Opinions

een kleine 3*. Eigenlijk is de film in alles slap, herkouwd en voorspelbaar, maar op de een of andere manier nog wel vermakelijk.

Het begon hoopgevend maar zwakte halverwege flink af vond ik. Verstilde emoties en non-verbale communicatie liggen me wel, maar op de een of andere manier werkte het hier lang niet zo goed als in Bin-Jip. Beetje gezapig zelfs en het deed me vooral niets op emotioneel vlak.

Af en toe zitten er wel aardige scenes in, maar met zo'n sterke fase als tussen 15 en 45 minuten had ik wel op iets beters gerekend. Visueel vond ik het ook slechts bij vlagen mooi, en de muziek zelfs tamelijk teleurstellend. Moest soms denken aan muziek die zonder een slideshow van een vakantiepark of iets dergelijks zetten.

Jammer genoeg niet meer dan aardig, maar had meer ingezeten. 3*

Mooie film.

Wel wat te statisch in de beeldvoering. Eigenlijk het enige echte minpunt. Verder is het verhaal erg sterk en vooral erg goed verteld, en is de opbouw subliem.

Erg goede acteerprestaties ook, en in de flashback gaan we een aantal prachtige locaties langs. Hoogtepunt was voor mij de wandeling oa over een begraafplaats.

Lang maar erg boeiend. Zeer goed gemaakte film en qua opbouw en uitvoering extreem goed.

4*

Goed dit was toch wel de must-see van deze periode.

En ik heb ook absoluut genoten, zelfs voor een non-actie liefhebber is dit de moeite waard kan ik uit eigen ervaring vertellen. Dat is dan vooral omdat de choreografie enorm opvalt, er zitten een paar heel indrukwekkende actiescenes in. Ook de acteurs/stuntmannen/vechters/wat het ook zijn van oorsprong hebben enorm indrukwekkende skills, per scene zit er (volgens mij) zoveel training en oefening in, want het tempo en de kracht waarmee het gepaard gaat is bijna ongelofelijk. Kortom, kwaliteit is meer dan in orde.

Dan de kwaniteit. Dat was toch misschien een ander verhaal, vooral opgelegd vanwege het verwachtingspatroon. Links en rechts vielen toch krachttermen als 'non-stop-actie' en 'actie-orgie', dus dat zijn dan wel dingen waar je op rekent. Dat er (heel) veel actie in zit lijkt me duidelijk, maar toch... het duurt zelfs nog vrij lang voordat de film los ging vond ik zelfs, en eigenlijk is het toch elke keer bij vlagen. Ik denk dat het toch vooral een kwestie is van de verkeerde verwachtingen, maar ook tussendoor valt het soms toch wel wat stil door aanzienlijk minder boeiende bijzaken.

Het verhaaltje is voor het genre zelfs nog behoorlijk onderhoudend. Meer dan de bovenstaande omschrijving is het amper in grote lijnen, maar het wordt geen moment stompzinnig, en het zorgt er eigenlijk continu voor dat de film spannend blijft. Desondanks zitten er toch een paar flauwere aspecten in, blijkbaar zit de broer van een van de teamgenoten binnen, wordt aangewend voor een soort van broederliefde-boven-alles uitwerking, maar daar moet ik ook weer niet te veel over zeuren.

Maar wat de film goed doet, doet het ook heel erg goed! Het is allemaal ook nog erg leuk in beeld gebracht, en de pompende soundtrack is absoluut een meerwaarde. Het enige waar net wat meer in had gezeten is de hoeveelheid, maar eigenlijk raast de film nu ook al flink door. Alleen in het begin en in sommige tussenfases had er wat meer vaart in mogen zitten.

Qua cijfer dan, gisteren vond ik 4* eigenlijk net wat te hoog, en zat ik op 3.5* maar na een nachtje slapen is de indruk toch wel achtergebleven, al blijf ik er bij dat de hype omtrent de hoeveelheid actie een beetje overtrokken is.

Kleine 4* dus.

Per definitie al geslaagd omdat het wederom een erg vermakelijke film is. Paar dingetjes die verbeterd zijn tov het eerste deel. Allereerst is de actie wat diverser, al was dat ook wel een beetje nodig. Het blijft niet alleen bij de duels in de kleine ruimte, maar er zitten in deze film ook een aantal behoorlijk indrukwekkende achtervolgingen en wat gevechten op wisselende locaties. Het wordt daarmee alleen soms iets te veel een gewone actiefilm en het doet wat afbreuk aan de claustrofobische sfeer van deel 1. Toch lijken dit soort keuzes me onontkoombaar (je kunt moeilijk weer een gebouw bestormen..). Verder wordt de actie een fractie beter in beeld gebracht. Daar heeft Evans wel een stapje gezet, want dat bleef eerder soms ietsje achter tov de actie zelf. Wat meer leuke cameratruucjes en wat meer visueel aantrekkelijke locaties zoals de modderpoel, de club, restaurants en dat soort dingen. Ook is deze film wat bloederiger denk ik.

Wat gebleven is, is de actie. Gevechten van het soort dit je fysieke pijn doet beleven als je er naar kijkt. En dan doe je iets goed. Toch heb ik vanwege de nieuwigheid wel een voorkeur voor deel 1, dat was toch iets verfrissender, claustrofobischer, en qua choreografie toch wat intenser. Door het feit dat deel 2 maarliefst 2,5 uur moet duren valt het toch bij vlagen wat stil. Veel te veel gedoe met randzaken over een corrupte politicus en zijn ontrouwe zoon en allerlei andere fracties waarbij je nauwelijks doorhebt en/of interesseert in hoe de verhoudingen liggen. 150 minuten is gewoon veel te lang voor dit soort geknok op het witte doek.

Verder gewoon voornamelijk genoten hoor. Kleine 3.5*.

Beste Coen sinds The Big Lebowski!

Nou ben ik helemaal niet zo'n enorme fan hoor, en heb ze ook lang niet allemaal gezien, maar deze was wel erg leuk hoor. De Coens verplaatsen de film naar wat gevoelsmatig erg overeenkomt met de setting van hun eigen jeugd.
De film is gewoon zeer tergend, en dat is volledig de bedoeling, en het werkt ook nog erg goed. Van alle evenementen en vicueuze cirkel waar Larry Gopnik echt niks aan kan doen, tot Sy Alberman die vreselijk irritant een gemaakte amicale familyfriend speelt, de thuiskomsten van een lange dag werk waar de vrouw en de kinderen alleen maar kunnen zeiken, de Rabbi's die in cryptische lulkoek praten, de Zuid-Koreaanse vader, die broer die maar drie jaar op de bank komt slapen en niet begrijpen dat z'n vrouw het inmiddels zwaar irritant vindt

Scenario is echt goed, veel beter dan Burn After Reading. Begrijp ook niet waarom het verhaal zo moeilijk gevonden wordt en er velen niets met het einde kunnen. Larry wordt door God getest, krijgt vanalles te voorduren, en faalt. Het einde is dan toch ook uitstekend? Of is het toch gewoon toeval?

4*

Degelijke film, maar vooral dat. Mist eigenlijk wel het eea dat er uitsprint.

Verhaaltje is wel aardig, maar ook weinig in het oog springend en voor de hand liggend om echt in het oog te springen. Met andere woorden, als je het onderwerp van de film kent kun je wel raden hoe de film zich ontvouwd. Daarnaast vond ik de vertelstructuur wat rommelig, waarbij gezichtsbegroeiing zorgt voor tijdsaanduidingen. Ik had ook sterk het gevoel dat er ontzettend veel gesneden was in de biografie, liep niet altijd heel erg lekker.

Buiten dat doet Pacino het zeker goed. Het personage zelf en hoe deze is geschreven vond ik wat minder. Wat te veel en te vaak wordt er benadrukt wat voor een outsider hij is. Het contrast vond ik iets te veel aangedikt, als je hem regelmatig als een zwerver over straat ziet gaan etc.

Ook de muziek vond ik bij vlagen wat misplaatst, moest soms zelfs denken aan een soap hoe er door een dialoog wat weemoedige muziek gespeeld werd. Visueel is het vooral degelijk.

Verder wel een strak geregisseerd filmpje, maar ik miste vooral wat verrassing en wat extra's. Het blijft allemaal net wat hangen in een te gemiddeld, en de film weet op geen enkel vlak echt te onderscheiden. Maakt het een beetje een flauwtjes over de gehele linie. Absoluut niet slecht en leuk om een keer te zien, maar niet veel meer dan dat.

3*

Erg sterk!

Leuke verrassing dit, zeer sfeervolle film met een grimmige toon. Visueel is het bij vlagen wat amateuristisch, maar ook met een hoop sfeervolle shots en goeie editting en camerawerk. Ook de geluidsband is erg goed.

Het verhaaltje en de clou mogen dan wat te veel naar de standaard horrorhoek gaan , ik vond de uitwerking toch heel wat sterker dan gewoonlijk. Een stuk subtieler gebracht met een mysterieuzere aanloop en een paar mooie scenes. De geluidstapes geven het allemaal een extra duister randje. Ook met het acteerniveau is weinig mis, maar dat was wel te verwachten met o.a. de altijd goede Peter Mullan.

Het had wat origineler gekund, maar verder een prima uitgewerkte schizo-horror.

4*

Best een heerlijke film.

Erg mooi personage, een ouwe slager, gefrustreerd tot op het bot die iedereen de schuld van alles weet te geven en er op de een of andere manier nog sympathie mee op weet te wekken ook. Natuurlijk is het een ongekende zak, maar uiteindelijk toch een zak die stiekem toch weet wat belangrijk is.
Verder steekt Seul Contre Tous visueel uitstekend in elkaar, bijzonder fraai en met gevoel voor kleur.

4*

Saai emo-filmpje.

Komt erg rommelig op gang en het eerste ruime uur is echt heel erg duf. Het verloop is erg voorspelbaar eigenlijk, dat helpt ook niet echt, en de getoonde personages hebben amper chemie met de weldoener Smith. Het drama werkt dan ook over de hele linie niet, ondanks dat je aan alles merkt dat de goedzakkerij moet zorgen voor een traantje her en der.

Het helpt ook niet dat Smith zo'n zouteloze acteur is, een acteur met een beetje charisma had nog wel wat sympathie op kunnen wekken, nu is dat totaal niet het geval. Maakt dat het opborrelende drama zich al vanaf de helft aandient, compleet niet werkt, en tot in de puntjes is uit te zetten. Laatste kwartier is echt vreselijk, slijmerige zooi, yuk. De belachelijkste scene is nog wel met Harrelson en die donkerbruine ogen Dat bedenk je echt niet zo klef. En dan hebben we het nog maar niet over het feit dat je je ogen helemaal niet kunt laten transplanteren.

Het gemiddelde is niet echt verwonderlijk. Sentimenteel klef RTL-4 drama, maar dan net wat mooier gemaakt en met bekende acteurs. Visuele pogingen met die kwallen zijn nog wel de moeite waard, maar niet echt geweldig mooi. En ook over de overbelichting hier en daar is nagedacht maar werkt niet echt.

Vond er geen moer aan, en 2 uur + reclames was echt een flinke zit. 1.5*

Om te beginnen, zonder al te veel te verklappen, richt je niet te veel op de namen op de poster
Olga Kurylenko zit in slechts een scene, en sterft binnen de 2 minuten, Abbie Cornish heeft alleen in het begin wat (geringe) screentime. Bovendien, geen van beiden is een van de Psychopaths.

Opzich een leuk filmpje, maar echt geweldig weet het geen moment te worden. Daarvoor zijn de leuke momenten iets te karig. Het is een filmpje die te herleiden valt terug naar de 90s Nouveau Violence, met op het oog een paar verschillende fracties, maar uiteindelijk draait het meer om twee groepjes.

Het verhaaltjes is best leuk, maar de fun valt zoals gezegd wat tegen, maar er zijn wel een paar leuke momenten te ontdekken. Zo is de visualisering van een potentieel script zo halverwege de film een hoogtepuntje, maar de film mist meer van dit soort momenten. De rollen zijn ook nog wel grappig, maar ook daar had net wat meer in moeten zitten. Farrel en Walkerzijn net iets te grijs, Rockwell en Harrselson juist soms te overdreven. Er had meer chemie in kunnen zitten, het was allemaal wat te plichtmatig nu.

Kleine 3*, heb me niet weten te vervelen, maar het was niet zo leuk als ik had gehoopt. Misschien maar eens kijken of In Bruges leuker is, want de humor zou me wel moeten liggen.

Niet heel denderend, had meer in gezeten. Helaas voor de film stoorde ik me nogal aan de kneuterige familie en het nogal lullige sfeertje. Beetje een stijve film geworden. Ook een wel heel knullig einde zeg. 2.5*

de documentaire is nogal suggestief maar overtuigt toch behoorlijk zonder echt met harde feiten te komen. Wel bijzonder, want meestal is dit funest natuurlijk. Het enige dat ik écht niet vond werken is de montage van politici die niet uit hun woorden kwamen, zonder enige context. Behalve dan de context die de makers er zelf aan wilden geven..

Qua montage ook erg fijn trouwens.

Sterke opvolger van Hunger.

McQueen is alvast een regisseur die tot nu toe een goeie scherpe, korte en treffende titel op zijn films weet te plakken. Ook op het regisseursvlak weet hij vooruit te gaan. Waar Hunger vooral imponeerde in één scene, is het hier het pijnlijke en trieste bestaan van twee personen wat bijblijft. Bovendien is verslaving op zich een mooie achtergrond, en is deze verslaving daar wel een bijzonder interessante variant op.

Mooi geschoten, ietwat aan de trage kant maar niet storend, mooie soundtrack, en een fijn script. Fassbender blijft toch wel een hele sterke acteur, vond ik al toen hij net opkwam, maar is er inmiddels na zijn echte doorbraak zeker niet minder op geworden. Naast Mulligan, de andere hedendaagse topper, heb je een cast waar menig cineast van zal dromen vermoed ik.

Scripttechnisch ook een goede keus de achtergrond weg te laten, en bepaalde scenes niet chronologisch te laten verlopen. Werkte erg goed. Al met al weer een hele goeie film van McQueen, regisseur om in de gaten te blijven houden. Had deze film nog ietsje beter verwacht misschien, maar ik zou ook niet weten op welk vlak.

4*

Baseer je dat nog ergens op? Lijkt me juist een van de moeilijkste dingen om van af te komen, aangezien het niet alleen een verslaving is, maar sex daarnaast ook gewoon pure oerinstinct is. Geheelonthouding zit er vrijwel niet in met andere woorden, dat is toch wat anders dan iemand met een drugsverslaving. Ook heel zwaar, maar daar kun je door het spul niet meer om je heen te laten zijn (lees: ontwenningskliniek oid) lichamelijk vrij snel niet meer afhankelijk van zijn.

Een moderne versie van Casablanca vind ik het, en dan ben ik helemaal niet zo'n fan van die film, maar die straalt dan toch wel een stuk meer klasse uit dan Shanghai.

Ben het dan ook niet bepaald eens met Rosicky en Billy-Pilgrim. Veel van de sfeer die de film had moeten dragen is afwezig doordat Shanghai (de stad) er zo vreselijk blikkerig uitziet. Viel me al vanaf de eerste scenes op. De stadsaanzichten komen regelrecht uit de computer, iets wat niet bepaald bijdraagt aan het gevoel wat de regisseur wil overbrengen. Daarnaast vond ik dat de muziek elke vorm van sfeer gewoon overstemde, klonk echt nergens naar.

Ik kan me ook eveneens niet vinden in de lof voor de acteurs in het algemeen. Cusack is echt een acteur met de uitstraling van een zak hooi die zich in de verste verte niet kan meten met zijn equivalent Bogart in Casablanca, gewoon echt geen acteur die je in dit soort films moet stoppen, elke emotionelere scene draait hij alleen al met zijn mimiek in de soep. Dan was ik nog een stuk meer te spreken over Yun-Fat Chow en Watanabe.

Dan is het verhaaltje nog wel aardig, maar ook weer niet iets wat we nog nooit hebben gezien. Veel mystery zit er ook niet in vond ik trouwens, want dan zouden alle detective/spionnen-verhalen wel het predikaat Mystery mee mogen krijgen.

Senitmenteel en gezapig. 2*

Af en toe best lollig, maar vervalt over het algemeen wat in herhaling. 2.5*

Wel geinig, maar hoe langer hij duurt, hoe flauwer het wordt.

Ken verder de traditionele verhalen helemaal niet, maar dat lijkt me ook niet zo van belang. Downey Jr. doet het grappig, Jude Law iets minder, maar de chemie tussen de twee is bij vlagen toch wel iets wat de film aangenaam maakt. Het is allemaal best stijlvol in beeld gebracht, al vloekt de CGI bij vlagen behoorlijk. Het verhaal is echter een heikel punt hier, het komt erg op de voorgrond terecht, duurt echt dik een halfuur te lang, is redelijk flauw en boeit zodoende amper. Wat wel echt begon te irriteren is de manier waarop belangrijke personages, heel flauw, letterlijk in het donker bleven, om niks te verklappen. Vreselijke truucjes vind ik dat altijd. Het einde is ook wel te opzichtig om er een vervolg achter te kunnen plakken, had wel een fatsoenlijker einde verdiend, en wat minder afgeraffeld,

Aardig als zondagmiddagfilm, maar laat amper iets achter. Daarom net geen voldoende, maar echt saai werd het ook niet.

2.5*

Weinig anders ten opzichte van deel 1.

Een film waar ik me sowieso al weinig van kon herinneren, behalve het stijltje. Dat was aardig hetzelfde hier.

Pluspunten zijn vooral Downey Jr. en de chemie met Jude Law, ook hier weer de moeite waard, en de humor en aardige dialogen. Actiescenes zijn redelijk vermoeiend standaard Ritchie gebeuren (gaat wel eens vervelen), al zit er op het eind wel een aardig indrukwekkende scene in een bos in.

Verder is de toevoeging van Stephen Fry een pluspunt, maar de opponent in dit deel valt tegen. Vreemde en vergezochte motivatie, al is het sowieso al een grote vergezochte brij wat Sherlock allemaal in zijn hoofd haalt. Verder ook een wat vreemde keuze om er niet echt een speurtocht naar de dader van te maken, kreeg het idee dat de film zich maar continu van locatie verplaatste om een nieuw duel met de bad-guy aan te gaan. Daarnaast was Noomi Rapace nogal kleurloos, zeker qua mimiek, maar dat is ze wel vaker kan ik me herinneren.

Het onnozele verhaaltje boeit wederom niet, en de film duurt te lang, maar bij vlagen is het wel weer grappig. Moet er niet aan denken hoe dit moet zijn zonder Downey Jr., denk dat een vul punt van hem afkomstig is.

Wederom 2.5*

Visueel vrij mooi, qua verhaal/inhoud/thema's vreselijke materie.

Het is dat het er vaak fraai uit ziet, verder is dit namelijk een volstrekt oninteressante, melige, opgeklopte zaadfilm. En nu heb ik niet zo veel tegen het vormen van een leuke kapstok voor (sierlijke) actie, maar dit was een ronduit vervelende kapstok zodat je nog amper van de actie kunt genieten. Suf verhaaltje, genante, van minuut een zien aankomende, plottwist na plottwist. Theatraal, geforceerd emotioneel acteerwerk. Echt zo'n film waar je cynisch van wordt. Het eerste stuk van de film gaat nog wel omdat er tenminste wat gebeurt, het laatste stuk is ronduit verschrikkelijke kleffe onzin.

Het is dat Zhang het nog wel fraai weet te verpakken. Het is een film doorspekt met mythologische moves enzo, dus daar moet je wel voor waken, maar qua choreografie en editing etc was het wel erg mooi. Ook de locaties zijn fraai, maar je krijgt er een beetje de indruk van dat de film niks anders is dan een cyclus van locaties en gevechten, wat eigenlijk ook niet eens een vreemde omschrijving van deze film zou zijn. Wat minder vond ik overigens de keer of 5 dat er zo'n dolk uit de camera kwam vliegen enzo, zag er ook heel wat minder vakkundig uit.

2*

Heb er lang tegenop gekeken Seven Samurai eens te bekijken. Speelduur was toch wel erg lang en war-strategy doet me niks.

Maar gelukkig gaat Seven Samurai meer over verstandhouding, status, en impact van hun aanwezigheid dan over de gevechtjes tegen slechteriken. Je hebt toch echt wel enig besef nodig van de verhoudingen in Japan in die tijd wil je de film een beetje meekrijgen. De karakters van de zeven zijn vrij verschillend, van lang niet allemaal krijg je iets mee, maar de main characters zijn allemaal erg interessant. De film kent een gedegen opbouw met eerst de zoektocht naar geschikte beschermers, de leider van de Samurai dient zich aan als de tacticus, in die meteen al mooie scene met die kidnapper in die tent. Hoofdattractie is eigenlijk wel Kikuchiyo die wat dramatisch overacteert, maar zijn beweegredenen zijn wel het meest concreet, en de paralel met het dorp als geheel is treffend. Film is sowieso op veel verschillende niveau's interessant, en biedt eigenlijk voor iedereen wel iets. Daarna gaat de film over naar de settling van de Samurai, die de nodige problemen oplevert in het dorp, wanneer de dorpelingen aanvankelijk nogal terughoudend zijn, en erg opkijken tegen de nieuwkomers (zie de status van Samurai). Het laatste uur richt zich voornamelijk op de verdediging, ook al zit daar best wat variatie in, met voornamelijk de liefde tussen Shino en Katsushiro.

Die daadwerkelijke verdediging van het dorp deed me uiteindelijk niet zoveel, van die tactiek krijg ik niet zoveel mee omdat het me niks kan schelen en er dus ook niet zoveel van begrijp. Al keek het laatste uur dan wel weer aardig weg, dus zo erg was het allemaal niet. Jammer, maar hett weerhoudt me van een hoger cijfer, al kan de film daar helemaal niks aan doen. Vond hem absoluut niet te lang overigens, heb de lange versie gekeken, maar heb me geen moment verveeld.

4*, prachtige film.

Ik ben het echt totaal niet eens met de hoge cijfers, maar ik kon er dan ook amper om lachen.

Nee, niet echt aan mij besteed, bedenkelijke humor toch grotendeels, als een film het moet hebben van een engeltje die scheten laat ( ) moet je van goeie huizen komen dat nog te herstellen. Had het ook echt niet verwacht, ik baalde er op het IFFR nog wel een beetje van dat ik deze heb moeten missen. Het concept leek me dan ook wel erg leuk, dat is het nog steeds, maar als je daar zo weinig mee weet te doen als dit? Zeer zeer sporadisch kon er nog wel een glimlach af, maar dan hebben we het over 2/3 momenten (die Afrikaanse loper, het potje soja, en die nek van de worstelaar schieten me zo te binnen), maar ook dat waren scenes die de eerste keer nog wel geinig waren, maar de 3e of 4e keer zat ik alweer te gapen. Net als dat hij elke keer z'n billen stootte bij die deur.. 'haha' nee niet bepaald.

Verder vond ik het sowieso ook gewoon een lelijke film, en voelt dat hele Mexicaanse stuk als niks anders dan opvulling om tot de 1,5 uur te komen, getuige die stukjes in andere plaatsen erna nog lijkt het daar simpelweg een deel van uit te maken. Al was het leukste misschien nog wel dat die worstelaar in het begin met z'n masker op de krant zat te lezen ( ). Gezien de rest van de opgeblazen (Japanse) humor waren ze het daar niet mee eens, maar toch. De climax op het einde was dan ook echt te belachelijk, waarschijnlijk valt het veel beter als je de humor toch al wel kan waarderen, maar ik vond het vooral een tikkeltje genant.

1.5* voor het concept, en ja het kijkt wel weg, maar grappig is het niet.

Erg leuke film.

Sterkste punten vond ik de bijzondere -ambigue- sfeer, de catchy liedjes en natuurlijk vooral de kookscenes. Verhaaltje wordt ook erg aangenaam uitgewerkt en de personages zijn eigenlijk stuk voor stuk goed.

Het is eigenlijk erg knap om een verhaal zo geduldig te presenteren en uit te werken,en continu interessant te houden. Het is eigenlijk jammer dat je zoiets als dit alleen in Japan gemaakt ziet worden.

4*

overdreven gemiddelde voor een heel simpel en simplistisch complotfilmpje. Het kijkt maar daar is ook het meeste wel mee gezegd.

Vond het niet zo geniaal.

Ik zal niet ontkennen dat het een goed geregisseerde, goed geacteerde en goed in elkaar stekende film is, maar voor mij mist het net iets wat me echt aanspreekt. Eigenlijk heb ik drie uur naar een kabbelende problemenmozaiek gekeken wat voor het grootste gedeelte tot niks heeft geleid. Na de aardbeving had ik dan ook zoiets van: 'Oke en nu?'

Heb het gemakkelijk uit kunnen zitten, daar niet van, maar vond het niet bepaald bijzonder. 3*

Ben geen enorme fan van de reeks ofzo, maar heb de eerste twee films altijd wel leuk gevonden. Deel 3 niet gezien, maar de vierde wilde ik toch wel even meepikken.

En dat het niveau van de eerste twee niet gehaald wordt lijkt me duidelijk. Er zitten wel weer veel dingen van hetzelfde in. Wat het altijd wel goed deed was de goeie voice-acting in de franchise, tig maal beter dan de gemiddelde Amerikaanse animatiefilm. Verder vond ik die melige popliedjes altijd wel geslaagd, gaf altijd wel aan hoe tergend ze toch wel waren.

Het verhaaltje boeide hier verder niet, maar het keek wel aardig weg. De humor is nog wel redelijk geslaagd, maar wat minder scherp dan anders, uit de personages is verder ook wel zijn rek, en de popliedjes zijn wat te spaarzaam naar mijn zin.

Uiteindelijk nog wel geinig, mooi gemaakt weer, maar nu tijd voor wat anders. 2.5*

De film is zo helder als wat als je het mij vraagt, ook de tweede keer.

Gisteren herzien dus. Zelfde euvel als de eerste keer. De film is voorspelbaar, en dat helpt niet bij een film als deze. Begint al op de boot, wat al de wenkbrauw doet fronsen, want wie maakt er nou halverwege op de boot pas kennis. En nog steeds blijft staan dat de flashbacks icm patient 67 wel erg duidelijk maken hoe de film gaat lopen. Maar dat is nog niet het ergste, want hoe haal je het in je hoofd op een eiland vol met psychiatrische patienten een rollespelletje te gaan spelen, met interviews ook onder andere. Hoe kun je nou verwachten dat compleet gestoorde patienten daar aan gaan meewerken.. En dan moet DiCaprio natuurlijk wel precies alles zo vinden en doen en tegenkomen zoals ze bedacht hadden. Dat is wel het meest vergezochte wat je als artsen kunt bedenken lijkt me.

Daarbij is het hele stuk vanaf 'de openbaring' filler. Eerst legt het personage van Kingsley uit hoe het zit. Om dan ook nog even een scene van 10 minuten te zien waarin het eerder uitgelegde getoond wordt. Niet bepaald sterk voor je film om eerst volledig het perspecief van DiCaprio's personage te kiezen, om daar dan op het einde van af te stappen. Als kijker voel je je toch wel behoorlijk infantiel behandeld door zo'n uitleggerig einde. Wat had de film leuker kunnen zijn als het allemaal nog voor interpretatie vatbaar zou zijn

Verder nog wat kleine dingetjes, muziek viel me flink tegen dit keer, kon me herinneren dat ik dat nog wel fijn vond de eerste keer. Vooral in het begin is het belachelijk aangedikt. Daarnaast blijft DiCaprio een degelijk acteur, maar kan hij niets toevoegen aan het personage. Gewoon saai gespeeld, geen moment heb je het idee naar een getroubleerde geest te kijken.

Sfeertje is verder nog steeds wel in orde, en de film zit verder vakkundig voor elkaar. Goed genoeg voor een redelijk cijfer nog.

Wat het einde betreft, snap nog steeds niet dat hier enige twijfel over bestaat. DiCaprio doet in eerste instantie net alsof ie is teruggevallen, vraagt zich af of het beter is te leven als een beest of te sterven als een goed mens.. om vervolgens vrijwillig mee te lopen met de artsen. Tsja..

2.5* blijven staan

Uitstekende epische vertelling.

Verveeld opvallend genoeg geen moment. Komt misschien wel relatief laat op gang, maar na een klein uurtje komt de film echt uit zijn schulp. De eerste scenes in het moeras zijn schitterend.

De meetlat langs de geschiedenis in het dorp en de Sovjet-Unie in het algemeen is erg mooi gedaan.

De film zag er verder goed uit, maar een echte cinematografische briljant vind ik het ook niet. Komen af en toe wat mooie scenes langs, maar had daar toch wat meer gehoopt. Ook de soundtrack laat hier en daar wat steekjes vallen.

4*

Villeneuve wordt langzaam maar zeker steeds iets beter. Sicario is een klinisch benaderde film die magistraal de waanzin van de war on drugs blootlegt. De totale waanzin wordt zonder al te veel poespas in een verhaaltje gegoten waarin eigenlijk net genoeg tempo zit om er een lopend geheel van te maken, maar godzijdank de plotperikelen achterwege laat. Het middenstuk is ietsje minder, maar de eerste en laatste 45 minuten zijn fantastisch. Mede dankzij een Deakins in topvorm en een dijk van een score zit de spanning in je keel. Dat hele eerste stuk in die wagens naar Mexico en terug vond ik echt waanzinnig, met al die shots van zo'n compleet verdorven stad.

Klassieker in wording denk ik omdat het veruit de meest memorabele film is rond deze jarenlange grensproblematiek. Soms moet je een zeker niveau van ellende maar voor lief nemen... 4.5*

Boeiend vanwege het ontzettende detail, maar echt veel nieuws hoor je niet. Maar ik kan dit makkelijk aan mijn studievrienden aanraden.

Als een van de weinige films van Soderbergh vond ik dit goed te doen. Of misschien pak ik er altijd net de verkeerden uit. Vond deze alvast prettig ogen, mooi kleurengebruik en strak camerawerk. Ook de soundtrack is eigenlijk wel erg sterk. Eerste halfuur was dan ook best genieten. Qua plot ligt de kritiek op de medicinale wereld en de verstrengeling van belangen er wel wat te dik op in het begin, maar ik vind dat toch een interessant genoeg uitgangspunt. Zo semi-corrupt is het namelijk allemaal wel echt. Jammer genoeg blijkt de film daar verder amper over te gaan.

Wanneer het plot meer de overhand neemt wordt de film toch aanzienlijk zwakker. Nogal vergezocht, gekunsteld en toevallig allemaal en de motivaties komen niet echt door. Vooral Rooney Mara die zich vrijwillig in een psychiatrische instelling liet opsluiten voor wat centen (terwijl Zeta-Jones het duidelijk al niet krap had) ging er bij mij niet echt in. En ook jammer dat er van die kleffe momenten insluipen als op het einde waar Law nu wél dat stiefzoontje van school haalt. Eind goed al goed..

Moet zeggen dat het verder wel prima te doen is en vooral stijlvol oogt en qua regie redelijk interessant is, maar ook nogal lijdt aan mankementen.

3*