Opinions

Inderdaad een erg geslaagde komedie. Was wel leuk om even Martin Lawrence zonder Will Smith te zien. Blue Streak is nergens flauw of tegenvallend, het is gewoon een erg vermakelijke actie/komedie die lekker wegkijkt. Het plotje en het hele techniek eromheen met dat Lawrence politieagent moet worden om zijn verstopte diamant terug te vinden op de plek waar nu een politiebureau is gebouwd, was ook erg leuk verzonnen en uitgewerkt waarbij de hoofdrolspeler weer op zo'n grappige wijze in een vicieuze cirkel terecht komt. Ook een paar leuke actie-scenes op de koop toe.

Fijne komedie die er zeker mee door kan.

3,5*

Tijdenlang veel dingen over David Lynch gehoord van hoe ingewikkeld zijn films nog wel zijn en hoe hij zijn films creepy kon maken zonder horror te gebruiken. Maar toch niet aan toegekomen om eens een film van hem te zien. Nouja... de films die ik van hem wou zien (Eraserhead, Blue Velvet, Elephent Man en Lost Highway) waren best wel moeilijk te vinden en op internet best prijzig. Totdat ik Blue Velvet vond en ik moet zeggen: Het is een schitterende film en helemaal wat ik verwachte.

Het is inderdaad best een ingewikkelde film en veel dingen worden nog wel doormekaar gehaald. En zoals hierboven gezegt: ondanks het geen horrorfilm was, wist Lynch toch bepaalde dingen zo te maken dat je met ingehouden adem zat te kijken, al zou het niet veel voorstellen oa: mensen die vanuit het donker tevoorschijn komen, het verstoppen in de kast, die mieren, aan het eind dat Jeffrey zich moest verstoppen voor Frank enz En dat allemaal met een donkere achtergrond en creepy muziek.

Het verhaal is idd een warboel maar ik vind dat er wel waanzinnig goed in word geacteerd. Mc Cachlan als een doodnormale student die in de macabre situatie terecht komt. Rossellini als een sadomasochistische zangeres en als klap op de vuurpijl, dat de hele film ook goedmaakt: Hopper als psychopaat, die lekker hard, cynisch en flink gestoord was. Ook Laura Dern die er constant in word meegesleurd deed het perfect. De blues-muziek en de jaren 50 slow-rock & roll deuntjes zorgden voor sfeervolle achtergrond-geluiden.

Blue Velvet was voor mij een aangename kennismaking (eindelijk) met Lynch. Lynch is de volgende regiseur waarvan ik meer dingen op de kop wil tikken. Alhoewel ik dat toch al een tijdje wou. Maar na Blue Velvet word de druk om meer dingen van hem te kopen steeds groter.

5,0*

Is iets heel anders dan je van de stripboekenreeks kon verwachten. De regisseur van Dobermann haalt Vincent Cassel weer uit de mottenballenbak (en Belucci blijft liggen) om de stripheld Blueberry te verfilmen. Maar dit is niet een verzameling stukjes en momentjes uit de reeks, hier heeft Kounen zowat een eigen draai aan gegeven. Hier en daar zijn er nog wat leuke stoffige western elementjes, maar de grootste gedeelde van de film draait om trippen, hallucineren en spacen op een een of andere drug uit een cactus. Op zich is het wel leuk bedacht, een drugsverhaal uit 1800 zoveel, maar op den duur begint het wel vervelend te worden en blijft de film er erg in hangen. Desalniettemin levert het wel een paar leuke plaatjes op. Blueberry de film is nog best vermakelijk, maar dat drugsthema had niet het hoofdzaak moeten wezen.

3,0*

Weer zo'n boeiende pestfilm. Al vond ik Ben X wel even wat harder en realistischer. Het gepest in BlueBird is met Ben X vergeleken kinderachtig getreiter.

Maar toch was BlueBird evengoed een zeer knappe doch realistische film met een booschap. Om te beginnen vond ik Elske Rotteveel behoorlijk wat hebben voor der 12de. Het verhaal is ook erg rauw en somber. Merel heeft geen vrienden, word op school heel erg gepest door die kinderachtige sukkeltjes en het enigste waar ze steun aan vind is haar gehandicapte broertje, wat er toch ook wel erg schreinend uitziet. En natuurlijk worden hier de puberproblemen toch netjes op een rij gezet, het is dus eigenlijk waar dat kinderen zich schamen om het aan hun ouders of leraar te vertellen. De scenes met die neger in de trein vond ik echt hartverwarmend. Zo zie je toch dat een kind van heel wat dingen steun krijgt. Zonder dat die mensen het weten en toch al aan zo'n iemand kunnen zien dat er iets aan de hand is, althans zo vatte ik het op. Wat ook een oei moment geeft is: dat die pesters zelf zeggen dat pesten een schande is. Om hunzelf eruit te redden.

Ook Jaap Spijkers en De Brouw speelde goed mee als de ouders. En het mooiste was toch dat er wel nog 1 vriendje voor Merel klaar stond uiteindelijk.

Zeer aandoenlijke en boeiende film. Je kan al zien dat pesten een schokkend onderwerp is.

4,0*

Leuk!

Het grappige is dat je in het begin denkt: Wat gaat dit worden... en pas later... Ohja... zoiets heet een weerwolf.

Een moeder baart een raar harig wezentje en sterft daarbij... Dit wezentje wordt opgevangen door een huisvrouw. Dan maken we een tijdssprong en het wezentje is veranderd in een schattig jongetje. Alhoewel... Dit jongetje Joel heeft een wel hele opmerkelijke slaapplaats... Op school functioneert hij nog wel goed en met vrienden maken zit hij ook niet verlegen. Maar bij volle maan...

Leuk is ook dat deze film regelmatig afwisseld. Van huis-tuin-en-keuken-soap tot coming of age... naar komedie, actie en uiteraard naar horror. Vele mooie stadse beelden van Sao Paulo ook. Je zou haast denken dat dit soort thema's vaak in het dorp of een rurale omgeving afspelen.

Inderdaad een hele sympathieke horror...

4,0*

Zalige feelgoodfilm waarin het natuurlijk draait om mijn favoriete onderwerp: Britpop. En dit keer gelukkig weer totaal non amerikaans met oerflauwe humor en overbodig flauwe sexscenes. Vanaf het begin tot eind is het gewoon genieten geblazen van de typische Britse sarcastische humor, lekkere acteerwerk en natuurlijk prachtige muziek. Echt zowat alles vrolijkt de film helemaal op. En zo kom je ook wat te weten over de werkelijke piratenzenders van vroeger op de Noordzee, maar dan op een ludieke wijze. Ook die scenes in Londen waren om hartelijk om te lachen, met dat de hele crew op kroegen, clubs en hoerenjacht gaan. Er zit ook best een Monty Phyton gehalte in om eerlijk te zijn.

En het einde is inderdaad wel erg spannend en je voelt het al aankomen dat de hele crew aan verdrinkingsdood sterft omdat die boot zinkt. Maar gelukkig is de regiseur zo ver nog niet gegaan. De einde was een hele opluchting. en de aftiteling was ook lekker swingend.

Schitterende film om vrolijk van te worden.

4,5*

Weer een erg geslaagde film dat van personage naar personage vliegt. Bobby heeft ook een behoorlijke verzameling beroemde acteurs die het allemaal met hun kleine rolletjes goed deden. Bobby lijkt een beetje te beginnen als een comedy/anti-film en zo lijkt het ook de hele film door te gaan. Vooral die 2 highe gasten die zo nu en dan opduiken vond ik geweldig en dan Ashton Kutcher als LSD dealer. Die zorgen toch ook wel voor een komische sfeer. Verder ook Laurence Fishburne, Antony Hopkins, Sharon Stone en ga zo maar door. De aap komt pas uit de mouw als Bobby Kennedy in het publiek word neergeschoten en dan lijkt de film ook in een klap serieus en realistisch te worden.

Nee, toch wel een bijzondere film. Misschien dat het niet echt als een komedie is bedoelt maar toch komt het wel zo over. Met daarnaast ook een gigantisch verzameling acteurs, goede sfeer en doch een perfecte verhaallijn geven je toch al heel veel voor 1 euro uit de Bart Smit bak.

4,0*

Mijn eerste stem dit jaar.

Halina Reijn zou nog wel eens een goede coach of psycholoog kunnen zijn. Het was verrassend dat de regisseuse van Instinct ineens een contract bij A24 kreeg. In dit geval wel jammer dat het hier om een Amerikaanse film ging, gezien het, naast dat België met Close doorkwam, ook wel leuk zal zijn als Nederland een directe productie via deze indrukwekkende maatschappij kon leveren. Dit gebeurt dan nu wel verlaat met Reijns-debuut die pas na drie jaar in Amerika door A24 wordt gereleashed, maar dat telt niet echt.

Er zijn wel twee grote verschillen; met Instinct leverde ze een sterke productie af waarin voornamelijk subtiliteit en diepgang gestoeld was. Met Bodies Bodies Bodies creëert ze meer speelsigheid, al staat de psychoanalyse hier als een huis. Gewoon weer eventjes een inzicht op de domste generatie van de geschiedenis sinds de Neanderthalers.

Generatie Z(ombies). Zij die de boomers afzeiken terwijl ze stiekemweg dezelfde consumptieve idealen eigenlijk wel net zo fijn vinden. De generatie die zich eindeloos tegenspreekt.

Maar lang niet alle personages vallen nog binnen die generatie, maar dat ze erdoor besmet zijn is al duidelijk. Met een groepje van 8 gaan we naar een luxe blokhut in het bos. Alles waar de Zero's over dromen is aanwezig. Een groot zwembad, drank, de hele reutemeteut. De meiden zijn bloedmooi, als er ook wat in het hoofd zou zitten. Echter steekt Bakalova er wel met de kop bovenuit. Logisch ook, in Oost-Europa is er ook wat minder comfort in vergelijking met het westen. En zie ik tussen de mannen daar toch ook nog een veertiger? En moet die David een incel voorstellen?

Anyway. Na het gefeest besluiten ze een spelletje te spelen. Bodies Bodies Bodies. De omschrijving ervan vind je wel in de film. Dat dit een spelletje zal gaan worden dat slecht af zou gaan lopen... Wat had je anders gedacht?

Maar de strategie is goed gevonden. Iedereen heeft de schijn tegen zich en om elke vermoeden wordt het balletje van wie er verdacht zou moeten zijn constant overgegooid en worden de eerst nog zulke goede vrienden elkaars grootste vijanden. Simpelweg door het feit dat communiceren en nadenken niet meer in het woordenboek voorkomt en er slechts in meme-taal naar elkaar wordt gesneerd. Ja, en dan gaan de koppen sneller rollen... lijkt de film te willen zeggen. Laat staan dat ze door de stroomstoring en het gebrek aan wifi de phone's slechts nog waardevol zijn om het zaklamp te gebruiken. Heerlijk! Opruimen dat zooitje! Alhoewel... Voor Bee heb je een zwak die zich met haar doorgewinterde karakter tussen dit zooitje kleuters staande moet houden... Hoe gaat dat aflopen?

Meer van dit soort films graag. De ellende begon al zo na 2015, maar sinds de corona lijken ook de commerciële filmdiensten eindelijk de vinger op de zere plek te willen leggen, in plaats van dat het zich nog langer door de generatie laat besmetten. Bodies Bodies Bodies rolt daar ook weer mooi uit.

Go Halina!

4,0*

Heb me ook zeer vermaakt met de film uit Miike's filmperiode. De bizare dingen ondbraken, maarja het is maar een debuut.

Film zag er op bepaalde momenten best goedkoop uit maar zelfs in de beginperiode bewees Miike dat je met een laag budget een prima film kan maken. Dat zag je wel duidelijk aan deze. De velen gevechten en de voldoende actiescenes zagen er ook mooi uit. Verhaal was ook best opgezet en de acteurs deden het ook goed.

En de humor mag ook niet ondbreken.

Prima beginperiodefilm van Miike.

3,5*

Helemaal niet zo'n slechte film eigenlijk. Inderdaad, ook niet een van Miike's beste maar toch wel een prima vervolg op Bodyguard Kiba. Wel duurt de film een beetje kort maar er zitten voldoende vechtscenes in, mooie Taiwan-locaties en ook nog een mooi soundtrack.

Voor 64 minuten is dit toch best vermakelijk. Ook gebruikt Miike voor de 20 jaar geleden scenes een streperig ouderwetse beeld.

Toch wel kort vermaak.

3,0

Vond hem wel redelijk. De actiescenes zagen er nog wel goed uit en Til Sweiger vond ik ook grappig met zijn Engels/Duitse accent. Verder ook Chazz Palminteri als de bad-gay (?) Die actiescene aan het eind leek btw wel met een home camera te zijn opgenomen, maargoed.

Voor de rest wel een vermakelijk leeglopertje.

3,0*

Tegenvaller van Scott.

De film die blijft al vanaf de eerste minuut gewoon haken en blijft gewoon stil staan in een ellenlang gewauwel en saaie dialogen. En is het ook een cliche-USA vs Arabieren filmpje. De film wil ook maar gewoon niet op gang komen en blijft gewoon haken. Ook was die Amsterdam-stukje helemaal nep en ook te kort en leek net ook een sloppenwijk en verder zag alles er ook goedkoop uit. Nee dit kon me niet echt bekoren. En dat nou na de sublieme American Gangster. Jammer.

2,5*

Toch weer een geslaagde Koreaanse film. Had trouwens 2 jaar geleden wel Old Boy eerst gezien en gister deze. Of maakt dat niet zo veel uit? Kwa puzzelen en volgorde enz? Maar iig was dit toch weer heerlijk. Met weer erg leuke personages: Die doofstomme groenharige man vooral en ook die rijke politieagent. Die dan communiceert in gebarentaal waardoor je dan 1 seconde later een zwart beeld met de vertaling te lezen krijgr vond ik wel mooi. Het begin is wel een beetje sloom maar al snel komt er wel vaart in en is het heerlijke typische Koreanse sadisme (het helemaal intens iemand in elkaar rammen wat ook in zoveel Ko-misdaadfilms word gebruikt) ook weer in volle gang. Verder nog ook hele geinige, absurde scenes als: Die vier rukkers die dan denken bij de buren sexgeluiden te horen maar het gewoon de vrouw van die doofstomme man is die pijn lijd, Die harikiri midden op straat, die spastische man, die bolle die in het montarium een lijk staat te neuken waar zijn moeder bijzit. enz enz. Gewoon buitengewoon vreemde humor.

En het einde was ook lekker hard en meedogenloos. Dat die politieagent van alle kanten word neergestoken en voor hem nog de zakken met alle afgezaagde stukken van die groenharige dove nog liggen.

Al met al toch weer ene uiterst genietbaar stukje Koreaanse cinema. Op naar Lady Vengeance.

4,0*

Was wel een goede film, met coole Surinamers aleen sommige musicals hadden ze weg moeten laten.

3,5

Ik heb nu alle films van TF 2006 gezien:

De leuke:

Het Schnitzelparadijs

De uitverkorene

Bolletjes Blues

De Minste:

Kilkenny Cross

Eilandgasten

Escort

Toch vond ik TF 2005 beter.

Na Bad Guy natuurlijk ook deze film gaan zien en binnenkort ook de daaropvolgende werk van Kim Ki-duk. Spring, Summer enz was opnieuw een prachtig werkje van Ki-Duk. Ook al mag de film opzich oubollig wezen. De man weet opnieuw weer iets sfeervols aan te brengen (vooral van de natuur) en het lijkt er nu wel een beetje op alsof dit een Kitano-achtige film is zonder geweld. De film word gewoon prachtig verteld in de vier seizoenen. Eerst krijgen we de lente, waarin alles opgroeid en we krijgen ook eerst te maken met die meester monnik en zijn leerling (dat nog een kind is) Zo zien we ook dat de kleine monnik in de zomer volwassen word en zo krijgen we ook nog een bijzonder liefdesverhaal dat zich associeerd met de vier seizoenen; wat er in de zomer (vrolijkheid, zon) bv helemaal goed gaat, gaat in de herfst (depressie, regen) fout. De natuur, de sfeer en de achtergronden, zijn ook stijlvol en prachtig in beeld gebracht. Ook met totaal geen muziek, gewoon rust en stilte alsof je van de natuur geniet. Het verhaaltje deromheen is ook erg ondroerend en mooi en soms ook humoristisch. De acteurs doen het ook erg geweldig.

Gewoon weer een mooie 2de film van Ki-duk die ik gezien heb. Helemaal zoals ik verwacht heb. Dit is echt geen flauw romantiekje, hier zit echt wel wat moois omheen.

4,0*

Aardig filmpje over punkers in een conservatieve zuidelijke Amerikaanse stad. Ja, daar mag je jezelf niet zijn...

De film speelt zich af in 1997 (al zie je daar amper (op het ontbreken van social media en de smartphones na) iets van terug) en we beginnen in een rechtbank waar een groepje punk een verhaal moet opbiechten. We weten wel hoe dat gaat. Maar wat was er gebeurd?

De film keek lekker weg, dat zeker. Het zette een broeierig sfeertje neer en ook de locaties van een klein stadje willen altijd werken. De punkers waar het om draait leven als nomaden. De meesten gaan per skateboard over de grote landwegen van plek naar plek... op naar een nieuw kraakpand. En dat is hier niet goed gevallen. Ook richten we ons op de tegenpartij waar het leven voornamelijk door Rugby bepaald wordt. En dan natuurlijk de politie, die een zero tolerance uitvoert bij de punkers en zaken door de vingers ziet bij zijn gemeentevolk.

Uiteindelijk stevenen we langzaam af naar een confrontatie die naderhand onherroepelijk is.

Ja, zoals ik zei, het keek lekker weg, maar uiteindelijk was het weinig vernieuwend en wil het nog wel eens traag op zijn beloop gaan. Het acteerwerk is dan weer wel overtuigend en de vele mooie beelden zijn het visitekaartje waardoor deze film de prima moeite is.

3,0*

10 jaar geleden kregen wij de ultra geweldadige Essex Boys voorgeschoteld waarvan de rauwheid er ook af straalde. Nu doet Bonded By Blood het thema nog eens dunnetjes over. Het verhaal komt idd wel op hetzelfte neer maar een remake kan je dit niet echt noemen. De film zit natuurlijk weer vol met de typische Engelse mikmak, een hoop ge-fuck, drugs en geweld en ook een vleugje humor. Wat wel zo was was dat het leek alsof de film hierin meer doelde op de entertainment en niet op de serieuze waarheid. Maargoed, ik heb me nog best weten te vermaken en de grauwe Essex locaties en natuurlijk ook het beruchte executie met shotgun scenes met die range rover waren mooi in elkaar gezet.

Wat ik me wel een beetje afvraag is waarom gaat de crew voor maar 1 piepkleine shot helemaal naar Amsterdam toe om op te nemen?

Verder een vermakelijke Britse Gangsterfilm.

3,5*

Sprookje in horrorland.

En dat zijn ook voor mij een van de meest indrukwekkendste thema's.

Ten afwisseling van de vele romcoms mag het ook wel eens gebeuren dat er geen voorzichtigheid is. Bones and All is daarin bijna de perfecte romantische film. Gewoonweg omdat het een hele mensonterende ondergrond heeft die, door de manier van hoe het is neergezet, onder je huid weet te kruipen.

We hebben de setting; Amerika eind jaren tachtig ten tijde van Reagan. En we hebben ook... Ik zie het plot en kijk naar de personages en doe net iets teveel mijn best om het ongewone uit ze te analyseren. Allereerst vallen mijn ogen op de kapsels... Die rode kleur in dat warrige haar of die vreemde pony, die blikken... Het zou onaards moeten zijn. Maar hoe zou ik naar deze gezichten gekeken hebben als ik niet wist dat het hier over kannibalisme zou gaan?

Zo is het, net als in het nieuws, het geval dat een gezicht zomaar demonisch kan zijn... Eeeh... Wacht eens even... Demonisch?

Terug naar het begin, naar het eerste gezicht. Deze is van Maren. Een eind-tiener die daar zo door de schoolgangen loopt, tussen de gewone mensen, heel bescheiden. En toch hebben enkele types interesse in haar en nodigen ze haar uit. Thuis woont ze samen met haar vader woont en waar er ogenschijnlijk misschien nog niet veel aan de hand is. Haar vader is behoorlijk streng en de slaapkamerdeur van haar moet elke nacht op slot. Daar heb je het al. Echter kan Maren het niet laten om uit het raam te klimmen en op de uitnodiging af te gaan.

En ja, het moest er toch van komen. Het feestje loopt op een gigantische en onmenselijke manier uit de hand. Eenmaal haar vader daar lucht van krijgt besluiten ze te vluchten... Maar eenmaal Maren op haar nieuwe plek wakker wordt is haar vader verdwenen en heeft deze slechts een cassettebandje achter gelaten.

En vanaf dit moment beloofd dit niet zomaar een film te worden over het kannibalistische thema. Misschien hebben we dat ook te danken aan het feit dat er een Europese regisseur achter het roer staat.

Maren vermeent nog dat ze een moeder is en besluit niet bij de pakken neer te gaan zitten. Met haar schaarse aanbod aan bezittingen stapt ze op de bus om Amerika te doorkruizen om haar doel te kunnen bereiken. Met korte pauzes in diverse steden waarin ze er al snel achter komt dat een geaardheid al snel te ruiken is bij lotgenoten en dat de wereld onder kannibalen toch nog groter lijkt te zijn. En dat niet alleen... Het knappe aan deze film is dat ook deze types een moreel besef hebben... daar waar andere types dat minder hebben.

Tot we uiteindelijk bij supermarktmedewerker Lee komen; het tweede gezicht. Ze kunnen elkaar ruiken en hebben elkaar al snel gevonden. Een buitensporige romance ontstaat; eentje die betoverd... zwaar betoverd. Misschien wel betoverd omdat het onaardse zo aantrekkelijk, vreemd en nieuw lijkt. Een verkenning in een alternatieve wereld waar menig mensen voor gruwen en waar de soortgenoten onder elkaar ook gruwen. Waar diep op in gegaan wordt. Maren ziet haar aandoening als iets waar ze dagelijks tegen worstelt. Lee is daarin een roekeloos type waarin de romance al snel deuken lijkt te krijgen. Het feit dat het hier om tieners gaat maakt het nog aangrijpender. Tieners worstelen over het algemeen al, maar in dit geval?

En waar men al opgelucht zou zijn als er andere lotgenoten zijn lijkt het Maren niet altijd te bevallen dat ze niet de enige is. Een groot voorbeeld is hier bijvoorbeeld die Sully. Los van het feit dat dit een lotgenoot is is dit wel een behoorlijk glibberig en geslepen creep dat het thema er juist nog akeliger op lijkt te maken. Of ontstaat er een hiërarchie als ze door twee jonge vissers worden uitgenodigd bij een kampvuur... en dan moeten we Marens familieverhaal nog onthullen... en dat zal je weten ook. Die scene met haar moeder was echt fucked up! Dat dus...

En dan hebben we het nog niet over de sfeer en de opbouw gehad. Om je vingers bij af te likken. De regisseur zet hier met Chalamet en Rylance een prachtig duo neer en wilde hierbij alles uit de kast halen om roadmovie en coming of age (een betere combinatie bestaat haast niet) de boventoon te laten spreken, terwijl het duistere dreigend in een hoekje blijft wachten. De weersomstandigheden, de locaties van lange desolate wegen tot kleine slaperige stadjes... en dan nog de soundtrack van Trent Reznor en Attacios Ross als flinke aansterker, met daartussen nog wat 80's-liedjes als Joy Division, New Order, A-ha en Kiss. Je leeft zelfs met dit stelletje mee, reist mee en... tsja... soms eet je ervan mee. Figuurlijk dan.

Met dan nog een eindshot om in te lijsten. En toen was het klaar... en volgde er een aftiteling met de fraaie tonen van de bovenstaande artiesten.

Bones and All was voor mij de ware sensatie en een flinke mijlpaal in de cinema waarin men kan laten zien dat het ook anders kan. En nu ga ik even de kippenboutjes uit de oven halen voor een late zaterdagsavondmaal.

5,0* (Welverdiend! Meer van dit!)

Nog best een goede horrorfilm, die nog zijn best wel enge geestenmomenten heeft. De opbouw en het redelijke donkere sfeer zit goed inmekaar en ook het hele plot eromheen is knap uitgewerkt. (het zijn immers oerangsten) Boogeyman heeft de dingen die een horrorfilm hoort te hebben. Maar alleen het einde gooit nogal roet in het eten en dat is dan flink jammer. Ik had liever zo'n open einde willen zien, wat bijna alle geestenfilms hebben (en elke weet mij wel te raken) maar dat ontbrak bij deze. Ook het bombasme had wel wat minder gemogen want dat verpest altijd nog wel de sfeer

Maar voor de rest een prima horrorfilm

3,5*

Na de perfecte Magnolia 2 jaar geleden gezien te hebben nu ook Boogie Nights aangeschouwt. Alhoewel dat is nu al enkele maandjes geleden dat ik hem heb gezien en nu word het eens tijd voor een bericht. Wat een ongelovelijke parel was dit zeg! Heerlijk, van dit soort komedies (net zoals Happiness) word ik nou gewoon vrolijk. Waar de humor vunzig is en de rest ongecencureerd en hard mag zijn. De jonge Mark Wahlberg mag voor zijn hele Actieperiode een lager wal geraakte puber spelen die altijd ruzie heeft met een kutwijf van een moeder die hem niet neemt zoals ie is. En naderhand word ie pornoacteur, wat er ook gewoon erg grappig aan toe gaat. De pornofilms die hij speelt zijn hillarisch. Die porno regiseur is ook een ouwe seksgefrustreerde lul, die naam alleen al: Horner Schitterende rol van Reynolds overgens. En zo mogen we gewoon genieten van een hoop heerlijke platte humor en keiharde momenten. Heb ook gewoon weer erg moeten lachen om Seymor Hoffman die net als in Happiness weer zo'n oversekste geillaard mocht spelen. Maar dit keer voor het mannelijke geslacht.

En ja, waneer Adams de pornoindustrie uitstapt krijgen we inene te maken met een drugs/maffia film. Heerlijk gewoon om het thema variabel te houden. En ook dat thema zorgt ervoor dat je weer met een brede grijns op je bek zit te kijken. Tja, dan maar een ander manier van geld verdienen als je vind dat je regiseur een klootzak is. Wat een gestoorde film is dit zeg!

Ook de donutshop-scene en die scene waar Little Bill zijn vrouw en minaar doodschiet en vervolgens zich zelf blijven me gewoon bij. Boogie Nights zit toch zo vol met leuke momenten.

Dikke 5,0* voor deze prent. Heerlijke klassieker!

Had je verwacht dat er niemand dood ging in deze film?

Over de film:

We hebben al een hele tal aan films gehad over de wereld na een catastrofe en een zwerver die door de catastrofe wandeld. Toch blijft dat nooit vervelen, sterker nog: ik vond The Book of Eli wel een totale uitschieter van dat soort films. De Hughes Bros hebben toch weer iets prachtigs voorgeschoteld na Menace 2 Society en Dead Presidents. From Hell moet ik dan nog wel van hun zien. Denzel Washington speelt opnieuw weer als de beste als zwerver die overleefd in het verwoeste Amerika en dit keer is Amerika niet verwoest door een Atoomoorlog maar door de vele gaten in de ozonelaag die het land heeft aangetast en verschroeid. De settings en de decors waren echt om te smullen en dan om de kleurenfilters nog maar te zwijgen: erg blurry en heel vaak een neiging naar een neo noir zwart wit film. Daarnaast heeft Gary Oldman weer een uitstekende vertolking als die slechte burgemeester (?) van dat verwoeste dorpje waar Eli al vijanden heeft gemaakt en Mila Kunis mocht er ook zeker zijn. Ook mochten de actiescenes niet ontbreken die er ook erg tof en Matrix-achtig uitzagen waarbij een actieliefhebber ook bij zal smullen. Het einde was ook schitterend en die verwoeste San Francisco was ook een ultieme verassing.

Gewoon een schitterende film. Ik steek toch echt me 2 dikke duimen op de Hughes Brothers die weer lekker creatief bezig waren en toch echt veel lekkernij in een pot gooien en zelfs nog wat elementjes derin hebben van hun 2 eerste Ghetto-films. En opnieuw is Denzel Washington weer me held. Eli zou zou de nieuwe Mad Max kunnen worden.

4,5*

Natuurlijk erg veel slechte dingen over Blair Witch gehoord maar kon het toch niet laten om hem ook toe te laten in mijn collectie. The Blair Witch Project was een superspannende en uiterst realistische film (zeker voor die tijd) de waarheid komt dichterbij en het einde bezorgt je zware kippevel. Wat het zo realistisch maakte was natuurlijk het beruchte handycam (wat daarna werd recycled in films als Paranormal Activity en REC) In deel 2 van de Blair Witch zie je daar niks meer van terug en is dit een gewone film. Ik moet eerlijk zeggen dat het verhaal en het idee opzich wel erg interesant is. Maar helaas.... wat het allemaal nou zo moest verneuken is dat typische schreeuwerigge teenagers gehalte met hun geneuk, gezuip, drugs expirimenteren en blote tieten. Dat was nou net een vlek op een duur schilderij. The Blair Witch Project was bloedserieus maar deel 2 maakt er weer zo'n stom flauw tienerhorrortje van wat het al gelijk niet meer eng maakt en bovendien ook helemaal niks meer met deel 1 te maken had. En dat is jammer want de plot en het verhaallijn zaten wel goed in mekaar en was ook absoluut niet voorspelbaar. Het was natuurlijk erg indrukwekkend om te zien dat alles begint bij die jongeren die op het politiebureau verhoord worden en de kijker zich dan nog nergens van bewust is. En tijdens het verhaal komen we langzaam maar zeker erachter wat er gebeurd was met die jongens. En dat vond ik dan wel weer erg aangrijpend. Namelijk: wat is er gebeurd in die tijd van die Black-Out? Maar dat vind ik dan het minpuntje: waarom nou een Black-out door drank en drugs? Waarom noem je de film dan Blair Witch 2? Waarom nou allemaal stoere, brulboeien van tienertjes ipv echt serieuze bange studenten uit deel 1?

Maargoed dat vind ik dan een grote minpunt. Maar voor de rest eromheen was de film nog wel te doen door zoals gezegt het verhaal en het feit dat de waarheid steeds dichterbij komt. En tegen het einde sta je als kijker zeker wel versteld van wat er allemaal die nacht is gebeurd en dat de jongeren allemaal een tijdje behekst waren en zonder dat ze het zich konden herinneren zowat iedereen in hun weg hebben vermoord. Daar zit je dan op het politiebureau. Zie nou maar eens te bewijzen dat het niet zo is. Dat was wel erg aangrijpend.

Met als conclusie. De film zelf is goed te doen, maar hij was beter geweest als dit ook gewoon een handycam filmpje werd of dat dat overdreven tienergehalte eruit werd gehaald.

3,0*

Prachtige film aleen jammer dat die twee broeders niet door echte Ieren zijn gespeeld. The funnyman was ook lachen en die kroegbaas(FUCK...ASS)

Wachten maar op The Boondock 2: City Of Saints.

4,0

Had deze voor het eerst gezien toen ik 11 was en toen was het natuurlijk vermoeiend om door te komen. Lange tijd geleden op dvd gekocht en vorige week gezien. En nu pas begrijp je der wat meer van. Das Boot is gewoon een schitterende realistische oorlogsfilm die ook gewoon echt op de persoonlijke feiten doelt. Het is van begin tot het eind gewoon nagelbijten. Het begint allemaal met dat de bemanning voor hun vaart hun eigen naar de klote zuipen in de kroeg en uit gekheid ook alles kort en klein slaan. En dat natuurlijk allemaal uit angst omdat ze wel het besef hebben dat het overlevingskans midden op de oceaan tussen allerlij slagschepen zeer klein is. Dan komen de scenes in de U boot zelf en dan begint alles pas echt: De bemanning is gekweld van angst en verveling en kunnen ook niks anders dan elkaar maar het leven zuur te maken of gewoon de clown uit te hangen. Je kan ook heel vaak gewoon de emoties van de bemanning voelen waneer ze angstig in de kombuis zitten en horen dat er boven hun de propellors van een Engelse slagschip die zeemijnen dreigt te gooien, de spanning is in deze film regelmatig te snijden. Ook het moment dat ze zinken en als ratten in de val zitten is zenuwslopend.

Aan het einde lijkt het ook wel een Eind goed, al goed te zijn omdat iedereen het uiteindelijk overleefd heeft. Maar helaas, de bommenwerpers komen nog even overvliegen over de haven.

Gewoon een zeer pakkende, spannende oorlogsfilm die je zelf ook ervaart alsof je er zelf bij bent. Met een uitstekende cast ook die de intense emoties ook heel goed kunnen uiten en ook verder subliem spelen. Uitstekend.

4,5*

Gisteren bekeken onder genot met een pretsigaret en wat toch een HEERLIJKE komedie. Zonder twijvel gewoon een van de beste Amerikaanse komedie's die ik heb gezien. Sacha Baron Cohen is al meteen mijn held geworden, ondanks ik zijn vorige film Ali G gewoon en uberflauwe kutfilm vond met groep 3 humor. Met Borat weet ie me dan toch weer een positieve indruk achter te laten.

Het begint al meteen helemaal goed en maken kennis met Borat, een verslaggever in een incestueuze, met wrakhout bij elkaar geraapte boerendorp in Kazachstan genaamd Kuczek waar ook maar heel weinig nieuws is. Het leven dat daar in het begin eventjes geschetst word... Niet te geloven. Het cynisme gehalte stijgt al meteen behoorlijk, waarin de Kazachstaanse subcultuur word neergezet als uitgeleefd, xenofobische, inteelt volk die een ontspoort bestaan leiden, al heel gewoon is en ook hun jaarlijkse Jodenrace houden. Zelfspot is hier al behoorlijk aanwezig. Een gezellig dorpje is het niet en Borat is er ook zeker geen wijs mens door geworden. Dat merk je maar als hij een klus aangeboden krijgt in Amerika....

En vanaf dat moment gaat de film echt helemaal los. Borat komt met zijn cultuur, en gewoontes helemaal onvoorbereid naar Amerika en neemt ook nog zijn kip mee, en weet alleen maar een lastpost te zijn terwijl dat helemaal zijn bedoelingen niet zijn. Ook zijn collega Azimat was geweldig en vanaf het moment dat hij in Amerika zit krijgen we gewoon de ene hillarische shot na de andere voorgeschoteld hoe hij weer eens met een bepaalde Amerikaanse burgers te maken krijgt en het negen van de tien keer ook weer erg slecht afloopt. De momenten die hij meemaakt zijn gewoon keer op keer hillarisch, hard, bot maar bovenal: GE-NI-AAL!! Vooral die scene bij die Joodse Bed & Breakfast, hoe hij die Amerikaanse volkslied verneukt bij die rodeostier baan, die garage scene: "krijgt deze auto schade bij het omverrijden van een vrouw?", die scene bij die christelijke familie... enz enz enz, en natuurlijk het feit dat hij helemaal in de ban is van Pamela Anderson na het zien van Baywatch op de televisie, waarbij hij verneemt dat ze in Californië woont, en dus zal en moet hij, met Azimat op sleeptouw, naar Californië. (hoezo naief?...oh wacht, hij komt ook maar uit Kuczek, hij weet niet beter ) Een daarmee, krijgen we naast al die heerlijke grappen, ook gewoon een erg fraaie roadmovie voorgeschoteld, waarin ze met een afgeschreven ice cream truck van New York via het zuiden naar Los Angeles toeren, met vele mooie sfeervolle plaatjes, waarbij ze in elke staat weer een nieuwe cultuur ondekken, wat Borat natuurlijk weer drastisch moet verneuken. Het is altijd even "oh jee" als Borat weer eens besluit nieuwe mensen te gaan ontmoeten. Maar dat maakt hem allemaal niet uit, zoals gezegd: hij weet niet beter, en bovendien kan niks hem meer in de weglopen nu hij verliefd is op Pamela.

Verder gewoon te veel om op te noemen waarom deze film oh zo leuk is en je regelmatig krom ligt van het lachen. Gewoon heerlijke onvoorzichtige humor, lompe momenten (die Beer, of die naakte vechtscene )vele scherpe knipogen, zelfspot en ook vrij beledigende momenten. Nouja... wat kan ik er meer over zeggen: gewoon een erg grappige, doordachte en hillarische film. Niet geschikt voor politiek correcten, meesters, juffen, ouders, of zuurpruimen.

4,5*

Altijd leuk om filmpjes waar te nemen waarin het draait om een zwaar-gestoorde sekte die heel zijn hebben en houden hebben weggegeven aan God (of zeg maar gerust, de duivel). Ook Borderland is er weer zo'n eentje en opnieuw mogen we weer een kijkje nemen bij zo'n sekte, waarbij de film ook echt daadwerkelijk soms overkomt als een echte horror, maar het leuke ervan is... dat die horror in het echt ook gewoon vaker voorkomt dan je zou denken.

Het begin van Borderland is gewoonweg gruwelijk ziek en het beloofd een serieuze horrorfilm te worden. Helaas neemt dat ook met het moment af, maargoed. We volgen hier zowel een Mexicaanse sekste, als 3 studenten en een getraumatiseerde politieagent, die uiteindelijk ook een botsing maken. De film kabbelt lekker voort, wat betreft de ontvoering van een van de studenten als alle zieke shit die er in dat gemeenschap voorkomt, en die ene agent die maar steeds door zijn corps voor gek wordt verklaard van wat hij heeft gezien. Dit weet het wel interessant te houden. Wat ik echter wel minder vond is dat de film weer zo'n knullige climax climax heeft, waarin er een schietgebedje gaat ontstaan tussen die stripdanseres, die ene student en die sektebende , en de boel wist nog wel zo realistisch te blijven.

Maar desalniettemin wel weer goed vermaakt. Ziek en gestoord is deze film zeker, dus voor horrorliefhebbers echt wel aan te raden. Voor de al wat serieuze art-house horror liefhebber moet je deze maar met een korreltje zout nemen.

3,5*

Nogmaals, het gaat de goede kant op met de Nederlandse cinema, en Van Warmerdam doet het altijd goed, al zijn films zijn gewoon genieten geblazen met een brede fiere grijns op je gezicht. Nu is Borgman een behoorlijk internationaal succes geweest, de eerste Nederlandse film op cannes in 38 jaar en word hij aan alle kanten de hemel in geprezen. Eens even kijken wat Alex er van gemaakt heeft.

Van Warmerdam staat bekend om zijn aparte (misschien onbeschrijfelijke) manier van humor, en in Borgman gaat hij daar weer eens flink mee aan de haal. Hier volgen we een sekte, dat leeft onder de grond, dat weer moet vluchten voor hun tegenpartij. Een van de sekteleden is de Belgische Camiel Borgman (geboren in Nederland maar opgegroeid in Belgie, dan weet je al meteen wat er gaande was ) die aanklopt bij een echtpaar in een duur villawijk. Daar word hij niet zo vriendelijk ontvangen door manlief die hem na 3 waarschuwingen helemaal in elkaar timmert (want dingen oplossen met bruut maar cartoonesk geweld is heel gewoon in Warmerdams wereld. Uiteindelijk strijkt vrouw Marina der eigen over het hart en neemt Borgman toch stiekem in huis om hem te laten onderduiken en verzorgen. Het mooie van dit allemaal is dat dit nog allemaar heel gewoon en onschuldig lijkt, en dat je wel lijkt te weten hoe het eindigt, maar ik zeg toch wel: onderhuidser dan de aankomende gevolgen van Marina's beslissing kan haast niet, of nee wacht... het loopt toch even ietsje anders, heeft de helft van het gezin (waaronder zelfs de kinderen en misschien zelfs het Deense kamermeisje) ook gewoon niet zo zijn voorbereidingen gemaakt... of toch weer niet...of toch weer wel?

Afijn, Borgman wordt hier een erg bizar verhaal waarin rituele moord en doodslag (dat ook erg goed getimed is) in gerant staat en schat de kijker nog vaak verkeerd in, en dat is nog het mooie aan dit verhaal. De film lijkt ook steeds zieker te worden, maar zoals gezegt, met een hele dikke glimlach. Het acteerwerk was ook fenomenaal. Jan Bijvoet weet hier lekker subtiel en gecamofleerd de rol van Camiel Borgman neer te zetten, de man waarin het in de film ook om draait. De neurotische Marina word hier ook overtuigend naargezet, Stine het kamermeisje is een lekker dingetje, en op den duur is zelfs het dochtertje iets om bang van te worden. En uiteraard mag Alex van Warmerdam ook op de achtergrond weer zijn bijrolletje spelen, waarbij hij ook weer bijna de show weet te stelen. De subtiliteit is behoorlijk sterk en het einde is behoorlijk twisted.

Wat mij betreft gewoon inderdaad een groot succes van Warmerdam die dieper gaat dan een anker. Door de zwarte humor valt de shocking-graad soms ook bijna niet meer op, terwijl dit steevast word omschreven als een horrorfilm ipv een komedie. Die Warmerdam blijft een duister geest hebben. Ook de locaties in regio Haarlem en het villawijk zelf waren weer sfeervol. Verder dan die regio lijkt van Warmerdam ook niet te gaan met zijn opnames.

Gewoon weer klassewerk van een van de beste regisseurs van Nederland. Ik kan al niet meer wachten op zijn volgende project die hij in de pijplijn heeft. Schneider vs. Bax (2015) - IMDb

5,0*

PFFFFF weer zo'n misleidende hoes net als bij The Swap waarvan het achterkanttekst 0% klopt en de film ubersaai is. Robert deNiro staat dan wel groot op de hoes maar hij heeft maar een rolletje van maar 3 minuten. Verder is dit ook weer een oersaaie brok wat nergens over gaat en waarbij je continu in slaap valt. Robert deNitro fans: trap er niet in als je deze dvd in de bak ziet liggen.

1*

Tweede film die ik van Edwin Brienen heb gezien en vond deze toch ietsje serieuzer, realistischer en beter dan Terrorama.Terrorama was zowieso al niet serieus. Both ends Burning daarintegen was ondanks het voor een krats is gemaakt een pareltje. Alles is ook in zwart-wit gefilm en moet het weg hebben van een jaren 50 film. Het sfeertje zit er ook erg goed in en het acteerwerk vond ik ook fantastisch. Bart Klever (verder niet veel van gehoord) is toch echt de uitschieter, zo ook Esther Eva Verkaik en Eva Dorrepaal (die de hele film trouwens helemaal niks zegt en alleen maar frustratie en ellende uitstraalt en door Amsterdam zwerft) De film bevat ook mooie decors btw. Met ook vaak mooie achtergrond muziek waarvan dat vrolijke liedje in het begin. Was die nou niet van Edwin Brienen zelf want hij schijnt ook zanger te wezen.

Film lijkt in het begin meer op een blik in het dagelijks leven, hoe extreem het soms ook kon zijn. Hier draait het zoals in Terrorama ook niet alleen om sex, vloeken, schelden en geweld maar ook meer om het extreme blik op slechte relaties die tot het uiterste drijven. De film wisseld af van de scenes met Nick en Rianna en Eva Dorrepaal als Issabelle die door de stad zwerft om der man te ontvluchten die haar gek maakt. Die scene in het park met die kale man dertussen vond ik trouwens wel grappig. Verder kreeg ik trouwens wel de rillingen van de scenes op de manier waarop Issabella der man neersteekt, vooral die muziek derbij, en dat ze der eigen later in der gezicht snijd. Met die blik derbij Zag er toch wel freaky uit.

Die scene in het Kamasutra huis vond ik op een een of andere manier wel een afknappertje.

En die scene in de kerk was dan toch wel weer een belangrijk moment in de film vond ik. Waarbij de twee gesloopte vrouwen elkaar ondmoeten en op die manier de beide kanten beginnen te branden.

Weer een zeer geslaagde film van Brienen. Toch wel weer een hoogdepunt vind ik. Dat Brienen dan van zo'n klein bedrag eigenlijk een film in elkaar zet die verdacht veel weg kan hebben van een klassieker. De film is gewoon zeer mooi gemaakt: Zeer goede acteurs, Mooie achtergronden en sfeer, schitterende en verrassende momenten, mooie soundtracks en achtergrond geluiden en dat allemaal erg fraai gefilmt in zwart-wit waarbij het zoals gezegt toch een beetje lijkt op een jaren 40/50/60 klassieker. De term horror vind ik trouwens een ietsiepietsie overdreven maarja, des te meer mensen daardoor in deze film geintereseert raken, des te beter dat deze parel bekender en populairder word.

Toch weer eens wat anders. Prachtfilm.

5,0*

Erg stevige thriller van de Wachowski bros voor ze doorbraken met The Matrix. Nu lijkt dit natuurlijk nergens op de Meetriks maar toch komen er hier wel wat mooie voorproefjes in voor. Bv elke pistoolschot/hit word in slo-mo gefilmd en verder is die liftscene ook een elementje. Het verhaaltje is ook erg meeslepend en dit keer zijn het niet de kerels maar 2 vrouwen die hele slimme spelletjes spelen met een man, notabene de echtgenoot van Violet, die in de maffia zit en de vrouwen vinden dat hij te ver gaat, met bijvoorbeeld het folteren van mensen en verzinnen een duivels maar slim plannetje. Wat erg spannend en meeslepend is. De hele film is ook zowat op 1 locatie opgenomen maar dat maakt het er niet minder boeiender van. Gewoon doorspekt met heel veel mooie elementjes en slimme trucjes waarvan je eerst zou denken dat ze nog wel fout of goed af kunnen lopen (afhankelijk van de personage) maar dat het toch weer met een sisser afloopt (of niet)

Knappe debuut van de W-Bros.

4,0*