Opinions

Werd weer een keer tijd om op een doelloze avond een Dolph Lundgren erin te kwakken en dat was dus deze. Het was toch nog wel een redelijk vermakelijk filmpje. Dolph is weer lekker op dreef en knockt en schopt er weer vrolijk op los. Wel grappig trouwens dat zijn naam wel erg lijkt op de campange "War Child" En na Showdown in Little Tokyo heeft ie weer Hiroyuki Tagawa als tegenstander. Een goed acteur vind ik het maar niet overgens.

De wereld waarin het zich afspeeld is ook best bijzonder. De middeleeuwen botsen met de 2de wereld oorlog en het heden. De actiescenes zagen er ook best fraai uit maar helaas straalde de goedkoopheid er wel weer enorm van af. Maarja dat heb je met dit soort films

Al met al wist ik me toch nog wel te vermaken met deze actieknaller.

3,0*

Weer een uitgebreid geschiedenislesje van Spielberg.

Ook gebaseerd op waargebeurde feiten. We gaan weer terug in de tijd van de koude oorlog en de hele spionagetijdperk en de spanning tussen Amerika en Rusland. Nu die spanningen hedendaags weer een beetje beginnen te borrelen voegt Spielberg ook wat hedendaagse elementen (jacht op terroristen) toe. Tom Hanks, de koning van de massaproducties speelt weer goed als undercover-agent/spion Donovan, die een gunst moet afleggen tegen de aalgladde spion Rudolf Abel, dat hier prima is neergezet door Rylance, een man die ik hiervoor nog niet ben tegengekomen in films. En ja, je weet allemaal hoe het gaat, want dit soort thema's zijn al erg vaak aan bod geweest door de jaren heen.

Spielberg blijft wel een meester in de settings en besteed daar ook zijn volle aandacht in. Zo waren die ijskoude locaties van Berlijn ten tijde dat de muur gebouwd werd ook erg aangrijpend en wisten je emoties mee te trekken in die situaties. Hetzelfde als de eindeloze propaganda, waarbij kinderen al geconfronteerd worden met de spanningen rond de kernwapens.

Wat mij betreft weer een prima geschiedenislesje onder genot van een bak popcorn.

3,5*

De laatste stem van dit jaar...

Laatste stemmen van een jaar; meestal moeten dat bij mij films zijn die een beetje een droevig thema hebben of waar je een beetje bij weg kan zwijmelen. Deze film had ik al een tijdje op het oog; mede door een spoiler dat op Facebook rondgaat en waarvan ik had gedacht dat dat de eindscene zou zijn.

Het is een jeugdfilm die me inderdaad wel wist te bekoren en die me soms ook ergens een beetje deed denken aan de opzet van Peter Jackson dat hij in Heavenly Creatures heeft gedaan. Al behandelt Bridge to Terabithia een wel wat minder zwaar thema. Het begint vrij standaard; we volgen buitenbeentje Jesse; een jongen met de voorliefde voor tekenen en hardlopen, en die ook wordt gepest door twee stereotype bully's en een groep meiden die populair willen zijn. En dan krijgt zijn klas te maken met een nieuwe leerlinge: Leslie Burke. Ze weet de rol te stelen.

Na een beetje onenigheid lijkt er wel een vriendschap tussen Jesse en Leslie te ontstaan die zijn weerga niet kent. Leslie blijkt zelfs immers nog naast zijn klasgenoot zijn nieuwe buurmeisje te zijn. Het komt mooi uit dat ze vrijwel samen dezelfde hobby hebben en dat er achter hun woongebied ook nog een groot bos schuilt waar ze samen helemaal opgaan in een gecreëerde fantasiewereld genaamd Terabithia. Om de realiteit te ontvluchten.

We komen zo langs geestige momenten met zelfverzonnen trollen, adelaars en duivelse eekhoorns (die geassocieerd worden met de pestkoppen) en ook ontroerende momenten van de hechte band tussen de twee; terwijl ze tussendoor ook nog terug moeten keren naar de realiteit op school. Maar ook in dat laatste lijkt er iets te veranderen. Dan volgt inderdaad dat ene moment dat nu op Facebook rondgaat. Ja, goed getimed en toch wel met een brok in de keel.

Ook de bijrollen zijn prima neergezet: Jesse's vader en zijn jonge zusje en ook die muzieklerares hebben een prima aanwezigheid.

Ondanks ik merk dat ik over veel ontroering heen ben gegroeid, wist deze me nog wel te bevallen. Mede ook omdat de serieuze thema's wel centraal staan en dat de fantasiewereld een mooie bijzaak is.

En zo is een jeugdfilm, tussen de vele horror, arthouse, misdaad en zwarte komedie, helemaal nog niet zo verkeerd op zijn plaats.

3,5*

Na een reeks in tha hood-filmpjes en een ietwat teleurstellende superheldenfilm (en een oorlogsfilm die ik nog niet gezien heb) besluit David Ayer terug naar de achterbuurten van LA te gaan met een wel hele bijzondere film. LA is nou niet alleen het toneel van kartels, zwarte politieagenten en andere schurken... Nee, er komen daar... let op... en lach niet... elven, feeën en orcs aan bod. Ja, je leest het goed.

De hoofdrol is voor niemand minder weggelegd dan... Will Smith... Nog altijd in topvorm, als politieagent Ward. Zijn partner is een orc... tevens de enige orc (Leuke rol van Edgerton) binnen het politiecorps, en daardoor ook totaal niet geliefd door zijn collega's... zelfs niet door Ward. Toch trekken de twee erop uit om de misdaad tegen te gaan, Orcs te waarschuwen wegens hun asociale gedrag... en vervolgens verwikkeld raken in een corrupt spelletje. Uitgevoerd door de mensen dan... Wanneer ze een toverstaf en een elf (leuk rolletje van Rapace) moeten beschermen zijn ze ook nog eens doelwit van een stel gladgestreken feeën... Ja, volgt u het nog?

En dat ontpopt zich tot een spectaculaire disney-achtig sprookje... Wel voor volwassenen dan. Een lust voor het oog en een creativiteit waar je U tegen kunt zeggen. Je hoeft geen oorlogen te verwachten met magische stralen... nee hoor, de kogels vliegen je gewoon om de oren en de actiescene's zijn lekker dynamisch gemonteerd. Ook de decoratie en de alternatieve versie van LA zijn hier erg zorgvuldig en sfeervol neergezet en de oneliners zijn geweldig. Kortom... dit is gewoon een zeer genietbare film.

Maar... overduidelijk is dit ook een soort aanklacht. Ongetwijfeld tegen het hele gedoe rond racisme en het hedendaagse Trump-beleid. Als het de Zwarten en de Mexicanen niet zijn... Wie dan wel? Ja, Ayer heeft dit concept toch niet voor niks gemaakt. Dat is overduidelijk.

Wel jammer dat dit slechts een Netflix-productie is. Deze was, net zoals de vorige films van Ayer, zeker wel geschikt geweest voor het witte doek. Zeker als je naar het budget kijkt.

Zeer goed!

4,5*

Erg fraaie western van Martin van Koolhoven. Hier draait het niet specifiek om de outlaws.

Het is echter wel moeilijk om je helemaal in de verhalen en vooral de volgorde te storten. Het tijdsbestek is niet op volgorde. Verhaal 1 en 4 koppelen aan elkaar en 2 en 3 lijken me losstaand. Het eerste hoofdstuk is al een sterke psychologische kost. Nathalie Portman speelt hier de sterren van de hemel als Liz en Guy Pearce mag weer een van zijn genadeloze rollen neerzetten als de haast wel creepy dominee. Nu snap ik wel dat de genre horror niet misplaatst is.

En waar je denkt dat het blijft bij een soort hekserij ontpopt de film zich in een samenvatting van kinderprostitutie, incest, slavernij en rituele straffen. De sfeer blijft je op een een of andere manier opjagen. Ook leuk om Carice van Houten te zien (en dat er ook Nederlands in gesproken wordt). Waarschijnlijk moesten dit de locaties rond New Amsterdam voorstellen.

Daarbij de settings. Die waren sfeervol... De ene keer had je het vanoudse western gevoel en de andere keer lijkt de boel heel anders te zijn wanneer je in de rurale settings en de bergbossen terecht komt. Bij dat laatste heb ik de vrieskou zelf kunnen voelen.

Ja, het is Koolhoven gelukt om hier een zeer overtroffen en geslaagde epos neer te zetten. Of het zich nou in Amerika plaatsvind (New Amsterdam) of Europa... Dat vraag ik me ergens nog wel ergens af.

4,5*

Dan is het toch maar zaak om ook Talk to Me te gaan bekijken. Ik dacht daarbij dat het om het zoveelste Exorcist-onderwerp ging.

Pleeggezinnen; er wordt er best huiverig over gedaan en zo nu en dan lees je wel eens over zaken in de kranten.
Nu lijkt zo'n voorstelling eens in een uiterst formaat te worden neergezet.

De regisseurs winden er al meteen geen doekjes om met de snuff-opening en het feit dat je al dankzij de plotomschrijving weet dat broer en zus in kwestie de val inlopen. De setting weet zich er ook bij aan te passen (in het weerbeeld) en dat was meteen al heel knap.

Het gaat hier om Andy en Piper. Getraumatiseerd na het vinden van hun vader in de douche. Zelfmoord, een hartstilstand, kanker? Dat wordt hier niet duidelijk gemaakt. Al snel wordt er een opvang voor deze broer en zus geregeld. Opmerkelijk is wel dat als je als kinderbescherming twintig jaar connectie met de pleegmoeder hebt; je je nooit af zal vragen waarom dat griezelige verlaten huis in het bos is omringt met een witte grenslijn. , maar dat terzijde.

Al vanaf seconde één dat we kennis maken met Laura merk je al dat het niet goed is; of we wisten het gewoonweg al. Het gaat nu voornamelijk om de uitwerking en langzaamaan komen we achter het daadwerkelijke geheim van deze Laura. Toch moest ik hier en daar wel een link leggen met Speak No Evil.
Ze valt meteen al op met haar onvoorspelbare trekjes en haar vreemde vorm van loyaliteit en humor. En dan zwerft er ook nog een jochie rond waar je al meteen de kriebels van krijgt. Goed, dat Andy en Piper de val in zouden lopen wisten we al vooraf, maar wat is hier aan de hand?

Daar komen we gaandeweg achter. De manipulatieve trekjes en het eerste moment dat Laura haar urine gebruikt om Andy te moeten laten bedplassen, en dan al helemaal dat hij overgehaald wordt om tijdens de uitvaart zijn dode vader een kus te geven zouden mij al het gevoel geven om toch maar af te zien van dit onderdak. Maar wacht, je bent nog minderjarig, en het duurt nog even voordat Andy zelf achttien wordt; waarbij hij onder voorwaarden voor zijn zusje mag zorgen. Dat Laura dit probeert dwars te bomen door broer en zus tegen elkaar op te zetten staat hier gerant. Dat Piper slechtziend is, werkt voor Laura ook alleen maar in het voordeel.

En ja, dan blijven we er nog altijd bij. Wie is die ene jongeman?

Zo blijft Bring her Back toch wel boeien en je in de greep houden. Het is zowel in het diepe gegooid worden als je laten verrassen door de opbouw. En dan komen we bij de psychologische gedeelte waarin Laura een verbitterde moeder blijkt te zijn nadat haar dochtertje was verdronken in het zwembad, en nu slechts een surrogaat opzoekt.

Ook dat contrast waarin we Laura's echte monsterlijkheid in die snufffilms te zien krijgen was aangrijpend. En het einde was ook sterk.

Ik was zeker te spreken over dit concept en occulte films boeien me altijd wel. En let wel; je gaat vertrekken van de pijn bij die scene waarin Ollie "wil eten".

Eindelijk weer een film die de grenzen opzoekt.

4,0*

Dit keer een samenwerking van Scorcese en Cage en dat liep toch wel lekker. De film doet kwa stijl en sfeer wel een beetje aan taxi driver denken maar dan even meer de humoristische kant op. Want dat was de film ook. De film was gewoon lekker absurt en bevatte me toch een hoop droge humor. Vooral die ene verslaafde neger die de hele film door zeurt om water of die Ving Rhames en vele andere collega's van Frank, die ook fantastisch word gespeeld door Nicolas Cage. Ook bv die scene met dat die vent hoog in die flatgebouw aan een hek geregen is en dat de mensen onder de flat denken dat ie dreigt te springen als zelfmoordpoging vond ik ook waanzinnig. Of die hallucinaties van Frank van al die patienten die hij niet heeft kunnen redden.

Lijkt wel een beetje alsof Cage voor de onserieuze kant heeft gekozen. Maar toch heeft ie weer iets moois af kunnen leveren. Vind dat er ook wel komedie naast die genre drama moet staan.

4,0*

...en zo was New Kids, in het jaar 2012, na Nitro, plotseling helemaal uit, en hoorde je steeds minder "Verrekte mongol, KUT! of Broodje Bakpou/Warm Vlees" voorbij komen onder de jongeren/jongvolwassenen. Betekende dit dan ook meteen het einde van Steffen Haars, Flip van der Kuil en de rest van de New Kids teamgenoten? Blijkbaar niet; In 2013 viel mijn oog op Bros Before Hos, en was al meteen verrast dat dit door de crew van New Kids werd gemaakt. Een nieuwe start?

De NK-crew is overduidelijk hun puberteit niet ontstegen en dat kom je ook gewoon weer regelmatig tegen in Bro's Before Ho's. Toch, is er wel een verschil: Zo is BBFH niet enkel gebasseerd op onwerkelijke, over de top humor, maar wordt er hier ondertussen ook een buitengewone feelgoodfilm afgeleverd waar je je handen bij kan opvreten en waar Haars/Kuil weer lekker creatief bezig zijn. Waar New Kids totaal nergens serieus is, is deze film zowel serieus als niet serieus. Maar is de schunnige humor/vieze woorden gehalte wel weer ietsje hoger.

Al vanaf de eerste scene maken we op een meest hillarische wijze kennis met de 2 broers (eentje is dan geadopteerd) Max en Jules, die gewoon lekker aan het gamen zijn terwijl vaderlief (Sterke rol weer van Ton Kas) de tent afbreekt en de 2 gebroeders op het hart drukt om nooit aan een relatie te beginnen "Omdat het alleen maar ellende opleverd, dat zie je nu wel". Vervolgens maken we een sprong in de tijd en zijn ze volwassen (althans...) en leiden inderdaad een leven wat bestaat uit dronken worden, blowen en chickies hosselen. Tim Haars is nu in plaats van schreeuwerig schorem een erg sensitieve, gekwelde, loserige type dat nu met weinig succes een videotheek runt, en net zijn vriendin is kwijtgeraakt (hij werd gewaarschuwd) en Jules werkt in de Albert Heijn waar hij zo nu en dan ook nog wel eens met medewerksters staat te krikken. Jules heeft overduidelijk meer succes dan Max en de film toont ook op een heerlijke wijze de relatie tussen de 2 broers, waarbij ze van de ene club naar de ander gaan (ook die kledijstunt was geweldig ) en zo proberen chicks mee naar huis te brengen. Ook komt er nog wel vaak jaloezie de hoek om kijken, waarbij de broederschap nogal vaak op losse schroeven komt te staan. Vooral als ze allebei verliefd worden op een begeleidster van een inrichting (leuk om ook weer Eva van Wijdeveen tegen te komen) en opmerkelijk hier is dan vooral de seksverslaafde gehandicapte Jordy, die de halve pornoafdeling van Max's videotheek nodig heeft om tot rust te komen.

BBFH lijkt ook steeds weer een andere wending te nemen en staat ook bom van verrassingen. Althans, zo heb ik het wel ervaren. Om de zoveel tijd worden er weer nieuwe thema's boven tafel gehaald (bijv. met die autisten), en komen er erg geinige personages aan bod. Die Engelse vriend van Max en Jules vond ik ook lekker weird, Theo Maassen speelt een prachtige rol als de bewaker van die inrichting die zelf ook wel weet dat de autisten echt wel meer waard zijn en dan ook nog die baas van die videotheek (Godverrrrrdomme!). Waar ik al helemaal van verkocht werd waren die momenten dat Jules en Max de autisten ontvoeren en ze mee te nemen in hun wereld, waarbij de autisten stukje bij beetje minder "afwijkend" overkomen, en dat die kinderachtige onderschatte toneelstukjes die ze moesten spelen worden ingeruild in beroemde filmscene's naspelen. Ook die scene hoe Jordy naar Max toe rent wanneer Max (en zijn crew) net is vrijgelaten uit de gevangenis.. Zo mooi! Bro's Before Ho's bevat ook een happy end om niet te vergeten.

Gewoonweg een van de beste feelgood movies die ook neigt te schommelen van het ene onderwerp/genre naar het andere (terwijl het leven van de twee broers wel centraal staat) en wat montage, loop en creativiteit helemaal gelukt is. Ook het misdaad-thema komt heel plotseling nog even om de hoek kijken. Met die Chinese Maffia in dat restaurant naast de videotheek en die scene waarbij Max via de telefoon al die gehuurde pornofilms een voor een opnoemt terwijl er een moeder en een kind aan de andere kant van de toonbank staan leek ook zo weggelopen te zijn uit Clerks.

En is deze beter dan New Kids? Naar mijn mening wel!

4,5*

Hele bijzondere doch mooie film...

We volgen muurbloempje Skunk. Een rebels meisje die de omstandigheden in de buurt waar ze woont maar niet kan overzien. Zeker als het om haar overbuurman en zijn drie dochters gaat. Ze wordt getuige van de mishandeling van Rick... een onzekere buurjongen die voor haar een idool is. Maar de agressieve buurman Oswald heeft andere gedachtes over deze jongen. Vanaf dat moment kan je alweer invullen wat er zou zijn gebeurd en of Skunk hier iets te maken mee heeft gehad. Nouja... politie erbij en Rick mag mee naar het bureau.... maar de rest word voor later bewaard...

Want waarvan ik eerst dacht dat dit een Jagten achtig iets werd, waar de rauwheid de hoofdrol speelde is dit toch wel iets anders geworden. De film is rauw, daar kan je niet omheen draaien, maar spendeert ook graag zijn tijd aan het leven van Skunk, waarbij we een fraaie coming of age voorgeschoteld krijgen met de bijbehorende dingen als de eerste liefde/kus. Daarbij word gebruikt gemaakt van de toepasselijke dromerige montage en muziek waarbij... met het zware thema op de achtergrond... Broken toch nog hier en daar een feelgood movie word. Mooi gedaan, want uiteindelijk wil Skunk gewoon doorgaan met spelen en leven in plaats van dat ze haar tijd moet verdoen aan idioten als meneer Oswald met zijn verknipte dochters. Maar uiteindelijk zijn de feiten onvermijdelijk en slaat het laatste stukje toch wel twee keer harder toe. Echt heel knap gedaan.

De tranen heb ik toch achterwege kunnen laten bij het mooie einde. Ergens ben ik dit wel gewend geraakt.

De regisseur heeft hier toch wel de kijker op zijn gevoelige punten weten te raken en een prachtig filmpje afgeleverd. Ook bijzonder om Mr Orange hier als huisvader te zien... maarja... Tim Roth speelt ook alles wat los en vast zit. Voor de rest vind ik dit een werkje die ik niet snel zou vergeten.

4,5*

Prima politieke thriller van Alan Hughes zonder zijn broer dit keer. Ik vond deze zeker niet zo slecht als dat je van de reacties zou verwachten. De opening met Mark Wahlberg, kletsnat van het zweet, die net een verkrachter heeft neergeschoten was al behoorlijk strak en prachtig gemonteerd, en was ideaal voor een actie/misdaad film. Broken City doet anders nog maar weinig met dat thema, maar dat was niet zo erg.

Afin, Wahlberg doet hier nog goed zijn rol als NYPD-agent Taggart, die na de moord op die verkrachter, plus een hele rechtzaak, scherp in de gaten gehouden word en voornamelijk de kleinere klusjes doet voor burgemeester Willing (prima geacteerd door Crowe) die voor hem het bewijs verbrand en het verhaal verdraaid. En dit houd Taggart zo nog 7 jaar vol en leeft een prima leven met zijn nieuwe vriendin (afin, welke figurant heeft dat nou niet). Nu krijgt hij de opdracht om Willings vrouw in de gaten te houden omdat Willing haar niet zo vertrouwt. Taggart neemt het aan, want hoe het ook went of keert; Willing heeft Taggart uit de gevangenis weten te houden. Maar of je je daar ook altijd zo dankbaar voor moet wezen.... Daar komen we achter als Wahlberg echter word gebruikt en beland in een web van leugens, smaad, chantage en politieke misdaad.

Ik vond Broken City, nogmaals gewoonweg best wel lopen als een trein. Wahlberg is echt niet zo slecht als dat de meeste mensen hier beweren en daarnaast is er ook voldoende aan de rest van de film gedaan. Zo vond ik de soundtrack, montage en ook de vele fraaie spectaculaire shots van New York hier erg mooi werken. Ook komen er nog erg leuke momenten om de hoek kijken zoals: Wahlberg die zichzelf volgiet met whiskey, een beetje dronken door de straten waggelt maar wanneer hij word opgeroepen voor een moord, en hij op plaats delict is gearriveerd ineens weer helemaal nuchter is. Ook die autoachtervolging vond ik erg verrassend en spectaculair. Van de kleine dingetjes moet je het gewoon hebben bij Broken City. Het einde daarentegen was een beetje verwarrend; Taggart die nadat er toch nog bewijsmateriaal is gevonden van dat hij die verkrachter gewoonweg zonder pardon neerschoot, er toch aan het einde mee wegkomt, terwijl dat toch juist het gevoelige bewijsmateriaal was?

Maar verder kon deze film er zeker wel mee door hoor. Erg aparte politieke thriller.

3,5*

Opnieuw weer een schitterende sfeervolle film van Jarmusch. In het begin denk je eerst dat de film zich gewoon op 1 locatie afspeeld. Dat huis van Don Johns(t)on (schitterend gespeeld door Bill Murray) maar toch gaat het wel ietsje verder als ie die mysterieuze roze brief ontvangt van een van zijn exen, alleen weet ie niet van welke ex. En dan tovert de film toch nog om in een heerlijke subtiele roadmovie. Het plot en idee heeft toch best wel wat weg van Paris, Texas is me opgevallen. En het verhaal is toch wel weer zwart komisch en ook typisch in Jarmusch style. Donny gaat heel Amerika rond en ontmoet zo zijn ene ex na de andere en probeert er zo achter te komen van wie die nou een zoon heeft, en ja, de ene ex is aardiger en de andere ex zou Donny nog liever in de hel zien. En dat krijgen we vooral bij die bikervrouw, waarvan Donny denkt dat dat de moeder is van zijn zoon aangezien ie een roze typmachine in de tuin ziet liggen. Ook dat einde dat ie zijn mogelijke zoon ontmoet is onvergetelijk.

Voor de rest heeft Jarmusch het weer voor elkaar. Zijn stijlvolle manier van filmen en montage en de goedkope maar sfeervolle achtergronden en zo nu en dan nog een Amerikaanse popklassieker erdoorheen en de stilte. Gewoon weer de good old methodes van onze sfeermeester Jarmusch.

4,5*

Takeshi Kitano krijgt de laatste twintig jaar maar geen licht meer in Nederland lijkt wel. Maar zijn nieuwste is toch nog te streamen op Amazon Prime. Alleen niet met NL-ondertitels.

Ja, de film is kort. Zoals de app-berichtjes tegen het einde daar al in ondersteunen, maar dan wel kort maar krachtig. Kitano is weer op oude kracht op zijn leeftijd en maakt weer eens gebruik van zijn absurde humor.

Broken Rage is eigenlijk een combinatie van zijn vanoudse gangsterfilms en zijn opzet in Takeshis'. Het omvat één verhaal, dat op twee manieren verteld wordt. In de eerste helft is Kitano een gangster op leeftijd die op de standaard wijze het verhaal doorloopt. Hij laat zijn geliefde Colt spreken; trekt dezelfde blik als hoe je die zou kennen in al zijn gangsterfilms; vervolgens gaat er is mis... enz enz enz. Een serieuze samenstelling.

In het tweede gedeelde wordt het verhaal herhaald, maar dan op een hele banale, cartooneske en absurde wijze en hebben we hier te maken met een behoorlijke klunzige gangster en zijn de personages die we hiervoor gekend hebben ook niet helemaal menselijk. Een hilarische opzet waarbij je geregeld op je lachspieren geraakt wordt en dat gewoon behoorlijk maar heerlijk fout is. Dan die nodige toet toet boing boing geluidjes die eraan zijn toegevoegd. Fenomenale scenes ook: Dat verhoor. In een dansend kringetje. De stoelendans. De verdachten die met nummers moeten verschijnen. Die verstandelijk gehandicapte in die koffer. Je zou zelfs aan nauwe banden met Miike denken.

En ja, het einde... Zo kan het ook.

Ja, ondanks de belachelijk korte speelduur heeft Kitano hier toch wel weer een klein meesterwerk afgeleverd waarbij hij de spot met zichzelf draait. Het ziet ernaar uit dat de man nog lang niet met pensioen gaat.

4,0*

Was wel weer een geslaagde film van Refn maar niet zijn beste. Bronson is wel op een manier uitgewerkt dat je het als tussendoortje kan beschouwen en niet echt iets groots als Pusher, Valhalla Rising of Drive. Het verteld het verhaal over een psychopaat die ik enkele jaren geleden nog wel op Wikipedia heb leren kennen: Bronson. Een een of andere droogkloot die ook wel beroemd wil worden en de moorden en misdaad daar de uitweg van ziet en zelfs tot in de gevangenis (vaak in zijn Blote reet, waarschijnlijk een ritueel?) Nog met de smerissen en de bewakers bloederige gevechten aangaat. Tussendoor word de film nog aangevuld met Theatershow's (met Bronson als Clown) en een Interview met Bronson, die moeten ogen als een interview/levensvertelling. De film is lekker hard en geweldadig, maar voelt soms wel leeg aan en neigt het nog wel eens te hangen. Het gaat uiteindelijk niet verder dan enkele bloedige (cel)gevechten.

Maar verder was dit nog zeker wel te pruimen hoor. Tom Hardy speelt goed en die kop is geweldig. Ook die grijns van Bronson aan het einde zag er wel creepy uit.

Leuk wegkijkertje.

3,5*

Weer een goede film van en met Robert de Niro. Mooi verhaal over de criminele buurt van toen 'de Bronx' en goede acteurs. De sfeer zat er ook dik in. Met naast de Niro ook glans rollen van Chazz Palminteri(hij leek wel een beetje op de Don van The Godfather). Ook die twee acteurs die Cologero speelde waren goed. Ook leuk ook die bende die vervelende motorrijders inelkaar werden geslagen. En dan het eind hoe Colagero's vrienden werden verbrand.

Weer een topfilm met(en van) Robert de Niro. Ik probeer zoveel mogelijk de Niro-films in huis te halen.

TIP: Bij Bart Smit ligt ie voor 2 euro.

4,0*

Erg tof filmpje alweer van Fuqua, die, net zoals Training Day, weer een erg gelikte Getthofilm neerschetst die prima werkt en waar je toch altijd wel weer voor verrassingen komt te staan. De settings van het groezelige Brooklyn worden hier offertreffend geplaatst en de cast is om te smullen. Zo is Richard Gere weer helemaal op dreef als een suïcidale, uitgewerkte politieagent (en Gere lijkt ook maar nooit oud te worden), Don Cheadle een ganglid die zich bezighoud in de onderwereld van Caz (hey, mijn naam ) die ook weer erg sterk is neergezet door Wesley Snipes, erg verrassend om hem, na jaren in de Direct to Video modus gezeten te hebben, weer terug te zien en waarin hij weer bewijst dat hij toch wel goed kan acteren. En ten slotte dan Ethan Hawke nog, die opnieuw wederom weer getalenteerd aan het werk gaat als een narc. Het mooie in deze film is: dat gewoon blijkt dat de rollen gewoon slags worden omgedraaid en de goodguy inene de badguy is of andersom.

De film is slechts een kijk in het leven van deze vier heren wat je als kijker toch elk moment weet te verbazen. In het begin lijkt dit nog wel zo'n typische misdaadfilm waarin het weer gaat om goed en kwaad en om de typische regels van de onderwereld. Maar later krijgt de film toch wel even een andere draai. Uiteindelijk blijkt Sal in plaats van een goudeerlijke cop, met een gezinnetje een corrupte agent te zijn die slechts een hulpje is in de misdaad die hij met zijn collega's aan het bestrijden is, en Tango weet de kijker al zo te overtreffen dat het een bad guy is, maar later blijkt het gewoon een undercover te zijn. Zo is de overzicht op goed en kwaad helemaal kwijtgeraakt. Gere is eigenlijk een bijzaak, maar toch is zijn verhaal ook behoorlijk interessant als uitgekotste, hoerensnoerende, suïcidale cop die op het randje van zijn pensioen staat, maar ondertussen wel goudeerlijk is.

Fuqua is wat mij betreft toch weer helemaal geslaagd met weer een film met een onderwerp ala Training Day en weet je toch vaak weer op het verkeerde spoor te zetten en ondertussen de kijker te trakteren op momenten en actie's die je bijblijven en wat ook gewoonweg de werkelijkheid is. Ook Brooklyn schetst ie hier erg troosteloos en agressief neer wat de sfeer ook meteen compleet maakt. De laatste 20 minuten waar alles bij elkaar komt en de personage's in hun eigen landmijnen stappen, zijn echt behoorlijk goed.

Gewoon weer een prima misdaadfilm zoals het hoort! Fuqua moet meer met dit onderwerp gaan doen.

4,0*

Cool was ie zeker.....

Weer een prachtige rol van kitano die deze keer wat negers rekruteerd voor de volgende opdracht.

was zeer vermakelijk.

5,0

De remake van de Deense Brodre is helemaal zo slecht nog niet. Wat om te beginnen wel eens vervelend was waren die overdreven liefdescenes. Voor de rest pakt de film je net zo erg als het orgineel en de acteurs zijn weer voltreffelijk. Dit keer Nathalie Portman, Jake Gyllenhaal en Spiderman Toby Maguire die het stuk voor stuk erg goed doen en weer op een intense manier acteren. Wat ik verder moet zeggen weet ik niet precies want ik heb hier eigenlijk een beetje hetzelfte mening over als die Deense versie. Behalve dan dat de montage en de scenes in Afghanistan er wel weer wat beter en realtistischer eruitzien dan het orgineel. Voor de rest niks meer en niks minder. Gewoon even aangrijpelijk en goed. Remake op hetzelfte niveau, laten we het zo maar zeggen.

4,0*

Nu ook eens een komedie van Rian Johnson, die de voltreffelijke titels Looper en Brick afleverde.

En ook in The Brothers Bloom gebruikt hij weer een aparte stijl; film speelt zich af in de tegenwoordige tijd, maar ondertussen rijden er nog wel stoomlocomotieven en worden er nog telegrams verstuurd en de vele bluesdeuntjes en bepaalde kledijen geven ook wel een beetje een ouderwets sfeertje. Iets wat Rian Johnson later weer op een andere manier hergebruikte in Looper. The Brothers Bloom is een fijne luchtige komedie over twee broers (erg fris neergezet door Mark Ruffalo en Adrian Brody) die al van kinds af aan een kei waren in stelen en oplichten, tsja wat wil je anders als je steeds weer op zoek moet naar een ander onderdak. Ze hebben het voortgezet naar later en nu zijn de bros kunstdieven en meesteroplichters, die in, James Bond stijl, exotische locaties afgaan en zo op een spannende wijze hun missies voltooien. Onder gezelschap van 2 knappe dames, de steenrijke Penelope, erg leuk neergezet door Rachel Weisz, en hey... de Rinko Kikuchi uit Babel mag ook meedoen, als wederom de doofstomme spion Bang Bang. Met de leuke trucjes en gadgets van dien plus lekkere droge humor en een leuke twist. Als alles ook maar goed gaat!

Johnsson had gewoon zin om met zijn creativiteit voor weinig geld, zijn humoristische kant te laten zien na het best wel benauwende Brick, en dat is hem opnieuw weer gelukt.

4,0*

Ben zelf geen sprookjesliefhebber, maar dit sprookje van Gilliam heeft me zeker kostelijk weten te vermaken. Om te beginnen zijn de broers Grimm perfect neergezet door de meesteracteurs Matt Damon en Heath Ledger. Waarbij je in het begin een vergissinkje maakt omdat je eerst denkt dat Will, Ledger is en Jake, Damon. Omdat we natuurlijk van Ledger de krulhaar gewend zijn en van Damon het tamelijke korte haar. Maar hierin is het dus nu omgekeerd. Verder waren de settings en achtergronden van de sprookjes dorpjes, kastelen etc ook perfect en sfeervol neergezet en weten je ook helemaal met een boomwortel de film in te trekken Ook is de humor ook perfect op zijn plaats en je moet ook regelmatig lachen om de klunzigheid van de broertjes. Eigenlijk zou je deze film ook een beetje kunnen vergelijken met Ledgers eerdere A Knights Tale, kwa humor en idee. Ook kom je hierin de bekende dingen tegen die je als klein kind te horen kreeg uit het sprookjes boek, roodkapje, de grote boze wolf, betoverend bos, koekjongen en dat ook nog allemaal op de achtergrond van een waargebeurde geschiedenis (Frankrijk die Duitsland heeft bezet in de middeleeuwen). Ook de kleine rol van Monica Belucci als spiegelvrouw was helemaal goed.

Echt een prachtig, humoristisch sprookje met 2 topacteurs en schitterende decoratie. Zeker niks mis mee en ook als je niet zo gek bent van sprookjes is dit zeker het kijken waard. Gilliam heeft het weer voor elkaar.

4,0*

Zeker geen verkeerde film. Ik had deze voor het eerst gezien in 2004 en laatst vond ik ook wel dat ik deze op dvd moest hebben omdat ik er van toen nog mooie herinneringen aan had. En het was opnieuw zeker weer geen slechte film. Inderdaad een beetje Chinatown-achtig, maar wel leuk.

Die Rooker zet om te beginnen een erg leuke rol neer als een chagerijnige, asociale, alcoholistische inspecteur (wat kon ik toch wel eens lachen om die vent joh ) die een meisje opserveerd die in handen is van een vies oud mannetje waardoor hij in een web terecht komt. Dan krijgen we weer een mooie good old samenzweringsthemaatje dat ook best wel als een film noir oogt. Rooker is ook lekker meedogenloos en hard en cynistisch in de weer en dat zorgt ook voor een hoop leuke charisma. Verdere acteurs, en dan ook dat eigenwijze meisje Jane zijn ook niet verkeerd.

Zeker geen slechte film. Eigenlijk nog best goed.

4,0*

Erg boeiende en pakkende Deense familie/oorlogsdrama. Wat me wel opviel is dat deze film zowat volledig met een soort home camera is opgenomen en dat er niet veel geld aan is besteed. Maar toch maakt dat tot een erg sterk en ontroerende film met ook schitterend acteerwerk. Ook volledig non-amerikaans. Het verhaal is natuurlijk niet vreemd maar gewoon de keiharde werkelijkheid, en dat laten ze in deze film ook goed zien. De gelukkige broer Michael met gezin vertrekt naar Afghanistan en de rest van het gezin, inclusief de broer Jannik, een ongelukkige kruimeldief zit in grote angst, en krijgen dan uiteindelijk dat bericht te horen dat Michael doodverklaard is. En Jannik vangt zo het gezin op en door het paranoide en wanhoop gaan Jannik en de vrouw van Michael zo ver dat ze ook nog verliefd op elkaar worden. Ja, het klinkt flauw maar toch zie ik er wel wat in. Ook de scenes van die gevangenkamp in Afghanistan met Michael als gevangende waren erg meedogenloos. Vooral ook waneer ie een medegevangene, tevens een landgenoot van hem moet doodslaan. De film slaat pas echt in als een bom waneer de getraumatiseerde Michael terugkeert naar Denemarken.

Gewoon weer een zeer gelukte Deense film. Misschien wel goedkoop gefilmd maar toch wel prachtig in elkaar gezet en ook hele stevige rollen. Zelfs die 2 kleine dochtertjes konden het goed. Het einde is al helemaal pakkend. De remake zal wel weer niks zijn. Heb namelijk gelezen dat daar de liefdesgehalte veel belangrijker moest zijn dan het verhaal der omheen.

Maar voor deze een 4,0*

Was best wel een vermakelijke horrorfilm. De film was op gebieden best spannend en zorgde voor rillingen maar echt zo eng zoals ik verwachte was The Broken helaas niet. Wat wel zo is is dat de film wel erg donker oogt en ook inderdaad zijn creepy deuntjes haald. Het onderwerp is ook in mijn ogen best wel vaak gebruikt maar word hierin wel redelijk uitgewerkt. Waar deze film me toch wel helaas op bepaalde momenten aan deed denken was die walgelijke film Artefacts. (Personen die achtervolgt word door zijn of haar dubbelgangers) alleen werd het in Artefacts juist barslecht uitgevoerd en in The Broken weer beter. Het einde van de film was wel te voorspellen.

Al met al toch wel een vermakelijk Engels horrortje. Alleen had ie wel wat enger gemogen.

3,5*

Wat leuk!!

De vergelijking op de dvd hoes met From Dusk Till Dawn was terecht. Al vanaf seconde 1 worden je lachspieren flink geprikkeld wanneer we al heel snel kennis maken met een paar overvallers, waarvan de ene als Jezus is verkleed, de ander als Spongebob, en de ander is zelfs onzichtbaar. Vervolgens de verwachtte overval op de juwelier, waarbij ook de 10 jarige zoonlief van Jezus ... eehm Jose, mee mag doen, spectaculaire shootout, autoachtervolging, en dan maar vluchten naar een ander land denk.

Met een erg boze vrouw/moeder op zijn nek, een lading diamanten, een domme groengeverfde compaan, zijn zoontje, een gijzelnemer in de kofferbak en een gegijzelde taxichauffeur (die even later toch maar de anarchistische hoek uit lijkt te slaan) op zijn nek, besluit hij te vluchten naar Frankrijk, maar die reis kan nog wel even lang duren, want dan komen ze plotseling in een heksenterritorium terecht.

En hier slaat de film op een hilarische wijze om naar een knotsgekke horrorkomedie, waarbij de handlangers te maken krijgen met een heuse heksenfamilie, die toevallig klaar zijn voor een traditioneel etentje, en ja... wie zullen ze daarvoor inzetten?

Een film dat gewoon vanaf het begin tot eind genieten was en waarbij de over de top-modus heerlijk hoog was. Er zit echter wel een kleine twist in en uiteindelijk kunnen heksen ook wel betoverend en sexy zijn. Die enorme trol met die hangtieten was toch wel echt ranzig fout. Iglesia heeft er weer iets leuks en creatiefs van gemaakt.

En dat einde... bijzonder.

4,5*

Weer een erg leuke film met Sasha Cohen, die hiervoor met de leukste komedie: Borat aan de proppen kwam. Daar was hij dus een Kazachstaanse Journalist uit een een of andere bij elkaar getimmerd zigeunersdorp, nu is hij een homoseksuele model uit Oostenrijk, waar hij erg succesvol is. Totdat hij een catwalk verkloot en nergens in Europa meer welkom is. Dat geeft hem dus (net zoals wat Borat deed) de aanleiding om naar Amerika te gaan met zijn homovriendje Lutz. Waar hij gewoon weg weer dezelfte stunts uit haalt als Borat, en zo opnieuw weer kennis maakt met religieuze campanges, Amerikaanse straatburgers, TV-shows... zelfs maakt hij nog even een uitstapje naar Arabie om daar ook nog eens de politicussen hun oren te laten wapperen en in de stop over in Kenia neemt ie nog even een zwarte baby mee, terug naar Amerika waarbij hij steeds meer door het Amerikaanse volk aan de schandpaal word genageld. Daarnaast word de Amerikaanse homofobie hierin wel op de meest scherpste wijze neergezet. En ook hier verlopen de situaties een beetje hetzelfte als in Borat Sasha Cohen die eerst weer voor opschudding levert hier en daar in Amerika, vervolgens weer tegen de muur botst, in een destructieve periode zit, is hij door de druk van de Amerikaanse samenleving maar een "hetero" kooivechter geworden, totdat Lutz daar op het toneel verschijnt en uiteindelijk loopt de film weer helemaal goed af, en dat met behulp van Bono, Sting, Slash, Elton John, Chris Martin, Snoop Dogg. Erg geinig nummer ook.

Nee, dit was zeker weer een prima opvolger van Borat. Ik heb weer gelachen! Op naar The Dictator.

4,0*

Toch wel haast zijn tijd vooruit, deze Belgische film. Nu te zien op Netflix.

Brussels by Night is een nummer van Raymond van het Groenenwoud; de man krijgt hier nog wel vaker de beurt om een soundtrack te uiten. Ik kende het nummer toen ik een jaar of 8 was. Mijn moeder kreeg een verzamelcd van een kennis cadeau dus vandaar. In dezelfde periode zag ik deze titel ook als film voorbij komen maar ik liet dat al snel langs me heengaan. Tot het moment dat ik deze op Netflix beschikbaar zag staan... verrek, inderdaad.

We volgen Max; een man waar we in eerste instantie nog weinig over te weten komen. Dat hij een nihilist is staat al voorop. Dat hij geen doel heeft en niet kan dealen met de maatschappij ook. Na een onderbrekende zelfmoordpoging verlaat hij zijn huis en pakt hij de eerste de beste trein: Naar Brussel.

Het is een impulsieve man en in de jaren 80 werd er nog wel nuchter gedaan als je in het openbaar een sigarettenautomaat aan gort trapte omdat het ding niet werkte, of als je midden in een tunnel uit de taxi wilde stappen. Ook het stadsbeeld lijkt veel moderner en dynamischer te zijn dan de stadsbeelden van het heden. Naast dat het grijzer is vliegen de reclameborden en leuzen je om de oren, terwijl onderwijl het voetvolk zich verschanst in kleine cafeetjes en lullige baantjes. Max wandelt door de stad, komt zijn oude bekende loservriend Louis tegen en stuit vervolgens ook op een ogenschijnlijk stelletje: de kroegbazin Alice en immigrant Abdel. Tussendoor pleegt Max bij elke willekeurige telefooncel of cafételefoon een belletje naar een bepaald nummer... dat maar niet beantwoord wordt.

In eerste instantie zou je denken dat Max gewoon een impulsieve, cynische rotzak is die toch niet zo snel een gevaar is voor de mensheid. Hij is slechts verbitterd en aangedaan. Maar daar komt wel snel verandering in. Jaloezie komt om de hoek kijken, uitzichtloosheid, concurrentie en frustraties onder de bij elkaar geharkte ontmoetingen... die op een dag een trip maken naar een een of ander oord. Zonder doel... Maar langzamerhand valt het kwartje.

En die was meer dan verrassend en treffend.

Ja, Brussels by Night is een creatieve doch sterke film die overduidelijk zijn mosterd heeft gehaald bij bekendere stadsfilms. Taxi Driver misschien? Wim Wenders? Sterk acteerwerk, absurdistische personages, een prima lijn toewerkend naar een fatale verrassing. Een sterk stukje Belgische cinema.

4,5*

Best wel een grappige thema. Een man komt aan in de perfectionistische wereld waar eten niet smaakt, je van drank niet dronken word, waar iedereen geen pijn of emoties heeft. Is het de perfecte leven of is het gewoon oer en oer saai? Dat antwoord krijgen we hier. The Bothersome Man wil regelmatig vooral behoorlijk cynisch en scherp uit de hoek komen. Alleen de uitwerking is toch best wel een beetje een lange zit. Inderdaad deed dit me ook niet erg veel en dat is wel jammer aangezien het plot prima is. Locaties waren saai en te normaal, (op die kale zandvlakte na dan, dat had wel iets futuristisch) De film wil helaas nog best vaak op de automatische piloot gaan.

Maar anders gezien heb ik me hier nog best wel mee weten te vermaken. Het maatschappelijke ondertoon was wel erg sterk en het einde nog best wel bizar.

3,0*

Erg leuke satire inderdaad die weer eens de hele koude oorlog gebeuren te kakken zet en op een cynische manier een boodschap wil vertellen. En dat quasi serieuze word gecombineerd met behoorlijke lompe humor wat je behoorlijk op je lachspieren werkt. Acteerwerk is ook erg goed, Ed Harris is geweldig als die knorrige commandant en Phoenix doet het ook erg sterk. Verder is de grauwe, kleurloze sfeer dat in die tijd ook een stereotyp vormde heerlijk aanwezig. Aan het einde nog een leuk actiescenetje.

Leuke film.

3,5*

Ik dacht: Georgina Verbaan... Nee, hè... Het gaat weer zo'n film worden. Maar nee, Verbaan lijkt hierin wel te hebben geaccepteerd om volwassen te zijn. Ook de fillers heeft ze achterwege gelaten.

Het boek van Arthur Japin heb ik nog niet gelezen, maar dit was wel een sterk straaltje Nederlandse cinema. Ook al gaat het vrijwel volgens de boekjes; het thema hakt er altijd in.

De film switcht regelmatig tussen heden en verleden. Dat we voorbij 2005 komen is al snel duidelijk aan het "Watskebûrt". Maar het begin beloofd al meteen dat het goed mis is. Hannah lijkt zich veilig te voelen bij de nog 8 jarige Sonne en wil bij haar in bed slapen. Daar vertelt ze het nieuwtje dat ze zwanger is. Al snel kan je ook al raden van wie.

Decennia later heeft Sonne zich omgeschoold tot een stoere rockzangeres en lijkt ze zich te kunnen vermannen in dit leven. Ze begint voorzichtig een relatie met Hans en ze verkoopt goed op de plaatselijke festivals. Maar daar komt een kink in als ze hoort dat haar oudere zus is omgekomen bij een autoongeluk. Dan verschijnt ook nog eens haar vader voor de deur die de voogdij over haar nichtje (of wat het ook is) opeist. Maar dat is wel het laatste wat Sonne laat gebeuren.

Hierin zit het verhaal behoorlijk sterk in elkaar en krijgen we gaandeweg via de flashbacks steeds meer te weten over deze familiesituatie en dan ook voornamelijk de vader. Ook al weet je het dondersgoed. Maar misschien weet je ook net iets te weinig. De flashbacks met de jonge Sonne zijn beklemmend en lijken steeds dichterbij te sluipen. Maar wie is er onwetend en wat is er verborgen gehouden? En hoe kan het toch in godsnaam zo zijn dat moeder vrijwel niks lijkt te weten over het feit dat het nichtje gewoon is gewekt door de vader en Hannah? Alsof ze zomaar uit de lucht is komen vallen? En ja, dan Eelco Smit; wat een gluiperige creep weet hij hier neer te zetten.

Tot de rechtszaak, waarin ineens niets is als hoe het leek. Of misschien juist andersom. Alle lades lijken hier te worden geopend, of het nou akelig is of niet. Zeer goed!

De film weet onder de huid te kruipen om vervolgens in te slaan als een bom. Maar... het verdient toch anderzijds ook wel een soort van feelgood-einde. Alsof hierbij alles, dus het jarenlange angst en zwijgen, van de schouders is af gevallen.

En dan Abbey Hoes, en zeker ook haar jonge versie Pleun Nijhuis... Rollen om niet te vergeten!

4,0*

Kort na Tokyo Fist deze gezien, en och wat is dit toch weer goed.

Zoals ik bij Tokyo Fist al zei: Het is jaren terug dat ik me voor het laatst heb verdiept in Tsukamoto... en Tokyo Fist was al meteen een vette inkopper die het voornamelijk moest hebben van de prachtige visuele aspecten en de Urban Sfeer. De Urban sfeer keert weer terug in Bullet Ballet, samen met de typische geflipte montages zoals ik me van Tsukamoto herinnerd heb. Alleen nu is het in het zwart wit.

Een man (Tsukamoto geeft zichzelf wederom de hoofdrol) krijgt een obsessie voor de zelfmoord van zijn vrouw; die zelfzelf door het hoofd geschoten heeft. Na deze traumatische gebeurtenis is de man met niks anders bezig dan te reconstrueren en te proberen begrijpen hoe dit heeft kunnen gebeuren. Als hij banden legt met de onderwereld om een soortgelijk pistool te vinden waarmee zijn vrouw zichzelf van kant had gemaakt, krijgt hij te maken met een buitensporig hoertje en een groepje punks die al heel snel niet het beste met hem voor hebben.

De film wisselt af van de man naar deze krankzinnige punks die rondzwerven door de achterbuurten van Tokyo en zo de rivalen hebben. De man bouwt een soort van band op met het hoertje, wat nog wel eens voor tamelijk ontroerende scenes zorgt.

De onvergetelijke momenten waren die stukjes waarbij de shots van dat pistool worden afgewisseld met oude oorlogsbeelden, en uiteraard die heuse geschifte gangfight (staat er daar nou iemand te bellen terwijl hij met zijn andere hand zijn tegenstanders te lijf gaat?). En nogmaals, het zwart-wit zorgt hier voor een perfecte rauwe sfeer, in combinatie met de groezelige randbuurten van Tokyo.

Ook de geflipte heavy metal soundtrack werkte goed mee bij de scenes.

Ja, dit was me weer een filmpje wel. Blij dat ik me deze maand weer in de man verdiept heb.

4,5*

Toen in 2010 The Expendables uitkwam, leek het er wel op alsof het vanoudse actie-hype van de jaren 80 en 90 weer langzaamaan een 2de leven ging opbouwen. Arnie werd toch maar weer een actieheld en tekende zijn onslag als Gouveneur en maakte met The Last Stand een comeback als nooit te voren. Ook Stallone besloot aan de hype mee te doen, en in dezelfde periode komt hij met Bullet to the Head, die ook nog eens door Walter Hill geregisseerd mag worden, de man die al weer een flinke tijd niks meer van zich liet horen. Stallone heeft in tegenstelling van Arnie of Bruce Willis nog nooit in een van zijn oudere actiefilms gespeeld, bij deze dus.

En Bullet to the Head is voor mij weer een zeer geslaagde actie-film waarin je ook bijna niet aan Stallone kan merken dat hij inmiddels al de 65 is gepasseerd. Hij gaat hier weer vanouds te werk met zijn stoere machogemompel, trucjes en vecht en schietkunsten die hij overduidelijk nog niet verleerd is. Het verhaal is lekker simpel. Hij speelt hier een norsige, en vooral behoorlijk cynische en botte huurmoordenaar Bobo die voornamelijk slechterikken afschiet. Wanneer zijn partner wordt vermoord door een gladjakker van een killer van de tegenpartij, genaamd Keegan. Zoals je weet besluit Bobo wraak te nemen en als het aan hem lag, knalde hij binnen een dag Keegan en zijn hele clan de begraafplaats op, maar hij heeft toch echt wel hulp nodig om Keegan te vinden. Daarvoor gaat hij samenwerken met de nogal bijdehante undercover Kwon, en hun samenwerking is ook een haat-liefde verhouding vol typische buddy-flick oneliners.

En zo is het gewoon weer ouderwets genieten met deze film waarbij we vaak genoeg getrakteerd worden op een paar heerlijke over de toppe actie-scene's/kills, slimme killertrucjes van zowel Bobo als zijn tegenstander en zelfs nog een einde dat zo een recyceling van de eindgevecht van Cobra had kunnen wezen. Ook leuk om Christian Slater nog voorbij zien komen als een doorgeefluik, en ohja... de dochter van Bobo was ook erg cool. De New Orleans locaties waren ook weer erg toepasselijk (is ook wel een ideale locatie voor dit soort actiefilms). Wat dat betreft kan Stallone zich echt wel weer meten aan zijn gloriedagen in de jaren 70, 80 en 90. Ook de poster hier op Moviemeter heeft wel een beetje zo'n ouderwetse uitstraling.

Ik ben benieuwd of Steven Seagal of Jean Claude van Damme nog eens terugkomen met een bioscoopfilm.

4,0*