Opinions

Heb me goed vermaakt bij deze film, Leuke grappen en Actie's

Gewoon leuk.

3,5

Mijn laatste stem dit jaar.

Na een hele poos geleden van Dennis Illadis de extreme remake van Last House on the Left heb gezien, nu eindelijk maar eens zijn debuut kunnen aanschouwen uit zijn vaderland, dat hier een portret schetst van de prostitueebeleid in Athene. Wat wel opvallend is: de Griekse prostitutiewereld lijkt wel een stukje sympathieker te zijn dan bijvoorbeeld datzelfte wereld plus de mensenhandel uit het Oost-Blok.

We volgen 2 meiden Martha en Nadia die in de branch zitten onder leiding van pooier Manos, die toch helemaal niet zo onvriendelijk is dan je zou denken. De situatie is nog verschillend, Martha die doet het echt om hogerop te komen voor een stereotype toekomst, en Nadia doet het uit armoede, en ondanks ze zelf de beslissing genomen hebben, is het toch uiteindelijk niet hun ding... althans, voor de ene ietsje minder dan de ander; niet alle klanten en sessies zijn zo leuk en ze komen voornamelijk bij vieze rijke ouwe mannetjes, of 5 mannen te gelijk. De stem in het hoofd van Martha werkt ook averrechts met de dingen die zij ondergaat. Uiteindelijk lijken ze toch oog te hebben voor elkaar en besluiten ze op een andere manier naar hun geluk te zoeken, door te rechtvaardigen, wat ook zo zijn fatale gevolgen heeft.

Hardcore is absoluut geen lachebekje. Het is een somber concept dat ook alvast een blik werpt naar de toekomst van Griekenland, die toen al op het randje van de crisis stond. Het bevat echter ook een hoop erg toffe creative visuele shots, en de soundtrack; afwisselend van noiserock naar IDM is ook zo goed getimed en geplaatst, en tussen al die somberheid en uitzichtloosheid is er ook ruimte voor een paar betoverende momenten, dat mede door de indie kleuren in stand wordt gehouden.

Indrukwekkende verrassing.

4,5*

Wat heerlijk, zoals ik al had verwacht. En dat dan nog met een ietwat laag budget.

Ja, wat moet je van de film zelf zeggen? Dat het gewoon van het begin tot het einde een aaneenschakeling is van schieten, schieten, schieten, en een paar droogkomische momenten. Hardcore Henry is om te beginnen goed verzorgd gemaakt. Aan het Science Fiction gehalte komt de kijker niks te kort; cyborgs, holograms, klonen, high tech, gelikte computerkamers, kunstmatige intelligentie, vliegende elektronische bolletjes en telekinetische krachten. Henry is een cyborg, alleen nu niet eentje die aan alle voorwaarden voldoet. Deze cyborg is kwetsbaar en sterfelijk en in plaats van dat het lekker ongestoord in een leger iedereen kan neerschieten moet dit beestje wel zoveel mogelijk kogels vermijden. (part machine, part pussy) Hij komt onder mysterieuze omstandigheden terecht in Moskou waar we al snel kennis maken met de eigenzinnige Jimmy (zeg maar op lange termijn gerust Jimmy's. Sharlto Copey steelt hier de rol) die Henry beter schijnt te kennen dan hijzelf. Natuurlijk heeft het corrupte Russische politiesysteem en de overheid interesse in Henry, waarbij onze vrienden maar zelden aan hun rust toe komen. De eindbaas is dan nog de gevaarlijkste met zijn magnetische krachten en is de boosdoener van dit alles. Ja, wat kan je dan doen? Gewoon knallen denk?

En ja, voor de actieliefhebber is dit geen teleurstelling. Maar liefst 95% van de film wordt er geknald, geschoten, opgeblazen, gestoken, gehakt, gezaagd, geraced, geslagen, geschopt, bloed vergoten. Een beetje zoals The Raid maar dan ook nog volledig vanuit een first person oogpunt, waarbij een vergelijkenis met een potentiele computerspel niet misstaat. De straten van Moskou worden er niet bepaald veiliger op, al is het Russische volk overduidelijk wel al iets gewend. En toch voelt dit evengoed totaal niet aan als een blockbuster, meer een beetje de arthouse richting. Maar dat is ook vele malen beter. Zeker tegen het einde begint dat meer op te vallen. Het einde, ja.... ik ben er nog steeds mee aan het puzzelen. Je kan natuurlijk ook geen ramen tellen van een voorbijrazende trein.

4,5*

Taihuttu maakt de Nederlandse cinema great again.

We kennen hem nog van de uitzonderlijke NL-misdaadfilm Wolf. De Oost heb ik nog niet gezien, maar nu komt hij met een opzet wat voor mij een natte droom zou moeten zijn.

Jaren 90. Ik heb deze jaren maar als broekkie mogen meemaken, maar de muziekstijlen vlogen je om de oren. In Nederland was daarbij de gabbercultuur geboren. En daar moest toch ook echt eens een keer een film over gemaakt worden.

Taihuttu weet op de meest precieze en vakkundige manier dit tijdperk neer te zetten en lijkt dit ook met alle nostalgie en liefde gedaan te hebben. Oude televisieprogramma's, verpakkingen, materiaal, VW-autootjes, Nintendo, taalgebruik, kapsels, kleren, gedrag, taalgebruik (Tsja, die was in die tijd nog lang niet woke), de Erasmusbrug in aanbouw... Deze ingrediënten weten de film al te laten staan als een huis.

Michael is zeventien jaar en muzikaal. Zijn passie is pianospelen maar zijn ouders, en vooral zijn vader zien hem liever overuren maken in het welvarende arbeidsleven. Hij is de enige overgebleven zoon. Hij volgt zijn studie en werkt in de kassen. Maar op een dag staat zijn onterfde broer voor zijn neus. Hij valt meteen op met zijn ronkende Golf, kale kop en wat hij op de MP3-speler heeft opstaan.

Michael lijkt voor een keuze te staan. Het uitbundige leven binnen de gabberscene, of het saaie onderdrukte leven thuis? Hij gaat voor het eerste en laat zich helemaal inzuigen in een wereld van harde beats, eindeloos stampen, pilletjes... maar toch ook wel de misdaad.

Hij leidt een dubbelleven, maar toch bevalt de ene helft. Hij lijkt zijn broer meer te begrijpen en kiest voor hem.

Met hem en een gabberchick laat hij zich meevoeren in een dynamische achtbaan die op den duur ook risico's met zich meebrengt. Zijn broer staat nog onder druk te staan van een Molukse maffia die hem er steeds aan herinnerd dat hij nog een schuld open heeft staan.

Grappig was ook die scene in die snackbar, waar Danny concludeert dat het nummer Sweat over kontneuken gaat. En ook kan je op een gegeven ogenblik zien dat Taihuttu iets van de film Pusher heeft geleend.

Ik vond dit weer een nieuwe vooruitgang in de Nederlandse films. Het is Taihuttu gelukt om de kijker helemaal in de sfeer van die tijd te laten meetrekken en er hier toch wel een internationaal pareltje van te maken en hiermee ook nog mee te liften in de weinig besproken retro-hype van deze tijd.

Maar deze verdient een pluim.

4,5*

Was inderdaad een zeer leuke low-budget sfje. Maar het is wel erg jammer dat er in de helft van de film zo weinig gebeurd. We worden wel meegevoerd in het grauwe, verwoeste wereld en komen weer de typische jaren 80/90 sf snuffs erin tegen. Ook het acteer werk was goed en die radiostem van Iggy Pop zorgde ook voor iets prachtigs. Maar het minpunt blijft gewoon dat er erg weinig in gebeurd. Ook waneer dat ijzeren monster tot leven komt gebeurd er niet echt veel. (wel natuurlijk een paar smerige moorden) maar het is dan al snel afgelopen.

Maar ach, het was zeker wel vermakelijk maar had veel meer in gekund.

3,0*

Hele leuke zondag avond film

Met prachtrollen van Rourke en Johnson. Met nog leuke actiescenes en een nieuw soort drugs in de toekomst.

Ik hou wel van dit soort films: Buddy's op avontuur en op de vlucht.

Gewoon leuk

4,0

Ik laatst denken: het is doordeweeks, laat ik er maar even een leegloop wraakfilmpje bekijken en had deze dus gekozen. . Een leegloopwraakfilmpje is Harry Brown toch echt niet. Eerst denk je van wel maar toch niet. Je word vanaf het begin meegezogen in de grauwe smerige achterbuurten van Londen waar Harry Brown, die toch weer prachtig word neergezet door de 76 jarige Michael Caine, eronder lijd van het tuig en drugsdealers die zijn hele wijk terroriseren. Dan komt het moment dat zijn beste vriend word vermoord en dan kookt ie van woede en gaat ie wraak nemen. Klinkt allemaal heel dito maar het gaat hierin vooral om hoe rauw en grauw en steenhard alles word neergezet en alles ook heel realistisch overkomt en je er gewoon in mee word gezogen.

Naast Caine ook nog prachtrollen van die agenten en natuurlijk die verdachte jongens in die verhoorkamer die constant de politie zit verrot te schelden. Welke scene ook echt onvergetelijk was was die scene waarbij Harry Brown wapens gaat kopen bij die junks, en dan ook vooral hoe die scene in elkaar zit, donker kamertje met 2 van die gruwelijk uitziende junks, meid op de bank die een overdosis heeft en dat hele heftige electrodeuntje op de achtergrond (waarbij ik ook meteen aan de Club Rectum-scene uit Irreversible moest denken) ook het einde met die rellen waren aangrijpend en ook het einde met dat de wijk "schoon" is en Brown eindelijk eens de korte route door die tunnel kon nemen was zeker niet verkeerd.

Uitstekend wraakfilmpje die Death Wish nu wel van de baan heeft geveegd.

4,5*

Domme film.

Ikvind harry potter al belachelijk, ik hou maar niet van die magische films dat vind ik maar kut.

0,5

Jemig, wat een film. Inderdaad ook een beetje in Training Day style. Freddy Rodriguez heb ik niet eerder gezien maar hij deed het wel uitstekend. En dan Christian Bale, die na de American Psycho opnieuw een rol van een Bad Guy mag spelen. En wat gaat hij hierin los zeg, allemachtig. Zo heb ik hem echt nog nooit gezien. Hierin speelt ie echt zo'n geflipte, gestoorde, getraumatiseerde homeboy en soms denk je echt, is dit Bale? Daarnaast had ie ook een vlijmscherp gevoel voor humor en sarcasme. Verder gaan gewoon al vanaf het begin alle remmen los en het duo houd zich voornamelijk bezig met drugs dealen/kopen/gebruiken, Meiden lastig vallen en natuurlijk de typische gettho misdaad plegen. Ook die groenige hallucinaties die Bale krijgt waren bizar. Echt een heel verhaal heeft deze film ook niet. Meer oorzaken en gevolgen. Ook dat vrouwtje van Rodriguez had een mooie bijrol en het einde was ook erg heftig.

Verder weer een van de betere gettho-films uit deze tijd.

4,0*

Natuurlijk hebben we al inmiddels talloze 2de wereld oorlogfilms. (al hoor je er de laatste tijd verdacht weinig meer van) en Hart's War was er ook weer eentje. En ook dit was zeker geen slechte WO 2 filmpje. Maar gewoon erg goed in elkaar gezet. Het varrieerd ook een beetje van oorlogsfilm naar ontsnappingsfilm, krijgsgevangendefilm, moordmysterie en dan inene naar een rechtbankdrama. Hart's War kent zo zijn uitgebreide gevarieerde thema en Colin Farrel zet om te beginnen weer een ijzersterke rol neer als Hart, de man waar het allemaal om gaat. En in dat kamp krijgen we ook nog weer een ijzersterke rol van Willis voorgeschoteld en gaat de film overswitchen van het ene naar het ander, aldus ik hierboven beschreven heb. Het cluedo spel op die kamp is ook goed inelkaar gezet.

Ook het sfeertje zit erg goed inelkaar en dat winterse landschap is ook altijd weer goed op zijn plaats waardoor de film ook koud, grauw en donker oogt en je ook erg in de sfeer word meegeslokt. Oorlogsfilm en een winterse landschap als decor is altijd een goede combinatie.

Hart's War heeft gewoon een hoop te bieden, topcast, goed verhaal en een gevarieerd thema. Uitstekende film.

4,0*

Miike op oude kracht terug in de onderwereld van Tokyo.

In vergelijking met decennia geleden maakt Miike nu niet zoveel films meer per jaar. Een release in de buurt is ook steeds zeldzamer en volgens mij is er ook al in geen jaren meer een Nederlandse release geweest.

Wat krijgen we hier voorgeschoteld? Het lijkt op een typisch verhaal waarin diverse types op elkaar kruizen.

Opmerkelijk zijn wel de Westerse namen die erin gebruikt worden. Zeker als we het over Leo en Monica hebben.

Leo is een bokser met een hersentumor die op een nacht opbotst tegen Monica; iemand die zijn oude geliefde schijnt te zijn en op de vlucht is voor de Yakuza. Al snel wordt Leo ook het doelwit en volgt er hier een soort van kat en muisspel waarin de vertrouwde futuristische en nachtelijke Tokyo centraal staat.

Maar niet zo snel... want we maken ook nog even kennis met de tegenstanders. Een een of andere zwaar gestoorde moordenares die zojuist een aanrander in elkaar heeft getremd, een groepje dito Yakuza's zoals we die wel kunnen dromen... maar ook een éénarmige Chinese antiheld die nog wel een shotgun kan bedienen.

Het wordt een lange nacht waarin Leo en Monica geen tijd krijgen voor een reunie met een theekransje en naderhand mogen we een straaltje pief paf poef en spectaculaire achtervolgingen verwachten (waaronder ééntje met een heel leger patrouillewagens achter zich aan).

Misschien niet de sterkste, maar wel weer een zeer vermakelijke prent van Miike. Na Terraformars in ieder geval wel een verbetering.

4,0*

Hmmm Natali die na zijn SF-films met een psychologische horror op de proppen komt.

Nee, dit valt zeker niet tegen. Abigail Breslin speelt goed en vanaf het begin wordt je al meteen in een grimmige donkere sfeer gegooid. Het is een beetje een Butterfly Effect (of in all names) meets The Lovely Bones via... inderdaad The Others. Ja... Groundhog Day heb ik nog niet gezien dus dan vind ik dat ik die vergelijking niet mag maken.

Je zou aan het begin echter wel denken dat dit een voorspelbaar filmpje gaat worden. Lisa die elke dag op de laatste dag van haar vijftiende verjaardag wakker wordt... Haar ouders en broertje die niks door hebben terwijl Lisa inmiddels wanhopig word van het dagelijkse riedeltje... en toch wel het uiteindelijke besef dat ze dood is. Dezelfde was, pannenkoeken, spaghetti, gesleutel aan de auto en wat dies meer zij... Maar... toch verlopen al die dagen (of telkens dezelfde dag) wel anders.

En ondanks alles zich herhaalt komt de dreiging wel steeds dichterbij. Ook die Edgar zowel dat fantasievriendje als de echte... is een van de betere psycho's die ik in een film had mogen aanschouwen... en hoe langer de film duurt... hoe meer verrassingen er aan bod komen... echte sterke maar ook lugubere verrassingen en een onvergetelijke twist. Aanschouw zelf!

Natali heeft in het horrorgenre een film met kwaliteit afgeleverd. De sfeer die je steeds meevoert. Ook de knipoog naar de jaren 80 en het overduidelijke feit dat Lisa een doorgewinterde postpunk fan is met haar Siouxie and the Banshees-trui die ze de hele film aan heeft.... Oh wacht... Het is nog altijd dezelfde dag.

4,0*

Als dit deel zich richt op Georgia... Waarom heet het dan alsnog The Haunting in Connecticut 2? De staten zijn enkele honderden kilometers van elkaar gescheiden.

Een beetje een soortgelijk filmpje als deel 1... en al vele andere spookhuisfilms. Een gezin die intrekt in een huis in Georgia... De visioenen die er komen... Denkbeeldige personen bij dat meisje... De uiteindelijke conclusie... We weten het inmiddels wel.

En toch heeft ook deze geestenepos me wel kunnen vermaken. De locatie Georgia vond ik eigenlijk wel veel interessanter en sfeervoller dan dat burgerlijke Connecticut... Het drassige sfeertje... De bossen... en ook de montage is lekker sompig en donker. De geesten zien er typisch uit... Nouja, eigenlijk gewoon weer een vermakelijk geestenthrillertje.

Wel jammer van de (cheesy) happy end... Had deel 1 ook al.

3,5*

Was in het begin toch wel effe een scary filmpje met een aantal fraaie schrik momentjes en scenes die je doen rillen. De film neigt ook wel hier en daar weer een beetje naar een familiedrama maar ach. Verder vond ik het acteerwerk wel OK. Dit is trouwens wel een beetje onduidelijk: De ene keer word verteld dat die geesten die Matt ziet gewoon waanbeelden zijn, en dan is het ineens dat de rest de geesten zien. Maar wat is nou het doeleinde? De waanbeelden of bestaan die geesten echt? En waarom word Matt nou steeds gecomfronteerd met het verleden. (wat heeft hij te maken met de mensen die daarvoor in dat huis woonde?

Verder waren er ook wat behoorlijk pijnelijke momentjes aanwezig bv: die oogleden-knip scenes.

Maar verder vond ik dit wel weer een geslaagd griezelfilmpje. Toch zeker wel de moeite waard voor horrorfans.

3,5*

En zo heb ik dus, na allerlij andere Franse horrorfilms te mogen aanschouwen ook eindelijk eens de eerste echte Franse slasherhorror mogen aanschouwen, Haute Tension. En ook dit was weer een van de bizarre uit het rijtje en ook weer iets waar de Yanken niet tegenop kunnen. Aja (die ik nog ken van Mirrors) weet er iets verbazingwekkends van te maken en de meiden Alex en Marie (en dan ook vooral Marie) zijn hierin echt verbluffend. Marie is overgens goed neergezet door Cicile de France, die nu in de bioscoop te zien is in de nieuwe Eastwoodfilm Hereafter.

En ja... hoe zal ik beginnen. Haute Tension begint natuurlijk wel een beetje Amerikaans: Roadtrip, afgelegen huis, dreigend sfeertje en je zou haast al weten hoe de film afloopt. En wat ook zou gebeuren, gebeurd ook. De Familie van Alex krijgt een bezoekje van een gestoorde lustmoordenaar, die ook weer erg goed is neergezet door Philipe Nahon (die we nog kennen als veroordeelde incestvader uit Irreversible), wat een uitstraling had die kerel, in zijn bebloede overall en zijn vieze oude citroenbusje. En inderdaad word de familie van Alex op een gruwelijke wijze afgeslacht en zelfs het jonge broertje van Alex word nog neergeschoten. Alex zelf word ontvoerd en Marie overleefd de boel maar duikt toch stiekem mee het busje in van de psycho. En vanaf dat moment is het weer een enorme spanning en word de nachtmerrie erger en erger. Vooral dat tankstationscene was om te bibberen. En naderhand word Marie even een revenge bitch en weet ze toch die psycho dood te maken. Dan zou je ook gelijk denken, nou was dit het nou? Maar eeehm... als je even terugkijkt op enkele gebeurtenissen en kleine details hiervoor bv: hoe wipt Marie bij die tankstation even uit die bestelbus terwijl ze wist dat er een slot en grendel opzat? Hoe komt die Psycho nou inene in die tankstation aan een bijl terwijl hij met lege handen naar de kassa liep om te betalen. En het antwoord is dus weer een enorme verbazingwekkende verrassing en maakt de hele film gelijk weer goed. Ik ga niet alles zeggen maar 1 zinnetje zegt alles: Marie heeft dus 2 persoonlijkheden en die psychopaat bestaat niet. Zelden zo'n afgrijzelijke en indrukwekkende ontknoping gezien. Vooral het allerlaaste seconde van de film was doodeng en onschuldig tegelijk.

En het lijkt wel alsof de film Mr Brooks wat uitgebreider zich met het onderwerp uit Haute Tension bezighield.

Nee, deze Franse horrorfilm was weer zeker niet voor de poes en het gaat hier erg hard en smerig aan toe en het blijft je in de greep houden. Dit is het gewoon. Hier kan geen Saw tegenop.

4,5*

Het Amerikaanse project van Walese/Indische Evans die al zes jaar in de aankondiging van IMDB stond. Bijna vermoedend dat de productie net als sommige andere titels maar niet van de grond komt. En enkele maanden terug verscheen hij ineens voor mijn neus. De poster van deze film en de release dat nog niet zo lang zou duren. 25 april in dit geval. Ja, ik kon niet wachten en na de hele koningennekater ben ik hem maar gaan zien?

Wat moet ik hiervan zeggen? Evans zet hier de rage, die hij samen met de Mo-brothers heeft opgezet, voort in deze politiethriller waarin Tom Hardy schittert als een gebroken politieagent die word achtervolgd door een undercovermissie die fataal uit de hand is gelopen. Maar dan begint hij opnieuw. Hij krijgt de opdracht om de zoon van de burgemeester (puik rolletje van Withaker) te vinden; die betrokken zou zijn geraakt bij een slachtpartij op een Aziatische bende. Ook de meedogenloze godmother heeft het op deze zoon voorzien. En daarnaast heb je ook nog die drugsdealers die... Ja, en hier raak je de kluts eventjes kwijt.

Waarschijnlijk waren de brute actiescenes en de productie veel belangrijker dan de samenloop; want dat is echt een rommeltje. Havoc weet wat dat betreft wel hier en daar te rammelen door het te lange verblijf in de ijskast of het werken eraan en het dan weer stil leggen. Ook de locatie is opmerkelijk; een besneeuwde Amerikaanse stad dat is opgenomen in Cardiff; waarschijnlijk een fictieve stad. En dan de onnodige kerstmis-tint erbij en de nodige scheidingsdrama. Wat de film wel hoog houdt zijn de op zijn Indonesisch gekruide actiescenes en de coole karakters van Tom Hardy; maar ook van die Godmother en die assassin-chicks. Het wil weer lekker bloederig en grof worden. Vette shotgun-kills. Messen en zwaard-gevechten. Een vette achtervolging... En zo weet Havoc nog wel prima weg te kijken. Alleen de zorgvuldigheid had de film wat steevastiger gemaakt.

Neemt niet weg dat dit weer geen film is voor watjes. En daar hou ik van.

3,5*

Inderdaad helaas een tegenvaller. De trailer was wel errrg spannend maar de film is verre van... De film is inderdaad erg clichematig en soms best saai. Hier en daar zitten er nog wel wat creepy dingetjes maar daar ken ik toch helaas wel betere asia-horrorfilms voor opnoemen. Ben erg op de trailer afgegaan maar helaas is het toch een tegenvaller.

2,5*

Luchtig spionage filmpje van Soderbergh waar de soundtrack nog wel het meeste opvalt en je al meteen het gevoel geeft dat dit een ode is aan de jaren 60 spionagewerkjes. Ook de film zelf is geen magistraal Hollywoodspectakel, en houd zich nog wel koest. Gina Carano zet hier een prima rol neer als Mallory, de spionne waar het allemaal om gaat en ook de rest van het ruime aanbod aan acteurs is prima: Ewan McGregor zet hier weer een prima rolletje neer als de compaan van Mallory, daarnaast Michael Douglas, Antonio Banderas, Channing Tatum, Michael Fassbender enz, en een ding moet je wel in je achterhoofd houden: Niemand is te vertrouwen.

De film loopt erg lekker en we komen ook weer steeds voor de vrij bekende verrassingen te staan en vele mooie shots en momenten en je kan zo zien dat je niet veel geweervuur nodig hoeft hebben om een fijne film te maken. Welke stuk ik nog wel het leukste vond was die hele hotel-scene in Dublin en het einde is ook weer zoals het hoort bij dit soort films.

Soderbergh is voor de zoveelste keer weer creatief bezig en pent hier weer een prima filmpje neer. Kwam er nou nog een vervolg?

4,0*

Sono heeft het na de teleurstellende Suicide Club bij me goedgemaakt met deze film. In het begin lijkt de film erg vervelend te zijn door al dat overdreven gejuich van die hyperactieve Jappen, maar uiteindelijk word de film wel al snel beter. Deze keer vind het niet plaats in Tokyo, nee, ditmaal gaan we naar New York. De film zelf is wel erg mooi geschoten vind ik en het oogt ook verdacht veel als een documontaire en is ook heerlijk geflipt en flot. We volgen de Sullige naive Shin die daar in Amerika de scheve Japanse maatschappij wil ontvluchten maar in New York is het ook niet zo sympatiek, waarschijnlijk nog erger. Hij word in een fractie van een moment al gouw beroofd, beledigd, als vuil behandeld door taxichauffeurs en noem maar op. Dit is zeker een misdaadfilm met een scherp humoristisch randje en alles gaat al helemaal los waneer hij nog 2 van die Jappen ontmoet.

En die maken er een zooitje van en lijken nu dit keer de Amerikaanse maatschappij terug te pakken terwijl ze de Japanse zijn ontvlucht. Toch zag ik ook op een een of andere manier hier een link naar de 2de wereldoorlog, van hoe hatelijk de Jappen en de Yanks nog zo tegenmekaar zijn. Komt natuurlijk door die oorlog. Het verhaal word overgens deels verteld door een klein poetisch meisje, waarschijnlijk het zusje van Shin.

Ik heb ook krom gelegen van die ijscokarscene en die scene waarbij Shin (inmiddels al door die jongens sterke zelfvertrouwen heeft geleerd) die 2 gangstas die hem beroofd hebben een koekje van eigen deeg geeft is ook fantastisch!!! Het einde was ook mooi, door zijn verblijf en leerprocessen in New York was hij, bij zijn terugkomst in Japan geen Mr. Nice Guy meer.

Erg fijn filmpje, prachtig geschoten en bijna realistisch.

4,0*

2de film van Shukamoto die ik heb gezien. En toch is dit wel een zeer spannende kortfilm van hem. Ook al gebeurt er niet al te veel in en speelt het zich de 49 minuten op maar 1 donker locatie af. Hij weet je wel te boeien. Alleen jammer dat de film toch wel te donker was waardoor je geen hout kon zien. Shukamoto speelt trouwens ook goed, al zie je door die irritante duisternis bijna niks anders dan alleen maar zijn angstvullende ogen. Ook is het een beetje puzzelen geblazen in deze clastrofobische donkere film. Het einde is wel erg plotseling en onverwachts vind ik. Alsof ie zomaar op stop word gezet.

Verder toch wel een geslaagde kortfilm. Alleen jammer dat het zo donker is waardoor je niet echt goed kan zien wat er precies gebeurt.

3,5*

Degelijke invasion-film.

Je kan het allemaal inmiddels wel dromen; moeder gaat met dochtertjes naar een blokhut ergens in het bos (waar anders?), vaders komt iets later... er gebeuren vreemde dingen in de omgeving, het oudste dochtertje wordt ziek... en dan is er een gemaskerde psychopaat in de buurt die het op het gezin heeft voorzien.

En daar moeten deze bange gezinsleden hun krachten tegen bundelen.

En het is toch weer niet slecht. De sfeer is lekker duister en bombasme wordt achterwege gelaten. Grappig ook in deze kwestie is om de zoveelste keer te zien dat hoe vaak de hoofdpersonage wordt toegetakeld, tot een bijlslag aan toe... hij/zij blijft altijd overeind staan of heeft vijf minuten later nergens meer last van.

En natuurlijk heeft deze moordenaar ook weer zijn bizarre rituelen.

Ik heb me wel kunnen vermaken met deze prent. Na Hush, Terrifier en Us heb je echter wel een beetje een deja vu gevoel, gezien het allemaal in dezelfde korte tijd is uitgebracht.

3,5*

The Mo-Bros hadden hiermee blijkbaar besloten om enkele inspiraties uit The Raid te gebruiken... en een klein beetje uit Danny the Dog.

Allereerst Iko Uwais, die hier een overtuigende rol weet neer te zetten als een mysterieuze aangespoelde vreemdeling die door het hoofd is geschoten. Hij heeft het overleefd en wordt opgevangen door de zeer sympathieke zuster Ailin, die hem de naam Ishmail aanrijkt. Echter komen we erachter dat er een prijs op zijn hoofd staat en dat de man wordt gezocht door een meedogenloze misdaadorganisatie onder leiding van de Chinese Lee. De gangster zijn in ieder geval lekker lomp, meedogenloos en bloeddorstig neergezet en deinzen er niet voor terug om bijvoorbeeld onschuldige passagiers overhoop te knallen voor een simpele getuige die weet waar hun soortgenoot is... Ja, soortgenoot... want uiteindelijk blijken we hier te maken te hebben met een sekte die door Lee aan het lijntje gehouden wordt en opgegroeid zijn tot meedogenloze moordenaars.

En dat wordt een feest, waarbij er, zoals gezegd, toch vele Raid-momenten worden opgepoetst... Hyperactieve schietpartijen en heerlijke gevechten die niet terugdeinzen voor een pijnlijke, botbrekende en bloederige creatie. Enfin... De actrice die The Hammer Girl speelde in The Raid 2 is ook terug van weggeweest.

Het zorgt voor een festijn waar je met een glimlach op je gezicht naar zit te kijken. Toch wil het soms nog wel eens een beetje losjes worden, al is het psychologische gedeelte ook niet te versmaden. Zeker wanneer het een beetje sentimenteel wordt tegen het einde. Al vond ik Killers wel een stukje beter. Al was dat totaal een andere film.

Maar desalniettemin is dit ook zeker te doen voor fans van bottenkrakers en bloedvergieten.

4,0*

Fijne verfilming van het boek Hearts of Atlantis; althans het eerste verhaal daarvan (en volgens mij de laatste)... Tevens het verhaal wat het hele boek ook helemaal goed maakte.

Het verhaal over de jonge schuchtere Bobby wordt bij de verfilming in een prachtige vorm gegoten. Een keurige jaren 60 sfeer, de oranje-goude herfstkleuren, de nodige elementen en een prachtige rol van Anthony Hopkins als de zekere Ted Brautigan. Echter vond ik het boek wel beter omdat die wat meer uitweid. De film is een beknopte versie, maar evengoed het levende bewijs dat Stephen King een van de mooiste coming of age verhalen maakt; waarbij de verfilming ook helemaal klopt en staat als een huis.

Ja, wat moet ik zeggen. Het verhaal is degelijk en richt zich voornamelijk op de zorgeloze dagen van Bobby; die samen optrekt met de losbandige Sam en het überlieve meisje Carol. Spelen in het bos, zwemmen, zitten op die boomstam en dan de uiteindelijke liefdesperikelen tussen Bobby en Carol. Thuis heeft Bobby zijn moeder, die meer met zichzelf bezig is dan met hem. Als er een huisgenoot aanklopt, de zekere Ted Brautigan, lijken er voor hem toch wat meer deuren te openen.

De rol van Anthony Hopkins vond ik hier een van de betere. Ted is een sympathieke man die onderwijl teveel nadenkt. meeleeft en filosofeert. Maar ondertussen wordt hij gezocht door lage mannen met hoeden. Het blijkt hieruit dat deze zekere Ted niet zomaar een gewone man is. Maar ook geen slechte man.

Deze King-Coming of age heeft weer alles in petto zoals je het van de schrijver/bedenker kan verwachten. Speelsigheid, kalverliefde, de nadruk op het seizoen, en uiteraard ook een groepje rotjongens die roet in het eten willen gooien. En net zoals in het boek vond ik die reuzenratscene om in te lijsten.

Maar helaas ligt de nadruk wel op het heden; waarbij de volwassen Bobby getergd wordt door wat hij allemaal uiteindelijk verloren heeft.

Nee, ik kon me weer laten betoveren door deze boekverfilming van King. Meer, meer, meer!

4,0*

Meesterwerk!

Robert de Niro en Al Pacino speelde uit de kunst.

Prachtige overval in hat begin.

Prachtige 10 minuten duurende schietpartij

En een prachtig einde

FANTASTISCH GEWOON 5,0

Zeker geen slechte komedie.

Erg leuk om weer Sandra Bullock (die ik als puber nog bewonderde in Demolition Man en Speed) terug te zien, waarbij ze, terwijl ze al (bijna) de 50 is gepasseert, nog best wel in topvorm is. Hier mag ze een betweterige FBI agent spelen die nog wel eens te veel hooi op der vork wilt nemen. Ze moet naar Boston om samen te werken met Shannon Mullins (erg leuk neergezet door mcCarthy), die je wel bijna kan meten aan een familielid van de Tokkies. Man, man, man, hoe over de top ze haar brutaliteit en asociaal gedrag wel niet neerzet. Ook wanneer ze moeten samenwerken verloopt het ook enkel van de hak op de tak. Maar toch ontstaat er wel een erg leuke samenwerking tussen die 2, waarin ook nog wel eens de gevoelige privélevens worden blootgelegt die onderbroek van Sarah die de boel strak houd. . Ja, dat hoort erbij bij dit soort films.

Wel jammer dat het wat actie betreft een beetje mild is. Verder is deze film wel erg creatief en mooi opgebouwd, en is de humor ook erg leuk op zijn plaats.

Heb ervan genoten.

3,5*

Met Good Times slaagde de Safdie brothers erin om je een gevoel te geven dat je niet naar een film uit 2017 zat te kijken. Deze moest toch wel bijna van de jaren 70 zijn. Nu maar eens de voorafgaande film Heaven Knows What gezien en ook die trekt je terug in een tijd wat toch wel degelijk geen feeling heeft van de jaren ´10.

Abstract, grauw, hopeloos, benauwd en koud... Dat zijn de woorden die ik kan bedenken voor deze film. We kennen Christianna F, Trainspotting en dergelijke drugsfilms die populair zijn. Deze minder populaire film heeft daarentegen geen kleur. We volgen Harley, een heroïnejunkie. Erg overtuigend neergezet, juist door de uitzichtloosheid. Alles is slechts een observatie; van de dagelijkse ritueeltjes, slapen op de goorste plekjes, heroïne scoren, er in geloven dat je in de koude ellende toch nog ietwat van gezelschap kan creëren, bedelen, stelen, vechten, op de vlucht zijn, foute vrienden hebben... met als kers op de taart het einde.

Nogmaals het is de Safdie brothers gelukt. Wat een onaangename gevoelens gingen er door mijn lichaam heen. Mijn bloed voelde ook haast aan als een koortsige. Ik rook de opgedroogde pis en stront; voelde de jeuk op de zwerende brandende natte plekken; zag de schilvers daarbij in sneeuw vanaf dwarrelen, voelde het stinkende koude zweet, de koppijn in combinatie met de kriebels van al het vuil waar je in ligt te dobberen, en laat ik dan ook allergisch zijn voor wol. Dat zegt genoeg over de film, denk ik zomaar.

Denk ook niet bij de New York setting dat je de toeristische kiekjes te zien krijgt.

4,0*

Uitstekend!

Peter Jackson blijft een vreemde snuiter. Eerst levert hij de meest foute horrorpulp af, later scoort hij hoog met de hele Lord of the Rings-reeks... en zo nu en dan komt er wel eens een serieus filmpje te bod... maar dan wel met de nodige elementen. Heavenly Creatures is zo'n film... eigenlijk een beetje een film die in dezelfde categorie valt als The Lovely Bones.

Het verhaal vind plaats in Nieuw-Zeeland in de jaren 50; waar het christendom epidemisch is, net als in Amerika en Europa. Maar sommigen doen hun ogen open. Een van die personen is de zekere Pauline, die zich overduidelijk groen en geel ergert aan dat hele overbeladen gedoe die ze dagelijks moet ondergaan in naam van God. Maar dan lijkt haar leven te veranderen als op een dag, de Engelse Juliet mag deelnemen in haar klas. En bij deze Juliet weet je het meteen; dit is een nachtmerrie voor de kuise omgeving.

Wat volgt is een buitengewone en bewonderende vriendschap en lijkt het leven van Pauline door Juliet voorgoed te veranderen. Ze komt steeds meer los van haar dominante moeder en neemt deel aan de openheid van deze Engelse familie. Wat ook erg goed werkt is dat het allemaal erg fleurig, vrolijk en in feel good koren in elkaar wordt gezet en dat het diepe melancholische en dromerige een beetje terzijde wordt gehouden. De soundtracks, waarbij ik toch wel moet denken aan jeugdfilms, weet de vrolijkheid en de speelsheid ook aan te sterken.

En Peter Jackson zou Peter Jackson niet zijn als hij zijn creativiteit erin gooit. De droomwerelden, met de klei-figuranten (van bijvoorbeeld beroemde muzikanten) zijn erg sterk en metaforisch weergegeven. Een erg fraai concept, die Peter Jackson, zoals ik hierboven al bekend maakte, in The Lovely Bones enigszins overdeed.

De film wil eigenlijk zodanig de hoopvolle richting in gaan dat je je amper kan voorstellen dat er een onherroepelijke einde aan zit te komen.

De twee meisjes worden ook behoorlijk sterk neergezet door Kate Winslet en Melanie Lynsky. Het is wel even een tijdje geleden dat ik zulke sterke rollen voorbij zag komen. Naarmate de film langer duurt, lijkt alles ook niet meer over rozengeur en manenschijn te gaan. Ook al vechten de twee vriendinnen ervoor. De sterke dagboek-monologen werken er ook op den duur goed bij.
En ja, je hoeft er weinig over te zeggen: Liefde tussen dezelfde geslachten was een ziekte in de jaren 50. De uitwerking daarvan werkt langzaam, maar zeer zeker, toe naar een fatale beslissing.
En ja, het einde... en de conclusie en de associaties met dat schip slaan in als een bom.

Ja, ik weet niet wat ik erover kan zeggen. Dit was gewoon een onvergetelijke performance en een keihard lesje geschiedenis.

Petje af!

5,0*

Prima waargebeurd misdaadverhaal.

Al vroeg dacht ik al: wanneer gaan ze nou eens een verhaal maken over de ontvoering van Heineken? Nou en uiteindelijk is het er toch van gekomen. Maarten Treurniet heeft na de geweldige Passievrucht al 8 jaar niks meer van zich laten horen, maar komt nu terug met het veelbelovende verhaal.

En dit is nog best wel goed inelkaar gezet. De jaren 80 decors waren weer goed gelukt en Rutger Hauer speelde ijzersterk, en de 4 ontvoerders waren ook lekker lomp af en toe, alsof het een typische misdaad komedie is. Het is trouwens ook wel anders uitgepakt dan ik dacht. De helft van de film draait om Freddy Heineken die ontvoerd is en in de andere helft gaat Heineken op een subtiele geweldloze manier wraak nemen op zijn ontvoerders. (vandaar ook waarschijnlijk die Don-achtige foto van hem op de film poster) Wat uiteindelijk lijd tot een kat en muis spel en dat de 4 gangsters nergens meer veilig zijn door de autoriteiten. De Sint Maarten shots waren ook ideaal.

Wat zorgt voor een onderhoudende misdaadfilm, al mocht er wel wat meer uit de kast getrokken worden. Wat natuurlijk bij de Dominee wel gelukt is. Maar een afrader is dit ook zeker niet!

3,5*

Zeer geslaagde Misdaadfilm. Had deze op mijn 12de voor het eerst gezien en een half jaar terug heb ik eindelijk de OOP dvd van Marktplaats kunnen kopen. En opnieuw was het weer zeer aangenaam, met een paar erg leuke acteurs. Gene Hackman was lekker op dreef op zijn ouwe dag als meesterdief. Delroy Lindo deed het ook uitstekend als de typische zwarte dief. (alleen opmerkelijk dat ik hem nooit eerder in een film heb gezien, en hij heeft nog goed acteurkunst) en dan hebben we ook Danny deVito als een chagerijnige en harde baas.

Ook vooral de manieren waarop de inbraken worden gepleegd vond ik zalig. Vooral bij dat vliegtuig ergens een kilometer verder een bommetje laten afgaan, waardoor de politie daar op af gaat, waardoor de crew helemaal aan de andere kant van het vliegveld ongestord die vliegtuig met buit leeg kan halen. Ook dat vrouwtje had een leuke aanwezigheid en het einde was ook verfrissend.

Gewoon weer genoten van dit leuke misdaadwerkje.

4,0*

Ik vond hem best wel leuk. IceT kon er weer iets leuks van maken en het was weer zo'n typische boyz in the hood-film. Met een hoop gescheld. Wel speelde de film zich grotendeels af in die loods maar de film blijft wel redelijk. Ook die ice-cream truck als vluchtauto was om te gillen. Alleen vond ik helaas die vrouw wel erg irritand overkomen. En soms die Luke Perry ook.

3*