maar de confrontaties zijn heerlijk. De verbranding van het monster halverwege de film wordt algemeen beschouwd als de eerste keer dat een stuntman compleet in de fik stond maar ook de climax met de elektriciteit is erg tof gedaan. In het begin van de film had ik moeite met de personages te identificeren. Het tempo lag vrij hoog en iedereen leek precies door elkaar te spreken maar naargelang de film vorderde begon er toch enige herkenning te dagen. Niet altijd even geslaagd want zo is Douglas Spencer als journalist soms redelijk vervelend maar gelukkig is er op de rest van de cast niet veel aan te merken.

The Thing from Another World is jammer genoeg vandaag de dag wat ondergesneeuwd geraakt door het vele lof dat de remake van Carpenter kreeg/krijgt maar dat is onterecht want de combinatie Christian Nyby en Howard Hawks werkt erg goed. Erg sfeervolle film die nog altijd als een huis staat.

4*

If you want blood, go to the slaughterhouse. All in all, it's a terrific commercial for J&B Scotch

Bovenstaand is een quote van Christian Nyby, regisseur van The Thing from Another World, over de remake van zijn film door John Carpenter. Het is niet echt de meest positieve kritiek die je kunt krijgen, maar het paste wel perfect in de algemene teneur die rond deze remake hing ten tijde van zijn release. De jaren '80 was blijkbaar echter een periode waar het publiek wel vaker films afkraakte die vandaag de dag als klassiekers worden beschouwd (Blade Runner onder andere) maar ik ben best wel fan van Nyby's versie. Ik hoopte dus maar dat de Carpenter versie me ging kunnen bekoren.

Om meteen alle twijfels weg te nemen: wees daar maar zeker van. Nu is sowieso Carpenter wel één van mijn favoriete regisseurs aan het worden, maar was hij hier doet qua spanningsopbouw en visual effects.. Het zou zomaar eens zijn beste film kunnen zijn. Vind het ook een film die perfect op zijn eigen benen kan blijven staan. Misschien inderdaad een beetje schatplichtig aan zijn voorganger, maar ik heb het gevoel dat Carpenter hier gewoon veel dichter bij het originele boek blijft dan hetgeen wat Nyby er al die jaren geleden van maakte. Het blijft tot op de laatste moment leuk om te gokken wie nu eigenlijk al in een alien is verandert en dat resulteert ook in een aantal heerlijke suspense momentjes, de bloedtest scène alleen al met Gary die het op zijn heupen krijgt dat hij nog steeds vastgebonden is, die de regisseur op zijn best is. Beetje vreemd dat hij niet zelf voor de soundtrack verantwoordelijk is, bij een Carpenter film verwacht je dat nu eenmaal, maar er is niets op Ennio Morricone aan te merken. Hoewel hier en daar iets te schaamteloos in dezelfde richting leunend als Carpenter, is het wel een passende score an sich.

De combinatie Carpenter en Kurt Russel blijft toch ook in elke samenwerking als een huis overeind staan. Iets wat vooral te wijten is aan de coolness (no pun intended) die Russel uitstraalt. Zijn introductie met de schaakcomputer, het moet denk ik één van de leukste scènes uit de film zijn. Erg sterke Russel dus en dat heeft het nadeel dat de rest van de cast wat wegzakt. Met eens uitgezonderd een sporadische opleving is niemand echt memorabel en wordt het hier en daar wat lastig bij te houden wie nu weer wie is. Het is echter een kleine smet op het geheel en bovendien één die er op zich ook niet zo toe doet aangezien er redelijk snel doden beginnen te vallen. Toch ook nog even die geweldige special effects vermelden. Met een computer kun je ook een aantal coole dingen toveren, maar dit soort handmade spul blijft toch altijd 10x indrukwekkender.

Wanneer gaat Carpenter eigenlijk nog eens met iets nieuws komen, The Ward dateert ook alweer uit 2010.. Al is het misschien maar beter zo aangezien zijn recentere werk (Vampires, The Ward, Village of the Damned) tot zijn slechtste films behoren. Dat telt dus niet voor The Thing die vanaf de eerste tot de laatste minuut blijft boeien. Ik heb het al gezegd maar wat blijft Kurt Russel toch enorm cool

Dikke 4*

This Is England

Lange tijd naar uit gezien en stelt uiteindelijk toch wat teleur. Wie trouwens een 2e American History X verwacht komt wat bedrogen uit.

This Is England is een mooie, soms melige film over de turbulente jaren '80 maar wordt soms gewoon een tikkeltje te ongeloofwaardig. Zo had heel die romance met Shaun en Smell er van mij niet gehoeven. Meer zelfs, het deed de film dalen in mijn achting. Maar het grootste struikelpunt blijft voor mij dat iemand van 12 jaar ineens wordt aangesproken door een bende 18 jarigen en daar beste maatjes met wordt. Het werd gewoon allemaal te ongeloofwaardig (vooral de scènes dat Shaun lustig mee zit te drinken en wiet te smoren) Het verhaal viel redelijk mee en je ziet direct aankomen hoe het verder gaat gaan wanneer Milky besluit om mee te gaan met Combo. Je weet sowieso dat dat nog slecht gaat aflopen... Dit gebeurt dan uiteindelijk dan niet maar je zit er dan toch niet ver naast.

Maar de muziek, de acteerprestaties en het succesvolle creëren van een tijdsbeeld zorgen toch dat dit een klein pareltje is dat beter had kunnen werken als het een beter verhaal had.

3.5*

This is Citizen Kane

Orson Welles, het blijft toch een legendarisch figuur. Het was per puur toeval dat ik zag dat NPO2 een documentaire over de acteur/regisseur/... uitzond en dat wekt natuurlijk de interesse. Gisteravond de opname eens gestart, maar werd al meteen teleurgesteld door de speelduur. Een uur voor een documentaire over het leven van Orson Welles? Dat had meer moeten zijn.

Uiteindelijk klokte de uitzending op een dikke 50 minuten af en het overheersende gevoel is dat er hier toch wel iets meer mee gedaan kon worden. Het merendeel van de speelduur wordt aan Citizen Kane besteed en zijn overige films worden her en der eens vernoemd. Magnificent Ambersons krijgt ook nog wat aandacht doordat het zo'n verminking is geweest en The Lady from Shanghai wordt ook nog even besproken vanwege Rita Hayworth, maar over Orson Welles zelf krijgen we eigenlijk maar weinig te weten. En dat is toch niet de invalshoek die ik eerlijk gezegd verwacht had. Neem nu bijvoorbeeld het leven van Welles naast de film. Hij is 3x getrouwd geweest waarvan 1x met diezelfde Rita Hayworth, maar met uitzondering van de dochter uit zijn eerste huwelijk krijg je gewoon geen extra info. Dat hij een geoefend goochelaar was, dat wist ik dan wel weer niet. Had het eerlijk gezegd niet in hem gezien, maar het was duidelijk dat hij er zich te pletter mee amuseerde.

Clara en Julia Kuperberg zijn er in geslaagd om wat bekende koppen voor hun scherm te halen waaronder Martin Scorsese. Altijd wel boeiend wat die heeft te vertellen en ook Peter Bogdanovich heeft zeker een meerwaarde. Voor de rest erg weinig mensen die geïnterviewd worden (dochter van en Henry Jaglom sluiten het reeksje af), maar de interessantste toevoeging is natuurlijk het interview met Welles zelf ergens in de jaren '80 geloof ik. Voor mijn part had heel dat interview gewoon integraal getoond mogen worden, want nu voelt het hier en daar wat aan als knip-en-plakwerk.

Interessant om eens gezien te hebben, maar hier had echt wel wat meer in kunnen zitten. Een verdubbeling van de speelduur, dat had al veel goeds gedaan in ieder geval. Ik dacht eerst dat het een verknipte versie ging zijn zoals wel vaker gebeurd bij dit soort uitzendingen, maar blijkbaar is dit echt al wat er is..

3*

Hermione just stole all of our shit

Toch vreemd hoe de releasedates eigenlijk kunnen verschillen per land. This is the End stond op mijn verlanglijst maar ik werd hier continu herinnerd dat de film pas vanaf 29 augustus ging draaien in de bioscoop. Totdat ik een tijd geleden ontdekte dat de film al sinds midden juli hier in België draaide. Normaal gezien was het het plan om vrijdag naar de cinema te gaan maar aangezien de film dan al van de programmatie verdween hebben we gisteravond maar één van de laatste voorstellingen meegepakt.

Op papier is This is the End een geweldige film. Een hoop bekende acteurs die zichzelf spelen in een apocalyptische setting.. Het opent mogelijkheden maar ik was er niet helemaal zeker van of dit me ging kunnen bekoren want ik ben niet zo'n die-hard fan van een Seth Rogen of Jonah Hill. Gelukkig mag het resultaat er wezen want dit is één van de origineelste komedies die ik op groot scherm heb mogen aanschouwen. Het uitgangspunt is natuurlijk vrij geniaal maar het merendeel van de humor werkt ook effectief. Vooral de opbouw naar de apocalyps is heerlijk met enorm veel cameo's en veel leuke sterfscènes. Eens het groepje is ingesloten in het huis van Franco lijkt de film wat in te zakken maar de heren zeiken elkander gedurende een dik anderhalf continu af en het geeft een aantal geweldige scènes. En natuurlijk Emma Watson die de show even steelt tussen al dat mannelijk geweld! Alleen jammer dat Rogen en co het niet kunnen laten om terug te vallen op dezelfde flauwe penis jokes. Kijk, we introduceren een gigantische duivel en we laten zijn lul er af snijden door de straal van God.. Ontzettend flauw en gewoon niet grappig. Hetzelfde geldt voor de cum conversatie rond het porno boekje tussen Franco en McBride die veel te lang blijft doorgaan. Het zijn een paar hekelpunten maar de perfecte komedie is nog altijd niet gemaakt en aangezien mijn kameraad met wie ik de film ging zien compleet strijk ging om deze scènes, zal het wel zijn nut hebben.

Het interessantste aan de film blijft echter de cast. Seth Rogen en Evan Goldberg kwamen met een script op de proppen waar echte karaktertrekken gecombineerd worden met compleet verzonnen uitspattingen. Zo is Michael Cera compleet het tegenovergestelde van zijn echte persoonlijkheid maar juist deze atypische rol gaat hem vele beter af dan de ontelbare sullige rollen die hij de laatste jaren speelt. Rogen en co zijn al vele jaren een vriendengroep en ze kennen overduidelijk dan ook vele kleine kantjes van elkander die hier vrij goed worden uitgespeeld. De vermeende homoseksualiteit van Franco, de tetten van Rogen, ... Baruchel ging zelfs nog verder met te zeggen dat het opnemen van de film nogal therapeutisch werkte doordat hij het gevoel kreeg dat het aspecten waren die de acteurs op een bepaald moment in hun leven wel eens tegen de andere hadden willen zeggen. In ieder geval zorgt het voor een flink aantal leuke scènes en is alleen Danny McBride de smet op het geheel. Die is gewoon erg irritant maar weet zijn rol gelukkig nog goed te maken door Channing Tatum als sexslaaf te gebruiken.

Zonde dat ze de kans hebben laten liggen om The End van The Doors te gebruiken maar War Pigs van Black Sabbath is ook niet slecht natuurlijk. In ieder geval is This is the End een film geworden met flink wat zelfspot, al wordt er nooit echt iemand compleet in zijn hemd gezet, maar die vooral de moeite waard is vanwege een geweldige cast en het toffe uitgangspunt. Op gebied van special effects trouwens ook helemaal niet slecht. Had alleen nog wel een scène na de aftiteling verwacht maar no dice.

4*

You can't even trust your neighbours nowadays

Mijn eerste kennismaking met Jean Renoir was via zijn Hollywood debuut Swamp Water en hoewel dat op zich wel een leuke binnenkomer was, had ik toch net iets meer verwacht. This Land is Mine was een film die ik al geruime tijd op de decoder had staan en wegens toekomstige vervanging (waardoor ik dus de opname zou kwijt zijn), dan toch maar eens opgezet. Niet meteen een kerstfilm weliswaar maar bon, regels zijn er om gebroken te worden.

En op zich ben ik wel blij dat ik Renoir toch nog niet meteen heb afgeschreven, want This Land is Mine is een sterke film gebleken. De film kan gemakkelijk worden weggezet als een propaganda film (de film is dan ook geschoten in volle oorlogsperiode en gaat over een dorpje 'ergens in Europa' dat in verzet gaat tegen de Duitsers) maar het is toch net wat genuanceerder. De strijders van het verzet hebben hun goede en slechte kanten, maar de Duitsers hebben dat ook. Dat resulteert in een interessante aanpak die vooral heerlijk tot zijn recht komt in het einde van de film. Ik moet toegeven dat ik altijd wel fan ben van wat rechtbankdrama, maar de monologen van Albert zijn wel erg aanstekelijk. Beetje jammer dan ook dat de film nog net iets te lang blijft doorgaan. Het respect dat Albert van zijn leerlingen krijgt is nog goed, het opsommen van de verschillende regels uit The Declaration of the Rights of Man and of the Citizen wordt voornamelijk nog gered door een uitstekende Charles Laughton, maar dat Louise dan ook nog eens hetgeen waar Albert aan was begonnen moet afmaken.. Dat had voor mij niet gehoeven.

Ik noemde hem een paar regels hierboven al, maar wat is Laughton toch uitstekend in dit soort rollen. In het begin oogt hij wat onwennig, maar hij wordt beter en beter eenmaal hij meer en meer onder het juk van zijn moeder uit komt. De voornaamste reden om dit eens op te zetten was het feit dat dit geregisseerd was door Jean Renoir, maar de aanwezigheid van Maureen O'Hara kan ook nooit kwaad. Blijft toch een erg degelijke actrice die er in slaagt om een ietwat cliché rol toch nog interessant te brengen. Toch ook wel een kleine vermelding voor Walter Slezak trouwens. Slezak speelt Nazi officier Erich von Keller en het lukt hem wonderwel om daar een mens van vlees en bloed van te maken. Een manipulerende klootzak van vlees en bloed weliswaar, maar toch.. Ook hij maakt er meer van dan een platgetrapt cliché.

Volgende keer ga ik me eens wagen aan iets uit de Franse periode van Renoir, ik moet hier nog ergens La Grande Illusion hebben liggen. Ben benieuwd in ieder geval, maar het is al wel fijn om te zien dat de regisseur in Hollywood ook wel kon overtuigen. Het is toch niet veel regisseurs gegund, zo uit een ander land Hollywood te betreden.

4*

Spy against spy

Vanwege school zit ik dagelijks op het openbaar vervoer en in de buskotjes zag ik altijd een poster hangen van een blonde vrouw in een mooie rode jurk die laag uitgesneden is. Het was pas bij de 4e of 5e keer dat ik doorhad dat er nog twee andere gasten rond stonden en nog eens 2 keer eer ik doorhad dat het een poster voor een nieuwe film was. Vandaag in Antwerpen afgesproken met één van mijn beste maten en besloten om een filmpje mee te pikken in de UGC en het werd deze.

We hadden allebei totaal geen idee over wat de film ging maar de aanwezigheid van Tom Hardy, ik kende hem van Inception en mijn maat kende hem van Warrior, was genoeg om om de film eens een kans te geven en die schone blonde van op de poster was ook mooi meegenomen natuurlijk. Het is niet de eerste keer dat we een komedie voorgeschoteld krijgen met een paar spionnen in de hoofdrol (herinnert er zich nog iemand die Brangelina film?) maar dit is zonder twijfel één van de leukste die ik heb gezien. This Means War heeft een redelijk voorspelbaar verhaal (alleen was het tot op het einde afvragen met wie Lauren ging eindigen) maar de situaties zijn amusant om de gehele film te blijven boeien. McG (die ook persoonlijke favorieten zoals The OC en Chuck produceerde) zorgt ervoor dat het nergens echt te klef te wordt door de humor vooral te situeren tussen de twee spionnen. De Britse Tuck en de gladde FDR maken dan ook goed gebruik van het kunnen van de CIA om zowel hun liefje als de andere in het oog te houden en dat zorgt voor een aantal erg leuke momenten. Zeker het laatste moment waaruit blijkt dat FDR vroeger met Tuck zijn vrouw heeft geslapen is geweldig.

Het samenspel tussen de cast is om van te smullen, zoveel is duidelijk. Het zijn vooral Chris Pine en Tom Hardy tezamen die de show meermaals stelen met hun langzaamaan bitter wordende pesterijtjes naar elkaar. De ene schiet de andere neer met een tranquillizer pistool, de andere zorgt ervoor dat het appartement van de ene compleet onder water komt te staan en ondertussen moeten ze nog proberen Lauren het hof te maken. Leuk concept en vermakelijk om naar te kijken en daar komt Reese Witherspoon goed bij van pas. Met haar 36 jaar is ze niet meer één van de jongste in Tinseltown en zijn er talloze andere actrices die dit soort rollen met gemak zouden aankunnen (ik denk aan Kristen Bell of Elisha Cuthbert) maar dat deert Witherspoon niet om te gaan paraderen in korte rokjes. Het is niet meteen een actrice waarvoor ik speciaal een film voor zal kopen maar dit doet ze wel erg goed. De kleine bijrol van Til Schweiger als noodzakelijke bad-guy was trouwens ook wel leuk. De enige die niet echt leek te passen was Chelsea Handler die de wel heel stereotiepe rol speelt van vriendin van het hoofdpersonage. Het personage van Handler is luidruchtig, scheldt de gehele tijd (heeft er ook bijna eigenhandig voor gezorgd dat de film een R rating kreeg) en dat soort personages zijn mij iets te stereotiep. De commentaar geldt dan ook niet meteen voor Handler zelf maar ze was toch een tikkeltje een stoorfactor.

Met geen verwachtingen de zaal binnen gegaan maar erg tevreden buiten gekomen. McG weet netjes de teveel platgetreden paadjes te ontwijken en komt met een vermakelijke spionage komedie af. Velen zullen het desalniettemin voorspelbaar vinden maar toch, ik kon het in ieder geval erg waarderen vanwege de rollen van Hardy, Witherspoon en Pine. Enige minpuntje is dat de actie soms wel wat chaotisch wordt geschoten maar daar blijft het dan ook bij.

4*

Why did you let that architect write "cuisine" on the kitchen wall? It's silly. I know what the kitchen is

Nog niet zo lang geleden zat er een fragment in een MovieMeter Contest waar The Talking Heads een nummer zingen. De titel van de film heb ik indertijd niet kunnen raden maar het fragment op zich bleef wel een tijdlang door mijn hoofd spoken. De film bleek uiteindelijk dezelfde titel als het nummer te dragen en ik had de film zowaar nog op mijn DVD to-see lijst liggen. Aangezien het volop lijkt alsof we weer een waterige kerst gaan krijgen, besloot ik binnen te blijven en This Must Be the Place eens op te zetten.

Het is een vreemde film, dat wordt al vrij snel duidelijk. Hoofdpersoon van dienst is Cheyenne die door het leven doolt als een soort van mix tussen Ozzy Osbourne en Alice Cooper met een vleugje Judas Priest. Dat laatste omdat de dood van de twee tieners gelijkenissen treft met het zelfmoordpact dat Raymond Belknap en James Vance maakten bij het luisteren van nummers van Rob Halford en co. Het eerste deel van de film is voor mij dan ook het sterkste. De scènes met Jane, Cheyenne's vrouw, en de gesprekken met Mary en Desmond stralen een zekere charme uit. Je voelt dat Cheyenne niet in deze wereld past maar het is aandoenlijk hoe hij toch een poging onderneemt. Ik wist bij het begin van de film voor de rest niets van de verhaallijn en fronste eerlijk gezegd dan ook de wenkbrauwen toen de oude rocker op een roadtrip vertrok om op zoek te gaan naar een Nazi-officier die jaren geleden zijn vader vernederde. Een origineel en intrigerend uitgangspunt, dat wel, maar het komt er niet altijd even goed uit.

Het blijft vreemd wat Sean Penn eigenlijk allemaal uit zijn mouw weet te schudden. Een ware kameleon maar ik heb nog geen enkele rol gehad waar ik zeg: dit is er knal op. Cheyenne is misschien wel zijn beste perfomance die ik me tot nu toe voor de geest kan halen maar ook hier blijft hij af en toe steken in dezelfde ticks en gewoontes waardoor hij op den duur wat vervelend wordt. Hij moet ook de film nagenoeg in zijn eentje dragen en daarvoor heeft het personage soms toch ietwat te weinig om handen. Wel een aantal sterke bijrollen trouwens en is het eeuwig zonde dat Frances McDormand niet wat meer in het geheel voorkomt want de wisselwerking met Penn is werkelijk geweldig.

Mjah, beetje een vreemde zit om te beoordelen. Sorrentino was een regisseur waar ik al langer eens kennis mee wou maken maar misschien komt hij in zijn Italiaans werk beter tot zijn recht. Penn is in ieder geval op dreef als de vreemde Cheyenne maar begint op den duur wat tegen te steken waardoor het verlangen is naar het einde en dat is nooit goed.

Kleine 3*

A wise king never seeks out war, but he must always be ready for it

Het is onvoorstelbaar hoeveel superheldenverfilmingen er eigenlijk dit jaar zijn uitgekomen. De meesten hiervan zijn een grote aanleiding naar het superheldenepos van volgend jaar, The Avengers. Een film waar ik enorm hoge verwachtingen heb om twee redenen: Joss Whedon en één van de coolste superteams uit de comic wereld. Thor is echter een personage waar ik niet zo bijzonder veel mee heb. Persoonlijk ben ik meer te vinden voor Captain America en tussen de spierbundels neig ik meer naar Hercules. Toch, als voorbereiding naar The Avengers deze gisteren eens opgezet.

En ik denk dat de films waar ik het minste van verwachtte, het meest geslaagd zijn. Van X-Men First Class had ik erg lage verwachtingen, is een geniale film geworden maar dat terzijde, en ook deze Thor leek me niet erg interessant maar dat draaide dus anders uit. Thor blijft nog altijd één van de minste personages uit het Marvel universum. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik er nooit bijzonder veel van de comics heb gelezen, een paar Avengers comics waar hij in voorkomt en wat animatiefilms, maar hij kwam altijd op mij over als een inspiratieloze afrip van de Noorse mythologie. Branagh slaagt er niet in om mij helemaal te overtuigen maar hij weet op zich wel een leuke touch aan Thor te geven. Het personage is nog altijd één met het minst diepgang uit alle superhelden tot nu toe maar Thor is zo'n typische leuke superheld. Het contrast tussen Asgard en de wereld zorgen voor een aantal fronsen bij de Noorse goldielocks maar dit resulteert in een aantal leukere scènes. Over het algemeen is dit wel verplicht voer voor wanneer je The Avengers gaat zien vermits Loki daar de bad-guy zal worden. Let dan ook vooral op de scène na de credits waaruit blijkt dat Loki nog altijd leeft en zijn zinnen heeft gezet op de krachtbron uit Captain America. Visueel ziet dit er trouwens wel erg aantrekkelijk uit. Asgard wordt op een mooie manier weergegeven en ook de Frost Giants mochten er wel wezen.

Thor staat bij mij ten boek als een boom van een vent met een enorme hamer. Toen ik hoorde dat Chris Hemsworth de rol ging vertolken, had ik eerlijk gezegd toch mijn twijfels maar die zijn blijkbaar onterecht want Hemsworth speelt het op een amusante manier en weet de arrogantie van de Noorse dondergod perfect te benaderen. In dit opzicht is Thor dan ook de perfecte blockbuster film want hier moet simpelweg niet veel bij nagedacht worden. Wel leuk om Natalie Portman nog tegen te komen in de rol van Jane Foster. Ik had hier niet in verwacht maar ze doet het leuk. De chemie tussen haar en Hemsworth is er niet altijd maar de, enigszins verplichte, kus op het einde maakte toch vrij veel goed. Sowieso zit hier eigenlijk veel bekend volk, meer dan ik had verwacht, want naast Portman heeft ook Anthony Hopkins nog een amusante rol als Odin. Dit zijn natuurlijk niet de meest uitdagende rollen die ze in hun carrière hebben gespeeld maar het doet deugd om ze eens in een redelijk hersenloze actiefilm als deze te zien, de boog moet natuurlijk niet altijd gespannen staan. Voor de rest zitten er nog een paar leuke cameo's in van onder andere Stan Lee, Clint Barton (Hawkeye!) en Nick Fury. Ik veronderstel wel dat ze Tom Hiddleston houden als Loki want die kan wel eens uitdraaien als een goede bad-guy. Het 3D effect is trouwens echt waardeloos, ik heb totaal niet gemerkt dat er scènes tussen zaten die voor 3D moesten doorgaan..

Misschien was het omdat de verwachtingen laag waren maar ik heb me best wel geamuseerd met Thor. Brannagh levert een simpele maar vermakelijke actiefilm op die dankzij de mooie sets, een vrij degelijke cast en een vlot verhaal snel voorbij lijkt te gaan. Ik ben toch echt benieuwd aan het worden naar The Avengers.

3.5*

Yeah, it's called the... uh... Revengers!

De Thor franchise is altijd wat een buitenbeentje geweest in het Marvel Cinematic universum. Hoewel het één van de hoekstenen is die indertijd tot The Avengers hebben geleid, lijkt het alsof het publiek nooit echt tevreden is met hetgeen Marvel van de God of Thunder maakte. Dat resulteerde in telkens een andere regisseur (Kenneth Brannagh voor Thor, Alan Taylor voor Thor: The Dark World en Taika Waititi voor Thor: Ragnarok) en het gerucht gaat dat dit wel eens de laatste Thor film zou kunnen zijn. Het blijft een personage dat ik een warm hart toedraag en indien het gerucht waar is, dan is het maar te hopen dat Thor met een knal eruit gaat.

Al zal het nooit een definitief afscheid zijn aangezien het personage nog contractuele verplichtingen heeft met de twee aankomende Avengers films. Dat neemt echter niet weg dat regisseur Waititi werkelijk alles uit de kast haalt om hier een goede film van te maken. Hij kiest er in ieder geval voor om volop de kaart van de humor te trekken. Thor: Ragnarok is de leukste film uit de reeks tot nu toe en zit vol met de nodige one-liners en visuele spielereien. Hoewel niet alles even goed geslaagd is, worden de jokes op zo'n hoog tempo op je afgevuurd zodat je eigenlijk nooit lang blijft stilstaan als er eens eentje zijn doel mist. Het beste valt deze derde Thor film eigenlijk nog te vergelijken met de Guardians of the Galaxy reeks. Thor reist zonder boe of bah geregeld door de ruimte van de ene planeet naar de andere en visueel ziet dat er ook gewoon enorm goed uit. Veel kleurrijke ontwerpen, veel kleine details en vooral veel knipogen. Zo is er bijvoorbeeld in een kamer van de Grandmaster een hele muur gewijd aan tekeningen van Jack Kirby, degene die onder andere Thor heeft bedacht. Fijn dat Marvel dit soort verwijzingen voor de wat meer doorgewinterde comicfan erin blijft steken.

Dat de nieuwe Thor een stuk humoristischer ging zijn met Waititi aan het roer, dat was te verwachten. De man heeft in het verleden met onder andere episodes van Flight of the Conchords al bewezen dat hij humor onder de knie heeft maar ook Chris Hemsworth blijkt een heerlijk droge delivery te bezitten. De tandem met Tom Hiddleston blijft een perfecte combinatie en Mark Ruffalo is een goede toevoeging aan het duo. Een aantal toffe nieuwkomers ook met Waititi op kop. Hij verleent zijn stem aan Korg (een Kronan, een ras zijn dat zijn intrede maakte in hetzelfde issue als Thor!) maar ook Tessa Thompson (eindelijk krijgen we de Valkyries te zien!) en Cate Blanchett (als Hela, de ietwat moordzuchtige telg van de Asgard familie) doen het uitstekend. Qua soundtrack trouwens ook wel erg leuk. The Immigrant Song van Led Zeppelin kan niet in genoeg films zitten, maar wordt in Thor: Ragnarok ook effectief heel doeltreffend gebruikt.

Misschien wel de beste Thor film tot nu toe. Laat het in ieder geval duidelijk zijn dat dit derde deel een compleet andere weg opgaat dan zijn voorgangers. Dat resulteert jammer genoeg wel in het gemis van onder andere Jane (Natalie Portman) wiens verhaallijn bovendien nogal summier wordt afgerond, maar er straalt teveel fun af om de film hierop af te rekenen. Zoals gewoonlijk weer credits scènes (eentje tijdens, eentje helemaal op het einde) maar die voelen wat verplicht aan.

4*

Yeah. Can I have my shoe back?

Ik heb altijd wat een haat/liefde relatie met Thor gehad. In de comics van de Avengers is hij goed op zijn plaats maar qua goden in het Marvel universum neig ik toch nog altijd iets meer naar Hercules. De eerste keer dat Thor op het grote scherm te zien was heb ik dan ook aan mij laten voorbijgaan maar thuis bleek het een vermakelijke zit te zijn. Onder leiding van Joss Whedon kwam het personage wel helemaal tot zijn recht waardoor ik toch erg benieuwd was geworden naar deze sequel. Eventjes gewacht tot de drukte wat minder was en gisteren zat ik helemaal klaar in mijn cinemastoeltje.

En jongens toch, wat blijft die Marvel stal heerlijke films uitspuwen want ook dit tweede deel van Thor mag er weer zijn. Leuk dat Marvel eens zijn logo heeft veranderd, al is het wel even wennen maar dat terzijde. The Dark World gaat verder waar The Avengers eindigde waardoor er dus ook geen tijd meer verloren wordt met introducties of iets dergelijks. De film kickt er meteen in met een flashback naar Bor en de Dark Elves en laat je voor de rest van de speelduur niet meer los. Er worden een aantal leuke jokes geïntroduceerd (Thor die zijn hamer letterlijk aan de kapstok hangt of de cameo van Captain America) maar het is wanneer Frigga sterft dat de film echt in een stroomversnelling geraakt. Daaruit blijkt toch maar weer hoe belangrijk Loki eigenlijk is voor de filmreeks en ik ben blij dat ze hem niet definitief (al is dat een rekbaar begrip bij Marvel) uit de reeks hebben geschreven. Laat die Thor 3 maar komen in ieder geval! Deze keer ook niet 1 maar 2 scènes tijdens/na de credits en daar bewijst Marvel toch wel dat ze weten hoe ze het publiek warm moeten maken voor hun opkomende films. Eerst Thanos in de Avengers en nu de 2e Infinity Stone, wat meteen de verhaallijn vastlegt voor Avengers 2, inclusief een kleine cameo voor Taneleer Tivan alias The Collector voor Guardians of the Galaxy.

Qua effecten degelijk. Asgard zelf ziet er vrij goed uit maar ik ben wel wat teleurgesteld in het design van Malekith want dat lijkt in de verste verte niet op de Malekith met het zwartwit gezicht zoals ik me hem herinner uit de comics. Ecclestone geeft er ook maar een wat flauwe invulling aan maar gelukkig zijn er meer dan genoeg acteurs om Ecclestone te vergeten. Tom Hiddleston als Loki bijvoorbeeld. De manier waarop die het charmante met venijn weet te combineren overtreft toch mijn stoutste verwachtingen. De ultieme acteur voor de rol, zoveel is zeker. Ook Chris Hemsworth zit nu wel erg goed in zijn Thor's vel en de extra screentime doet Natalie Portman ook geen kwaad. Tel daarbij nog eens bijrollen van Zachary Levi, Anthony Hopkins en natuurlijk freakin' Stan Lee himself en je zit gebeiteld voor een erg vermakelijke film.

Misschien zelfs nog net iets beter dan Iron Man 3 die ook dit jaar is uitgekomen en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Beetje jammer van Malekith's design want anders had hier wel eens een kleine 4.5* in kunnen zitten. Visueel is de film geslaagd, de cast zit perfect in hun rol en ik ben niet meer zo opgewonden geweest door de after credits scène sinds de eerste Iron Man film.

4*

Keaton in de prehistorie, Romeinse tijd en eigen tijd

Met Three Ages ben ik aan één van de laatste films van Buster Keaton gekomen die ik nog moet zien van mijn boxset, documentaires en shorts niet meegerekend, en ik wist dat dit over het algemeen als een mindere film van hem werd gezien. Toch was ik wel ergens benieuwd hoe Keaton de gimmick van de drie tijdsperiodes ging uitvoeren en wat voor effect het ging hebben.

De film opent met een opschrift van één of andere man op wiens naam ik niet meer kan komen waaruit blijkt dat Three Ages een parodie is op D.W. Griffith's Intolerance, een film die ik niet heb gezien maar als ik het hier zo nalees is er buiten de vertelstructuur niet veel over genomen. Niet erg natuurlijk, als het effectief een parodie was dan had ik waarschijnlijk toch het merendeel van de moppen niet meegekregen. Soit, de gimmick van Three Ages is op zich wel leuk gevonden. Ik dacht dat de film zich ging opdelen in 3 verschillende stukken van zo'n 20 minuten maar het verhaal maakt om de zoveel minuten een verandering van setting mee. De kern van het verhaal blijft echter in alle drie de tijdsperiodes hetzelfde en dit geeft op zich wel een leuk effect. Het is alleen jammer dat het stenen tijdperk niet echt geslaagd is, of beter gezegd komen de andere twee tijden meer tot hun recht. Bij de Romeinen en in de moderne tijd zitten dan ook een stuk meer geslaagde scènes zoals zijn val van het dak van de brandweer kazerne en de geweldige koetsrace. Spijtig trouwens dat de print op sommige punten wel van erg slechte kwaliteit wordt. Nu werd er daar wel voor gewaarschuwd in het begin van de film (er was blijkbaar nog maar één print in heel de wereld en die was erg beschadigd en is pas met enorm veel reparaties enigszins doenbaar geworden maar niet alles is gered kunnen worden) maar een paar leuke scènes worden abrupt afgebroken wegens lelijke vlekken. Ach, het gaat hier tenslotte ook om een film van bijna 90 jaar oud dus ergens is het wel te begrijpen.

De oudste Keaton film die ik tot nu toe heb gezien en hij is hier precies ook het minste aanwezig. Neen, zijn typische stuntwerk is hier veeleer afwezig en de film rekent dan ook vooral op het effect met de drie tijdsperiodes om het publiek te vermaken. Dat neemt niet weg dat er hier weer een paar erg sterke scènes van Keaton in zitten maar over het algemeen is dit bijlange na niet zo inventief zoals bij Sherlock Jr. of The Navigator. Of ik begin gewend te geraken aan Keaton en kan hij me nog moeilijk verrassen, dat kan ook natuurlijk. Ook Margaret Leahy deed het goed als love-interest van Keaton en het verbaast me dan ook dat dit de enige rol is die ze ooit heeft gespeeld. Toegegeven, het is natuurlijk niet zo'n enorm uitdagende rol maar dit deed ze eigenlijk wel vrij behoorlijk. Zit ook een interessant verhaal achter want Leahy van wie gezegd werd dat ze in allerlei Engelse en Franse films was te zien als kindster ging normaal haar doorbraak hebben in Within the Law door Frank Lloyd maar die smeet haar halverwege buiten doordat ze volgens hem niets had van wat een actrice moest hebben. Uiteindelijk kwam ze terecht bij producer Joseph Schenck en die gaf haar door aan zijn schoonbroer Buster Keaton en die gaf haar een rol in Three Ages. Het is daar echter voor altijd bij gebleven.

Een aantal leuke scènes die er tussenuit springen maar over het algemeen wederom niet het beste wat Keaton in het algemeen te bieden heeft. Jammer dat mijn box The General en Our Hospitality niet bevat want dat schijnen echt de klassiekers te zijn. Soit, Three Ages heeft op zich een aantal goede ideeën maar het komt er niet overal uit. Nog altijd wel vermakelijk natuurlijk.

3.5*

Don't say what, Dixon. When she comes in calling you a "fuckhead."

Het was een aangename verrassing gisteravond toen bleek dat het niet Only the Brave was die werd uitgezonden tijdens het lokale filmfestival maar wel Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Had op zich wel zin in Only the Brave (ik wil gerust wel eens een gokje wagen wanneer het om een gratis voorstelling gaat) maar Three Billboards zei me toch ergens net iets meer. Kreeg er zowat een Coen broertjes vibe van, voornamelijk natuurlijk vanwege Frances McDormand en de stijl van de film, en daar wil ik altijd wel eens moeite voor doen.

Uiteindelijk draait de film toch nog anders uit dan ik had verwacht, maar gelukkig wel nog altijd in een goede richting. Het plot rond de dood en verkrachting van Angela is de rode draad in het geheel maar regisseur Martin McDonagh doet er in ieder geval veel meer mee. Three Billboards wordt in zijn handen een boeiende schets van het wel en wee in een klein stadje in Amerika waarbij één iemand - Mildred - de strijd met een hogere macht - de politie - aangaat. Hier en daar misschien wat voorspelbaar (de evolutie die Dixon doormaakt onder andere, inclusief die brieven van Willoughby) maar gekruid met zwarte humor en een aantal geweldige scènes zorgen ervoor dat je dat McDonagh vergeeft. Even was het schrik hebben dat de film een serieuze knieval ging doen naar het verplichte happy end van dit soort films (zeker wanneer het dan nog eens op dezelfde manier lijkt te gaan gebeuren zoals Willoughby voorspelde) maar gelukkig wordt die weg niet ingeslagen. Wat overblijft is een open einde en eerlijk gezegd? Dat werkt voor Three Billboards uitstekend.

Al doet de cast hier ook wel erg veel. Het zal niemand verbazen dat dit een kolfje is naar de hand van Frances McDormand. Mildred Hayes is een doorsnede van personages die McDormand in het verleden al vaker heeft gespeeld, maar ze blijft overtuigend genoeg. Misschien iets teveel continue boze blikken, maar daar staat dan wel zo'n scène als het Fruit Loops ontbijt met haar zoon tegenover. Het is echter Sam Rockwell die de film voor een groot stuk naar zich toe weet te trekken. De conversaties met McDormand en Woody Harrelson (die, uitstekend, de rol van Willoughby op zich neemt) zijn in ieder geval om van te smullen. Verder een nog ietwat ondankbare bijrol voor Peter Dinklage maar wel nog een erg fijne soundtrack. Dixon die Streets of Laredo ligt te zingen, een Joan Baez versie van The Night They Drove Old Dixie Down, ... Daar scoor je punten mee ten huize Metalfist.

Moet dringend eigenlijk maar eens naar de overige twee films van McDonagh op zoek gaan. Staan allebei al enkele jaren op het verlanglijstje, maar het is er nog steeds niet van gekomen. Three Billboards voorspelt in ieder geval al veel goeds. Een typische Oscar winner in ieder geval maar wel eentje waar ik zelf nog wel iets mee kan, het is al anders geweest in de loop der jaren.

4*

Donald Duck en het promotiefilmpje voor Zuid Amerika

Paar dagen geleden Peter Pan eens opgezet maar ik was die avond eigenlijk aan het twijfelen tussen deze Three Caballeros of Peter Pan. Het werd dus eerst die laatste maar toen ik gisteren nog zin had om iets luchtig op te zetten, besloot ik om er eindelijk eens werk van te maken om wat meer Disney films te zien. Ik heb er ondertussen zo'n 43 (het zijn er meer in totaal maar ik reken nu even de classics) en er zijn er nog een hoop die ik nog nooit heb gezien.

Eerlijk gezegd, ik had zelfs nog nooit van deze film gehoord tot ik eens een lijst opzocht om te kijken welke classics ik eigenlijk nog miste. Ik heb altijd wat een gemengd gevoel met de oudste Disney films omdat die in twee categorieën zijn onderverdeeld. De eerste categorie betreft films die uit één geheel bestaan zoals Sneeuwwitje en Pinokkio en de tweede categorie is een samenraapsel van verschillende kortfilms zoals Fantasia en Melody Time. De eerste categorie kan ik erg goed smaken, de tweede categorie niet. Jammer genoeg valt Three Caballeros in de laatste categorie maar op zich valt het nog redelijk mee. Het begint erg leuk met het filmpje van de pinguïn om daarna compleet de mist in te gaan met een verhaal over een vliegende ezel. De voice-over uit de pinguïn sequence wordt nu echt te irritant voor woorden en ik was blij dat dat gedaan was. Daarna gaat de film opeens een compleet andere richting uit door vooral veel dans te introduceren die gecombineerd wordt met kleurrijke animatie.

Klinkt op zich niet zo slecht maar de uitwerking is niet altijd even goed geslaagd. Disney probeert hier weer eens echte acteurs te introduceren in een animatiefilm (iets wat ze later met onder andere Mary Poppins, Peter en de Draak en Bedknobs and Broomsticks) maar ik vind dat nooit zo mooi. De film voelt op dat gebied ook enorm veroudert aan omdat het er erg geforceerd uitziet. Qua personages is dit gelukkig nog wel leuk. Ik ben altijd al een grote Donald Duck fan geweest (vroeger had je op Ketnet het Disney Festival dat altijd werd afgesloten met een kortfilm en mijn broer hoopte altijd op Goofy/Pluto terwijl ik altijd hoopte op Donald Duck) dus in dat opzicht zit je met Three Caballeros ook wel goed. De bekende eend komt ook veel meer in beeld dan in Melody Time (wat een teleurstelling was me dat!) en wordt hier ook nog eens geflankeerd door Panchito en Joe Carioca. Vooral die laatste bracht ineens een vlaag van herkenning terug uit oude Donald Duck verhalen.

Film die is onderverdeeld in verschillende verhalen. Niet alles is even goed geslaagd maar het verveelt in ieder geval niet. De animatie is degelijk maar wordt de nek omgedraaid door echte acteurs te introduceren en dat ziet er niet goed uit. Donald Duck en zijn vrienden stelen de show want anders had dit waarschijnlijk lager uitgekomen.

2.5*

Waar ik bij T.V. of Tomorrow nog zei dat Tex Avery begin jaren ’50 leek terug te grijpen op ideeën die hem eerder succes hadden gebracht, wordt dat bij Three Little Pups nog wat duidelijker. Opnieuw het idee van Three Little Pigs (dat hij ook voor The Blitz Wolf zo magistraal verwerkte) en dan nog is in combinatie met Droopy! Het resultaat mag er echter zijn en voor het eerst sinds een aantal shorts heb ik weer dat vertrouwde Avery gevoel. De hondenvanger is een fijne slechterik, de running jokes zijn geslaagd (onder andere die waakhond die nog altijd aan de hondenvanger zijn broek hangt) en er is gewoon iets komisch aan die Snoopy, Loopy en Droopy. Meer van dit graag!

4*

I could tell you what I think of you in just three little words

Een paar dagen geleden kwam ik tot de conclusie dat ik zelfs met alle moeite ter wereld me niet kon herinneren waarom ik deze film had opgenomen van TCM. Normaal gezien programmeer ik alleen maar films vanwege een bepaalde regisseur/acteur/actrice maar er was niemand die er hier tussenuit sprong waarvan ik dacht: juist, hiervoor heb ik hem opgenomen. Ik vermoed dat TCM dan ook de verkeerde film heeft uitgezonden maar omdat ik toch al langer eens van plan was om iets te zien van Fred Astaire, was dit dus een mooie meevaller.

Al is dit niet mijn eerste kennismaking met de befaamde tapdanser want een aantal jaar geleden had ik me eens aan Royal Wedding gewaagd, Astaire's volgende film. Dat beviel me echter niet zo geweldig goed en ik moet zeggen dat dat ook geldt voor deze Three Little Words. Ik kan me wel inbeelden waarom dit zo populair is maar mij duurt het allemaal veel te lang. Toegegeven, Astaire kan zeker en vast een lekker potje dansen (en dat geldt trouwens ook voor Vera-Ellen) maar de dansscènes worden erg lang uitgesponnen en na een goed uur had ik het wel gezien. Het blijft over de grote lijn op zich nog wel boeien door verwijzingen naar Animal Crackers (nooit geweten dat het Kalmar & Ruby waren die de teksten voor de Marx Brothers schreven) maar ik was er toch niet slecht gezind om dat de film was afgelopen. Dat komt voornamelijk ook doordat (en dat is een irritatie die me al meermaals is opgevallen bij oude films) er totaal geen vorm van tijdsaanduiding is, zo leren we op het einde dat we ondertussen 10 jaar verder zijn maar niemand lijkt ouder te zijn geworden. Daarnaast is het einde wel erg flauw, voorspelbaar en zijn Kalmar & Ruby wel erg snel terug vrienden. Beschouw dit trouwens ook niet als een biografie want het merendeel van de film is pure fictie. Zo heeft Kalmar nooit een carrière als goochelaar overwogen, heeft hij ook nooit een poging tot het schrijven van een toneelstuk ondernomen en zijn de twee altijd vrienden gebleven.

Waar ik bij Royal Wedding nog de indruk had dat Astaire geen begenadigd acteur was, valt hij me hier enorm goed mee. Dat komt misschien doordat er hier veel meer ruimte is tot acteren doordat hij de helft van de film niet meer mag dansen. Het is echter Red Skelton die me niet helemaal kon bekoren. Hij loopt de hele film met een nogal idiote smile op zijn gezicht en moet duidelijk onderdoen voor Astaire. Zonde trouwens dat Vera-Ellen zo weinig screentime krijgt. Een aantrekkelijke vrouw die een goede wisselwerking heeft met Astaire maar die uiteindelijk voor het merendeel er maar voor de soep en de patatten bij zit. Zoals je al kunt vermoeden bij een film over een singer-songwriter duo bevat Three Little Words ook een heel arsenaal aan muzikale intermezzo's. De ene al meer geslaagd dan de andere maar er zitten toffe en herkenbare nummers tussen. Zeker leuk om te horen dat zij eigenlijk I Wanna Be Loved by You op hun naam hebben staan, een nummer dat vandaag de dag toch onherroepelijk is verbonden met Marilyn Monroe in Some Like It Hot.

Voor de liefhebbers zal dit waarschijnlijk wel de moeite waard zijn (verklaart meteen ook de hoge score voor de film) maar ik vermoed dat ik daar precies niet echt bijhoor. Het is misschien nog wat vroeg om zoiets te zeggen doordat het pas mijn tweede Astaire film is maar op dit moment ga ik er in ieder geen zaak van maken om zoveel mogelijk van zijn werk te zien.

3*

He's torn our carpet!

Toen ik voor het eerst de films van Richard Lester leerde kennen, dan dacht ik het dat het meteen goed zat. Zijn twee Beatles films zijn vermakelijke nonsens, maar de Superman franchise was al wat minder en met Robin and Maria wist ik ook al niet goed wat te doen. Niet perse slecht, maar toch ook niet direct uitnodigend om de rest van zijn oeuvre te gaan ontdekken. Waarom dan toch deze The Three Musketeers? Voor die geweldige sterrencast natuurlijk! Christopher Lee, Jean-Pierre Cassel, Raquel Welch, Charlton Heston, ...

Ik wist alleen niet dat dit eigenlijk het eerste deel van 2 films is. Iets wat blijkbaar de acteurs zelf ook niet wisten, want zij tekenden voor 1 film en waren dan ook verbaasd toen de producenten de film opsplitste in 2 delen: The Queen's Diamonds en Milady's Revenge. Alleen daarom al is dit een stukje filmgeschiedenis, want daardoor werd er voor toekomstige films de Salkind Clause in het leven geroepen (genoemd naar de producers van The Three Musketeers) die vastlegt dat producers op voorhand moeten aangeven hoeveel films er worden geschoten en dat ze de acteurs voor elke film moeten betalen. Het oogt dan ook een beetje onaf, zeker met die halve trailer voor het volgende deel, maar er schuilt toch ook veel fun in. Vreemde film wel die nooit echt goed lijkt te weten welke richting er moet uitgegaan worden. De humor is hier en daar iets te slapstickachtig en niet goed gebalanceerd, de gevechten ogen nogal knullig maar de aankleding en stijl doet de film veel goeds. Verder blijft het bronmateriaal van Alexandre Dumas ook wel degelijk genoeg natuurlijk om hier een vlotte avonturenfilm van te maken. Ben benieuwd of het volgende deel ook nog diezelfde charme hanteert.

Al lijkt die kans er wel dik in te zitten aangezien de film(s) dus eigenlijk in één geheel zijn gefilmd. Dat resulteert sowieso in een terugkerende cast en in het geval van The Three Musketeers mag die wel gezien worden. Michael York is een uitstekende D'Artagnan en met Oliver Reed, Richard Chamberlain en Frank Finlay kan hij beschikken over een aantal degelijke medemusketiers. Reken daar dan nog eens de immer bevallige Raquel Welch bij en onder andere Geraldine Chaplin en Faye Dunaway in kleine bijrollen en er valt voor de filmliefhebber genoeg bekende namen te spotten. De kracht zit hem echter toch ook vooral bij de grote slechteriken. Charlton Heston is erg tof als Cardinal Richelieu en Christopher Lee is een indrukwekkende Rochefort. In het boek is er nergens sprake van een ooglapje, maar sinds de invulling van Lee hebben meerdere Rocheforts eenzelfde behandeling gekregen.

Fijn filmpje in ieder geval. Ik ben benieuwd wat het vervolg gaat geven, maar ik vermoed meer van hetzelfde. Die sequel geven ze trouwens volgende week op Belgische televisie, mijn opname staat al gepland in ieder geval. Zou mooi zijn als ze ook nog The Return of the Musketeers zouden uitzenden, maar daar vrees ik een beetje voor.

3.5*

Een Merrie Melodies onder regie van Tex Avery die duidelijk de inspiratie gaat halen bij gangsterfilms zoals Angels with Dirty Faces. Het is in ieder geval weer de vertrouwde Avery met heel veel visuele jokes. Zo is er een bank waar speciaal een parkeerplaats wordt vrijgehouden voor bankovervallers, maar ook gewoon heel de clou met dat iemand uit het publiek uiteindelijk de politie een tip geeft omdat hij de cartoon al eens eerder heeft gezien en dus weet welke bank ze gaan overvallen is geweldig. De gangster heeft bovendien veel weg van Edward G. Robinson (met Little Caesar één van de meest iconische performance in het genre) en Avery neemt zelf de stem voor zijn rekening. De immer geweldige Mel Blanc doet de rest.

3.5*

Look Up! Look Down! Look Out! Here Comes The Biggest Bond Of All!

De vierde James Bond en terug met Terence Young aan het roer. Dr. No en From Russia With Love waren ruwweg gezien gewoon probeersels om uiteindelijk tot de beste James Bond tot nu toe, Goldfinger, te komen. De verwachtingen waren hoog gespannen voor Thunderball.

Het begint eigenlijk al direct mis te lopen met de titelsong. Waar in de vorige film de stem van Shirley Bassey perfect bij de film paste slaagt Tom Jones hier totaal niet om hetzelfde effect neer te zetten. Het nummer zelf is wel goed maar die uithaal aan het einde doet het de das om. De beelden die bij het nummer worden gebruikt zien er dan wel weer, net zoals in de andere delen, zeer goed uit.

In het algemeen heeft Thunderball dezelfde zwakte als Dr. No en From Russia With Love. Het wordt allemaal zo verschrikkelijk saai gebracht, het verhaal gaat ontzettend traag en wordt nooit ergens spannend. Zo is de climax ook veel te langdradig. De onderwaterscènes waren dan wel weer vrij mooi maar mooie beelden alleen kunnen een film niet redden. Waar ik ook een probleem mee had was dat ik vaak het verschil niet zag tussen Claudine Auger en Luciana Paluzzi, al kan dat wel aan mij hebben gelegen omdat ik naarmate de film vorderde mijn concentratie meermaals verloor.

Connery is wel weer perfect als James Bond. Ik vraag me echt af of iemand van de volgende acteurs mij nog meer zou kunnen bekoren. Spijtig genoeg lijkt Connery dan ook maar de enige echt goeie acteur in de film. Adolfo Celi ziet er best wel angstaanjagend maar heeft geen greintje charisma. Hij heeft ook geen hulpje? Meer zelfs, het lijkt vaak alsof dat hij gewoon het hulpje van Blofeld is (wat wel een cool personage is en ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe ze hem verder gaan uitwerken). Claudine Auger als Bondgirl is ook de slechtste die de reeks tot nu toe heeft gezien. Wat dan wel weer leuk was, was om een glimp op te vangen van de andere 00 agenten. Daar staat dan, spijtig genoeg, weer tegenover dat de gebruikelijke personages zoals Leiter, M en Moneypenny amper aan bod komen.

Maar waar ik nog het meeste problemen mee heb is dat de gadgets nu al langzamerhand het verhaal beginnen over nemen. Met als dieptepunt de jetpack aan het begin van de film. Ik wist dat dat ooit moest gebeuren maar ik had ergens gehoopt dat het nog lang zou duren. Voor de rest zit de actie wel goed in Thunderball. Al snap ik de bedoeling niet van het versnellen van sommige scènes? Dit gebeurde vooral in het begin van de film en zag er ontzettend kitscherig uit.

Teleurstellend

2.5*