Opinions

In The Mood For Love was zo'n film waar ik een beetje bang voor was, en derhalve al tijden voor me uit schoof. Bang omdat ik de film graag wilde zien, maar vooral bang voor een teleurstelling. 2046 vond ik namelijk niet meer dan aardig, maar het moet gezegd dat het ook alweer een tijdje terug is dat ik die heb gezien.

Sommige films vallen ook weinig toe te lichten, die 'vermaken', of juist niet, maar daar heb je geen meters tekst voor nodig om je mening te kunnen verkondigen. In The Mood For Love heeft eigenlijk elke letter omschrijving hard nodig om te kunnen uitleggen wat het zo'n mooie film maakt. Je kan er bijna niet om heen dat Kar-Wai Wong een zalige sfeer neerzet, van de kleding, de grauwe straatjes, de nachtelijke wandelingen huiswaarts tot dialogen en vooral de muziek. Het Spaanse stukje muziek vond ik net wat minder, de klassieke stukken waren (vooral in combinatie met de slowmotions) ronduit fantastisch. Ook het heerlijke vloeiende, wat gezapige tempo is perfect voor de sfeer.

Audiovisueel nadert deze film de perfectie. Schitterende levendige shots, Wong kiest er vaak voor ergens halverwege het shot doormidden te breken door een object, muur, stijlmiddelen die vaak zelden opvallen, maar hier zorgt het telkens voor prachtige overzichtsshots, en maakte de ogenschijnlijk afwezige omgeving onderdeel van de scene. Prachtig ook die shots in de spiegels, half langs een glas, gekadeerd door slechts een houten kadering van een trap, of door een lamellen heen. Letterlijk elk shot is een belevenis. Helemaal als er scenes voorbij komen op de trappen met enkele feiloze jumpcuts, of de slowmotions op straat, noem maar op. Bijna niet te onthouden wat er allemaal zo mooi is. Kleurrijk, levendig, perfecte camerabeweging en kadering, korte versnellingen door de editing, gevolgd door momenten van rust met enkel het gezicht in beeld, en ga zo maar door. Zoals al genoemd is ook de soundtrack nagenoeg perfect.

Thematisch is het een simpel gegeven, daar hoef je niets wereldschokkends te verwachten, maar qua uitwerking is het wel feiloos. Sprekende gezichtsopslagen, erg herkenbaar, het levert een veelvoud aan prachtige scenes op, zo dat het lijkt alsof de twee helemaal alleen op de wereld zijn, terwijl ze toch in een taxi of een restaurant zitten. Een van de weinige films die zulke isolatie ook daadwerkelijk overtuigend in beeld weet te brengen. En dat einde is natuurlijk waanzinnig.

Toen ik begon te schrijven wilde ik 4.5* geven, maar als je dit zou lezen zou dat echt nergens op slaan. We mogen weer eens de volle score uitdelen.

5*

De vorige keer na een kwartier in slaap gevallen, gisteravond lukte het wat beter, maar echt makkelijk om wakker te blijven was het niet.

De slowmotions vallen toch het meeste op, John Woo wil iets te graag zijn handtekening op de film zetten en daardoor wordt het wat kolderiek elke keer weer die slowmotions te moeten terugzien. Ach wat zou het, de man heeft een stokpaardje he..

Oppervlakkig en summier verhaal, dat buiten het gegeven helemaal niets te bieden heeft. Moet het van de actie hebben en doet het daarin dan wel weer aardig, maar kan me er gewoon niet genoeg voor interesseren. Nicolas Cage was weer een regelrechte ramp, Travolta acteert naar behoren.

Grootste minpunt was toch wel de belachelijk slechte muziek in de actiescenes, wat een kwelling zeg. Hoe weinig inspiratie kun je hebben, elke keer weer dezelfde soort typische composities. Belabberd.

2* voor de actiescenes, zoals wel duidelijk is het enige wat de film te bieden heeft.

Best een aardig filmpje hoor. Jammer dat je van begin tot eind al kan invullen wat er gaat gebeuren. Einde ook niet bijzonder verrassend. Maar goed, kijkt goed weg, en ik heb me geen moment verveeld. 3*

Leuke film, die het vooral moet hebben van het eerste uur, en daarna wat in elkaar zakt als het allemaal wel aardig vaststaat.

In het begin is het nog aardig mysterieus en grimmig met een leuk sfeertje. Vooral ook door de fijne soundtrack met opvallende ambient stukjes, en een paar hele sterke scenes met de gang en in de hamburgertent die het allemaal erg vermakelijk maken. Douglas en Duvall zijn natuurlijk erg sterk de hele film door, en dat houdt het opzich wel de moeite waard, maar als Douglas na verloop van tijd nou nog niet op de plaats van bestemming is vond ik het een stuk minder worden. Waarom komt hij opeens weer terug bij die wegversperring, wat had hij daar te zoeken als hij zo gedreven was naar 'huis' te gaan. Hoe langer hij duurde, des te meer kreeg ik een gevoel dat het over de 90 minuten moest komen. Het laatste halfuur werd het allemaal wat flauwer, en vooral de climax was erg afgezaagd (die ik overigens al een paar keer heb gezien, kwam er nu pas achter dat het bij deze film hoorde).

3*

Hehehehe..

Echt een maf filmpje, ik hou hier echt van. Eigenlijk continu droogkomisch zonder hilarische hoogtepunten, maar wel de hele tijd erg grappig. Een ouderwets leuk Roald Dahl verhaaltje, verpakt in geweldige dialogen, opmerkingen en beeldtaal. Voice-acting was ook verrassend goed, was een beetje bang dat je iets te veel Clooney zou horen, maar dat viel heel erg mee.

De stop-motion kon misschien wat beter, zeker als je het vergelijkt met generatiegenoten Coraline en Mary and Max, maar het stoorde verder nergens.

Zulke films moeten veel meer gemaakt worden. 4*

Deze film heeft als nadeel dat het lang niet de eerste is die dit onderwerp aansnijdt, en het zal ook wel niet de laatste zijn. Kanker bij kinderen is nu eenmaal een aansprekend onderwerp. En dan is het jammer dat het weer te dik wordt aangezet allemaal. Vooral de muziek was er vaak veel te veel aan, en in plaats van dat het de emotie versterkt, stompt het alleen maar af omdat het zo'n doorzichtig effectbejag is.

Wel geinig vond ik dat joch, juist omdat het zo slick met een knipoog was. Ook de nogal onconventionele rol van Willem Dafoe vond ik wel geslaagd omdat het wat ontnuchterende aspecten en een andere kijk op het leven bracht.

Desalniettemin vond ik het allemaal niet heel sterk, het had subtieler en treffender gemogen. 2.5*

Wonderschoon!

Inderdaad wel een heel ander tempo dan je van Sokurov gewend ben. Het tempo ligt erg hoog, en er gebeurt in de 2 uur 20 minuten misschien wel meer dan in al zijn andere films die ik heb gezien bij elkaar. In het begin was het wel even afwachten of dat niet ten koste zou gaan van de dromerige sfeer van zijn films, maar ik heb er eigenlijk niet lang meer bij stilgestaan.

Het aloude Faust-verhaal is door Sokurov op boeiende wijze verfilmd. Hij houdt vast aan een nogal theatrale acteerstijl die eigenlijk wel erg goed werkt. Visueel is het absoluut genieten. Sokurov heeft er nog wel eens apartere dingen laten zien, dit was toch wat degelijker, al komt er af en toe de stijl in terug die we van oa Mat i Syn kennen. Vooral tegen het einde levert het een hele hoop mooie scenes op met dat meisje (scene bij het water was echt schitterend), en worden de locaties ook steeds intrigerender.

Toch tamelijk geniaal, meest toegankelijke en bijna de beste Sokurov die ik heb gezien. Zou dit toch wel als instapper van het oeuvre kunnen aanraden.

4.5*

Laatste Refn die ik nog moest zijn. Gek genoeg heeft dat nog een tijd geduurd ondanks eerder succes.

De film ziet er allereerst prachtig uit, qua kleur en camerawerk, en de onheilspellende minimale soundtrack plus een sloot sfeervolle locaties zetten de basis voor het sfeervolle geheel. Turturro ziet er echt erg geloofwaardig teneergeslagen uit, en het zoektochtje is vooral in het begin erg de moeite waard, fascinerend gestaar naar korrelige veiligheidscamerabeelden

Qua script laat Refn bewust een en ander open, en het plot slaat eigenlijk nergens op, tenminste als je er van uit gaat dat wat je te zien krijgt ook echt plaatsvindt. Wat mij betreft eindigt Harry's zoektocht in zijn brein, zo'n vergezochte clou kan alleen iemand bedenken die flink in de war is.

Niet zo goed als zijn laatste paar films, wel gewoon goed.

4*

Wisselvallige film.

Enerzijds de (oude) Godard die me het meest irriteerde tot nu toe door het uiterst zenuwachtige gebruik van de muziek. Dat allergaartje van Hollywood-geluidseffectjes was 5 minuten leuk, halverwege de film begon me het echt erg te irriteren. Wat dan ook de redding voor de film is, is dat juist op dat moment de leukste scene van de film aanbreekt, de scene waarin Brialy en Karina niet meer met elkaar spreken en communiceren via titels van boeken . Zulke creativiteit zijn het die zelfs een film al deze omhoog trekken.

Vanaf dat moment werkt de film ook beter vond ik, paar leuke scenes nog tegen het einde, maar overall toch iets te veel 'het moet een film zijn' dan ik graag zie.

kleine 3*

Zo'n film waar ik al heel veel scenes van kende.

Kijkt lekker weg, leuk en grappig, goed geregisseerd. Echter soms wat te cheesy 80s, al heeft dat ook z'n charmes gezien de tijdgeest. Hughes toont leuke dingen over de roddelcultuur, de saaiheid die elke jongere ervaart op school, de routine, familiaire twistjes. Gelukkig niet op een belerende manier. Zelfs Broderick is komisch ipv wat hij altijd is, ondragelijk irritant.

3*

Een compleet recht-toe recht-aan verhaaltje, wat je al honderden keren gezien hebt. Het geheel verheft zich enkel vanwege de personages. Seizoen 1 van Undercover was wat dat betreft wel wat komischer en qua script wat meer uitgewerkt.

Groots geacteerd familiedrama.

Begrijp het hele Dogme-gedoe eromheen nog steeds niet, dat vlekkerige maakt het er allemaal niet mooier op, terwijl aan de andere kant het camerawerk juist erg goed werkte.

Maar uiteindelijk draait Festen om het verhaal en de acteurs. Verhaal is boeiend genoeg, maar niet al te diepgaand, de acteurs zijn stuk voor stuk ronduit fantastisch.

3.5*, op het randje van 4*.

Uitstekende film. Laat goed zien dat geen systeem perfect werkt, en laat naar beide kanten toe een duidelijke kritische noot zien. De hoofdpersonen lijken overtuigd socialist, maar zien naar mate de film vordert hun eigen hypocrisie.

4*

Bijzondere film.

Mooi om te zien hoe vervreemd van zijn omgeving de protagonist is, terwijl die omgeving hem juist probeert te omarmen, maar dat op dezelfde manier doet als vroeger.

Misschien wat te traag maar wel een groeiertje denk ik. Wel echt een mooie film met een pijnlijk slot.

3.5*

Iets wisselvalliger dan Wheatley's vorige films. Maar buiten de vergelijking op zichzelf weer een prima film. Enige echte minpunt is dat het soms nogal rap in elkaar gedraaid over komt, maar de humor houdt het toch genoeg interessant .Visueel ook weer alleraardigst bij momenten. Vooral het laatste stuk is een lange, krachtige trip. Sterk staaltje film weer van talent Wheatley, al vond ik zijn vorige twee toch nog een stukje beter.

3.5*

edit: gemiddelde mag natuurlijk wel rap omhoog.

Geinig maar ook weer niet zó hilarisch als sommige doen voorkomen. Wel geinig qua over de top aankleding, culturele ontwikkeling etc, maar vaak ook wat te cheap, soms zelfs behoorlijk knullig.

Had hem nog nooit in zijn geheel gezien, maar had er toch iets meer bij voorgesteld.

Klein 3*tje.

Begon wel hoopgevend, maar uiteindelijk is het niet veel.

Veel net-niet. Het verhaal heeft wel potentie maar die dubbele belangen en interne moraal komt amper uit de verf. Nogal plichtmatig dubbelspel wat eigenlijk nergens echt interessant wordt. Visueel erg wisselvallig, tegen het einde best oke eigenlijk, maar ook net zo vaak vrij pover.

Acteerwerk was wel aardig maar ook nergens groots.

Verder wel een leuke soundtrack, pakt dan wel weer goed uit.

2*

Een primeur van mijn kant, mijn voorlopige waardering vlak na het kijken, 5 sterren. Dat is de eerste, na een aantal met 4.5e ster.

Het plot is meer dan fantastisch, bleek exact te passen in de sfeer van de film. Sterk verhaal, geweldige geacteerd, meesterlijk einde.

Voorlopig dus 5 sterren..

Leuke film, absoluut niet hoeven te vervelen, maar echt veel om het lijf heeft het niet.

Boksfilms lijken eigenlijk altijd wel te blijven hangen in een soort comeback-script. Begint optimistisch, gaat hoe dan ook mis, maar uiteindelijk komt het toch allemaal goed. Dat is hier gewoon niet anders. Maar ondanks de behoorlijk doordeweekse verpakking is het toch de moeite waard.

Het geheel is goed geregisseerd, paar aardige visuele dingetjes ook, vooral in het begin. Later viel dat ook steeds meer tegen. Verder heeft het geheel humor, weliswaar op een wat uitlacherige manier, die zussen zijn echt te belachelijk voor woorden, en dat werd ook te eentonig en wat makkelijk scoren. Daarnaast vond ik Bale erg goed, en het slotgevecht was best meeslepend.

Aan de andere kant was Wahlberg (misschien wel door het contrast) weer vrij zwak, en werd het na verloop van tijd wel erg opzichtig een toewerking naar een slot waar het allemaal net iets te goed in elkaar valt. Ook de soundtrack vond ik wel heel erg saai. Uiteindelijk een dikke 3*, een 3.5* vind ik iets te overdreven, maar het is zeker een fijne vlotte film.

Vooral erg onintressante mensen, vind het gegeven van de documentaire best aardig.

Godard op zijn meest zelfingenomen toer. Bah.

eigenlijk is 'Filmpje!' een halfuur leuk, dan begint de humor in herhaling te vallen. Mist wat variatie. Desalniettemin blijft Paul de Leeuw geniaal. 2.5*

Erg typisch Pixar materiaal..

Het zit er weer allemaal in. Dieren met menselijke trekjes, de gebruikelijke grappig bedoelde side-characters die wat om de protagonisten heen hangen (wat wel geinig is gedaan is dat er voor ouders en kinderen een apart hoofdpersonage inzit, niet dat het uniek is, maar toch), de achtervolging- en ontsnappingsscenes (hier uitgerekt tot 90% van de film), de soundtrack om niet bepaald warm voor te lopen..

Zo nu en dan best een grappig moment, maar zo langzamerhand gaat het wel een beetje vervelen elke keer weer het zelfde soort film te moeten zien. En uiteindelijk duurt het ook te lang, maar dat zal er ook wel mee te maken hebben dat ik het na 5 kwartier wel wist.

2*

Veel saaier ga je ze toch niet vinden denk ik. Pittige zit, ondanks de relatief geringe speelduur. De goedzakkerij van Depp ligt er zo ongelofelijk dik op, kreeg er bij vlagen braakneigingen van, sentimenteel gedoe. Had geen enkel berouw met die kinderen, met Depp of met Winslet. Depp liep er ook maar wat verloren tussendoor, maar was dan nog hier en daar goed voor een klein sprankje humor.

2*

Het was ook wel droogkomisch, ware het niet dat het grootste gedeelte niet komisch was. Saai gebeuren, waar ik me 80 minuten door de willekeur moest vechten. Twee of drie scenes zijn nog wel aardig, net als evenzoveel behoorlijke shots, maar voor de rest is dit tamelijk debiel.

1.5*

Tja.. af en toe wel leuk, maar over het geheel gewoon niet echt interessant genoeg. Bij vlagen zelfs saai en afgezaagd.

aardig verbeeld, vooral de scenes rond de trainingen en de missies zelf, maar ook wel net iets te geromantiseerd en klef bij momenten. Ik kan het alleen maar aanmoedigen een icoon ambigu neer te zetten in plaats van het feilloze Amerikaanse wat je toch ook vaak ziet, maar de keerzijde en het effect op je familie etc. ligt er ook allemaal wel iets te dik bovenop. Tussen de 3* en 3,5* in.

Ietwat te lang doorgedreven Brits realisme, maar kijkt prima weg.

Meisje doet het heel goed, maar dat zie je wel vaker bij debuutrollen die niet ver van de werkelijkheid afliggen. Fassbender doet het ook (zoals altijd wel) prima. Film schetst weer een aardig beeld van de Britse achterbuurten, wordt gelukkig niet te uitleggerig en kijkt het zoals gezegd prima weg, maar erg speciaal is het allemaal ook niet.

3*

Bizarre vertoning.

Altijd lastig om een beetje in dit soort films te komen, eerste stuk heb je het idee naar een nagesynchroniseerde film op de ARD te zitten kijken. Gek genoeg had ik daar niet zo veel last meer van na korte tijd.

Het intense acteerwerk van Kinski, het erg gave camerawerk, de inhoud en het simpelweg boeiende schouwspel wat zich met name in het laatste stuk ontvouwd is erg de moeite waard. Ook de soundtrack is weer erg de moeite waard.

4*, maar toch vond ik Aguirre denk ik net iets beter.

Leuk uitgangspunt wel, was eerst een beetje bang voor de zóveelste Noord-Ierland film, al kwam dit uiteindelijk toch wel weer neer op mensen hebben domme dingen gedaan, terwijl ze samen naar een oplossing hadden moeten zoeken.

Verder gelukkig niet al te lang, want de film was een beetje saaiig, ook erg droog geschoten, en ook het verhaaltje en de scenes waren nogal droog en langdradig. Zo'n scene zoals waar Nesbitt nog maar een keer de trap moest aflopen vond ik erg illustratief, beetje vervelend. Verder had de opbouw ook een stuk vlotter gemogen.

Was ook wel een verademing Neeson weer eens in een film te zien waar hij duidelijk ook zelf achter staat. Nesbitt vond ik eerlijk gezegd juist niet zo goed, erg karakituraal, en het leek soms meer op een verkapte komedie toen hij aan het woord kwam.

Al met al had er denk ik zeker meer in gezeten. 2.5*