Opinions

Was nog best een goede docu film over de nadagen van de apartheid. Met vele op beeld vast gelegde traumatische gebeurtenissen (voor de cameramannen dan), hier en daar wat actie, maar helaas ook een overtollige reeks aan drama. Moet ook eerlijk zeggen dat ik wel op bepaalde momenten een dubbel gevoel kreeg. De ene keer leek er vaart in te komen en gebeuren er bijzondere momenten (bv met die stam) en de andere keer heb je wel eens zoiets van: nu weet ik het wel en blijft de film erg hangen. Ryan Phillipe is nog best goed in deze film. De achtergronden van het toch nog wel sfeervolle Zuid Afrika werkt goed mee, maar helaas is The Bang Bang Club niet echt meer dan een doordeweekse film.

3,0*

Eindelijk als Aziatische filmgek heb ik Bangkok Dangerous kunnen aanschouwen. Die eerst nog best moeilijk te vinden was heb ik hem eindelijk op dvd. Het was inderdaad een erg mooie film van de Pang-Bro's in hun beginperiode.

Film is zelf best goedkoop, dat zie je nog wel eens aan bepaalde dingen en de hoofdrol speler heeft ook nog maar heel weinig films op zijn lijst staan. Maar verder is dit heel mooi gedaan. Met daarnaast een mooi verhaal en ook nog mooi uitziende shoot outs die inderdaad iets weg moeten hebben van John Woo. Bepaalde wapengeluiden vond ik wel wat minder, maar ok. Daarnaast vond ik die mooie Fon ook een prima aanwezigheid tonen en zijn de flashbacks ook mooi gemaakt met de kindertijd van Kong in zwartwit en de beginperiode van zijn huurmoordenaartijdperk in kleur maar dan met strepen en tikken door het beeld heen. Allemaal zeer mooi gemaakt.

Ook is de typische overtollige Aziatische melodrama weer aanwezig.

Maar verder mooi debuut van de Pangs en dit keer was het ook even wennen aangezien ik van de Pang broertjes allen nog maar horrorfilms heb gezien.

4,0*

Best wel een goede remake eigenlijk die ook door de Pang-broertjes zijn geregiseert. De nieuwe Bangkok Dangerous is ook wat vlotter en er is ook meer geld in gestoken. Nicolas Cage maakte er weer iets moois van en het sfeertje zit ook goed in elkaar. Het verhaal komt maar een klein beetje op het zelfte neer en is aan de andere kant ook weer anders. Wat trouwens wel grappig was was: dat de huurmoordenaar kon praten en de apotheek-meisje waar hij verliefd op is doofstom is, terwijl dat in het orgineel helemaal omgekeerd was. Veel elementen uit het orgineel kom je hierin opnieuw tegen maar dan op een andere manier en er zijn ook weer wat nieuwe dingen toegepast. Film is ook geschoten op mooie sfeervolle plekjes en niet meer in de grimmige achterbuurten als in het orgineel. Ook die leerling van Joe (Gage) vond ik goed spelen. Actiescenes kwamen ook goed uit de verf.

Met als conclusie is dit toch wel een vermakelijke remake die even goed is als het orgineel.

4,0*

Toch een matige horrorfilm. De film ketst van het ene onderwerp naar het andere en zit altijd weer te rommelen met tijden enz. Wat ook zo was is dat er zowat niks engs in de film te bekennen is en alles zo standaard en afgezaagt is. Het moest kennelijk gaan om drie verhalen maar de drie verhalen zijn alles behalve duidelijk en word een beetje doormekaar gehusseld. Helaas niet echt veel boeiends. Het enige enge gedeelde is dan nog wel het einde.

Maar helaas een teleurstellinkje.

2,5*

Mooie film met goede melodrama.

Was op bepaalde momenten best hard een schokkend.

3,5

Was toch weer een hele fijne Britse film, dat kwa plot serieus moet overkomen maar alsnog wel Ritchie-achtige humor bevat. Om te beginnen zat de jaren 70 sfeer van Londen er ook goed in en Jason Statham was weer heerlijk op dreef en de grootste gedeelde van de film laat die hele ludieke bankroof zien wat toch ook erg leuk getoond word en het ook vaak op een zwarte komedie lijkt. En ook zit het big-brother radio spionage er ook in, maar dan op zijn 70s. Waardoor de overvallers door hun walkie talkie op een spionagezender te horen waren en zo hun eigen verraden hebben. Vanaf dat moment word de film ook spannend maar blijft gewoon humoristisch. De film is trouwens ook niet vies van bruut geweld, terwijl ik dacht dat dat zeer meeviel.

En inderdaad hebben ze hieraan ook genoeg aandacht aan besteed. Geen karige jaren 70 decors waarin de moderne dingen uit onze tijd per ongeluk op de achtergrond zijn meegefilmd, Geen handy cam, en het is ook duidelijk dat de Britten in de jaren 70 stukken minder het F-woord gebruikte. Het einde is wel ineens bloed en bloed serieus.

Voor de rest een zeer vermakelijke film

4,0*

Gisteravond gekeken. Maar von het wel jammer dat ie maar 80 minuten duurde (veelste kort) er had gewoon veel meer in gekund en die dany(lola) had gewoon een veel grotere rol mogen krijgen en ze hebben het de laatste kwartier pas over de BOM. Wel opwindend datdie lola tussen allemaal mannen vanonder haar rok haar slipje uittrekt en in een mond propt van een spierbundel

Maar voor de decors, vecht en actie scenens en voor dany heeft ie wel een 3,5 verdiend

Wel weer een prima vervolg op B13. Las ergens hierboven dat deze film wat weghad van Crank en Shoot 'em Up. Helaas komt deze film niet bij die 2 films in de buurt aangezien de actie toch wel een stuk verminderd is vergeleken met deel 1. De vechtscenes zagen der wel weer erg tof uit en Cyril Rafaeli en David Belle knallen alweer door je scherm. Wel jammer dat ze dat lekkere wijfie uit deel 1 dit keer niet meegenomen hadden. Ook kom het einde van B13 1 wel bedrogen uit: er werd gezegt dat Parijs weer bevrijd zou worden en de muren werden verwijderd maar 4 jaar later worden de muren juist hoger. Ook had Parijs op sommige plaatsen verdacht wat weg van een Arabische of Afrikaanse wijk en is ook meer verpauperd en zelfs de planten groeien door de straten. Ultimatum was zeker geen overbodig vervolg. Gewoon weer opnieuw zeer genoten.

3,5*

Nope!

Barbarian beloofde voor mij bij de aankondiging al vrij veel. Een horrorfilm waar weer eens eindelijk geen geesten of exorcismen aan te pas komen. En ja, geheime gangen onder een gewoon huis; bijster interessant.

En zo begint Barbarian ook. Het dondert, bliksemt, regent en we bevinden ons in een uithoek van Detroit waar je gaandeweg in de film meer van krijgt te zien; en dan weet je wel hoe laat het is. Maar tussen de uitgestorven verpauperde droevenis schijnt er toch nog een piekfijn huisje te staan. Tess is van ver gekomen en hier heeft ze een Airbnb-reservering geboekt. Door het tijdstip en de weersomstandigheden wil ze liever nu dan over tien minuten een onderdak. Echter blijkt er al iemand in het huisje te verblijven en blijkt er hier sprake te zijn van een dubbele boeking. Hier maken we kennis met ene Keith die hier erg sterk door Bill Skarsgard is neergezet.
Met een beetje ongemak accepteert Tess de situatie en blijkt Keith helemaal niet zo'n type man te zijn waar men voor wordt gewaarschuwd. Maar je hoeft ook bij de aankondiging van de titel niet lang te bedenken over dat het kwaad natuurlijk elders in het huis schuilt. Daar wordt ook aardig snel naartoe gewerkt en ja... Vanaf de ontdekking van de kelder begint het echt even dood en dood eng te worden. En dan lijkt het afgelopen te zijn... Zo snel al... Nee...

Vervolgens slaat de film via een wissel naar een andere spoor en krijgen we ineens een hele andere sfeer voorgeschoteld. Heel veel kijkers lijken hierover te struikelen, maar voor mij was dit wel interessant. We volgen nu een geslepen zakenman AJ die zo plotseling gecanceled wordt. Bewijs is er niet, maar zijn kop staat wel in de krant. In plaats van zichzelf op te sluiten en er als Marco Borsato bij de pakken neer te zitten wil hij er een slaatje uit slaan om de rechtszaak te kunnen winnen. Hiervoor moet hij naar Detroit en teruggrijpen op zijn functie als makelaar. In de wijk Brightmoor is genoeg grond te verpatsen dat tegen de tonnen aan kan lopen...
Uiteraard valt dat ene leuke huisje als eerste op. Hij denkt zodanig aan het geld dat hij niet eens lang nadenkt als hij er bagage treft, en zelfs als blijkt dat er een griezelige kelder, met bed en camera en uiteindelijk die doorgang aanwezig is. Nee hoor, hij laat zijn rolmaat de baas zijn en denkt alleen maar aan de waarde. Hoe verwaand moet je wel niet zijn om te willen overleven?

Uiteindelijk komen beide verhalen samen en lijkt Barbarian gewoon speels en uitgebreid verschillende perspectieven te creëren die de film nog interessanter maken. Als AJ in het spel komt lijkt het een beetje naar de komische noot te willen buigen, maar zelfs dat is niet storend; want de lugubere kwestie blijft de boventoon spreken.

De creatieve manier om een retro-intermezzo te gebruiken was ook een prachtige opzet van de regisseur. Al lijkt de film van de hak op de tak te gaan, de puzzelstukjes vallen wel zorgvuldig op hun plek. Deze intermezzo kruipt ook wel akelig onder de huid en je ziet al meteen aan de zekere Frank wat voor persoon het is. Over de daadwerkelijke waarheid wordt nog geduldig gedaan. Al komen we wel te weten over het ontstaan van dat afzichtelijke The Mother.

Barbarian blijkt toch nog vol verassingen te zitten en improviseert met de genres. Soms is het volbloed horror, soms wil het op een parodie lijken maar opmerkelijk blijft ook voornamelijk de steevaste link met wat er in het heden gebeurd. Dat hele cancelkwestie van AJ bijvoorbeeld... Maar... ook het feit dat Keith en Tess heel afstandelijk blijven. In een jaren 80 film zouden ze na enkele uren al aangetrokken tot elkaar zijn en volgt de romantiek.

Daarnaast is de locatie ook meer dan geslaagd. Brightmoor; waar vrijwel geen enkel huis meer rechtop staat of bewoonbaar is, een uitgestorven oord die in de flashback nog zo vredig was. De autoriteiten die geen lengte meer willen geven aan de daklozen daar. Zeker dat moment dat Tess voor zwerfster aangezien werd was daar een goed voorbeeld van.

Toch is de film niet perfect en bevat het tamelijk wat schoonheidsfoutjes. Wat is er met al die baby's gebeurd die Frank bij zijn gevangen vrouwen had verwekt... Laat staan met de ontvoerde vrouwen? Was er slechts maar één mother. En daar waar de film nog redelijk subtiel qua realisme bleef vliegt het tegen het einde wel een beetje met volle snelheid uit de bocht en moet het toch ineens als een pompeuze Hollywood-productie lijken. De opzet van het climax was niks mis mee, over de uitwerking was ik minder blij.

Voor de rest kon Barbarian me zeker wel bekoren en was het ook wel beter dan bijvoorbeeld Smile. Ook al zie je dat het voor het grote publiek bestemd is, weet het toch goed te werken en is de timing in het gespeel met genres goed in elkaar gezet en bepalen deze ook de sfeer. Een beetje afwisseling en adempauze hoeft daarin ook niet verkeerd te zijn.

Een van de betere (popcorn)horrorfilms van dit tijdsbestek.

4,0*

Helemaal geen slechte film. Lynn Bousman staat al bekend met zijn doorzet van de Saw reeks en de lekkere gruwelijke Mother's Day. Hier had hij waarschijnlijk echter wat minder budget, maar dat wil nog niet zeggen dat hij hier toch nog een best toffe film neerzet.

Het is weer een beetje een standaard-horror over een familie die uit kamperen gaat in een bos, waaruit later blijkt dat daar zich de legende van de Jersey Devil afspeelt. Maar ondertussen is vaders ook een getraumatiseerde man en behoorlijk achterdochtig, zeker als het om zijn dochter gaat die een oogje heeft op student Ryan die ook in dat gebied kampeert, omdat ze nog "maar" 17 is, maar daar blijft het toch niet bij. Naderhand krijgt vaders last van nachtmerries en waanbeelden over de Jersey Devil waardoor het in de film toch best eerst nog lastig is om dingen te onderscheiden: bestaat die Jersey Devil echt? zijn het die waanbeelden of is die vader zelf gewoon een psycho, die op zijn eigen familie jaagt? Het gaat echter alle kanten op en je komt toch best wel veel voor verrassingen te staan.

Jersey Devil (The Barrens) is wat mij betreft een prima film. Prima kleurenfilters en nog wel een lekkere portie gore en relatief goed acteerwerk. Ook die rol van die Sherrif was goed en het einde is wel vrij direct. Maar verder zeker geen mislukking.

3,5*

Weer een zeer vermakelijk Coen-filmpje en weer helemaal op de juiste toer. Dit keer over een gestreste zenuwenlijer aka schrijver die zijn dagen in een absurt hotel slijt en zit met een writers block. De film is gewoon weer erg leuk opgebouwt als een toneelstuk en de personages zijn allemaal een voor een maf. Zo hebben we ook die waanzinnige rol van Barton's buurman en natuurlijk ook die liftportier. Je zou het een beetje als een surrirealistische film kunnen beschouwen maar dan weer met een hoop zwarte humor, en er loeren ook altijd geheimen om de hoek. Barton Fink is ook heerlijk neergezet door Toturro, terwijl Goodman een keurige rol van zijn maffe wispelturige buurman neerzet. De verveling en de gekte straalt er hier en daar ook erg van af.

Nee, dit was weer een typische Coen-genot uit de oude jaren. Zeker weer geschikt voor de fans.

4,0*

PS: De clip Karmakoma van Massive Attack is ook sterk op deze film gebasseerd.

Klik

Beetje een matige film van Dacascos. Alles zag er zeer goedkoop uit en wisten de meesten dingen me niet echt te boeien.

1,5

Heerlijke film die altijd op gang blijft komen. Samuel .L. Jackson en John Travolta staan na Pulp Fiction alweer bij elkaar in een film. Jackon vond ik op zich helemaal niet slecht. Ik vind dat hij toch wel vaak goede sfeer in een film aanbrengt. Deze film was ook goed. Voldoende actie en spanning en een soort puzzel die je niet meteen kan oplossen. Wat ik me wel blijf afvragen is [spioler] welke van de 6 dezelfte Panema-scenes in die hut met die bloedbad is nou waar? Want aangezien in de film getuigen allemaal een ander verhaal vertellen.

Voor de rest topvermaak. Zeker de moeite waard.

4,0*

Na allerlij Paul Verhoeven-blockbusters werd het nu een keer tijd om van de Amerikaanse kant Basic Instinct te zien. En dat was toch ook echt een erg goede, spannende meeslepende film en waar het genre erotische thriller begon. Paul Verhoeven weet deze film ook zo geheimzinnig en onvoorspelbaar mogenlijk te maken, ook al heb je in het begin al het donkerbruine vermoeden dat Sharon Stone gewoon de moordenaares is. Vond het duo echt fantastisch eigenlijk. Sharon Stone was lekker subtiel en ijskoud als de mysterieuse Cathrine en Michael Douglas liet zich hierin opnieuw weer van zijn beste kant zien als de cynische maar slimme agent Nick. Die eigenlijk aan alle kanten gemanipuleerd word en dat je toch ondanks je al iets vermoed, erg benieuwt bent naar het einde.
Elk minuut staat er wel bijna een verrassing te wachten in Basic Instinct.

En het einde hakt er zeker in, bij het zien van de hoes denk je al meteen: de dader is Cathrine, maar Verhoeven weet ons weer te verkeerde richting in te slaan en het zo te maken dat Cathrine ook gewoon onschuldig kan zijn en der lesbiesche vriendin of gewoon een mannelijke moordenaar erachter kan zitten. Maar, al die tijd was het gewoon Cathrine en Douglas is eigenlijk de volgende toekomstige slachtoffer.

Ijzersterke film van Verhoeven. Wat mij ook opviel is dat Basic Instinct best nog hier en daar te vergelijken is met De Vierde Man. Beetje hetzelfte mysterie over een vrouw. Maar dit was in ieder geval een ijzersterke recht voor zijn raap film.

4,0*

Zeer fijne en degelijke actiefilm. Opmerkelijk dat dit van de regisseur van Eden Lake en The Woman in Black is. Je zou denken dat de man eerder met een horrorproductie op de proppen kwam.

Vanaf de buitenkant oogt dit weer als een stereotype actiefilmpje waar der al honderd van zijn gemaakt. Maar toch zitten er een paar leuke vondsten in en is het verhaallijn nog best leuk in elkaar gezet en bedacht. Een zakkenroller in Parijs die per ongeluk een tas met een bom steelt en zelf verdacht wordt van de opvolgende aanslag dat vier doden heeft opgeëist. Ja, wat nu? Misschien heeft hij geluk dat hij door Brair wordt opgepakt. Een erg fijne rol van Idis Elba.

Deze kan Michael goed gebruiken om een terroristische organisatie op te sporen, en hoe? Nou, door simpelweg de verdachten te zakkenrollen. Geinig concept. Dit zorgt voor een spannende trip door Parijs met de nodige droogkomische buddyfilm-momenten en dialogen. Blijkbaar is dit ook een protestfilm tegen de media, omtrent manipulatie en het feit dat immigranten vaak in het kwade daglicht worden gezet. Waarbij de rellen in de Parijse buitenwijken de missie nog wel eens flink doet verstoren.... of toch ergens nuttig voor waren?

Het einde in het parlementsgebouw is een actievolle, doch verrassende (nouja, en eigenlijk wel logische) uitgangspunt voor deze film. De demonstraties zagen er ook erg realistisch uit. Het einde was ook erg luchtig.

En zo is Bastille Day een erg genietbare actie-thriller geworden. Vele mooie (en verpauperde) plaatjes van Parijs en een aanhoudend ritme. Wonderbaarlijk dat dit nu eens geen Luc Besson productie is.

4,0*

Vond hem leuk.

Die Keaton kon goed Batman naspelen en de decors waren ook prima.

Ook Nickolson als Joker, een humorist en sadist te gelijk

3,0

Zeer goede duistere film dat er dit keer ietsje rauwer aan toe gaat dan de andere Batmanfilms. De versie van 1989 kan je in vergelijking met deze toch wel een beetje beschouwen als een kinderfilm dat meer gaat over superheld vs slechterik. In Begins (overgens geen vervolg van de 4 Batman-delen) laten ze een heel nieuw begin zien en word er ook uitgebreid over de geschiedenis van Bruce Wayne verteld voordat hij Batman word. Alles begint gewoon overnieuw om het zo te zeggen. Christian Bale vertolkt zijn rol als Payne/Batman. Echt subliem!! Bale ken ik trouwens alleen van Equilibrium waarin ie ook een fantastische stoere rol speelt en Reign of Fire. Maar de man heeft talent en is perfect gekozen voor de nieuwe Batman. Zijn uitstraling is goed en de dialogen fantastisch.

Zoals gezegt gaat het er in Begins iets harder en serieuzer aan toe. De film oogt ook lekker donker en de futuristisch uitziende Gotham City is dit keer perfect opgebouwt en alles ziet er ook sfeervol en donker uit. Er is dit keer voor de decors ook veel meer aandacht aan besteed en het script is om van te smullen. Naast de futuristische Gotham City was de grauwe besneeuwde Tibet in het begin ook sfeervol voor een potje depressie en waar Wayne een zware tijd heeft meegemaakt. Mooi locatie voor een blik in de geschiedenis.

Naast Christian Bale zat de film nog vol met goede bijrollen van populaire acteurs als Michael Caine, Gary Oldman, Morgan Freeman en onze landgenoot Rutger Hauer. Ook bevatte de film heerlijke actiescenes en die achtervolging met die (dit keer ook mooier uitziende) Batmobil was lekker spectaculair. Deze film bevat gewoon alles.

Wat nou eigenlijk niet echt klopte was dat de ouders van Wayne werden vermoord door een vreemde zwerver die alleen op geld uitwas. Terwijl die eigenlijk door Joker vermoord worden in de orginele verhalen van Batman. Maar de nieuwe Joker schijnt pas in The Dark Knight te komen. Maar ach... dat kan de pret toch ook niet drukken.

Conclusie: een subliem nieuw start van een nieuwe Batman-reeks. Met zeer goede acteurs, decors, sfeer, actie en alles weergeven in een duistere sfeer. Dit was in ieder geval zeker de moeite waard! Ik ben nu al zeer benieuwt naar de tweede deel hiervan: The Dark Knight. Dat wellicht de beste film van 2008 schijnt te worden. Hoe krijgt Nolan het toch voor elkaar?

4,5*

Vond deze goed.

Deel 1 heb ik gezien deel 2 weer niet en deze weer wel.

Maar deze was vermakelijk, Vooal leuk dat Het Vrijheidsbeeld in Gotham City staat.

Batman en Robin en Begins moet ik net als deel 2 ook maar eens zien.

3,0

Was wel erg hard, sadistisch en bloederig.

Heb hem een jaartje geleden gezien maar ik kan me nog wel herinneren dat deze cool was.

3,0

Ik las hier allemaal dat dit een zeer slecht vervolg is. Nou ja, met dit soort films heb ik altijd gedult. Helemaal omdat Riki Takeuchi erin speelde. Maar inderdaad, het was inderdaad een tegenvallertje. Heel veel dingen worden behoorlijk chaotisch weergeven, De camera tolt in het rond en voor de rest zijn de decors eentonig. Er vallen ook al meteen een heleboel doden in het groepje de eerste 5 minuten van de film en dan denk je gewoon, wat wil je dan met de rest de komende 134 minuten. Maargoed. Wat ik ook wel een beetje raar vond is dat Shuya, dat in deel 1 een gevoelig persoon was die het eigenlijk niet over zijn hart kon krijgen iemand te doden nu ineens een levensgevaarlijke terrorist is. Alles zit als je dit naast deel 1 legt behoorlijk raar in elkaar.

Maar toch vond ik de rol van Riki Takeuchi als meester van BR niet slecht. Takeuchi is ook al een van mijn favoriete acteurs dus dan heb je daar ook meer gedult mee. Dat korte flashback met Kitano vond ik wel weer alles goedmaken. Ook komen sommige actiescenes wel uit de verf. Dat overtollige slijmgedoe en overdreven liefdes mochten ze er van mij wel uit laten.

Al met al een redelijke film doch geen hoogvliegertje. Maar wel leuk om eens te proberen als je BR 1 gezien hebt.

3,0*

De film word hier ongewaardeerd maar ik vond hem nog best wel goed en ook een beetje mijn soort thema. Dit is dan wel weer een beetje overgenomen uit District 9 maar dan met de good old context. Dat Aliens de wereld gaan aanvallen, net zoals War of the Worlds. Maar hierin word het leger ingeschakeld om de strijd aan te gaan tegen de Aliens die LA willen bezetten. Wat volgt zijn wel een tal aan non-stop spectaculaire oorlogsscenes waar de kogels je om je oren vliegen (en de raygun-stralen van de Aliens) heel veel mooie beelden van de verwoeste LA, maar dan ook weer een hoop overdreven dramatische dingen dat wel even minder had gemogen. Het verhaal is natuurlijk heel simpel maar dat kan je ook wel verwachten. En ja, wat er verder is: Gewoon lekker op de bank, chips of popcorn, biertje of cola, en kijken maar.

3,5*

Alweer 3 jaar geleden dat ik Get Shorty heb gezien, en ik vond dat het maar eens tijd werd om Be Cool te aanschouwen, die ook weer erg geslaagd was en gelukkig ook weer niet zo'n typische flauwe Amerikaanse schreeuwerige onderbroeken-lol film. John Travolta is weer lekker op dreef als Chili Palmer, die nu de Russische Maffia, onder leiding van een behoorlijke klunzige maffiabaas, achter zijn reet krijgt, nadat hij getuige was van het feit dat zijn zakenpartner Tommy Athens voor zijn sodemieter werd geschoten, waarbij hij zijn kans ziet om zijn weduwe te laten doorbreken in zijn muziekbisnis, maar het gaat allemaal maar weer niet van een leien dakje, en staat Palmer binnen de kortste keren onder bedreiging van concurenten, De Russische Maffia, een huurmoordenaar, en een paar Gangsta's.

Zo wordt Be Cool weer een erg verfrissende en leuke muziekale komedie met vele knipogen naar Pulp Fiction, zeker nu John Travolta en Uma Thurman alweer een duet vormen (met inclusief die dansvloer-scene)

Fijn.

4,0*

Leuk!

Meestal zijn dit dingen die je in die geforceerde Amerikaanse comedy's zou verwachten maar door de Europese inbreng van Gondry weet dit toch wel een erg plezierige en vooral creatieve komedie te worden. Gondry schetst hier een beetje de domheid neer van de hedendaagse massa met een wel heel vreemd verhaaltje; We volgen twee vrienden Jerry en Mike. Mike is bij een mislukte inbraak elektronisch gemagnetiseerd waarbij hij er voor zorgt dat alle videobanden van de videotheek die Jerry draaiende probeert te houden gewist zijn. Paniek in de tent... de oplossing lijkt: gewoon heel snel alle films proberen na te spelen met de nodige middelen. Maar hoe ga je in korte termijn en zonder dat een klant het merkt al die honderden films in de schappen overspelen, monteren en opnemen? Juist: Ze worden "Swedishd" en iedereen trapt er nog in ook.

Het nabootsen en spelen van de films is een feestje. Robocop, Lion King, Ghost Busters, Men in Black e.v.a. En ja hoor... de klanten trappen er ook echt in dat de boel als een soort foute toneelstuk word nagespeeld. Wanneer ze problemen krijgen met de auteursrechten besluiten ze met dezelfde eigenschappen een gehele orginele film te maken. Met verrassende gevolgen van dien.

Ja, dit was een zeer aangename kijkervaring en Gondry weet er weer iets leuks van te maken met zijn creatieve ideëen en heerlijke onzin. En door...

4,5*

Deze stond natuurlijk ook heel lang op me must-see list. En ook dit was weer een schitterende film die toch wel wat met je doet. Je zou het een beetje kunnen beschouwen als een romantische film maar dan wel met heel veel hindernissen. Na Titanic is Di Caprio in zijn jonge jaren weer erg goed bezig in The Beach. Om te beginnen waren de beelden en de achtergronden van Thailand en ook dat beruchte eiland erg sfeervol en mooi en zit het verhaal enz ook erg netjes inmekaar en dit is natuurlijk ook weer zo'n film dat doelt op dat echte dromen uit kunnen komen maar ook gewoon drastisch in een drama kunnen veranderen. Zo ook bij The Beach.

DiCaprio toch echt met zijn uitstraling de film wel erg goed maken. Ook dat Franse stel en voornamelijk die Francoise waren goed bezig. En dan moeten we ook niet het opmerkelijke kleine bijrol van Robert Carlyle vergeten die de film wel erg fijn opstart. En zo komen we uiteindelijk aan op het paradijs, waar er ook tot me grote verbazing meer mensen zijn die gehoord hebben van het paradijs en er net zoals Richard en het Franse stel ook maar opaf zijn gegaan. Vanaf dat moment krijg je een hartverwarmde reisverhaal met veel lol en liefde. En dan komt het moment dat er een ernstig ongeluk gebeurd en aangezien het eiland verboden gebied is, zitten ze eigenlijk als ratten in de val. Vanaf dat moment is het aftellen. Ook de momenten waarbij we zien hoe Richard paranoide word is ijzersterk, en ook die Apocalypse Now-achtige droom met Duffy.

Ook dat einde en die comfrontatie met die Guerillia boer was onvergetelijk.

Danny Boyle heeft na Trainspotting weer een film gemaakt waarvan hij hebt gezorgt dat ie nog een tijd in je hoofd blijft spoken, terwijl het van uiterlijk toch nog best lijkt op een soort van typisch Amerikaanse film. Dat was ook al het geval bij Boyles latere film Sunshine. Nee, The Beach is zeker geen slechte film. Verder ook nog hier en daar fijne technomuziek. Nee The beach is een perfecte film die je ook in een bepaalde stemming moet kijken.

4,0*

De grauwe Engelse kust, een typisch ansicht.

We weten niet heel precies waar de jonge Moll zich in bevindt. Is het een sekte? Over religie wordt ook nergens gepraat. Dat Moll echter al als zwarte schaap wordt beschouwd is al snel duidelijk, en misschien ziet ze dat zelf ook wel. Daarom besluit ze op een dag een feest te ontvluchten en vind ze haar uitweg in een discotheek. Het loopt bijna uit de hand met een roekeloze jongen die haar in het plaatselijke land wil aanranden, maar dan verschijnt Pascal met zijn jachtgeweer. Een verschijning zou je zeggen.

De twee raken al snel geïmponeerd door elkaar. Pascal heeft om te beginnen al een autoriteitsprobleem maar Moll lijkt daar doorheen te prikken. De liefde slaat toe, Moll begint eerst een dubbelleven te leiden, tot het moment dat haar moeder de bittere pil maar slikt. Ondertussen staat de omgeving in het verband van moorden op verschillende jonge meiden.

Dan ga je eerst denken aan zo'n Cluedo-spel. Bij het lezen van de plot ga je ook al meteen van Pascal uit, maar dat zou de regisseur natuurlijk ook niet toe gaan laten. Of...

Pascal zou hoofdverdachte moeten zijn en de lokale politie zit hen steeds op de hielen en proberen Moll te overtuigen. Pascal heeft volgens het criminele dossier een niet al te zuiver verleden... En ja, ook Moll heeft vroeger met een schaar op een mede-leerlinge gestoken.

Het lijkt een soort mantra te worden waarin wet, media, geruchten en roddels een combinatie vormen en alle schijn tegen hen laat keren, nog voor je je weerwoord kan geven. De kwetsbaarheid van het stelletje wordt steeds opvallender en er is ook weer een nieuw lijk gevonden, dan wel op het erf van Molls gemeenschap.

Maar wie uiteindelijk de moordenaar is.... en zelfs dan weet je het nog niet zeker of er verbanden zijn.

Ook de nachtmerrie-scenes waren sterk. Geen jumpscares, zoals een user hier beneden het al vermeldde. Gelukkig niet ook...

Beast is hierbij een knap in elkaar gezet spel waarin je constant afgeleid lijkt te worden... en bij een mogelijke conclusie nog niet zeker weet. De grauwe gure decors vormen nogmaals een beklemmende chaotische sfeer. En verdorie... Heb ik kort geleden nog Men gezien, en zie ik dat Moll vertolkt wordt door dezelfde actrice. Al had ik ergens al een vermoeden... Ik denk dat ik haar gezicht nu volgende keer wel sneller ga herkennen.

4,0*

Onderschat een kind nooit! Dat probeert deze film overduidelijk te zeggen.

Erg fraaie vertelling over het leven in "De Badkuip", een eilandje met een soort van sloppenwijk in Louisiana... in de tijd dat de Poolkappen al flink gesmolten zijn en waarbij het leven daar onbewoonbaar dreigt te worden. Het apocalypse gehalte houd zich hier goed schuil. Een van de bewoners is het 6 jarige Hushpuppy, een behoorlijk rebels meisje dat zich niet laat kisten en niet klein te krijgen is, zelfs niet door haar alcohollistische, wispelturige vader, die alleen maar doemscenario's schetst. Hier word een buitengewone haat/liefde verhouding neergeschetst en de constante dreiging van het steigende water... De film word ook steeds sterker en vele bijrollen (waaronder de vrienden van Wink) en het pakt ook steeds ontroerender maar ook spannender uit. Uiteindelijk is er voor de bevolking geen werelddreiging meer, naar gevoel... maar het strijden om hun vertrouwde stuk land, dat ze, ondanks het half verzopen is, niet kwijt willen raken en zich er ook niet vanaf laten schoppen door een politiebrigade, waarbij er opstand komt. Dat ziekenhuisscene was onvergetelijk.

Tis me alleen nog niet duidelijk of die prehistorische dieren nou een fantasie waren of werkelijkheid of iets symbolisch. Al vond ik dat stukje waar Hushpuppy met haar koele ogen onderhandeld met dat masale beest een brok in de keel-moment.

Heel bijzonder filmpje wat ook kleurt aan alle kanten en de talloze beelden van Louisiana waren een prachtig decor, doch wel erg somber. En het acteerwerk was fantastisch en zeker van Hushpuppy die nergens bang voor is en daardoor altijd op haar pootjes terecht komt en zelfs nog slimmer is dan haar vader. Een sprookje? Een apocalypse-verhaal? Human-drama? Wie zal het zeggen.

4,0*

Soms zit je jaren te wachten totdat je eens een film voorgeschoteld krijgt die echt perfect zou moeten zijn. Vrijwel nummer 1 waardig. In principe weet je wel voor jezelf wat een film nodig zou moeten hebben om dat voor elkaar te krijgen. Maar het is het vaak allemaal net niet. Dan slaan ze uit de bocht, wordt het toch net iets te cliché, of behaalt het net niet de juiste kracht, is het of te kort of te lang. Na het zien van Hereditary en Midsommar moest er toch ook wel een tijd komen dat ik Beau is Afraid ging zien, maar de laatste tijd haak ik wel sneller af bij films die een te lange speelduur lijken te hebben. Toch ben ik hier maar eens aan begonnen... en ik heb zeker geen spijt.

In zijn twee vorige films wist Aster op een subtiel doch treffende wijze een menselijke psyche en gemoedstoestand te combineren met treffende horror. Rouw lijkt hier centraal te staan. Uit welke bewegingen Ari Aster dit verwerkt en bijna zo treffend en intensief neerzet, lijkt geheim te blijven. Maar je kan er bijna niet omheen dat Aster wel goed weet waar hij het over heeft. Familieverlies staat centraal. Hoe diep het raakt en wat voor werelden het creëert. Ja, en dat is natuurlijk alles behalve om te lachen voor een weldenkend mens. In Beau is Afraid lijkt hij met deze zelfde aspecten een hele andere richting uit te slaan. Dat van komedie, maar dan niet minder bizar, surreëel en pijnlijk.

Joaquin Phoenix. Wie kent hem niet sinds zijn sterke optreden in Joker? Dit gekwelde karakter mag hij nu behoorlijk aanscherpen in deze prent. Ik had er het een of ander over gelezen, maar ik had niet verwacht dat ik bepaalde termen al te serieus moest nemen. In deze prent speelt hij de eenzaat Beau. En Beau is bang.

Beau is diep getekend door zijn angstaanvallen en runt zijn sessies bij een psycholoog. Wat er op de oppervlakte broedt krijgen we nog niet te weten. Maar wat nu wel belangrijk is is dat hij een nieuwe dosis medicatie moet slikken. Wel in combinatie met water, anders wordt het zijn dood. Ondertussen lijkt dit het moment te zijn om na vele maanden zijn moeder weer eens op te zoeken die aan de andere kant van Amerika (of de hel ervan) leeft.

Want dan wordt je meegezogen in een wereld die niet alledaags is. Apocalyptisch bijna. Bij het moment dat een van de marktkramen gewoon doodleuk op straat geweren verhandeld weet je al genoeg. En dan zijn we nog lang niet klaar. De wereld om Beau heen lijkt met zijn gemoedstoestand mee te denken. De stadsbuurt waarin hij woont lijkt letterlijk een open inrichting van levensgevaarlijke gekken te zijn. (waaronder die naakte steker) Voor je het weet wordt je in een absurdistisch decor meegezogen en lijkt het einde nog lang niet in zicht te zijn. Het is de nacht voordat hij de vlucht naar zijn moeder moet halen. Maar dan verslaapt hij zich en dreigt hij zijn laatste vlucht te missen. En als het allemaal niet erger kan realiseert hij via een telefoontje dat zijn moeder een dag later is overleden. Een kroonluchter is op haar hoofdgevallen; aldus de postbode die toevallig een pakketje kwam bezorgen. Typisch.

Dan komen we bij het volgende opdracht. Hij moet de begrafenis bijwonen maar wordt geschept. Vervolgens belanden we niet alleen in een nieuw hoofdstuk, maar ook in een compleet ander scenario. Met dat cree stel die een vrijwillige inrichting heeft gemaakt (alsof iedereen in Amerika dat kan) en Beau hierin vergezeld wordt met een bipolaire tienerdochter en een ex-huurling met een shellshock. Ook die wietscene met die meiden was treffend. Vanaf dat ogenblik krijg je steeds meer door dat Beau is Afraid, net als de serie Euphoria, een aanklacht is tegen de Amerikaanse medicatie-industrie. En dat niet alleen... Maar we kijken verder.

Want in het derde hoofdstuk slaat de film weer compleet de andere richting op. Alsof er voor iedere liefhebber wat wils is. Maar relevant is het zeker. Hier komen we in een bos terecht met een wel hele vreemde bevolkingsgroepering en dan voornamelijk het toneelstuk dat hierom draait. Je zou het als een intermezzo kunnen zien. In dit toneelstuk richten we ons dan uiteindelijk op de levensweg van Beau. Nee, wacht eens even... op de vader van Beau. Dan lijken er zich paralellen te vormen in het tijdsbestek en raak je als kijker even de draad kwijt. En vervolgens moet er ook even plaats komen voor een geschifte actiescene die je ook eventjes in een jungle in oorlog doet wanen.

Uiteindelijk komen we in het vierde hoofdstuk terecht op de plek waar hij al die tijd zijn moest. De liefde van Ari Aster voor architectuur van huizen staat hier weer centraal. Beau is te laat, maar nu lijkt het echt tijd te worden om eens uitgebreid op de zaken in te gaan. Zaken die toch wel al dreigend dichterbij komen. Waarin geheimen, leugens, herinneringen en pijnlijke confrontaties de boventoon spelen.

Doorheen de film richten we ons ook op de jeugd van Beau, waarin een reis op een cruiseschip centraal staat en hij verliefd raakt op het meisje Elaine. Ook zijn relatie met zijn alleenstaande moeder komt hier aan bod, die vrijwel onderhuids wordt weergeven, maar je als kijker de rest mag invullen. Is hier sprake van een incestueuze verlangen en maakt zijn moeder uit jaloezie wijs dat Beau aan diezelfde desbetreffende erfelijke ziekte lijdt als zijn vader? Namelijk dat zijn "hartruis" dodelijk zal worden als hij ooit klaar zal komen?

Die scene waarin van zijn huis bijna een familiemuseum was gemaakt en hierin overduidelijk ook nog eens de neo-liberalistische pijnpunten uit de vorige eeuw blootgegeven worden; die in principe de opvoeding van Beau hebben verstoort en bepaald, werkt je op je lachzenuwen zo diep dat het gaat. En dan staat Elaine ineens op de stoep, en wil met hem naar bed.

En dan komen we, als het goed is, in de echte nachtmerrie terecht dat is bepaald door de band met zijn moeder; die gaandeweg in de film, dood of levend, steeds enger lijkt te worden. Met het nodige lot op de zolder van dien. WTF!!

Het onderscheid tussen werkelijkheid en nachtmerrie; als die al te ontrafelen was, wordt hierin ook steeds vager en absurder. Werkend naar de afgrond. En vervolgens naar een rechtszaak die me een beetje aan Idiocrazy deed denken, maar dan zonder hoop. Om vervolgens nog lang na de aftiteling te blijven kijken.

Beau is Affraid. Wat moet ik zeggen? Forrest Gump in horrorland? De hel op aarde? Een doorgeschoten medicatiemaatschappij? Alternatieve werelden? Een avontuur in de hel? Misschien wel een combinatie van allemaal en voor de doorgewinterde kijker een ruime keuze aan genres: Komedie, horror, coming of age, actie, drama, mysterie en toneelstuk. Ari Aster heeft de psychische problemen nu wel heel creatief uitgebreid.

Voor mij was dit gewoon de perfecte film sinds jaren waarin echt alles uit de kast gehaald wordt en Aster hiermee zich echt naar de top heeft gewerkt. In jaren heb ik nog geen recente film gezien die zo geschift, diep, duidelijk, bizar en treffend is geweest en daarin combinaties maakt waar je u tegen zegt. Of Ari Aster zat aan de drugs of de coronaverveling maakte hem gek. Het zou en moet geen goede zaak zijn geweest!

5,0*

Eerste stem dit jaar...

Weer zo'n bijzonder schyzofreen-verhaaltje. Het begint om eerlijk te zijn nog best wel saai maar uiteindelijk gaat de vaart er wel in. Russel Crowe laat ook opnieuw weer een goede kant zien in dit subtiele werkje. Eerst denk je dat het gewoon gaat over een Wiskundestudent John Nash in de jaren 40 en 50 en later die met zijn vriend studeerd en uiteindelijk zo slim blijkt te zijn waardoor ie van zijn kamergenoot wiskundig informatie moet verzamelen om achter de plek te komen waar een atoombom verstopt ligt (ja, de koude oorlog was ook vol op gang) En dan denk je eerst, oooh het word een wiskundige spionage-film, maar scheinbedriegt. Het hele verhaal is gewoon Schyzofrenie van Nash, ook zijn hele kamergenoot die die opdrachten geeft en eigenlijk alles wat er verder mee te maken heeft. En dan word de film best strange en bijzonder aangezien het ook ten kosten gaat van anderen. Die zogenaamde kamergenoot van Nash vond ik ook schitterend neergezet door Ed Harris en eigenlijk bestaat ie gewoon niet. Net als in Fight Club.

Daarnaast vond ik de decors en de tijdsloop ook heel mooi gemaakt en sfeervol. Ook het einde was erg mooi met hoe hij die waanbeelden probeerde te negeren.

Voor de rest weer een heel bijzonder filmpje.

4,0*

Weet nog goed dat ik eens op me tiende samen met mijn moeder een homosexuele film op tv hebben gezien, maar hoe heette die nou ook alweer. Naderhand was ik die film alweer vergeten. Totdat ik mezelf opdrong om meer Award Winning Cinema dvd's te gaan kopen. Toen vond ik onderandere ook een titel: A Beautiful Thing, ik las op de achterkant en ik dacht: Heeey, deze komt me heel bekend voor.... maar is dat niet die film......?? Nou, natuurlijk gelijk gekocht en naderhand bekeken, en inderdaad: het was DIE film. Op mijn 10de vond ik het al een mooie film maar nu ik ouder ben en er meer van begrijp is ie namelijk nog mooier.

Dit is een film die heel mooi laat zien hoe het is als je er als puber achterkomt dat je je aangetrokken voelt op jongens, dat je uiteindelijk uit de kast komt, sex krijgt met je beste vriend en.... wat voor gevolgen en invloeden dat geeft aan de mensen om je heen. Gewoon erg knap en sterk verteld en eigenlijk ook heel leerzaam voor als je zelf zo'n iemand bent. Een komedie is het dus eigenlijk niet. Gewoon een heel serieus verhaaltje. Ok, der zitten nog hier en daar nog wat grapjes in, (idd onder andere dat zwarte buurmeisje) maar dat is nou niet echt bepaald komedie-grappig. Wat ik verder nog wel de indrukwekkenste scenes vond was oa die uit de kast kom scene, die scene in die homo-bar, die moeder die eigenlijk ook niet helemaal 100% is en dan vooral der reactie van der waneer ze hoort dat der zoon homo is, en uiteindelijk ook dat einde (dat dansen) vond ik oh zo mooi!

Ja, toch wel een hartverwarmde maar ook indrukwekkende film die je toch wel aan het denken zet. Ook heel goed en realistisch geacteerd. Mijn eerste gay-film was toch echt schitterend.

4,0*

Had deze ook uit de 5 voor 5 actiebak gevist. Het lijkt er echt op dat je je Harvey keitel verzameling goed kan aanvullen bij de 5 voor 5 actie bak, Smoke, Blue in the Face, From dusk till dawn, City of Industry, en natuurlij deze. Echt een droom voor de Keitel fans.

Verder is dit weer een prima filmpje met India op de achtergrond. Keitel speelt deze keer een bijrol maar hij speelt opnieuw weer top. Het verhaal is weer standaard maar er zitten ook orginele dingen tussen, ook heeft deze zijn open einde dat die politievrouw het zoontje ondvoert blijt te hebben.

Ook die autoachtervolging in die kleine Indiase oldtimers vond ik spectaculair.

Gewoon weer een prima film.

3,0*