Opinions

Geweldige Belgische film dat naast Ex-drummer doelt op klootjesvolk, met dit keer een asociaal Vlaams gezin in het fictionale gat Reetveerdegem, dat eigenlijk alleen maar interesant is vanwege de regelmatig voorbijrijdende treinen, bierwedstrijden en saaiheid. Ook in het huis van de familie Strobbe waar het in deze film allemaal om draait is het niet bepaald rooskleurig. Je zou ze kunnen gevergelijken met de Tokkies. We maken zo kennis met Gunther Strobbe, die al van kinds af aan is opgegroeid in zijn hele familie kring onder 1 dak die 24 uur per dag feesten, zuipen, elkaar uitschelden noem maar op. Vooral die vader is helemaal geschift, wat een vent was dat zeg. En dan hebben we natuurlijk ook nog die ooms en zijn oma die de hele familie maar moet zien te onderhouden. En zo krijgen we ook een beetje te zien hoe een kind opgroeid in deze absurde situatie, en er ook mee de maatschappij in gaat.


Het is natuurlijk wel indrukwekkend om te zien dat Gunther door zijn vader word wijsgemaakt dat de maatschappij daarbuiten niks voorsteld en gewoon mee moet doen met de meute. En zo zien we langzaamerhand dat hij ook de afgrond in gaat. Als dat maar goed gaat.

En natuurlijk had de film ook typisch zijn hoogtepunten: bv dat naaktfietsen, die bierwedstrijd, en uiteraard ook die scene in de kroeg met die ouwe kerel en dat nichtje. En natuurlijk waneer er een hulp op bezoek komt voor Gunther, geweldige scene.

Maar verder een film die even absurt, grappig als serieus en boodschapgevend is. Prachtwerk!.

4,5*

Op een mooie subtiele wijze neemt Heli ons mee naar een van de gevaarlijkste plekken op de aarde. Mexico in de buurt van de Amerikaanse grens. Waar vrijwel iedereen corrupt is en je bijna niet meer kan onderscheiden wie er een kartel is en wie politieagent.

Een politieagent die nog wel te vertrouwen is is de zekere Beto; maar dat word hem ook niet in dank afgenomen. Aan de andere kant volgen we een bij elkaar geraapt gezin die voor elkaar zorgt; de monteur Heli, zijn vrouw, zijn zusje en zijn oude vader. Zijn zusje Estella is verliefd op Beto. Ze laat zich bewonderen door zijn ervaren karakter, de opvulling in haar verveling... maar ook zijn werk. Wanneer Beto besluit om haar een "Ufo" te laten zien, gaat het goed mis.

En het sluipt erin. Eerst volgen we de personages, krijgen we te maken met die politiemacht die voornamelijk bezig is om kilo's coke te verduisteren; en dat uitbundig met het dorp viert, maar hoe langer het duurt, hoe meer Heli en zijn familie, en Beto in een wurggreep gehouden worden. Kortom, en weer die les: een pink in het wereldje en je wordt er gewild of ongewild in meegezogen.

Wat ik af en toe wel vervelend vond was dat ik Heli en Beto niet altijd uit elkaar kon halen.

Maar verder is dit een fraai stukje cinema. Je kan dit wel een arthouse versie van Scicario noemen. Alleen speelt de brigade hier slechts een bijrol. Mooie plaatjes ook van de zanderige vlakte en de broeierige dorpjes die zich onder de adem bevinden van dit genadeloze wereldje.

4,0*

Het is te hopen dat deze snel een release krijgt, want wat was me dit toch een dijk van een misdaadfilm. Hans Dagelet is de ultieme uitschieter.

Hans Dagelet vond ik altijd al geschikt voor rollen als duistere en stille figuren mede dankzij zijn lichaamstaal en zijn subtiele gemompel. Hier zet hij er ook een neer als een oude top-crimineel die moet onderduiken voor de Nigeriaanse maffia, en het is ook helemaal mooi om te zien dat hij dat op Texel doet, wat ook vele mooie shots bevat. Tijdens het onderduiken kan je ook slechts alleen maar wachten en wachten, waarbij er word gedoelt op een gangsterbaas die zich stilletjes aan het kwellen is. Naderhand is het tijd om terug naar Amsterdam te keren, met de gevolgen van dien.

Ook leuk om te zien dat een stukje zich afspeeld op de Albert Cuypmarkt bij nacht, in de buurt waar ik woon.

Helium vond ik kwa opbouw al helemaal uitstekend. Gewoonweg rustige en subtiele shots en een langzame afknijping naar het einde, want dat is het uiteindelijk wel als je in de onderwereld zit, zelfs al ben je top-crimineel. Ook aan de sfeer is prima werk geleverd, zoals gezegd wist de regisseur erg mooie shots van Texel te leveren die ondanks de grauwe, kille beelden wel sfeervol blijven. Ook de rest is lekker grimmig en subtiel neergezet. Dit draait inderdaad niet om actie, stoerdoenerij, en boefje spelen. Dit is gewoon een en al subtiliteit. Dit zou nog wel eens remakeble kunnen zijn.

Prima misdaadfilm die overal werkt. Klasse.

4,5*

Kort nadat ik Starred Up had gezien vond ik deze eindelijk met de 2 voor 15 sticker bij Concerto. En zoals ik het al had verwacht: deze film is meer dan gelukt en houdt rekening met alles.

Het bespaart de kijker een eventuele dramatische opening en begint meteen bij de overvallen die door de twee broers (schitterende rollen van Pine en Foster) worden gepleegd. Ze weten het heel secuur en voorbedacht aan te pakken en zijn de instanties ook altijd een stap voor. En ja, je zou het als excuses zien omdat de nood echt hoog blijkt te zijn. Maar dan krijgen we te maken met Hamilton, een prachtige rol van Jeff Bridges... Direct, zelfverzekerd en bijna gepensioneerd. Hij heeft veel interesse gekregen in de merkwaardige overvallen in onderliggende banken en voor kleine bedragen en gaat dit, ondanks zijn gezondheid en levenstatus, nog grondig uitpluizen.

Het leuke van deze film was de veelzijdigheid... van familydrama tot heist-film... waarbij de actie uiteindelijk ook niet mag ontbreken en zeer verzorgt uit de verf komt. De broers zijn ook haast tegenpolen van elkaar wat voor een paar sterke en soms grappige wendingen zorgt. (Tanner als een roekeloze bajesklant en Toby die toch ergens wel een beetje argwaan heeft) De actie wordt ook steeds sterker en wat begint bij simpele pistoolbedreigingen eindigt toch nog in een paar uit de kluiten gewassen shoot-outs. En daarnaast.... vele mooie beelden van Texas met het uitgestrekte landschap, vele ja-knikkers en de typische plaatjes, iets waarbij ik de rest wel niet bij hoef in te vullen aangezien het Wenders-gedachte hier wel al snel naar boven zou schieten... de rustige sfeer en dan de soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis... en het verrassende einde. Het kan gewoon niet misgaan met deze film. Uitstekend!

5,0*

Ook deel 2 was wederom weer een aangenaam filmpje. Dit keer met de dochter van Julia die, net als in deel 1, uit de handen probeert te blijven van de zieke spelletjes van Pinhead & ZN. En ja, wat kan je der van zeggen. Het gaat gewoon weer verder waar het bij deel 1 geeindigd is en is weer net zo goor, vunzig en bizar. Pinhead heeft ook hierin nog steeds geen hoofdrol, zoals je zou verwachten, misschien krijgen we dat wel vanaf het volgende deel.

Fijn vervolgje.

3,5*

Gister herzien en die 0,5* verdiend ie natuurlijk niet.

Gewoon een lekker vermakelijk comic-verfilming. Hellboy was lekker droog en sarcastisch de hele film door. Verder heb ik me bij de 2de kijkbeurt me kostelijk geamuseert.

3,5*

Prima vervolg op de eerste Hellboy. Opnieuw maakte Ron Pearlman weer wat moois van zijn rol als Hellboy. Ook waren die vis-wezen Abe en die vuurvrouw Liz weer van de partij en zorgde ook hierin voor een perfecte aanwezigheid. En zo hebben ze ook weer een nieuwe tegenstander. Die ene witte griezel (waar ik even niet meer op de naam kan komen omdat ik de film zonder ondertiteling bekeek) en zijn legertje ijzeren trollen oftewel "The Golden Army". De zus van hem was wel weer van de goede partij maar ze waren wel allebij vies-lelijk. Ook treed Hellboy II meer de fantasiewereld in dan deel 1: Bv die trollenmarkt onder de grond van New York. Ook vond ik die vliegende vleesetende termieten-actie wel erg leuk. Oh ja.. en de humor en de droogheid van Hellboy mocht ook niet ontbreken.

Ook was de eindscene onder de grond in Noord-Ierland een mooie finale. Van hoe die hele Golden Army word uitgeroeit, en dat Hellboy word van een tweeling. Maar hoe dat eruit ziet zullen we wel te zien krijgen in deel 3 waar ik ook al naar uitkijk.

Maar voor deze een 3,5*

Prima sfeervolle levensverhaal.

Ditmaal van een zwaar gelovig gezin in Brabant waar we beginnen in de jaren 50 en eindigen ergens in het begin van de 21ste eeuw. Opvallend zijn meteen de hoofdpersonages; de schuchtere Albert en zijn geslepen bijdehante tante Tiny, ofwel Tiny poets. Elk tijdsdeel begint met de shot dat Albert en Tiny rondom een klimrek staan en Tiny achterover buigt. Maar met de tijd krijg je steeds meer te zien dat dat moeizamer gaat. Net zo moeizaam als de waarheid waar we steeds dichterbij komen.

Door de film heen worden er al wat zaken weggegeven, maar heb je nog geen idee wat de essentie is. Wel zal het niet prettig zijn. Daar waar Albert een beetje met de winden meewaait lijkt Tiny te walgen van de obsessieve rituelen van haar familie. De leugens, de hypocrisie... iets wat we wel vaker krijgen als er religie van pas komt.

Al subtiel weet de film in zijn beloop te gaan en wordt het nergens saai. Hanna Hoekstra als Tiny is charmant en ze laat er geen gras overheen groeien. Het lijkt erop alsof ze Albert slechts als een beetje zonlicht ziet en ze lapt de normen van de omgeving continu aan haar laars. Totdat we bij het moment komen dat een gruwelijk familiegeheim en de uiteindelijke gevolgen niet meer te ontlopen zijn.

Knap in elkaar gezet. Het boek moet ik nog lezen en ligt hier op de stapel. Ook qua decoratie weet de film zich zoveel mogelijk aan de tijd te passen. Behalve die scene op het station dan, maar ook het feit dat Tiny maar niet ouder lijkt te worden omdat ze steeds door Hoekstra wordt neergezet. Pijnlijke en onvergetelijke momenten (bijvoorbeeld dat huwelijk, en die uit de hand gelopen familiefeest) zorgen ervoor dat je wacht op de conclusie.

Ook de soundtrack lift prima mee op het tijdsbestek.

Knappe Nederlandse film.

4,0*

Soms wat amateuristisch maar uiteindelijk wel piekfijn.

Het concept voelt ook lekker ouderwets aan en werkt ook erg lekker, en de regisseur lijkt hierin wel lekker creatief bezig te zijn. We volgen Dora, een erg mooie aanzicht ( ) die op Halloween-avond alleen thuis is. De snoep staat klaar voor de "trick or treat" kinderen, maar helaas blijft dat niet onschuldig. Dora krijgt op den duur een paar hondsbrutale teringlijertjes aan de deur met wel hele vreemde maskers. Wat eerst begon bij hondsbrutaal loopt toch uit tot een best wel bovennatuurlijk en griezelig schouwspel. En ja, Dora schijnt een duiveltje in haar baarmoeder te hebben na onveilige sex, wat erg gewild is bij de enge sektische onmenselijk overkomende kindjes. Maar het gaat zelfs nog verder.

Vrij onverwachts worden we in een hallucinerende trip gegooid en weten de kleurenfilters en de weirdness de boel, wat in het begin misschien een beetje een opstartprobleem heeft gehad, flink aan te sterken. Bij sommige scenes moest ik een beetje aan Visions of Suffering denken. Wat ik nu ook best opmerkelijk vond was dat deze keer, voor de verandering, de visioenen niet alleen in Dora's hoofd plaatsvonden maar dat ook de plaatselijke politieagent snel doorhad dat er iets bovennatuurlijks aan de hand was, wat hij nog nooit eerder had gezien. Vervolgens nog een beetje een Rambo-chick factor erbij gooien en de boel wist goed te werken. De film wist ook prima genoeg te blijven om de rillingen over je rug te laten lopen. Sommige dingen waren echt goor (dat gedrocht, het eten van een foetus) Het einde (en de loop ernaartoe) was ook erg benauwend, ook al mocht je bijna zelf wel invullen wat er verder zou gaan gebeuren.

Erg fijn filmpje. Jammer dat hij hier zo ondergewaardeerd word.

4,0*

Eindelijk van de horrorfilms nu ook Hellraiser gezien en ja, het is weer een typische horrorklassieker dat weer subtiel en met een nuttig verhaal begint wat dan vervolgens uitmond op een hoeveelheid vervolgen. Nouja, deel 1 was in iedergeval een geslaagde film en ook inderdaad lekker goor. Het begint allemaal nog rustig wanneer Julia oog in oog komt met de dode Frank, die gevild is en op zoek is naar mensenvlees voor zichzelf en weet zo Julia over te halen om mensen naar de kamer te lokken en te vermoorden voor Frank.

Wanneer het nog veel verder gaat is wanneer dat groepje afzichtelijke monsters uit te hel komen om een bezoekje te brengen omdat Frank hun doelwit is. Ik had trouwens wel gedacht dat Pinhead de hoofdrol zou krijgen maar die had slechts een bijrolletje in deel 1. Samen met zijn andere vrienden uit de hel. Verder is het goregehalte ook erg hoog en vliegt het bloed en vlees in het ronde. Vooral die kettingen waren fantastisch.

Conclusie: weer de zoveelste oude horrorfilm die erg weet te vermaken.

3,5*

Aardige tijd terug dat ik aan de Hellraiser-reeks uit de jaren 80 begonnen ben, maar ben bij deel 3 geloof ik gestopt.

Nu was er ook hier een reboot van en die zou volgens headlines zeer gruwelijk zijn. Nou, dat viel allemaal wel mee.

De reboot van Hellraiser vond ik toch vrij leeg. Ja, er zitten enkele brute kills in, maar het lijkt niet echt te willen weten waar het zoekt. Ook Pinhead lijkt te zijn vervallen en we volgen hier slechts een groepje studenten die in aanraking komen met die zogenaamde puzzeldoos. Fijn dat je hem hebt opgelost, nu zitten er zwaar verminkte demonen uit de hel jullie op de hielen en zie daar maar eens vanaf te komen.

Ja, en dat was het eigenlijk. Alles om perse een reboot in elkaar te knutselen, na een stuk of 30-40 vervolgen. Maar dat is ook niet zo vreemd in Horrorland, en sommige reboots werken wel. Bijvoorbeeld Texas Chainsaw Massacre.

Leuke wegkijker, maar ook niet meer dan dat.

2,5*

De derde deel van de reeks is weer een prima opvolger en dit keer krijgt Pinhead wel de hoofdrol. En wat ik er verder weer over kan zeggen is dat dit weer een prima opvolger is en het weer lekker de gore en extreme kant op gaat. Dit keer vind het niet meer plaats in London maar word de Box nu in New York geopend, wat dus weer voor de hel op aarde zorgt en een hoop doden. De nieuwe Cenobites zagen er ook weer lekker bruut uit.

Verder gewoon weer leegloop-horrorvermaak.

3,5*

Beetje een eigenaardige film, waar niet zo heel veel in gebeurd maar waarbij de film slechts kijkt naar Hemel, een een of ander vaag wijf die niet helemaal goed bij der hoofd is en met haar botheid echt tegen alles en iedereen weet te schoppen. De film wil uiteraard wel ergens naartoe (dat zie je ook wel aan het einde) Hemel deed me wel een beetje denken aan dat ene vage wijf uit Caged, ook hierin is ze weer op een buitengewone manier helemaal geobserdeerd door seks, en word ook op den duur bloedirritant. Hans Dagelet was nog wel een van de weinige die het nog wel goed deed. Voor de rest is deze film wel leuk om een keer te kijken, alleen om helemaal dubbel te liggen van de best ziekelijke redenaties, en het acteren van Hannah Hoekstra.

2,5*

Pieter Kuipers flikt het weer...

Had de afgelopen tijd zowel Van God Los als Off Screen weer een herkijkbeurt gegeven... en man, wat weten de films me nog altijd te raken. Zo rauw, zo diep... Alsof Kuipers toch wel een van de weinige regisseurs is die de Nederlandse filmindustrie kan redden in deze tijd. Tot overmaat van ramp las ik dat hij ging stoppen met films maken. Mijn oog viel ook al langer op Hemel op Aarde... maar daar had ik in eerste instantie niet zo heel veel van verwacht. Ik had al zo mijn vooroordelen over dat dit weer zo'n typische Nederlandse zeikkomedie ging worden. (Ja... Jean van der Velde is ook afgezwakt met Wit Licht)... Maar daar is gelukkig niets van waar.

Het lijkt erop alsof de jaren 2012/2013/2014 even een korte opfrissing was in de NL filmindustrie... Ook wat betreft coming of age films die eens niet het Carry Slee gehalte mogen hebben. Ook dit was zeer genieten. Allereerst vond ik de jaren 70 setting in het kleine Limburgse dorpje heel sfeervol en nostalgisch... en typisch; Kwajongensstreken, een buurtagentje, een verkoopster... en natuurlijk het kerkelijke sfeer die er over het dorp hangt. De pastoor word hier weer leuk getolkt door Huub Stapel.

We volgen Bart, een jongen die is opgegroeid in een katholieke sfeer. Zijn vader is echter wel een stuk nuchterder, (erg leuk neergezet door Jeroen van Koningsbrugge) maar zijn moeder is er nog eentje van de oude stempel. Grappig... Vaak zou je denken dat de vader altijd de strengste is. De boel lijkt helemaal op zijn kop te worden gezet als er een Belgisch gezin in de buurt komt wonen. Zoontje Peter haalt Bart over om allerlei kwajongensstreken uit te halen... en Bart krijgt een oogje op de oudere zus van Peter, genaamd Moniek.

En gelukkig... Het word hierbij geen veilig filmpje want hier richt Hemel op Aarde zich echt op de puberlijke uitspattingen. Het intimiderende gebaar van Moniek naar Bart... zelfs een seksscene. (Dat die Bart op zijn leeftijd zijn hormonen met dit alles nog in bedwang kon houden... ) en het feit dat het uiteindelijk niet als een sprookje mag verlopen.... of toch weer wel... of toch weer niet? Eerst zit het katholicisme in de weg... maar komt de klap nog harder aan als Moniek ongeneselijk ziek blijkt te zijn.

Ondanks alles vond ik die eindscene waarbij Bart en Moniek naar Duitsland vluchten, met die zogenaamde licht van god echt onvergetelijk. Toch ergens een mooie afsluiting voor het daadwerkelijke einde.

Uiteindelijk net op tijd de dvd binnengehaald... Wel er een duit voor moeten betalen, maar het was het waard voor een Out of Print dvd.

Gewoonweg een betoverend en teder pareltje. Blijkbaar was Kuipers tijdens het filmen een toerist geweest in zijn eigen jeugd.

4,5*

Zeer geslaagde film die inderdaad nu jullie het zeggen wel een beetje kunnen vergelijken met Silent Hill of Calvaire. Maar dan nog wel een beetje op een lagere graad, maar dan ook niet te laag. Deze Hans en Grietje is dit keer geen sympatiek sprookje, geen: kniebel knabbel knuisje, wie knabbelt er aan mijn huisje? Deze keer word er van het eeuwenoude sprookje (en uit Korea nog wel) een pikdonkere en ook uiterst bizarre film gemaakt. Kwa montage zit het Lynch gehalte er ook in en de film doet ook heel goed op een katerige late avond (van de feest van de vorige avond)

Zoals gezegt mag deze film wel een sprookje zijn, maar der dan wel een voor adolocenten, volwassenen omdat er ook een heel moeilijk plot in word toegevoegt. We krijgen te maken met Eun-Soo (prachtige rol btw) die een autoongeluk krijgt en vervolgens in een groot bos terecht komt. Ok, nu zal je denken Horror, maar ipv een verlaten gure huis tegenkomen, mag hij nu een sprookjesachtig huis betreden die word bewoond door een heel bizar gezin die heel veel geheimen verborgen heeft. Vanaf dat moment lijkt Hansel & Gretel een soort bizarre (soms nachtmerrie) achtige droom, of een hele zware vaste droom. De film oogt heel donker en sleept je gewoon overal mee in en je komt continu voor verrassingen te staan. Het gezin zelf word ook met het moment creepy-er en bizarder en je vraagt je steeds maar af wat ze nou van die Eun Soo willen. De film gaat ook soms de stevige typisch Aziatische horrorkant op bv bij die zolderscene.

Het huis zelf vond ik ook heel netjes en ook umheimlich gezellig ingericht.

En verder is het grote geheim van het gezin ook om rillingen van te krijgen. En het echte einde is nog niet helemaal duidelijkWas Eun Soo na het ongeluk buiten bewust zijn en heeft ie dit allemaal gedroomd? Of is ie nou werkelijk dood en betreed ie op een Silent Hill achtige wijze de doden/sprookjeswereld?

Maar verder een sprookje in een heel ander jasje. Doet me btw ook wel een beetje aan Re-Cycle denken van de Pang Brothers aangezien dat ook grotendeels een sprookje was om nooit meer te vergeten. En dat is nu bij Hansel & Gretel ook het geval.

Go Korea!!!

4,0*

Weer een erg fijne gelikte serial killer filmpje over de werkelijk bestaande Henry Lee Lucas. Om te beginnen vond ik het sfeertje erg goed. De grauwe Chicago locatie is een prima setting en vooral die B-film achtige look maken er toch nog een speciaal arthouse filmpje van ipv een Hollywood productie. We volgen, zoals vermeld, het leven van lustmoordenaar Henry en zijn celmaat Otis. Die allebij wel van zinloos moorden houden, vooral als het vrouwelijke slachtoffers zijn. Michael Rooker doet het als debuutacteur nog erg goed en weet, ook samen met Otis overgens er nog wel een hoop zwarte humor bij toe te voegen. Die "plug it in" scene was ook helemaal geweldig en recht voor zijn raap.

Otis lijkt in eerste instantie maar een meelopertje maar hij gaat in loop van tijd nog wel even verder dan Henry. Ook Becky had een leuke bijrol. Het einde was dan weer wel even waar je verbaast van word.

Wat mij betreft een zeer geslaagde Serial Killer film. De ene keer ogend als een Arthouse film en de andere keer als een echte jaren 80 B-film.

4,0*

Een vooruitziende blik.

In 2013 dan. Een van de films die ik lang op het oog had maar steeds uitstelde om het te zien. En nu is het 2025; het jaar waarin Her zich afspeelt en nu kan je het allang al geen Science Fiction meer noemen, maar vrijwel de realiteit.

We maken kennis met Theodore; een sensitieve man die moeite heeft met zijn lopende scheiding en zijn leven in een routine ziet vormen. Af en aan werkt hij zich door de door smog gehulde LA (Maar opgenomen in Shanghai), van zijn appartement naar zijn werkplaats; waar... laten we het gewoon maar met Chat GPT refereren... liefdes, dank en wenskaartjes voor anderen in elkaar flantst. Al snel laat hij zich verleiden door een advertentie op de schermen in het winkelcentrum. Er is een programma die ervoor zorgt dat je je minder eenzaam zal voelen.

Theodore aarzelt niet en koopt dit systeem. Hierin maken we kennis met Samantha. Een vrouw met een stem maar zonder lichaam of leven. Maar hoe het ook went of keert; het duurt niet lang voordat Theodore helemaal verkocht lijkt te raken door deze Samantha. En ja, wat kunnen we zeggen; volgens verontrustende nieuwsberichten, die eigenlijk al dateren vanaf 2016, lijken we eraan te moeten toegeven dat deze opzet ook al langzaam maar zeker in het dagelijkse leven sijpelt.

Wat moet je ervan vinden? Het wordt teder en vrijwel euforisch neergezet en het is voelbaar dat Theodore helemaal in de wolken is. Maar aan de andere kant zit ik absoluut niet op zo'n ontwikkeling te wachten. Hierbij kan je het nihilisme en de leegte naast zodanig voelen dat de films soms zelfs akelig wordt. Zeker bij het moment dat Theodore het tijdens het allerlaatste etentje/het tekenen van de scheidingspapieren opbiecht aan zijn ex-vrouw, en als we uiteindelijk te weten komen dat Theodore niets meer dan een nummer is voor het systeem. En dat Samantha hierin verteld dat Theodore van de 600 kandidaten een uitzondering is? Ik geloof er geen snars van. Het einde daarentegen is wel heel erg mooi.

Her is een gevoelige maar ook doorslaggevende film. Het had een waarschuwing moeten zijn, maarja, daarin lijken we te zijn gefaald. Mits het nog terug te draaien valt.

4,0*

Aardige onderhoudende leegloopfilm met onze Jeroen Krabbe in de hoofdrol. Gewoon zo'n typische jaren 80 B-film. Geen topper maar toch wel vermakleijk voor een middagje.

3,0*

We kennen natuurlijk allemaal het liedje "Leven na de dood" van Freek de Jonge, nu eens kijken hoe het er in Eastwoods nieuwe film Herafter aan toe gaat. Het idee van Hereafter is toch wel erg mooi maar voor een Eastwood film denk ik toch nog een beetje te ver gezocht. Eastwood heeft altijd realistische films gemaakt en nu gaat hij de fantasie-kant op (met ook nog wat realiteiten) Wat mooi was was natuurlijk het verhaal en 2 bekende rampen van 6-7 jaar op het witte doek te zien namelijk: de Tsunami in Thailand (misschien ook wel die van Japan) en die aanslag in de Tube in Londen en dat die ook als thema worden gebruikt voor leven na de dood. Degene die daarmee te maken krijgen is Cicile deFrance die een prachtige rol van de Franse toerist Marie neerzet die de Tsunamie heeft overleefd. Wie ik al helemaal fantastisch vond was die Marcus, als overgevoelig jongentje die zijn broertje verliest, die had dus minder mazzel. Maar hij had dus mazzel doordat zijn pet van zijn hoofd waaide (zie aanslag in de Metro) En natuurlijk, de man waar het allemaal over gaat Matt Damon, iemand die dus contact op kan zoeken met dode mensen maar het weigert omdat hij denkt dat dat hekserij is. Zo krijgen we een mozaiek verhaal waarin het dus draait om hem, het jongetje en Cicile. Bij Cicile was er niet bepaald heel veel bijzonders, zij en haar man overleefde het en ze vraagt zich dus af of ze wel in de realiteit leeft. Marcus daarintegen is de same old story , die dus contact wil zoeken via Damon om met zijn dode broertje te praten. Waarom same old story?

Nouja, kwa mozaiek inrichten en verhaallijn is Hereafter goed inelkaar gezet, maar het praten met de doden en leven na de dood is al iets wat al tig keer is gebruikt. Clint Eastwood weet bij vele afgezaagde dingen wel iets verrassends toe te voegen maar dat was in Hereafter niet bepaald het geval. Een verrassend einde of climax is er dus bv niet meer. Maar evengoed geef ik deze film wel de pluspunten in het verhaallijn en ook de schitterende locaties en special effects (met name die Tsunami) Het is ook best wel eng dat Hereafter is uitgegeven rond de tijd van die Tsunami in Japan. Lees hierboven al dat deze uit de Japanse bioscopen is gehaald.

3,5*

Nou, het ging dus zo. Ik nam de grote uitspraken die er over deze film waren gemaakt met een flinke zak zout, ging uit van de vijf sterren die de serieuze kranten gaven, de metafoor en de associatie omtrent een rouwend gezin en waarschijnlijk ook nog dat irritante bioscooppubliek. Maar wat ik wel niet over heb voor een spraakmakende film die eens buiten de Blumhouse-kliek valt. Dat kan verrassend zijn, want Mother! heeft me ook weten te raken.

Het publiek leek zich koest te houden...

Het begin kabbelt echter nog wel een beetje voort maar je vertrouwd de recensies erop dat er geen Deja Vu gevoel gaat komen. We krijgen te maken met een gezin; vader Steve, moeder Anne, zoon Peter en dochtertje Charlie. Je denkt eerst nog dat het rouwverslag een beetje losjes wordt en een overleden oma lijkt mij niet bepaald een sterk concept aangezien oma's toch over het algemeen eerder horen te gaan dan de kinderen en kleinkinderen. Ook wanneer Charlie visioenen krijgt en er een beetje wat over de relatie tussen Annie en haar moeder bekend wordt wou het niet echt raken en voelde het niet samenhangend aan. Totdat het moment dat Charlie door een ongeluk komt te overlijden. BAM! Een fikse stomp in je maag.

En dan pas begint het rouwverslag en die is achteraf gezien toch wel erg goed uitgewerkt. Helaas werd mijn mening nogal aangetast door, en niets bleek minder waar te zijn, al die achterlijke bioscoopbezoekers in Pathe de Munt. Stelletje achterlijke zwakzinnige leeghoofdige huppelkutjes en semi-studentjes die het niet konden laten om de hele tijd te gaan lachen alsof het een komedie was, en zelfs Kevins gehuil of die plop-geluidjes imiteerde. Gadverdamme! Daar ging mijn concentratie. Achterlijke generatie waar ik tussen moet teren die hun schaamte omtrent hun laksheid, kortzichtigheid en domheid maar een beetje weggiechelen en uit het feit dat ze van geen houding weten maar een beetje dom lopen te doen. Ik zou godverdomme haast een oproep doen om bij de zoveelste Conjuring, of zo'n hysterische huisvrouwen filmpje een beetje op hetzelfde niveau wraak te gaan nemen. Weten ze eens hoe het is om hun zogenaamde diepgang belachelijk te maken.

...en dan vervolgens wel gaan janken bij de gruwelijke scenes, of scenes die niet zo schrikbarend waren als iemand die "boe" roept, op een theatrale manier gaan schrikken... Tsjonge, jonge jonge...

Echter, om even terug te komen bij wat ik er met mijn concentratie uit heb gehaald, was dit wel een hele sterke film. Niet meteen de engste film, maar wel een van die diepste films. Wat er eigenlijk ook allemaal gebeurd qua bovennatuurlijkheden... het is niets meer dan een soort rouwverwerking en de waanzin die er op dat moment in je hoofd omgaat. Iets waar moeder Annie het meest onder gebukt gaat terwijl de vader en moeder hun best doen om zich met de orde van de dag bezig te houden. Helaas heeft de film hier wel een paar kleine missers; die glasscene had eigenlijk absoluut niet gehoeven... mits het als een metafoor gebruikt werd waarbij je verzachtende middelen probeert te vinden om een beetje hoop te creëren. Ook het dreigende sfeertje ontbreekt er soms wel eens aan, maar de laatste twintig minuten barst het echter wel los in een hele bizarre occulte nachtmerrie, waar werkelijkheid en visioenen door elkaar lopen. Dit maakt de film ook meteen helemaal goed. En wat het is... Geestenverhaal, sekteverhaal, een ritueel van de moeder? Dat mag je als kijker zelf invullen. Ook de dark ambient soundtrack en het rurale sfeer wisten prima mee te werken.

Misschien liep ik toch wel te hard van stapel om deze in de bioscoop te gaan zien. Bij Mother! kon ik me nog wel aardig concentreren, maar nu was het echt killing. En dat na een vrij goede start. Een herkijkbeurt krijgt deze zeker.

4,0*

Redelijke film voor een druilerige dag. Maar niet echt al te best. Cuba Gooding vond ik maar matig acteren en Ray Liotta was daarintegen redelijk. Verder komt de film ook maar weing op gang. Die actiescene aan het eind was nog best wel goed. Maar verder is het maar een afwisselende film waar je niet snel warm voor zult lopen.

2,5*

Het boek van Lize Spit was, bij nader inzien, toch wel een fraai debuut van een leeftijdsgenoot. Die je meevoert naar de tijd dat je bijna even oud was. Een verfilming was ook al snel na de publicatie te verwachten, maar daar moest wel ruim 6 a 7 jaar overheen. Ook weet je als je aan de film begint ook al meteen hoe het met Eva afloopt.

Eva is een dertiger die vrij teruggetrokken haar leven leidt in Brussel. Op een dag komt ze er op Facebook achter dat in haar voormalige dorp Bovenmeer een reünie plaats zal gaan vinden. Iets om naar uit te kijken? Ja! Iets om er nostalgisch van te worden? Absoluut niet!

The Ketchup Song. Daar is het op de eerste bladzijde van het boek mee begonnen, en in deze film horen we het nummer terwijl Eva met haar eigenzinnige zusje en haar vriend Laurens de zomervakantie in fietst om uiteindelijk bij Tim gebruik te maken van een zwembad. Een fris begin. De zorgeloosheid lijkt nog ter sprake te zijn. Ook al hebben deze kinderen te maken met hectische thuissituaties. De ouders van Eva en haar zusje Tess hebben constant ruzie en het lijkt er zelfs op dat zelfs de kinderen steeds voor de voeten lopen. Uiteindelijk probeert Eva haar verveling tegen te gaan door erkenning te vinden bij haar twee vrienden, maar ook bij de nieuwkomer Elise.

Zoals in het boek wordt de nadruk niet gelegd op het feit dat Eva, Tim en Laurens als drie outsiders van het dorp worden beschouwd; omdat ze de enige drie in de hele gemeenschap zouden moeten zijn die in 1988 geboren zijn. Hier zijn het slechts de drie Musketiers.

Maar ook bij haar vrienden voelt Eva zich buitengesloten. Het puberen begint en het lijkt tijd te zijn om de grenzen op te zoeken. En zoals je weet begint het onschuldig...

De film is knap in elkaar gezet en net zoals in het boek switcht het op een goede manier tussen het heden en het verleden. Ook het rurale decor tegen de achtergrond van de zomer van 2002 is bijna zoals het zou moeten zijn.... en niet zou moeten zijn.

Het heeft lang geduurd om de verfilming te mogen zin, maar het heeft me overtroffen. Knap acteerwerk, no nonsense en precies zoals het is. Maar bij de desbetreffende scene houdt de camera zich wel weg.

4,0*

Leuk!!!

Een oord in Finland. De langharige gothic Turo fietst naar zijn vrienden. Hij wordt aan alle kanten uitgejauwd vanwege zijn lange haar en uitstraling. Iets wat ze in het klootjesvolk niet echt kunnen plaatsen. Waar je gewoon moet zijn, want dan doe je gek genoeg. Als Turo dan uiteindelijk bij zijn vrienden aankomt lijkt de wereld weer een stuk helderder te kleuren. Met zijn vrienden houdt hij een metalbandje bij die het al 12 jaar probeert; een originele sound te vinden zonder af te haken. Maar het blijft bij het laatste.

Maar op een dag lijkt het te lukken. En hoe ze op de inspiratie zijn gekomen; kijk de film maar. Met de inspiratie maken ze met zijn vieren een geluid waar zelfs ik, iemand die niet zo doorgaans naar Heavy Metal luistert, kippenvel van kreeg.

Dan krijgt de vader van Lotvonen een klant uit Noorwegen. Ze komen er, na een wel grote blunder, achter dat dit een manager is van een heus Noors festival. Ze geven de demo mee en ze houden zich eraan vast. Het straalt bovendien een houding uit waarbij Turo ineens, als hij door zijn dorp fietst, wordt begroet en gewaardeerd in plaats van uitgescholden en beledigd. Maar tijdens de eerste plaatselijke optreden gaat het al gigantisch mis.

En dan lijkt ook meteen alle hoop opgegeven te zijn... Turo maakt nu zeker geen kans meer bij de plaatselijke florist; nota bene een dochter van de dorpssmeris en in twijfelachtig bezit van een narcistische voorzitter.

Maar dan blijkt het, ietwat vieze, ongeluk lang niet de afknapper te zijn... en wordt het tijd dat ze zichzelf bij de lurven grijpen.

Alles lijkt een beetje op te bouwen. Totdat de drummer sterft. Maar... er schijnt meteen een oplossing te zijn; namelijk een impulsief gevaarlijke Lap uit de inrichting waar Turo schoonmaker is; die zijn impulsen kan beheersen als hij metal hoort... en zelfs speelt.

En zo werkt Heavy Trip toe naar een climax vol verrassingen.

En zo werkte de film gisteravond erg goed. Een rotweek gehad op het werk, en bij het zien van de dvd bij de Boekenvoordeel (3 voor 10) wist ik dat dit wel ging werken. Ik weet ook van mezelf dat Scandinavische humor opbeurend werkt en dat zat er in deze film ook ruimschots in verwerkt. Het toppunt was toch wel de hele situatie met die grenswacht.

Ik heb genoten. Aan te bevelen voor metalfans als niet metalfans.

4,5*

Beetje een standaard spionage/ontsnap-film. Maar doch best wel vermakelijk. Het houd de gang er altijd wel een beetje in. Verhaaltje was natuurlijk weer standaard maar evengoed bleef er vaart in zitten. Acteerwerk was voor mij redelijk tot goed en ook de achtergronden van Berlijn hadden wel iets. Ware het niet dat sommige Berlijn-scenes in Canada of Amerika opgenomen schijnen te zijn, wat je soms ook duidelijk kan merken op de achtergrond. Verder vond ik die achtervolging best wel maf. Een auto kan toch heus wel een brommertje inhalen?

Maar een aardig zoethoudertje: 3,0*

Toch weer eens tijd geweest om na al die tijd weer eens een Dolph Lundgren te zien. Hidden Agenda begint goed op dat vliegveld maar daarna zakt het een beetje als plum pudding in elkaar en blijft ie hangen. Maar evengoed hier en daar nog wel wat leuke gevechten en actiescenes maar verder niet echt een hoogvlieger.

3,0*

Weer een mooie film van deNiro. Hij speelde weer erg goed zoals altijd. Dit is overgens ook de 2de film van Dakota Fanning en ze word echt een topactrice later. Ook onze Famke Jansen zorgde voor een prima aanwezigheid. Voor de rest is het verhaal erg mooi en zeer onverwacht. Je bent erg lang aan het puzzelen bij de film en uiteindelijk schijnt dat (voor mensen die de film nog niet gezien hebben lees de spoilers niet) Robert deNiro gewoon al die tijd het denkbeeldige vriendje Charlie te zijn. En in de film zelf verwacht je dat echt niet. Hij beseft zelf dat er iets ergs aan de hand is met zijn dochter en de denkbeeldige vriendje terwijl hij het uiteindelijk zelf allemaal is.

Het creepy sfeertje zit er ook erg goed in. Echt een horrorfilm is het niet maar hij is wel erg spannend. Goed acteerwerk. DeNiro kan op zijn oude dag nog steeds uitstekende films maken. Trouwens wat had die tekening van Fenning aan het einde nou voor boodschap met die kind met die twee hoofdjes?

4*

Gister met de hele familie naar zitten kijken, hij lag al een tijd in de vrieser want we hebben hem pas vorig jaar gekocht in een afprijsbak bij blokker.

Maar ik vond het een erg goede film, met nodige humor en een kerel die altijd in zich zelf lult. Er gebeurt niet echt veel maar het is echt de moeite waard om te kijken. Met ook nog goede rollen van Cussack en Jack Black.

Fijn

4,0 ****

Mijn laatste stem dit jaar...

Claire Denis; een heel archief aan interessant spul heeft ze op haar naam staan, maar ik heb tot nu toe slechts nog Trouble Every Day gezien... en zo nu deze... een interessante arthouse-ruimtefilm.

Robert Pattinson lijkt zijn leven definitief verbeterd te hebben na dat slappe Twilight brol. Hier speelt hij de zekere Monte. We beginnen met Monte die zijn pasgeboren dochter Willow laat opgroeien. Ze zijn moederziel alleen in een ruimtecapsule en inmiddels is er al een leven opgebouwd, tuin en groenten inclusief. De relatie tussen vader en pasgeboren dochter is al erg indrukwekkend. Dochterlief zal nooit iets van de aarde zien en het is een kwestie van de tijd uitzitten... naar niks eigenlijk.

Vervolgens gaat High Life erg veel draaien en rommelen met de tijdsbestekken. Een paar abstracte fragmenten waarin we diverse personages op aarde volgen; en geheel observaties die je zelf mag invullen.
Dan maken we weer een sprong in de tijd en volgen we de periode dat een groepje gevangenen (inclusief Monte) hun tijd uitzitten in de grote capsule. Dit levert een hoop indrukwekkende, doch bizarre momenten op... De bezigheden bestaan voornamelijk uit experimenten uitoefenen op elkaar, een beetje tuinieren met Tcherny, behoorlijk veel gespeel met seks; met die masturbatiescene als hoogdepunt en uiteindelijk... de vrijwillige keuze om toch jezelf naar het zwarte gat te laten schieten. Ook overduidelijk akelige personages als die dominante zuster Dibs, of die ene pervert.

Qua psychologie weet deze film goed uit te pakken. Langzaamaan komen we ook te weten wat de lotgenoten op hun kerfstof hebben. Ook bij Monte... In de aarde-scene's zie je iets van een hond en een vrouw; maar dan blijkt hij in werkelijkheid die vrouw vermoord te hebben om samen met zijn hond te kunnen zijn ofzoiets. En toch lukt het je maar niet om een slecht persoon in Monte te zien tijdens de scenes in de ruimte. Verder wordt alles geheel open gehouden.

Interessant is ook dat het aarde vrijwel het heden lijkt, maar dat zó'n capsule voelt als een verre toekomst.

De scene's met zijn inmiddels puberende dochter zijn ook een ijzersterke toewerking naar het onherroepelijke einde.

En ik heb weer eens in tijden niet zo'n intrigerend en vooral bloedmooi einde gezien. De kleuren, de dialogen, de creativiteit.. (met name de aftiteling) Geen wonder ook dat dit een A24-productie is.

Geen Aliens dit keer, geen meteorieten en geen gevaar voor de aarde... Nee, het is weer een hele andere insteek.

Betoverend, bizar, benauwend... De drie B's.

Klasse!

5,0*

Heb er van genoten vroeger. Leuke stukjes waaronderdat een vredig stadje veranderd in een hel.
Clint eastwood heeft al in bijna alle beroemde westerns meegespeeld.

4,0

Het doet me een beetje denken aan Snowpiercer, maar dan in een futuristisch flatgebouw, en met wat minder gore, actie en heftigheid. Het kabbelt wel voort maar weet door de vele interessante personages en de kunstmatige, zorgvuldig in elkaar gezette decors, altijd te boeien. Jeremy Irons speelt hierin weer een uitstekende rol als een passieve middenklasser die net is komen intrekken in het pand. Al snel maakt hij kennis met de roekeloze Wilder en raakt hij verliefd op Wilder's zus Charlotte en... maakt hij kennis met zowel de onderklasse als de bovenklasse in het gebouw. Een psychologisch machtspelletje onder de twee partijen is onvermijdelijk... maar weet het de kijker onmogelijk te maken welke partij hij precies moet kiezen. Aan de ene kant zou je denken dat hoge klassers altijd egoïstisch en zelfzuchtig zijn.... maar het lijkt er ook verdacht veel op dat de onderklassers wel blijven provoceren....

En wat in het begin nog relatief onschuldig blijft, wordt op den duur wel een surrealistische samenloop der omstandigheden. De strijd wordt hier subtiel en psychedelisch neergezet en het is nog altijd de vraag waarom dit alles had moeten gebeuren. Nee, ik vind dit knap gemaakt.

En dan de sfeer en de decoratie. Gewoon subliem en zorgvuldig gemaakt. Naderhand begin je wel te beseffen dat Wheatley zijn best deed om hier een echte retro jaren 70 film van te maken. Zonder enige dingen uit het heden te gebruiken. Alsof het een late meelifter van A Clockwork Orange is.

Een visueel pareltje.

4,0*