Opinions

Ronduit verschrikkelijk. Dit soort films zijn toch een aanslag op het denkvermogen van filmkijkers. Ik heb weinig tegen dom gebeuk met een tongue-in-cheek insteek, maar Eagle Eye presenteert zich als serieuze actiethriller. Het speelt erg in op de angst van de Amerikaan voor 'de overheid', en doet er een flinke dosis patriotisme en moraal bovenop om te doen alsof dit ook maar iets heeft te vertellen.

Het eerste uur is al redelijk over de top. De enige na de andere onnozelheid of vergezochtheid volgt elkaar op. Dan volgt iets na de helft de clou wel zo'n beetje, wat het allemaal niet erg veel beter maakt. Een soort kruising tussen HAL en Skynet volgt maar weer eens een protocolletje op die totaal tegen morele principes van de mensheid in gaat. De film kopieert ook gewoon bijna schaamteloos 2001:ASO scenes, de maker vond het wellicht te ver gaan de lipleesscene helemaal een op een te kopieren, maar dit kwam toch akelig dicht in de buurt. En vervolgens wordt die kerel gebruikt om dat systeem te ontsleutelen, waarna hij omgebracht kan worden, maar het meisje besluit onder invloed van een sluimerende romance anders. Zien we de hele film lang dat die computer iedereen ombrengt, maar hierbij vertrouwt hij op de willekeur van een mens? Afijn, zullen de makers gedacht hebben, we moeten op het einde nog wel een zoen hebben, dus we later haar nog maar een rolletje spelen. Blijkbaar vonden ze het een goed idee om de superintelligente megacomputer de vrouw op te geven om met dat expolosief naar de State of the Union te gaan. Dan wordt je als kijker toch niet serieus genomen, dit is gewoon te onnozel voor woorden... die computer wil nota bene dat dat kind van haar dat kristal laat ontploffen met z'n trompetje, maar dan laat je de moeder daar bewust opdraven. Ja tuurlijk loopt dat in de soep, je zit net de hele film lang te vertellen dat je d'r kind gaat ombrengen als ze niet doet wat je zegt..

Ja en dan het einde, er worden nog wel melige moraaltjes en een filmkus doorheen gedrukt, als je niet al lang van domheid en cliche's bedroefd bent geraakt dan nu wel. Laboeuf houdt ondanks 3 of 4 kogels in zijn rug ook nog wonderbaarlijk genoeg bijna niks over! Het braaksel druipt nu nog van m'n scherm af.

Afgezien van alle bullshit qua plot etc. mist de film ook elke vorm van esthetiek. Actiescenes zijn een grote puinzooi, niet te volgen, niet mooi geschoten. Werkt ook totaal niet als tempo, het enige wat het doet is vervelen en je afstompen. Ook hier zitten weer de nodige totaal belachelijke scenes in die meer te zoeken hebben in films als Die Hard dan in iets wat gepresenteerd wordt als serieuze thriller met iets van een boodschap. Daarnaast lopen er twee charismaloze hoofdpersonen rond. Labeouf vind ik sowieso een non-acteur, ook die griet loopt wat met een open mondje de film door te rennen. Dan zitten er verder nog wat bijrollen in die vrij weinig meer doen dan je helpen het plot te volgen, je kunt het amper mensen noemen. Alleen Billy Bob Thornton heeft als rol nog een klein lichtpuntje.

Absolute bagger. Triest formulewerk wat er in Hollywood elk jaar wel van de band rolt, maar dan nog wijselijk op een stoffige plank had moeten blijven liggen.

1.0*

Zitten zeker hele mooie beelden in, maar natuurdocu's hebben dat altijd wel (de natuur is nu eenmaal heel mooi), al is het hier kwalitatief allemaal wel wat beter. Verder echter een doodgewone natuurdocumentaire, en dan snap ik niet waar dat enorme gemiddelde zo vandaan komt. Heb niks nieuws gezien dan anders.

Verder stonden me wel wat kleine dingetjes tegen:

- Moeder en kind: Elke keer weer zo'n kleintje erbij, want dat maakt nu eenmaal wat meer indruk. Iedereen is vatbaar voor het leed der kinderen, zelfs bij dieren. Beetje makkelijk vond ik het.

- Muziek: Moest af en toe aan Lord of the Rings denken, al kwam dat ook door de voice-over. Beetje te bombastisch af en toe.

- Een belerend toontje: Zeker op het einde. Volgens mij heeft zoiets veel meer kracht als je gewoon de beelden toont en de voice-over er geen waardeoordeel aan laat verbinden.

2.5*

Ik vond het een aardige, spannende en goed lopende film. Daar lag het niet aan. Ondanks wat te fragmentarische momenten soms (ze vertrekt dan plots bij die groep, en keert dan weer terug, maar niemand vraagt zich af waarom lijkt het wel, en het verloop is wat voorspelbaar (vanaf het moment dat ze gaat infiltreren weet je, die gaat twijfelen), werkt het allemaal vrij goed.

Toch zijn er wel kanttekeningen. En dan met name aan de kant van de sociale agenda die de film uitdraagt. Als thriller werkt het wel redelijk, maar dat gaat ten koste van eventuele morele kwesties. Jammer genoeg graaft deze film niet wat dieper in de ethiek dan nu het geval is. Wat zijn we nu precies wijzer geworden? Iemand hier die nog niet weet dat corporaties waar enorme bedragen in om gaan gerund worden door puur calculerende wezens? Ford Pinto is 30 jaar terug, dat kennen we intussen wel. En tegen mensen met de kracht om hun principes vorm te geven in de vorm van actie, daar heeft iedereen wel sympathie voor. Dan heb je nog wel de vraag wat er dan is geoorloofd. Het helpt dan ook niet dat de groepsleden wel erg typerend worden afgeschilderd, inclusief alle baarden rond het kampvuur met een Banjo etc... Ook aan die kant had de film wat ethische kwesties kunnen aansnijden, bleef te vlak en te simplistisch.

Maakt dat de sociale kwesties eerder de huid van de film vormt dan de ruggengraat, want erg gewaagd komt het niet over. Jammer genoeg eigenlijk, want dat had de film een stuk memorabeler kunnen maken.

ps. einde had ook wat minder cheesy gemogen.

3*

Leuke film, al zie ik toch nog steeds liever de oude Cronenberg.

Al gaat hij er wel op vooruit in het misdaadgenre t.o.v. A History of Violence. Was wel wat huiverig vooraf voor een Amerikaan en een Fransman die twee Russische gangsters zouden moeten spelen. En ergens klopt het vermoeden ook wel, want de accenten zijn iets te dik aangezet, maar eigenlijk doen ze het allebei verder wel erg goed. Mortensen als de ingetogen twijfelaar en Cassel als de luidruchtige zoon die de last van de erfenis van de familie voelt. Personages ook die wat meer te bieden hebben dan in een gemiddelde mafia-film.

Verder vond ik het een sfeervol geheel, heb het gevoel dat Cronenberg aardig dicht bij de realiteit van de Russische mafia komt. Daarbij vond ik het verhaal ook duidelijk een meerwaarde, niet altijd even origineel, maar gelukkig niet het ouderwetse rise-and-fall gebeuren, en het plot komt zelfs nog aardig onverwachts. Jammer dat er verder niet zo veel mee gedaan wordt echter.

Ook audiovisueel best stijlvol, erg grafisch wat we van Cronenberg wel kennen, en ingetogen gebracht en vlot tegelijk. Niet bepaald een wereldfilm, maar heb me zeker niet verveeld.

3.5*

Lollig filmpje.

Vooral de humor maakt het aangenaam. Het personage van Wood is best interessant, en er zitten komen along the way nog wat idiote randfiguren bij. Die Lugosi werd me ook als een idioot geportretteerd. Als film vond ik het echter grotendeels een eentonige brij. Het verhaal sleept wat tussen de geproduceerde films door, en hoewel de producties wat aangename momenten met zich meebrengen, brengt het verder wel telkens dezelfde rariteiten die na verloop van tijd niet zo veel nieuws meer brengen. Dan duurt de film uiteindelijk toch ook wat aan de lange kant, ook omdat het er gewoon erg dik bovenop ligt wat een prutser Wood is.

Depp en de rest doet het leuk. Bill Murray vind ik altijd wel een held, dus had een groter rolletje mogen hebben. Visueel is het wat te donker naar mijn zin, maar soms best mooi, de soundtrack is wat te onopvallend.

Goed voor 3*, 3.5* vind ik te veel.

Tegenvallertje..

Mikt duidelijk op de spanning, echt beklijvend is het niet, pijnlijk evenmin. Maar echt spannend wordt het dan zelfs nooit, dus de film faalt toch zeker op z'n minst een beetje. Kijkt verder wel aardig weg, ziet er visueel prima uit, en er steekt een aardige score onder, maar echt enorm boeiend wordt de hele film niet. Verhaal komt ook net iets te veel in een stroomversnelling van onwaarschijnlijkheden.

Wel mooi dat het lekker slecht afloopt. 2.5*

Raar gemiddelde zeg

Visueel staat deze film als een huis, geweldig sfeertje straalt er vanaf. Uitstekende setting op voor dit soort film, geen pure horror, want was is er nou daadwerkelijk iets waar je angstig van zou moeten worden, maar bovenal knetterspannend. Best een cool verhaal ook gewoon Af en toe is het camerawerk net wat te onoverzichtelijk, maar dat is te vergeven. Leuke ontdekking dit.

4*

Verrassend lollig filmpje. Vooral omdat de designs behoorlijk indrukwekkend zijn en dat de actie erg aangenaam in beeld wordt gebracht. Dat het verhaaltje verder niet altijd even logisch in elkaar is gedraaid, en niet bepaald origineel is, nemen we dan maar op de koop toe. Telkens wordt er net op tijd verder gegaan met de vertelling zodat je je niet hoeft te vervelen. 3.5*

Aardig.

Zo'n film die prima in elkaar steekt, waar ik het gemiddelde wel begrijp, maar me verder niet zo raakt. Eerste stuk vond ik erg goed, emotioneel ook goed in balans, en vooral goed geschreven dialogen en prima geacteerd.
Halverwege stokt het wel wat, en begint de film een tikje in een sleur te raken. Voelt ook steeds meer aan als een opstapeling van dramatische elementjes, wat een beetje bedacht aandoet. Begon me (waarschijnlijk doordat het me steeds minder ging doen) ook steeds meer te irriteren aan het camerawerk, die shots van de ogen zijn vaak wel effectief, maar waaroom nou elke keer in te zoomen op een mond of een topje van de neus? Nogal overdadige dramatiek, ook nog even dat kleine ventje op het einde, wat ik erg typerend vond voor de film.

Uiteindelijk een film met een uitstekend verhaal als basis, met een sterke cast, maar vaak iets te dramatisch.

3*

Aardig gestoord filmpje.

In de goede zin van het woord, want het is echt een vies, goor en tegelijkertijd geflipt werkje wat bizarre personages en rare situaties tot een geheel maakt.
En wie anders dan Sion Sono levert zoiets af. Alleen al dat personage Yamazaki is echt te debiel voor woorden, heerlijk. Deed af en toe wat denken aan Murata in Cold Fish, minstens net zo maf.
Audiovisueel echt een hele gave film, vooral die rushes met het haar wat tekeer gaat, geweldige visuele tripjes waren dat, met coole geluidseffecten. Ook de special effects waren grotendeels erg gaaf. Weliswaar soms wat onafgewerkt, de stop-motion was geregeld te opzichtig, maar de creativiteit in de scenes, en wat ze allemaal met die haardossen uit hebben gespookt is niks minder dan briljant.

Gore film verder, bereid je voor op plukken vies zwart haar die op de gekste plekken kunnen opduiken, en dan nog biedt de film meer dan je uberhaupt kan verwachten. Van die scene waar ze even een lange haar uit haar eigen oog trekt werd ik echt heel erg naar, dan doe je als film veel goed.

Gave film, mist net dat laatste stapje door een iets te gehaaste afwerking, maar 4* verdient hij zeker.

Wederom een erg fraaie film van Zvyagintsev.

Hoewel ik dit toch wel duidelijk zijn minste vindt. The Return is in zijn simplisme en oprechtheid een van de weinige films die mij kan emotioneren. The Banishment is wat hallucinanter en prikkelt je zintuigelijk wat meer. Ten opzichte van die films komt Elena er wat bekaaid vanaf, maar het is dan ook zaak de film op zichzelf te beoordelen.

Visueel is het weer erg verzorgd. Wat te degelijk naar mijn zin, maar de kadering is weer wat we van Zvyagintsev gewend zijn, en zijn rustige camerawerk is erg geschikt voor verhaaltjes als deze. Verder is de muziek wederom aardig, licht bombastisch bij vlagen, wat het toch wat andere accenten geeft. Werkte in ieder geval vrij goed, al had het wat minder aangezet hoeven te worden.

Inhoudelijk is het ook zeker niet slecht. Wel wat rechtlijnig en niet zo heel erg diepgravend, maar er worden wel relevante thema's over het oude en nieuwe Rusland aangesneden, op meerdere vlakken die door elkaar heen lopen. En nauurlijk valt er te discussieren over het personage Elena, aangezien die hangt tussen de al dan niet bestaande liefde voor de man, of de immer sterke moeder-zoon relatie, en de gevolgen die dit voor haar keuzes heeft.

Ook qua acteerwerk weet hij weer optimaal te casten en het beste uit zijn acteurs te halen. Elena wordt echt voortreffelijk neergezet hier.

Al met al weer een bijzonder fraaie film, Zvyagintsev stelt weer zeker niet teleur. Toch moet je (ik) constateren dat hij met de film minder wordt, en is het de hoop dat hij dat de volgende keer weet te doorbreken.

4*

Elephant, ooit eens op een vrijdagavond laat toevallig op TV gezien. Moet een van mijn mooiste ontdekkingen uit de filmhistorie zijn. Ik had tot dan toe echt nog nooit van Elephant gehoord. Gus Van Sant, ohja Good Will Hunting.. dit is toch wel iets anders.

Vandaag na een tijd herzien, en de ervaring was onverminderd aanwezig. Elephant is een belevenis, Van Sant weet omtrent een loodzwaar verhaal een baken van rust te creeeren. De beslommeringen van alledag krijgen door de afloop (die zich al na een kwartier aankondigt) een enorme lading. Het visuele aspect is hierin van essentieel belang. Elephant is sowieso cinematografisch grandioos. Van Sant gebruikt zijn bekende rustige shots en lang uitgesponnen scenes. In Elephant werkt dat toch zeker wel het beste van zijn hele oeuvre. De muziek en vooral de geluiden, die per scenes een andere ervaring opleveren, zijn de finishing touch.

Ook bij de herziening waren de shots van de lucht en de wolken de mooiste. De nacht ervoor, de donkere binnentrekkende wolken tegen de helblauwe achtergrond, ongekend mooi en net zo functioneel. De slotscene is ook ijzingwekkend hard en kil.

Weerzinwekkend sterk. Blijft echter toch op 4,5* staan, wie weet een 5* voor later. Wel een plekje in de top 10, dat lijkt me een aardige deal.

Niet al te bijzonder filmpje. Anderson weet wel een aardig sfeertje neer te zetten, de setting is altijd wel leuk, en audiovisueel is het allemaal wel oke, maar nergens raakt de film op een hoger niveau. Het is natuurlijk ook lastig om nog eens iets aparts met zo'n onderwerp te doen, maar deze uitwerking is ook al zo oud als de weg naar Rome. De hoofdrolspeler blijkt zelf op het einde maar weer eens gek te zijn... tsja...

2.5*

De zogenaamde 'Capuccino-film' is haast een genre opzich. Dit is een sprekend voorbeeld van het genre. Een degelijk gefilmd, nogal sentimentele film, bij voorkeur Frans, met een vrij heftig onderwerp, maar toegankelijk genoeg voor de doelgroep, tevens ook bij voorkeur een film waar de kostuums een rol spelen. Nu valt dat overigens met het laatste wel mee, maar het is wel weer een film met een aanzienlijk deel wat zich niet in de tegenwoordige tijd afspeelt.

Ach hierbinnen valt het best mee. Het kijkt, de zoektocht is nog wel redelijk, Scott Thomas doet het prima, maar het is uiteraard opgeklopt sentiment met de nodige tranentrekkerige momenten waar je wat cynisch van wordt. De soundtrack is bijvoorbeeld echt te erg, dat de journaliste zonder het gezin in te lichten in een paar dagen de hele aardbol heen en weer reist is erg vreemd. Dat de dame in kwestie dan óók nog zwanger is wordt overal tussendoor gepropt, gelukkig wordt op het einde duidelijk dat alles in dienst van een vreselijk afgezaagd slotshot was. Om te braken.

2.5*

Ik vind de films van Bier doorgaans redelijk tot goed, Elsker Dig for Evigt vind ik by far haar beste die ik heb gezien.

Van Denen kun je acteergeweld verwachten, maar met Mikkelsen, Kaas en Steen zit je steevast gebijteld. Vooral Mikkelsen is weer ijzersterk. Maar waar deze Bier vooral opvalt is het gebrek aan sentiment, waar ze zich zo af en toe nog wel eens in dreigt te verliezen. Het script is geweldig in zijn eenvoud, de relaties zijn complex, personages zijn perfect uitgebalanceerd en het verhaaltje loopt heerlijk door. Je leeft zowaar mee met de pijnlijke situaties waarin de personages zich bevinden, en ondertussen heeft niemand niet echt iets falikant fout of slecht gedaan. Want zo is het natuurlijk, de vreemd gaande man hoeft voor de verandering eens niet per definitie een lul te zijn, en de vrouw een bezitterig kreng, en problematiek hoeft niet altijd grotesk en opgeblazen aangepakt te worden. Het leven is al complex genoeg.

Het mag dan wel een Dogme film zijn, en visueel zie je het er wel aan af, desondanks is het met Festen samen de sterkste film van deze stroming. Puurder menselijk drama is niet te vinden.

dikke 4*

Ik vond dit ondanks een hoop mindere punten toch wel een erg strak filmpje geworden. Qua thematiek is het sinds Metropolis al niet erg origineel meer in de filmwereld, maar aangezien dit misschien wel actueler dan ooit is, en waarschijnlijk altijd relevant zal blijven, toch wel de moeite waard.

Jammer genoeg bleef de sociale kritiek een beetje té vlak, maar wat er voor in de plaats kwam vond ik meer dan prima. Het eerste stuk van de film kenmerkt zich door een goed gritty sfeertje, L.A. anno 2159 is een dorre kale mierenhoop. Vond het erg goed overkomen. Super qua designs ook van die droids en fabrieken etc. Ook Elysium ziet er erg strak ontworpen uit. Het verhaaltje biedt genoeg uitwegen voor flinke rauwe actie, met als hoogtepunt de hijack. Erg cool in beeld gebracht. Sowieso vond ik de actiescenes prima ge-edit. Mocht iets duidelijker in beeld komen misschien, maar verder werkte het erg goed. Minder wordt het tegen het slot als het melige gehalte van de film flink opgeschroefd wordt met het dochtertje, en uiteraard die onvermijdelijk zemelmuziek op het einde met de verplichte slowmotions van rennende (donkere) kindjes, en de veel te vaak terugkerende flashbacks naar Damon's jeugd.

Verder vond ik Foster echt niet best, en Copley veel te overdreven. Hij was nog best lollig zo nu en dan, maar het paste verder niet echt. Dan had ik meer met die twee handlangers van hem. Ook die Spider blinkt vooral uit in overacting. Damon zelf kwam wel weer goed over.

Het klinkt misschien allemaal vrij negatief, maar ik vond de film bovenal vermakelijk en strak uitgewerkt. De minpunten lijken dan ook vooral voort te vloeien uit het grotere budget wat Blomkamp ter beschikking heeft gekregen.

3.5*

Ondanks nogal wat zoetsappige fases en de nodige erg kleffe muziek wist deze Spielberg me toch wel te boeien. Realiteitsgehalte mag met een korreltje zou genomen worden(het concentratiekamp had meer weg van een wat vervallen vakantiepark), het haalt wel de angel een beetje uit de film. Wat rauwer en realistischer had geen kwaad gekund.

Verder een erg indrukwekkende en geloofwaardige Bale die een hoop van de film weet te dragen. Vond het daarnaast prima verteld en vooral ook erg mooi geschoten. Daarin al een van de betere Spielbergs.

Had flink wat mogen doseren op (met name) de muziek, of een andere componist aannemen. Verder de gehele speelduur een erg aangenaam coming of age filmpje.

3.5*

Veel te kinderachtig. Had niet bepaald een hele donkere duistere film verwacht, maar dit was weer het andere uiterste. Eigenlijk hilarisch cheesy, tot en met de boodschap aan toe. Moest in het eerste uur eigenlijk vooral lachen om al die cliché's die voorbij kwamen. Alle militaire trainingscliché's worden afgegaan, en inderdaad Harrison Ford? Afgezaagdere personages zul je niet snel vinden. Liep er bovendien bij alsof elk scene uit de laatste opnamedag had kunnen komen. Alsof het allemaal niet erg genoeg was heeft Kingsley zich ook nog een Australisch (Nieuw-Zeelands dan..) accent aangemeten. Butterfield deed het dan zelfs nog vrij leuk ivm die twee.

De film ziet er duur en professioneel uit, maar zelden waren de designs en de effecten zo saai. Futuristische eenheidsworst.

1.5*

Viel me al bij al toch een beetje tegen. Zeker erg sfeervol en mooi geschoten, en vooral de geluidsband is indrukwekkend, maar ik vond het script, het mysterie etc. toch te weinig om het lijf hebben. Natuurlijk blijven er ook hier vragen open maar eigenlijk nodigen ze amper uit om er echt over na te denken, iets wat iemand als Lynch heel wat beter voor elkaar krijgt. Een veelbelovende premisse met een te vrijblijvende afwikkeling vond ik het.

3*

Zelfde laken een pak als deel 1. Ik kan dit moeilijk los van elkaar zien. Vermakelijk maar gewoontjes.

Wel extra puntjes voor de vermommingen van Mesrine, en die pens van hem, en Cassel doet het wederom prima. Ook echter wel wat rare dingen. Ik weet niet hoe het in het echt is gegaan, maar dat die advocaat twee vuurwapens de gevangenis in kan smokkelen, en er iemand een pistool in de stortbak van een WC kan leggen is toch te bizar voor woorden als het gaat om 's lands gevaarlijkste crimineel. Kan ook de tijd zijn, misschien dat politie en justitie tegenwoordig veel professioneler is, maar in de film kwam het wel een beetje belachelijk over.

Ook wel jammer dat de afloop al helemaal uit de doeken was gedaan in deel 1, het eidne had een stuk spannender gekund denk ik.

Verder wel leuk om zo'n biopic een keertje te zien, maar veel heeft het niet om het lijf. Weinig ontwikkeling, erg fragmentarisch, en nogal standaard. 3*

Volgens mij heb ik bijna precies dezelfde pluspunten en kritieken als iedereen, maar vooruit, dat zie ik achteraf wel.

Allereerst is het visueel gewoon briljant, extreem soepel en tot in de puntjes afgewerkt. Eigenlijk is Enter The Void vanaf de eerste tot de laatste minuut een vloeiende stroom van beelden en geluid. Hoewel Noé wel verschillende visuele truucjes laat terugkomen is het over het algemeen juist erg afwisselend hoe hij technieken gebruikt. We zien dingen terug uit Irréversible, hoe Noé door muren, mensen en voortuigen heen beweegt met de camera. Hoe hij in smalle smerige steegjes en kamertjes de camera achterop iemand zet en door middel van knipperend tl-licht een akelig sfeertje weet op te roepen. Let ook op hoe hij zijn omgevingsgeluid en muziek aanpast op de fases in de scenes, en op de locatie en daarbij horende geluid van het bijna allesomvattende camerawerk. Tel daarbij op de prachtige felle kleuren van het met neon volgestopte Tokio, en dat maakt de film echt prachtig om te zien.

Ook het verhaal vond ik buitengewoon interessant. Het is en blijft een vrij dun verhaaltje, maar eigenlijk zit er wat meer in dan je aan de oppervlakte zou zien, over spiritualiteit en rouwverwerking. Het zijn geen filosofisch hoogstaande thema's, maar het maakt de film toch wat meer de moeite dan enkel de beeldenstroom.

Maartoch, tegen het einde verliest Noé zich alsnog wel wat mij betreft. Het is niet eens zo dat 2,5 uur per definitie te lang is voor een film als deze, maar wel op deze manier vind ik. Noé heeft in het laatste halfuur wat momenten gemist om de film mooi af te kunnen sluiten, maar de manier waarop hij het nu afrondt voelt helaas wat als doodbloeden.

Dat maakt het wel een stukje minder dan Irréversible wat mij betreft. Omdat daar meer aan impact en tempo in zit. Bovendien vond ik die film ook wel iets sterker geacteerd en vertontrustender. Enter The Void blijft minder bij ben ik bang.

4*, maar zelfs na een nachtje bezinken weet ik niet of ik het daar mee eens ben.

Aardige en vooral (voor zover ik kan beoordelen) realistische film. Bij vlagen genoten, al miste Entre Les Murs zo nu en dan wat sprankeling. Anders kan ik het niet formuleren, maar af en toe mistte ik echt interessante scenes. Mooiste scene vond ik die waarin die donkere jongen, Carl, zijn autobiografie voorlas. Schitterend in zijn eenvoud.

al met al 3*, op het randje van 3,5..

Ongehoord slecht dit. En dat met zo'n gemiddelde, hoe bestaat het.

Pakt qua plot losjes Blade Runner vast, qua visuele stijl en sfeer casht het flink in op The Matrix, maar dan met een eigen plotje. Identiteitsloze prul wordt het hiermee. En als dan zelfs het geringe plotje al zo slecht is als in deze film..

De film vangt aan met een uitgangspunt wat het nog geen 5 minuten weet vast te houden. Een totalitair regime -inclusief het hele standaard riedeltje met een schreeuwende leider, geindoctrineerde burgers, en een swastika-achtig symbool- gebruikt een anti-emotiedrug, die de gevoelens van alle burgers moet onderdrukken. Vervolgens zie je de hele film door bange personages, personages die verrukt lachen, boze personages, etc etc etc. het werd op een gegeven moment steeds gekker. Dit is toch gewoon niet serieus te nemen? Alleen het personage van Bale houdt nog een tijdje een redelijk stoicijnse kop, maar dat verandert als hij zijn dosis emotieremmers niet meer krijgt. En hier pakt de film door op een pad wat al letterlijk vanaf de eerste minuut duidelijk is. Bale twijfelt ineens heel sterk aan het systeem sinds hij ook gevoelens krijgt, en zoekt contact met verzetsgroepen, waar hij natuurlijk uiteindelijk een flinke vinger in de pap krijgt. Bijna twee uur verder, en dan plots is het ook nog een soort rat-in-de-val plot, want eigenlijk heeft de grote 'Vader' (?) een masterplan bedacht om het verzet te breken. Dat lukt dan een soort van, waarna Bale met een arsenaal aan wapens, waar hij verder niet op is gecontoleerd ondanks dat ze dat Bale nog zaten te vertellen voordat hij het kamertje binnenging, de hele headquarters uitmoord, en dan is het toch allemaal nog goed afgelopen. Einde.

En ondanks dat het plot/verhaal al rampzalig is, moet ik zeggen dat ik me daar nog niet eens het meeste aan gestoord heb. De film pakt qua actie The Matrix heel duidelijk bij de lurven, en geeft er een eigen draai aan. Wat resulteert is denk ik de meest afzichtelijke lelijk, idioot domme actie die ik ooit gezien heb. Ik heb helemaal niks tegen onrealisme, maar ik moet wel de indruk krijgen dat de vaardigheden van de bewuste held dusdanig goed zijn dat de tegenstand geen schijn van kans heeft. Hier heeft Bale een soort van Japanse vechtkunstvaardigheid die de hele film door door willekeurige mensen op straat wordt tentoongesteld (?), waarbij er heel wat af gezwierd en gedaan wordt. Nadeel is dat het er bij Bale vooral gewoon vreselijk uitziet, zowel visueel als qua choreografie. Je ziet allerlei zwaaien, draaien, salto's etc, en dan liggen er ineens 25 mannetjes met machinegeweren op de grond. Je krijgt geen enkel moment ook maar het idee dat die andere figuren hun best doen. De figuranten staan met hun geweertjes in de hand te wachten tot ze in elkaar mogen zakken als een pudding, en dat is dan de actiescene. Die overigens ook nog vreselijk kitscherig in beeld wordt gebracht. En om dan nog maar te zwijgen over die belachelijk overdreven rockmuziek die er dan onder wordt gezet Wat een wansmaak.

En dan die stad, wat zag dat er weer ongeinspireerd uit zeg. De aankleding was duidelijk niet iets waar veel moeite in gestoken werd. En qua editing zat ik ook regelmatig met gefronste wenkbrouwen voor de tv. Ging echt zo van; Bale achter bureautje ---> "Er is een aanval daar en daar", cut, shot naar Bale op locatie met vlammen, herrie en alles, en cut, terug naar een overpeinzende Bale, achter zijn bureautje. En dat binnen een seconde of 3. Het werd allemaal nog droger en saaier dan het al was door dat onnozele gesnijd op elk moment van de film

Werkelijk een draak van een film, met al zijn geforceerde stoere coolheid en opgeblazen actiescenes. Ik heb echt met verbazing naar mijn televisiescherm zitten kijken en ik werd er droevig van om te zien dat zelfs Bale die ik toch wel consequent hoog heb zitten niets kon rechtbreien aan dit wanproduct. Esthetisch over de gehele lijn gewoon om te huilen, sociofilosofisch het vaste platgewandelde riedeltje, en verder roept de film bijna schaamteloos om wat Matrix-fans om hier een slaatje uit te slaan.

1.0*, en dan heeft meer te maken met de 0,5* die ik heb gegeven dan met deze film, die zijn allemaal misschien net nog wat slechter.

Ondanks dat het Lynch' eerste is was het ook meteen een typische Lynch-film. Ongelofelijk luguber en eigenlijk ook wel een van zijn beste werken. Bizarre personages te over, en de sfeer is wederom ongeevenaard.

4* om mee te beginnen, dit is volgens mij echt een film die de volgende keren alleen maar beter wordt.

Had ooit wel de laatste 45 minuten gezien, nooit helemaal, en dat vond ik uiteraard te weinig om zijn stem op te baseren.

Heel erg veel heb je het eerste uur niet gemist, maar voor de aanloop zijn ze wel essentieel. Gewoon een lekker wegkijkende film, erg bijzonder is het ook allemaal niet, maar wel onderhoudend. Leuk om de opzet van de plannetjes te zien, leuk gebracht, en erg goed geacteerd. Eastwood knalt er verder wat aardige oneliners uit.

Misschien net iets minder dan TSR, omdat de onderlinge relaties en de drijfveer wat minder goed zijn uitgewerkt. Daar was het verrassende element uiteindelijk overheersend, hier ligt de nadruk 100% op de ontsnapping.

3.5*

Grappig.

Inderdaad niet al te serieus te nemen, dat kan ook bijna niet, aangezien de keuze om 's werelds meest waardevolle stukje grond kiezen voor een dump van gevangen nou niet bepaald een realistisch uitgangspunt is. Terwijl er zeker een toon in zit die je wel wat serieuzer moet nemen.

De film zit daarnaast vol met overdreven coolheid en one-liners, zonder dat het nou echt over de top gaat, maar gelukkig werkt het wel. De sets zijn gaaf, de soundtrack ook, Russel doet het niet verkeerd, het cynisme valt goed en Carpenter weet nu eenmaal hoe je zoiets moet regisseren.

Al is het uiteindelijk niet bepaald enorm bijzonder, het vermaakt toch best. Had hem al eens gezien volgens mij, al moet dat echt ruim voor mijn moviemeter tijd zijn geweest.

3*

Saaie film.

Zoals de titel al zegt volgt de camera Giacomo in de zomer. Leuk, opzich, maar na de 6e keer modder gooien (letterlijk) in een meertje met een vriendinnetje had ik dat wel gezien. Giacomo werkt aardig op de zenuwen, nu kun je hem dat verder niet al te veel aanrekenen, maar hij had nog het meeste weg van Leonardo Di Caprio in Gilbert Grape hoe hij communiceerde.

Grootste falen vind ik het complete gebrek aan context, je weet niks van Giacomo, zijn vriendin, en zijn liefde (blijkbaar) op het einde, wat alles simpelweg enorm oppervlakkig en willekeurig maakt. Daarom ook totaal oninteressant als docu, en als speelfilm erg gebrekkig. Enkele oplevingen mochten desalniettemin niet baten, ondanks dat er wat audiovisueel aardige intermezzo's inzaten. Maar dat was echt niet meer dan aardig, en echt niet waar een film het van moet hebben.

1.5*

Echt schitterend!

Aardig filmpje. Redelijk spannend en vrij effectief gemaakt, maar oogt soms wat gedateerd, en deze 'footage' vertelstructuur wordt zo langzamerhand wel erg afgezaagd. Jammer ook dat ze dat inktvisbeest moesten laten zien op het eind. Deed eerder afbreuk aan het mysterieuze karakter van de film dan dat het wat toevoegde.

3*

De vergelijkingen met Sunshine zijn natuurlijk logisch, maarja.. die was later. Net als de vergelijkingen met Alien trouwens logisch zijn, Anderson kan het niet laten een en ander te lenen qua decors en sfeer. Jammer genoeg voor Event Horizon zijn beiden films vele malen sterker. Qua sfeer, looks vrij ondermaats, duidelijk gemaakt door iemand met vrij weinig talent. Ook nogal over de top allemaal en zeer onsubtiel uitgewerkt. Je voelt het allemaal niet echt, en in het scifi genre toch een zeer belangrijk element. Je zit er in of niet, en dat is hier door de ondermaatse uitwerking duidelijk niet het geval. 2.0*