Opinions

Natuurlijk... Ik hoor de gemiddelde éénentwintigste kijker al denken. Huh, fillum met verwarde dakloze man die nie heulemoal honderd is? Iets met een robot? Allemaal rare vage figuren je weet toch, hebhij drugs op ofzo? Hand voor een oog, gaat ut wel goe met hem? Oooh, #metoo... Nou moe, wat een vage rare film . Tijd om weer eens een normale film op te zetten. Moet de regisseur niet opgenomen worden, zeker met die ene scene in de auto?

Ook de recensies beloofden niet veel goeds. En toegegeven, Shimizo betekend sterke horror zoals ik het nog van hem herinner in zijn Grudge dagen. En Marebito natuurlijk. Een andere richting in slaan zou wel van de koude kermis thuiskomen. Maar nee, ik begreep deze film helemaal volkomen. Misschien heb ik in deze tijd van simplistische filmliefhebbers die de cinema met hun domheid en woke-sekteschrift beschilderen ook wel een gave. Laat me weten als je niet de enige bent.

Sorry, dat is een "frustratie" van mij, wat ik hier neerleg voordat deze dakloze superheld (eeehm... Susumu) het zelf uit me gaat halen en ik begin te huilen. Misschien heb ik ook wel een niet volgroeid gat in mijn hersenen en is dat ook de reden dat ik volgens het boekje zo'n eentje met een syndroom ben. Susumu en ik hebben elkaar denk ik eindelijk gevonden in deze dijk van een film dat toch wel de zenuwen raakt.

Susumu is een dakloze man die nog eens geheugenverlies heeft ook. Toch lijkt hij zich wel redelijk te kunnen onderhouden en is zijn oude piepkleine Donald Duck autootje het enige kleine geluk dat hij nog wel kan slapen met een dak boven zijn hoofd. Hij heeft vrienden gemaakt in het lokale park, daar eten ze elke middag gesamelijk een kop soep en heeft men elkaar een beetje gevonden. Op een avond staat er ineens een vreemde snuiter voor zijn autoraam die hem een aanbod doet. Simpelweg een gaatje in zijn voorhoofd laten boren. Ja, hoe eng is dat.

Al met al gaat Susumu akkoord met deze deal dat alle problemen zou moeten oplossen. Misschien krijgt hij zijn geheugen weer terug en pakt het alleen maar goed uit. Dan lijkt de film een hele rare richting in te slaan. Als hij een hand op zijn oog legt ziet hij de voetgangers en de mensen in zijn omgeving in allerlei rare figuren veranderen. Wat voor gave heeft Susumu toch in hemelsnaam gekregen.
Maar... Die figuren betekenen toch wel iets. Het zijn eigenlijk niets meer dan de persoonlijke en verborgen maskers die ze dragen om schaamte, schuldgevoel, pijn en wroeging te verbergen. Daar weet Susumu wel raad mee.

Gaandeweg komen we bij momenten en scenes die voor mij insloegen als een bom en ook helemaal klopten. De confrontaties die Susumu uiteindelijk legt met enkele ogenschijnlijke types zijn onvergetelijk.
Bijvoorbeeld die Yakuzabaas die hem probeerde te overvallen; zijn gevaarlijke karakter is niets meer dan een robot die een klein bang jongetje probeert te verbergen die al jaren voor een schuldgevoel vlucht. Of wat te denken van die behoorlijk onprettige en benauwende scene met dat nymfomane schoolmeisje?

Ook die gladde chirurg had een prachtige aanwezigheid; hij die onzichtbaar is. En naderhand lijken we steeds dichter bij de werkelijkheid te komen en krijgen we alle antwoorden op de vraag van wat er met Susumu zelf is gebeurd en wat hem drijft en lijken alle puzzelstukjes en toevalligheden hier op zijn plaats te komen.

Het einde was verfrissend. Mag ook wel eens...

Ja, en toch is het niet de eerste keer dat Shimizu de achterliggende psychologie gebruikt. In The Grudge en zeker in Marebito kon je er toch niet omheen draaien. Met zijn nieuwe Netflix-film lijkt hij dat niveau wel een op een flinke graad hoger te hebben gezet en een snoeiharde sneer te willen maken met de 21ste eeuwse ego-maatschappij met social media van dien. En dat mag ook wel eens een keer gebeuren.

Maar dan moet je de boodschap wel kunnen oppikken.

Conclusie: Gewoon een film die aan alle kanten klopt. Acteerwerk, associatief, de samenloop, de technieken en de sneer. Shimizu heeft zijn hoogste intelligentie gebruikt.

5,0*

Best wel leuk.

Ja, ook hier verwachtte ik helemaal niks van. Dit zal wel weer zo'n domme giebelende glamour en glitter wijvenfilm worden... maar tevergeefs. Tom Six is gewoon een van de culthelden van Nederland die de films toch net even een andere draai lijkt te geven als wat je van het plot of de filmposter mag verwachten. Of dit nou een jeugdfilm is weet ik niet, maar dat dit lekker is opgevoerd is gegarandeerd. We volgen twee meiden die, voor een schoolverslag, zichzelf moeten laten insluiten in de Bijenkorf en daar de nacht door moeten brengen (welke school verzint zoiets haha) . De impulsen van voornamelijk Eva vliegen alle kanten op en tegen de principes van haar vriendin Renske in slaat ze toe door jurkjes te passen, wijnflessen te openen en wat dies meer zij. Maar natuurlijk weten we dat dit niet geheel ongezien kan blijven en krijgen ze een dikke bewaker achter zich aan. Met hun naïviteit proberen ze alsnog niet gesnapt te worden maar op veel dingen hadden deze twee dames het niet voorzien.

Waar ik had verwacht wat Honeyz zou moeten worden is het toch wel even wat meer. Jawel... op den duur heeft de film wel een verdacht hoge thrillergehalte... zonder dat je het echt door hebt. Voor een laag budget nog best fraai en gelikt gemonteerd en de Bijenkorf als enige locatie is nog best wel een bizarre keuze. Promotie?

Ja, toch nog een eigenzinnig leuk filmpje van onze Six... Best wel jammer dat hij niet met een Nederlands gesproken horrorfilm op de proppen is gekomen als we naar The Human Centipede-reeks kijken...

3,5*

Eindelijk eens een van de betere van Zhang Yimou.

Een redelijke goede film. Goede scenes en acteurs. Er zat af en toe nog wat humor in ook. Ook die stukje met die meedogenloze Jappen was goed en dat stukje dat die koe gevilt word was wel erg schokkend.

En dat jochie huilde ook zo emotieloos.

3,5*

Ik heb spijt van de negatieve bericht hierboven. De film was eigenlijk best wel goed. De actiescenes zagen er inderdaad goed uit.

Meteen een verhoging naar 3,5*

Wel een prima film, alleen echt eng vond ik hem niet. Maar het verhaaltje was wel goed en soms was het wel erg spannend. Maar ik zat niet te beven. Schrikmomenten vielen ook best wel mee: Behalve dan bij die scene in de lift, dat die vrouw de verkeerde kind meeneemt, haar dochtertje ziet staan in de gang en dat achter hem dat hele enge kind op haar afspringt ("maaaammmaaaaa!) " of dat met die ketel.

Die liftscenes waren wel vaak interesant dat die man op de camera telkens ziet dat er nog iemand in de lift ziet terwijl die vrouw het niet ziet.

Maare... echt horror vond ik het niet. Ik vond het gewoon meer een thriller. De film weet me wel altijd te boeien en aan het einde(bij die lift) vond ik wel zielig voor dat meisje.

3,5*

Ja, de eerste gedachte die je bij deze film krijgt is: weer zo'n typische machofilm. Maar nee... Hooligans viel toch wel reuze mee.

Vond het zelf toch wel een hele goede film. Helemaal niet van die Amerikaanse blockbusters. Gewoon een mooie film met een zeer mooi en grotendeels realistisch verhaal en ook perfecte sfeer van die grauwe Londense achterbuurtjes. Acteerwerk vond ik overgens ook heel mooi van Elijah Wood maar ook vooral van Charlie Hunham. Ik heb me toch wel van het begin tot eind zeer geamuseert met deze film. De vele rellen en gevechten zagen er ook cool en mooi uit. Was overgens wel jammer dat Pete overleed.

Maar voor de verderrest me wel kostelijk vermaakt met deze film. Helemaal niks Hollywood enz. Eigenlijk toch wel 95% Brits.

Sta je grond en vecht!

4,0*

Toch wel een sterk filmpje over vrouwenhandel.

Het zijn thema's waar je je altijd kwaad over kan maken... Vrouwen die onderdrukt en mishandeld worden door een pooier om voor ze te werken. En Hope Lost is daarin een dikke "in your face"...
Het gaat op de welbekende manier.... De Roemeense Alina komt in contact met een charmante man die haar wel ziet zitten voor een modellenbureau en meeneemt naar Italië... Dat beloofd al weinigs goeds. De pooiers zijn ook één voor een genadeloos.. en het sfeertje blijft guur en "hopeloos".
Opvallend zijn Danny Trejo en Michael Madsen als de pooiers, waarbij ik kan zeggen dat ze erg overtuigend en grimmig over weten te komen.

De film weet toch wel van het begin tot eind te boeien. De vriendschap die Alina sluit met een andere straatprostituee, de fysieke en psychologische martelingen... de angst, de wanhoop... alles lijkt voelbaar te zijn. Vooral de stukjes waarbij er een beetje hoop lijkt te komen... maar tevergeefs komen hard aan. Ook de rol van dat undercovervrouwtje was erg sterk.

En het snuff einde is ook weer een finale waar je niet vrolijk van wordt.

Nee, dit was zeker geen slechte film. Eigenlijk wel goed zelfs. Horrorfilms die op de realiteit gebaseerd zijn blijven toch wel het meeste boeien. Verder ademt het nergens een verdachte campy B-sfeer, is de montage vuig en het acteerwerk is ook verrassend sterk.

4,0*

Vreemd Spaans sf-je.

Het lijkt ook een vrij standaard verhaal die zo weggeplukt lijkt te zijn uit jaren 80 B-science fictions; een groep mensen, zeg maar gezinnen (?) leven in een ondergrondse bunker omdat het leven boven is uitgeroeid en een no go area is geworden. Aan sommige elementen en tv-fragementen die hier worden vertoond zou je haast denken dat dit een soort pre-koude oorlog film is. In de bunker volgen we eerst hun manier van leven, vervolgens moeten ze iedere nacht rekening houden met "The Cold Hour", een soort van stikstof-toename in de gangen van de bunker, en krijgen ze op den duur ook nog te maken met een soort van wezens die behoorlijk besmettelijk zijn. Dan een beetje vluchten voor de wezens, dan de wapens tevoorschijn halen en op de manier van Aliens de strijd aangaan tegen de wezens, en dan het einde... dat wel inene een slag van 180 graden maakt, en die nog aardig gelukt is ook.

Toch, zoals gezegd, een bevreemdend filmpje met een vrij laag budget en toch een verrassende uitgangspunt die er voor zorgt dat het achtergrondverhaal eigenlijk helemaal niet van toepassing is. Apart!

3,5*

Heerlijke zombie knal film ala Dawn of the Dead meets From Dusk till Dawn via Death Wish 3. Het is natuurlijk een koek en een ei kwa verhaal en we weten nu wel een beetje hoe alles gaat met dit soort thema's en dat als je gebeten word door zo'n creatuur dat je der zelf ook een word maar toch maken zoveel dingen deze film zo goed. Het begint allemaal als een keiharde wraakfilm waarin we oog in oog komen te staan met die ijskoude Nigerianen en hun companen die op de moordlijst staan van de vier politieagenten. Maar algouw moeten de vijhanden gauw vrede sluiten met elkaar want nu moeten ze samen vechten tegen een hele "Horde" zombies. En vanaf dat moment is het gewoon aan een stuk door genieten. Niet alleen vanwege de vele bloedvergieten en ledematen en zombies die aan gort geschoten worden maar vooral om de personages, die ik toch wel stuk voor stuk uber en uber cool vond. Om te beginnen waren die Nigerianen erg goed, dat vrouwtje Aurore vond ik ook keihard en dan komen we uiteindelijk bij die ouwe veteraan Rene, wat was dat toch een geweldige gast zeg en eigenlijk wel de coolste van allemaal. Die gewoon de hele tijd door lekker cynistisch is en het vechten tegen een hele horde wel gewend is door de oorlog. Ook die scene waarbij die agent, weet de naam even niet meer, op de auto erop los schiet en hakt op de hele ploeg zombies was ook een totale adrenalinestoot

Gewoon eigenlijk een mijlpaal in de splatterklassiekers waar je toch met een brede grijns naar kijkt en gewoon regelmatig een kick krijgt van al dat smerigheid en de coole acteurs. Ik zou zeggen: Doen!

4,0*

PS: Zag trouwens dat Jo Prestia, die verkrachter uit Irreversible ook meedeed maar weet even niet meer wie hij nou precies was van al die personages. Help me even.

Prachtig.... en ondergewaardeerd op Moviemeter... erg jammer.

En een reden om de boeken van Joe Hill op te gaan speuren. Deze boekverfilming ligt in handen van niemand minder dan Alexandre Aja... wat misschien nog wel eens een mooie redding was geweest door deze film niet te Amerikaans over te laten komen. (Lees, dat de zoetsappigheid en de geforceerdheid ervan af straalt.) Ook hier weet hij er een mooi mindfuck projectje van te maken.

Daniel Radcliff maakte na zijn Harry Potter periode een doorbraak met The Woman in Black en dat doet hij vervolgens weer met Horns. Aan het plot te zien had ik een erg rauwe en depressieve film verwacht, maar dat valt behoorlijk mee. Sterker nog... de genres gaan alle kanten op en weet de boel verrassend uit te pakken.

Radcliff speelt Ig, een jongeman die is beschuldigt voor het vermoorden en verkrachten van zijn vriendin en het inmiddels wel is gewend om gehaat te worden en om belaagd te worden met protesterende buurtbewoners en sensatiegeile journalisten. Terwijl hij buiten door een grote groep protestanten de hel in word gewenst zet hij nog even relaxt Heroes van David Bowie op op de platenspeler en wanneer hij gevolgd word door de pers steekt hij, zonder zich er echt wat van aan te trekken, een sigaret op. Maar hoe het ook went of keert... de nasleep van de onterechte beschuldiging zit hem wel diep... zo diep dat hij op een avond zijn ellende wegzuipt... en vervolgens wakker wordt met... jawel... groeiende hoorns op zijn hoofd... waarbij hij nu een andere reden heeft om zich druk te maken.

En dan de omslagen in de film, of het moet zo zijn dat de hoorns van Ig bepaalde krachten bezitten, of de Joe Hill/Aja hadden om de zoveel tijd zin om heerlijke absurde humor in het verhaal toe te passen. Waarbij de zwaarmoedigheid echt lijkt verdwenen te zijn. Met als hoogdepunten De rellende journalisten, die wachtkamerscene, die seksgefrustreerde dokter en al helemaal die scene met die twee agenten die voor hun homoseksuele gevoelens uitkomen... geweldig! Alsof Herman Brusselmans even was langsgekomen.

En daar blijft het niet bij... de film heeft ook genoeg tijd om er een wonderschone coming of age van te maken wanneer de flashbacks aan bod komen. Vooral bij het feit hoe Ig en Merrin verliefd op elkaar werden zou je het haast ook niet kunnen geloven dat Ig daadwerkelijk Merrin heeft vermoord. Je zou hier wel een beetje kunnen denken aan dezelfde opzet van The Green Mile. Maar al snel besefte ik dat ik naar een film zat te kijken die op een buitengewone manier veelzijdig blijft... op een fraaie manier. Ook de kilheid is niet te vermijden die scene met Ig's gek geworden moeder... en die gestoorde serveerster. Pijnlijk!

En nee, daar blijft het nog steeds niet bij. Het verhaal wordt steeds ingewikkelder en de vraag wie nou daadwerkelijk de dader is word ook steeds vager... Ohja... nog even een mooie tripscene erin verwerken. Ja hoor, gooi der maar bij. En de hoorns groeien nog altijd door op Ig's kop, en dan kan je een mythische climax ook niet vermijden. Oh wacht even... nog even een headshot ertussen in met de shotgun... ja, ga maar verder!

Conclusie: deze film is gewoon een pareltje vol verrassingen waarbij ik het nog steeds jammer vind dat deze hier word ondergewaardeerd. Dit is gewoon eigenlijk hoe een film voor mij hoort te zijn en Aja is totaal niet onverschillig geweest. De uiteindelijke uitkomst van Merrin is ook een klap in het gezicht. Ja, ik wil er nog meer over zeggen omdat hij zo goed is... maar... nouja gewoon goed! Niet meer en niet minder. Ik ga achter het boek aan.

5,0*

Niet de beste van Wingard, meer een tussendoortje, maar evengoed wel weer een prima opzet en weer eens een ander soort Serial-thriller, maar helaas soms net iets te magertjes en van de hak op de tak als je het vergelijkt met zijn andere films.

Het gaat hier om massamoordenaar Garrick Turrell, althans, als ik zo zijn wanhoop en tegenzin waarneem voor en nadat hij een moord heeft gepleegd, lijk ik daar op uit te maken dat deze Turrell last heeft van een levensgevaarlijke dwangneurose waar hij tegen vecht en dat de engeltje/duiveltje op zijn schouders hem in stand houden. Vervolgens switchen we naar zijn ex-vrouw Sarah, die net is afgekickt van alcohol en haar schokkende verleden probeert te verwerken. Ze krijgt uiteindelijk een affaire met Kevin, die ook deelgenot is van de afkick-groep, waarbij je ook al heel snel weet dat die ook wat in zijn schild voert. Wanneer Turrell ontsnapt uit het arrestatie-busje en zich al moordend naar het dorpje trekt waar Sarah zich schuilhoud begint de ellende, of loopt het weer net even anders?

Wingard heeft in ieder geval weer zijn vanoudse elementen, broeierige plaatjes, sfeer, en zijn gedachtegang hier op zijn bekende wijze neergezet en zijn wereldje blijft gewoonweg verdomd interessant. Helaas had hij misschien net even te veel haast, want de film raakt je niet echt zoals Pop Skull en You're Next het deden. Wat nog wel een pluspunt is is het lichte roadmovie gehalte met zo zijn mooie plaatjes. De soundtrack is ook niet slecht.

Prima "tussendoortje" van Wingard.

3,5*

Was zeker wel een aardige Australische wraakfilm maar toch ietsje minder dan dat ik had verwacht en met hier en daar een laag realisme gehalte (bv diescene met dat Christian gekneveld is in de stoel met die sleutel.. Het verhaal komt weer op het oude neer: Dochter is iets aangedaan en vader gaat bloedige wraak nemen op iedereen die verantwoordelijk is. Daarbij voegen we een paar Saw-acties bij toe en draait de film uiteraard weer meer om de extreme martelingen dan om het verhaal zelf. Ultra-geweldadig is de film zeker! Tussendoor hebben we dan weer wel de indrukwekkende sterke scenes tussen Christian en die lifster Alice. Het acteerwerk was zeker een ruime voldoende, maar het had wel ietsje subtieler gemogen met meer dingen die erachter zouden hangen.

3,5*

Paranormal Activity in een Zoomgesprek.... Tijdens de Lockdown.

Een leuke opzet, maar toch ietwat achterhaald. Ook al zitten er wel bepaalde momentjes in die best wel chilling zijn en maakt het feit dat het een zoomgesprek is de zaken nog ongemakkelijker. Enkele vrouwen van rond de 25 die besluiten om een Seance te doen met een mysterieuze waarzegster via Zoom. Nouja, dan horen ze geluidjes, wordt de stoel onder de reet vandaan getrokken en krijg je af en toe dingen te zien.

Volgens statistieken moest dit de mijlpaal zijn als engste horrorfilm, maar dat viel wel mee. Ik ken nog veel engere horrorfilms die bij die statistieken overgeslagen worden. Acteerwerk is door middel van het improviseren via zoom wel goed te doen, maar uiteindelijk heb ik dit nu wel tig keren eerder gezien. Wel leuk was dat we voor de aftiteling nog te maken kregen met de personages in real life, en hoe ze op het idee kwamen om deze film te maken.

3,0*

Oh oh oh Niccol... wat een misser.

Deze dvd lag al een tijdlang in de kast en ergens werd ik al gewaarschuwd met het feit dat dit een verhaal van de schrijver van Twilight is. Maar toch een kans gegeven... Het begin is hoopvol en het concept is bijster interessant... maar de uitwerking ervan is gewoon te smakeloos en saai voor woorden.

Niccol toch, waarom heb je het in SF films als Gattaca en in Time wel geflikt en hier niet? Om te beginnen kon je weer meer met de decoratie doen, want die was om te beginnen echt oppervlakkig en saai en het leek erop alsof deze film voor een krats even moest uitgepoept worden. Dan krijgen we het thema rond die buitenaardse ras in een menselijke jas tegen de overgebleven aardbewoners... er zitten enkele interessante vondsten in... even kort een goede actiescene... maar de film blijft voornamelijk steken in een aaneenschakeling aan saai geneuzel, gemompel, typische ontroering met de bijbehorende sentimentele bombastische muziek... en verder... gewoon niks... helemaal niks... althans, niks wat boeit of waar je warm van word. Zelfs niet voor 12 jarigen met hun gekick op de oeverloze zoetigheid en sprookjesgebeuren.

Nee, dit was dus echt een mislukking van onze Niccol. Hij had beter een vervolg op In Time kunnen maken...

1,5*

Is best wel een geslaagde film van Bruce Willis. Ik heb hem maar voor 4 euries op de vlooienmarkt gekocht, In plastick, nieuw dus.

Met goede stukjes en momenten. Die schurken bv
er zijn natuurlijk twee van de drie schurken die tegen hun zin meedoen.

Die meid was ook erg lekker(Horn, die naam al), de hele film door zie je der string door der broek .

Voor de rest gewoon een goede film.

3,5

Ik heb hem zonet gezien en ik vond het niet echt een goede film.

Hij was helemaal niet zo eng enzo. Alleen een beetje hakken en zagen(wat een geluid ) bij daglicht nog wel. Raar, en de meeste Horror-films spelen zich met dit soort situaties 's nachts af.

Maargoed....

Om te beginnen de (neppe) stad Amsterdam. Tsja, het was natuurlijk Praag en de Amsterdammers spraken Duits of een brommerig onverstaanbaar iets. (wel genant, en laat Tarantino ook een huisje hebben in Nederland, dan moet ie toch wel beslist weten dat bij geen Duits praten.)
Enne... let maar eens op bij die scene dat die drie herrie maken op straat voor hun hotel. Dan zie je een blauw straatbord, en weet je wat daar op staat: Precies: HERENGRACHT STRAAT. Hoe verzinnen ze het.

En natuurlijk word onze stad gezien door de Amerikanen als een hoeren/drugsstad. Stelletje domme yanks.

En die Nederlandse zakenman in die trein praate wel degelijk gebrekkig Nederlands het bleek nog een seriemoordenaar te zijn ook.

Maargoed de rest: zoals gezegt vond ik de film gewoon niet eng en amper spannend. Het was wel hard en schokkend af en toe. En waarom moest Josh nou dood? Ik vond dat zo'n vrolijke kerel die er wel mocht wezen. Enne zijn achillespezen werden door geneden. OOOEEEH was wel pijnlijk. Ook hard en smerig die scene dat bij die Japanse meid der oog eruit werd gebrand en dat Paxton die moordenaar neerschiet en dat de oog eruit hing en dat Paxton dat losknipte en dat er allemaal wit spul uit de oogkas komt en vooral dat dat meisje voor de trein springt omdat ze haar eigen verminkte gezicht uiteindelijk ziet

Die twee prustitues en die Nederlandse zakenman/massamoordenaar hebben het ook echt verdiend aan het eind.

Een middelmatige horrorfilm. Niet eng maar wel schokkend.

Een 2,5 maar hij leunt al tegen een 3 aan.

5 jaar nadat ik deel 1 heb gezien maar eindelijk eens begonnen met deel 2 en die was voor mij meer dan geslaagd en gaat gewoon weer vrolijk verder waar deel 1 mee gestopt was. (het beginshot was ook weer lekker creepy) Dit deel lijkt wel een stuk serieuzer te zijn dan het eerste en er zijn hier en daar ook nog wat fraaie elementjes toegevoegd. Het begint nog allemaal wel met Paxton uit deel 1, om te beginnen: zijn nachtmerrie/trauma bezorgd je gegarandeerd kippenvel, en dan vooral dat hij uiteindelijk toch nog het loodje legt en die kat aan zijn romp likt waar zijn hoofd had moeten zitten. Dat is dus nog even een officiele einde van deel 1 en we maken nu kennis met serieuze vrouwelijke personages die studeren ipv losgeslagen jongens die op sex en drugstoerisme zijn. (ok, voor de meiden was dat ook wel een beetje bijzaak) En ja, het gaat zoals het gebeuren gaat. Ze worden uitgenodigd door een ogenschijnlijk leuk en sympathieke leeftijdsgenoten om ipv naar Praag naar dat "vredevolle" dorpje in Slowakije te gaan, niet wetend dat ze al vanaf begin af aan al in een net beland zijn. Wat ik ook eigenlijk best ziek vond was toen ze lieten zien dat die slagerij een wereldwijde organisatie is, waar normale huisvaders, zakenmannen en ambtenaren bij betrokken zijn (die bod-scene op internet, die "normale" lui wisten wat erachter hing. ) Eenmaal in het dorp kan het feesten beginnen en lijkt het er behoorlijk gezellig, sfeervol en rustig te zijn (alleen word de rust nog wel eens verstoord door die gestoorde zigeunerskindjes die we nog kennen uit deel 1). Totdat Lorna kwijt raakt.

En vanaf dat ogenblik mogen we opnieuw weer genieten in de macabere wereld van Hostel. We gaan weer terug naar die fabriek en mogen weer een paar gore hak en snij scenes meemaken. Vooral de achtergrond was nog wel eens ziek en dit keer word de boel donkerder en luguberder en veel subtieler weergeven ivm deel 1 en het gaat er naast het bloederige, er ook nog erg bizar aan toe en de slagers zijn weer 1 voor 1 buitengewoon: de ene is gewetenloos krankzinnig, (met die neus afbijt-scene en de andere zijn gewoon normale zakenlui alias huisvaders, Vooral met die Amerikaanse bieders Dat idee blijf ik gewoon erg eng vinden. Ook zijn de gore scenes weer onvergetelijk bv die scene met die hond, die oh zo sjieke kanibalisme-scene, de marteling van Lorna. Die penis-afknip scene en die hoofd-voetbal scene aan het einde zijn grandioos. De psychologische laag is hier ook een stuk sterker, bv wanneer Beth uiteindelijk door noodweer zelf een psychopaat word

Dat maakt dus een verrassende nieuwe hoofdstuk. Extreem geweldadig, macaber, eng, donker en hier en daar ook wat humor. Wat mij betreft had Eli Roth de reeks gewoon voort mogen zetten.

4,0*

Ook een film waarvan ik eerst dacht dat het een flauwe komedie was (net zoals bij Shaun of the Dead) Maar nee hoor! Shaun of the Dead was al schitterend, maar nu komen we bij Wrights Hot Fuzz. Die werkelijk HE-LE-MAAL te gek is. Godogod, waar hij met Shaun of the Dead al een uitschieter maakte doet hij hetzelfte met Hot Fuzz, die ook gewoon bol staat van de heerlijke momenten, scherpe humor en prachtige onzin en natuurlijk zit het verhaaltje ook goed en geheimzinnig in elkaar. We krijgen hier te maken met Londense agent Angel (prachtig neergezet door Simon Pegg) die met tegenzin naar een een of andere Engels gat word gestuurd om daar orde op zaken te stellen. En ja, in het dorpje Stanford word nooit (?) een misdaad gepleegt en word alles door de vingers gezien. Brutale moorden worden maar als "een ongelukje beschouwt" en overtredingen worden door de vingers gezien (het is de jeugd maar) En Angel is maar een roekeloos agentje omdat hij zich aan de wet houd. En het volk is maar eigenwijs en lomp, en het dorpje is dan wel sfeervol...als een een of ander achterlijk gat . Dan krijgen we te maken met Danny Butterman (ook een prachtgast is dat) en uiteindelijk ook een serie gruwelijke moorden, die ook op zo'n prachtige manier zijn neergezet waarbij de onbekende massamoordenaar na de moord de moordlocatie zo maakt dat de mensen denken dat het een ongeluk was. Vooral die ene met dat Engelse ontbijt En de moordonderzoek is ook een aaneenschakeling aan heerlijke, lachverwekkende momenten. Lach ook helemaal dubbel bij die hele scene met die boer die ondervraagt word, maar een onverstaanbaar provinciaal taaltje spreekt en ondertussen een hele wapenvooraad in zijn schuur heeft.

En het is ook vooral leuk als we erachter komen wat de inwoners van Standford allemaal verborgen houden en dat elke inwoner wel een wapen heeft en eigenlijk dat gewoon alle inwoners van Stanford misdadigers zijn. En zo veranders Standford in een slagveld en krijgen we een lange, vette, stijlvolle actiescene voorgeschoteld waar de kogels je om de oren vliegen en de actie zowel spectaculair als grappig is. Ook de John Woo moves worden niet vergeten en de komische schietpartij in de supermarkt is ook geweldig. Ja, voor over de toppe actie ben je hier ook bij het goede adres.

Ook leuk dat de films Point Break en Bad Boys 2 hierin nog een beetje geparodieeerd worden.

Maar ik heb gewoon van begin tot eind genoten van Hot Fuzz. Wright heeft het na het schitterende Shaun of the Dead weer voormekaar. Eigenlijk gewoon een ultieme feel good-aanrader voor iedere filmliefhebber. Ik ben benieuwt naar Scott Pilgrim vs The World

5,0*

Laatste stem dit jaar...

Was weer een erg onroerende maar ook een zeer dramatische film. Echt geen film om te gaan kijken als je depresief bent, of vrolijk. Maar toch voel je in eerste instantie niet echt veel tijdens het kijken. Maar als de film eenmaal verwerkt is en je denkt er de volgende dag aan, dan gaat het toch niet in je koude kleren zitten. En vooral als je aan het trieste eindscene denkt.

Het verhaal is erg mooi maar ook gewoon keihard. Het volgt de broer met een veel jonger zusje die na die bombardement op hun stad met zijn tweeen moeten overleven op het platteland. Broer weet al dat hun moeder zwaar verminkt is en uiteindelijk sterft maar dat bespaard ie zijn zusje, en wat ook heel mooi is is dat die twee toch soms zoveel verdriet hebben dat ze niet eens kunnen huilen en door paranoia helemaal vrolijk zijn. Maar sommige scenes was het toch best wel tranen. Die rol van dat zusje was ook erg schattig en onschuldig en het was echt een drama waneer ze stierf aan het voedselvergiftiging (als ik het goed begrijp) en dat ze door der oudere broer gecremeerd werd. Ja, werkt erg op je emoties, deze film. Hoe dramatisch het ook is. Zulke dingen gebeurden natuurlijk echt en deze film zie ik toch wel als een soort medeleven van de oorlogsslachtoffers.

Verder zagen de beelden er ook mooi uit en is ie ook heel stijlvol maar ook op een droevige wijze getekend. Lijkt trouwens ook alsof deze film 2 eindes moest hebben. Aan het begin zie je Seita en Sesuko in de trein en dan komt die lichtflits van die val van de atoombom (zullen ze natuurlijk niet overleven), en aan het einde sterft het Sesoku aan voedselvergiftiging. Hoe zit dat precies in elkaar?

Verder een hele emotionele film. Pas op met hoe je je voelt waneer je deze wilt zien. Een van de zeer betere anime.

4,0*

Had deze ook aanschoud omdat ik zeer te spreken was over de trailer en ik weer eens toe was aan iets Lynchiaans. Maar dat is hierin niet zo erg aan de bod. Het is meer een soort psychologische thriller die niet altijd even bijzonder uitpakt. Evengoed was het mysterie zelf wel mooi in elkaar gezet en evengoed zaten er wel nog best kippenvelverwekkende momenten in bv: die hallucinatie-scenes, waaronder dat met die camera die naar Irene's hoofd toe snelt en natuurlijk het einde, brrr.

Verder goed gespeeld en ik begin nu wel een beetje te begrijpen dat Oostenrijkers geheel hun eigen manier van filmen hebben. Gewoon de stilte schijnt bij hun belangrijk te zijn.

3,5*

Best een sterke multiculti-drama over een dertiger uit een moslimgezin die op een dag toch echt moet bekennen dat hij homo is. Een schok voor zijn ouders en zijn broer. Om heisa te voorkomen duikt deze Karim letterlijk in de kast en sluit hij zichzelf op, net zo lang totdat zijn ouders op een normale manier met hem gaan praten. En dit levert een beklemmend psychologisch spelletje op.

Soms vergeet je wel eens dat vrijwel de hele film zich in de kast afspeelt. De regisseur is hierin ook creatief aan de slag gegaan door dromen, hallucinaties en flashbacks toe te voegen. Soms ontmoeten zowel de jonge als de huidige Karim elkaar. Heel knap gedaan.

De spanning is geregeld te snijden en wie maakt hier wie nou gek? Maar Karim geeft niet op en blijft achter zijn geaardheid staan. Wat valt eraan te veranderen? Daar kan zijn vader maar moeilijk een prediker of genezer voor inschakelen.

Het einde is een in your face.

Een film dat tevens ook gewoon bij het onderwerp zelf wilt blijven in plaats van de homoseksuele thema's of het hele LGHBTI er zo dik bovenop te leggen. Gelukkig maar...

3,5*

Niet echt een horror, maar wel erg spannend op vele momenten.

Over het plot ben ik nog wel behoorlijk te spreken, de openingscene is erg lekker sick opgezet met de juiste montage en kleur en Jennifer Lawrence zet hier, na The Hunger Games en Winters Bone, weer een piekfijne rol neer als Elissa, die met haar moeder verhuist naar een huis tegen het bos aan (check), het word wel spannend als blijkt dat er in het huis naast hun een dubbele moord heeft plaatsgevonden (check) en er daar toch nog iemand blijkt huis te houden (check) Elissa sluit vriendschap met de bewoonder daar die de moordpartij heeft overleefd, de jongeman Ryan die nog vrij onschuldig en lief oogt (check) die mekaar naderhand zien zitten en uiteindelijk, met tegenzin van de moeder een relatie starten (check)

De tegenzin van moederlief blijkt natuurlijk wel min of meer terecht te zijn, want Ryan is toch eigenlijk niet zo'n leuk persoon als je zou denken (check) als we achter zijn geheim komen (en vanaf dit ogenblik neemt de film ineens niet meer zo'n typische route) En vanaf dat ogenblik begint het behoorlijk interessant en spannend te worden. Het feit dat Ryan zijn zusje al jaren in een kelder opsluit, omdat ze geesteziek is geworden door een ongeluk waar Ryan zich verwijt door voelt geeft je als kijker wel een dubbel gevoel: Ryan is gewoon een koelbloedige psychopaat of de traumatische ervaring in zijn jeugd heeft hem behoorlijk fucked up gemaakt. Die zus is overigens wel erg mooi neergezet en je zou ook haast denken dat ze bezeten is. Wanneer Ellison langzaam maar zeker achter de waarheid komt is het hek helemaal van de dam. Vooral als we er ook achterkomen dat die zus in die kelder helemaal zijn zus niet is en eigenlijk al die tijd dood was ipv verlamd en dat Ryan gewoonweg een meid met een hersenbeschadiging ontvoerd heeft waarin hij zijn zus zag.

Zoveel negatieve recensies dus ik ging deze film met de bonnefooi kijken, maar ik was toch echt wel te spreken over deze film. De enigste minpunt is dat het teenager gehalte nog wel erg wil stijgen, maar verder is dit kwa opbouw behoorlijk goed in elkaar gezet. Juiste soundtrackkeuze en regelmatig is de sfeer ook lekker mysterieus en pikdonker (mijn visitekaartje dus bij een horror/thriller) en de natuurgeluidjes (onweer, knisperende takjes, wind, krekelgeluiden bij nacht) maken het plaatje af zonder dat het verpest word door bombastische troep. Hier en daar ook wat schrikmomentjes. Ook de flashbacks van Ryan waren erg aangrijpend en die aan het einde, met die herinnering die Ryan krijgt als hij uiteindelijk in het gekkenhuis zit en dat hij onder druk van zijn ouders voor Carrie Ann moest spelen ter vervanging) was ook behoorlijk akelig.

Voor mij dus een erg geslaagde film waar de sfeer en de donkere kiekjes het voor mij alleen maar beter heeft gemaakt en de film heeft ook vele knipogen naar Hitchcock. Ik zat nog eerst te denken aan een 3,5*, vanwege die zoetsappige teenager stukken, maar na dat deze film tot me is ingewerkt komt ik toch bij een:

4,0*

Mijn eerste kennismaking met Rob Zombie.... Rob Zombie, de naam zegt het al. Wat een heerlijke over de toppe foute parodie-horror was dit zeg. Met een dikke knipoog naar de jaren 70 en gewoon weer heel veel bloed, psychopaten, dooien en heel veel vunzige humor.

De opening doet je gelijk al een grijns op je gezicht toveren met die overval in die benzinestation en die Clown. God wat heb ik gelachten zeg! Gelijk word je al overspoeld met gestoorde humor en dialogen en het is gewoon erg erg fout. Vervolgens maken we kennis met een groepje jongeren (natuurlijk weer reizende jongeren) die op horror-toer gaan en ja (zoals altijd) heeft de auto naderhand panne. Ze worden ontvangen door een maf persoon en ze mogen verblijven in het huis van hem. En ja der is natuurlijk weer iets raars aan de hand daaro.

Tuurlijk zou dit weer enorm afgezaagt zijn maar juist nu word er een parodie op de hele Autopech-schuilen in een oud huis-Nachtmerrie gebeuren gemaakt. En het gaat er weer hevig aan toe. Vooral die ene dochter van dat hele gezin was me wel de gestoordste. Je zou haast zeggen das een lekker wijf, maar dat denk je al snel niet meer. (mede ook door de zwartwit-foto's met een blik van der leven tussendoor) Afin, de martelingen zijn weer lekker bruut, er word een hoop in geschreeuwt en het bloed loopt weer gorchelend door de goten + nog lekkere botte humor en maffe psychopaten. Wat wil een over de toppe horrorliefhebber nog meer.

4,0*

Na lang geleden alleen nog maar The Roost te hebben gezien van Ti West, die ook fenomenaal was, en zijn kortfilmpjes bij VHS en The ABC's of Death, werd het weer eens tijd om wat van hem op te speuren. Zo kwam ik bij deze, en ik moet zeggen: dit was toch ook weer een meer dan gelukte parel van West, die overduidelijk ook lonkt naar horrorklassiekers uit de jaren 70 en 80...

En dat laatste moet je letterlijk nemen, want ik vergat bij het kijken van de film regelmatig dat het al in 2009 is gemaakt, dus je kan het wel echt beschouwen als een ultieme retro-screamer, met een mooi opgepoetst plot dat nog goed werkt en de kijker wilt weerhouden van de moderne elementen. Al weet je wel al waar het plot naartoe gaat, toch is het mooi opgebouwd. Jocelin Donehau komt erg overtuigend over als een stereotype student genaamd Samantha, die je wel vaker in de oudere horrorfilms tegenkomt, en neemt hier een voorstel aan van een nogal vreemd stelletje in een grote villa, om te babysitten. De film heeft een vrij lange aanloop, maar op een een of andere manier wil het maar niet vervelen, en wordt de film ook steeds beklemmender en spannender, toewerkend naar een lekkere zieke climax, die er toch weer niet om mag liegen. Die grootmoeder zag er ook echt wicked uit.

Om er nog even op terug te komen, de jaren 70/80 sfeer is hier echt iets om U tegen te zeggen. De kleding, de soundtrack, de montage, en ook die typische krekelgeluiden die altijd aanwezig zijn bij de nachtelijke buitenscene's zijn daar het totale visitekaartje van. Ik ben weer zeer te spreken over Indie-horror regisseur West.

4,5*

Prima horrorfilmpje, die weer lekker standaard maar toch treffend in elkaar is gezet. Het orgineel uit 1953 heb ik trouwens nog niet gezien maar de moderne versie werkt in iedergeval wel al lekker. Het is weer zo'n standaard verhaal over jongeren die ergens stranden en in handen komen van een paar psycho's. Dit keer psycho's die alle slachtoffers die in dat verlaten dorpje komen vangen, en overgieten met waxine zodat de mensen waxinebeelden zijn. Erg mooi neergezet en die beelden zagen er ook lekker creepy uit. Wat spanning betreft zit de film erg goed in elkaar en het wil ook eens behoorlijk goor en pijnlijk worden af en toe.

Die scene dat die twee uit dat huis ontsnappen terwijl het op smelten staat was ook geniaal.

Al met al is House of Wax imo een prima horrorfilm. Van de regisseur van Unknown zag ik al.

3,5*

Heerlijke Von Trier weer...

OCD, daar mag wel wat vaker aandacht besteed worden in een film. Bij Von Trier heb ik altijd wel een beetje een aparte flow gehad omtrent zijn films. Neigt het vaak de musicalrichting uit te gaan? Moest het arty laag er dik bovenop zitten? En dan het feit dat het vaak altijd in Denemarken en Zweden is opgenomen terwijl het verhaal in Amerika is gesitueerd. Hoe dan ook; de man heeft me toch nog geen enkele keer teleurgesteld. En met deze uitgebreide vertelling The House that Jack Built, bewijst hij het opnieuw...

Matt Dillon is op oude kracht als seriemoordenaar Jack; als geen andere seriemoordenaars door de tientallen jaren heen in Amerika. Het verhaal speelt zich af in de jaren 70 (en 80?) en we volgen deze merkwaardige man die een beetje in zijn busje door de streek toert, om zo op zoek te gaan naar zijn slachtoffers. De man lijdt aan OCD; een aandoening waarbij je alles volgens een volledige precisie wil en je pas rust als de zaken met 110% zekerheid zijn afgehandeld. Ook dwanggedachten spelen een rol; de kwade stemmetjes in je hoofd die je van alles wijs maken en waarvan de enige geneesmiddel de confrontatie met de kwade stemmetjes is. Maar daar is onze Jack net iets te ver in doorgeschoten. Ohja... Die bloedvlekken scene... Geniaal!!

Want zoals je leest; zijn dwanggedachten nemen pas af als hij een moord heeft gepleegd.... voor tijdelijk dan. Dat verklaard ook de hele waslijst aan doden waarbij je als kijker je nog evengoed afvraagt of het slechts een genezingsproces is voor hem. Op vele ogenblikken lijkt hij het niet voor de plezier te doen en dat maakt het de film juist nog zieker. Om over de moorden zelf maar te zwijgen. In hoofdstukken volgen we enkele voorbeelden/incidenten die ook steeds extremer lijken te worden. En dan vooral die picnick-scene.... Noooooh! En nee... Von Trier schuwt helemaal niks. Van archiefbeelden van concentratiekampen, tot de meest gruwelijke (psychologische) martelingen, vermoorden van kinderen, tot een gelooide tiet als portemonnee van dien. Deze film gaat zo diep en gaat op een zo'n subtiele wijze over de top, dat je eigenlijk soms wel een lachje laat... maar dan wel met de vlakke hand voor je mond. En dan die steeds terugkerende Fame van David Bowie als soundtrack.

Ondertussen zijn die gesprekken tussen Jack en zijn onzichtbare Verge ook erg rakend en scherp. Maar Verge blijft niet onzichtbaar. Bruno Ganz mag hier zijn sterke rol neerzetten. En daar blijft het niet bij. Von Trier geeft ook nog even een uitgebreide rondleiding door de hel.

Verder zou je ook niet zeggen dat dit in Zweden of Denemarken is opgenomen, want de Amerikaanse 70's sfeer (wel het grauwe kantje ervan) is nog wel verzorgd neergezet. De auto's, de locaties...
Kortom en nogmaals; Von Trier heeft zijn creatieve kant wederom op zeer hoog niveau gebruikt. De lange speelduur viel niet eens op.

Een moordadig feestmaal!

5,0*

Prima spionage/koude oorlog film uit Israël met een goed uitgepakt plot.

The Debt doelt hier op een groep Mossad agenten die in de jaren 60 in Oost-Berlijn een doctor moeten ontvoeren, die een aanhanger van Adolf Hitler was. De missie loopt stuk en de dokter ontsnapt en de agenten die besluiten maar de doctor als dood te verklaren. Erg leuk en aardig en ze leefde nog lang en gelukkig. Tot in 1997, wanneer de doctor ineens weer op de radar verschijnt. De inmiddels gepensioneerde agenten moeten nu opnieuw in actie komen.

En dat levert toch zeker geen saaie film op, zoals hierboven veel word beschreven. The Debt weet zich subtiel en rustig te houden en we hoeven geen ladingen actie en suspense te verwachten. Het acteerwerk was ook erg goed en de conclusie was erg goed in elkaar gezet.

Prima spionagefilm, vanuit een andere hoek.

3,5*

Fijne apocalyps.

Ik was deze titel alweer bijna vergeten. En zo zullen er door de tijd heen nog wel meer Netflix-titels naar bovendrijven die me aanspraken maar weer in de vergetelheid zijn geraakt. Een Roadmovie tijdens een ramp, Forrest Whitaker, vergelijkingen met The Road. Laat ik hem eens aanklikken.

Een apocalyps... Ja. Maar niet zo snel en ook niet zo prominent. Het begint allemaal heel alledaags en het gewone leven lijkt nog voort te borduren wanneer Will afscheid neemt van zijn zwangere vrouw in Seattle om zo het vliegtuig naar Washington te pakken om vervolgens daar een bezoek aan zijn schoonvader Tom te brengen. Waarom schoonvader Tom niet gewoon meteen zelf naar Seatle kon vliegen ontging me, maar dat maakt niet uit.
Wanneer gebeurd er iets?
Ja, tijdens het beeldbellen met Wills vrouw legt een storing de verbinding plat. Gaandeweg lijkt er hier en daar het stroom uit te vallen en als alle vluchten ook nog worden geannuleerd zit er voor Will niks op om samen met Tom per auto naar Washington te gaan. Een tocht die je niet binnen een dag aflegt en dat zullen ze weten ook.

De film is verdeeld in zeven dagen, en hoe meer de dagen verstrijken, hoe meer Will en Tom beseffen dat het Amerika om hen heen complex is veranderd. Maar wat er in hemelsnaam gaande is blijft voor zowel hen als de overheid een raadsel. Wat wel duidelijk is is dat het land zijn macht is kwijtgeraakt en ze onderweg te maken krijgen met een eens zo'n gewone bevolking dat zich lijkt te veranderen in piraten en anarchisten; die er niet voor terugdeinzen om over lijken te gaan voor een jerrycan olie.

In hun gezelschap hebben ze op den duur een indianenmeisje als wegwijs en weet de roadtrip door zowel het hele achterliggende idee als de ansichten die met de dag steeds grimmiger worden, behoorlijk indrukwekkend te blijven. Op sommige momenten wordt het zelfs spannend en ook aan actie kom je niet veel te kort. En dan altijd de prangende vraag: Wat is er aan de hand? Een natuurramp? Een staatsgreep? Iets anders?

Zelfs op het einde blijft het nog niet helemaal duidelijk, ook al kan je het wel raden. Het einde zelf vond ik prima getimed en wist ook op tijd de sentiment te stoppen... Misschien om het open te houden?

Ik hou hier wel van.

4,0*

Leuke frisse film.

De mollige maar niet al te onaantrekkelijke Joanna leeft haar saaie leven in een Engelse wijk en is veelal aan het dagdromen. Ze is ervan overtuigt dat ze kan dichten en schrijven en dat is vaak een brei van ellende (weet ik zelf).

Je wordt mensenschuw, niemand ziet je zitten en niemand neemt je serieus... en op het moment dat je een poging onderneemt om een stap verder te proberen loop je in de val van een eigen blunder waarbij je het nog van je buurtgenoten na mag horen.

Joanna luistert naar de oude legendes die zowel op haar kamer als elders aan de muur hangen. De oude dichters, filosofen en schrijvers spreken haar toe hoe ze het aan moet pakken en dat ze er mag zijn. Dit geeft haar een steuntje om niet op te geven. Het brengt haar uiteindelijk toch naar de hoofdstad, naar een A&R kantoor, waar de masculiniteit niet veel anders is dan bij een gemiddelde bouwplaats.

Uiteindelijk weet ze overtuigend te zijn onder haar pseudoniem. Een type die tegen alle eigen principes ingaat, maar daarmee toch wel meer succes boekt dan als je jezelf bent. Door een feeks te zijn. Maar hoe lang blijft ze dat succes volhouden en hoe lang blijft ze haar wereldberoemde vrienden aan haar muren negeren?

HTBAG weet het hierbij mooi en komische wijze neer te zetten. Het dilemma wat heerst als je gezien wilt worden en de gevolgen daarvan. Mooie bijrollen ook van haar familieleden, van een overoptimistische vader tot een onverschillige moeder tot vervelende broers. Het tijdsbeeld van de jaren 90 is ook aardig goed opgezet.

Ik kon hier wel wat mee.

4,0*

Yes? Yes!

De situatie is moeilijk te beoordelen en ik denk dat dat ook de bedoeling is geweest van de film.

Maar in de filmwereld merk je, zoals ik bij Barbarian al eens heb verteld, hoe een tijd in een halfslag kan veranderen.
Ineens ga je anders naar situaties in oudere films, (nog tot 2016, de pre-metootijdperk) te kijken of voel je je erdoor gedwongen. En hoeveel intimidatie, grensoverschrijdend gedrag en onvrijwillige seks zou er volgens het moderne boekje dan niet plaatsgevonden hebben, terwijl we er destijds nog onze neuzen voor ophaalden? Of het zelfs nog verheerlijkt werd.

Het is dus niet de bedoeling om How to Have Sex als een feestelijke film te zien, terwijl ik het wel neig te doen.
Vanaf de zijlijn dan. Ik heb dit soort feesten nooit meegemaakt en soms stel ik me wel eens de vraag: Heb ik niet iets gemist? Gewoon... Lekker loskomen van de moralistische sleur waar je als tiener in zowel je omgeving als schoolleven mee te maken krijgt; zeker naarmate we dieper in de 21ste eeuw zitten en minderjarigen nu wel helemaal uitgeknepen en geframed lijken te worden vanuit het onherstelbare bewind van de puinhopen en betuttelingen van de babyboomers.
Zoals blurp194 het zo mooi verwoorde.

Maar... als ik dan toch deel had mogen nemen, dan zou Padger de enige jongeman zijn waar ik een voorbeeld aan zou nemen. Uiteindelijk toch wel de jongen met enig verstand.

Want je neemt er als kijker bijna deel aan. Drie eindexamenleerlingen zijn gearriveerd aan de kust van Kreta en leggen elkaar de druk op om eenieders maagdelijkheid te verliezen. De druk is een doorn in het oog tussen het bruisende en dynamische gefeest in. Heerlijke realistische scenes die bijna mee te voelen en te ruiken zijn.
De zon, strand, de vloeiende drank, de chloor, de zweterige katers die je op die leeftijd zo weer weg kan denken om stug door te gaan. Ik zou zeggen... meiden ga lekker jullie gang. En dat seksuele experimenteren? Dat hoort er toch gewoon bij? Zeer zeker. Doe lekker gek door een blik bier in je zwembroekband leeg te gieten in een mond van een meid en zeker dat moment waarbij je door vijf meiden gestimuleerd wordt om een stijve te krijgen.
Joh, decennia later lach je er nog steeds om. Niemand die zijn of haar smartphone pakt om het nota bene de wereld in te kwakken via bepaalde media. Dat is wel een ding wat Generatie Z wel zijn grenzen in trekt.

Maar... de crux staat wel op de loer, want hoe feestelijk en vet dit allemaal wel niet mag zijn; er is wel opvallend veel dwang en druk van zij met de grootste mond als het gaat om een gelegenheid die je, zeker voor de eerste keer, iets zorgvuldiger zou willen laten verlopen of echt wilt af laten hangen van de situatie en zeker de persoon met wie je het doet. En zo veranderd wel de sfeer van zo'n feest. Het is geen gekke gezelschap, het is hiërarchie.
Het is gebruiken en gebruikt worden. Het is net dat ene beetje viezigheid dat zou moeten ontbreken om er uiteindelijk echt iets onvergetelijks van te maken.

Waar Skye en Em zich laten onderdompelen begint Tara anders over de situatie te denken. Hoe moet je als kijker die ontmaagding inschatten? In principe iets wat toch vaker gebeurd als er alcohol in het spel komt? Die jongeman was ondanks zijn drift nog wel zo netjes om twee keer te vragen of het wel oké was.
Dan veranderd de sfeer ter plekke. Het feestgedruis en zijn housedeunen verzwelgen in een dempende vorm van stilte en een knijpende roes lijkt voelbaar te zijn. Maar hoe Tara met de situatie omgaat mag je als kijker invullen.
Was het een overdonderende ervaring? Was het toch niet de juiste jongen? En ja, spijt...

Naar mijn mening is achteraf spijt hebben geen verkrachting, zoals we het wel maar al te graag in de wet willen hebben. Je bent immers geen twaalf meer en uiteindelijk moet je toch ook zelf verantwoordelijkheid nemen als je er eerst zo over loopt te pochen en jezelf zo laat wijs maken. Anders wordt seks straks wel een zo goed als onmogelijk ding, zal het een uitstervend en dystopisch vooruitzicht en uiteindelijk een mijnenveld worden.
Daarom ben ik ook van mening dat de consentwet, die straks ingaat, rammelt aan alle kanten en daarom opnieuw nagekeken en bestudeerd moet worden.
Anders wordt het natuurlijk wel tijdens die scene waar Tara slaapt. Een vorm dat eigenlijk ook vaak is weggekeken en nu pas aandacht krijgt.

Wat tegenstrijdig is is de laatste seconde van de film. Ineens lijken de gebeurtenissen totaal geen probleem meer te zijn. What stays on Kreta, stays on Kreta!

Een bijzondere trip die je meevoert en mee laat beleven. In principe ook goed bespreekmateriaal op scholen. Mocht je dan na je eindexamen op vakantie gaan? Wees selectief, weet waaraan je begint, en... als je aan seks begint, zorg dat dat ook echt iets moois, en zeker iets oorspronkelijks wordt. De rest van de invulling is voor jou.

4,5*